Komisja Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych

2016/0224(COD)

26.6.2017

POPRAWKI

188 - 418

Projekt sprawozdania

Laura Ferrara

(PE597.506v01-00)

Wspólna procedura w sprawie ochrony międzynarodowej w Unii

Wniosek dotyczący rozporządzenia

( COM(2016)0467 – C8-0321/2016 – 2016/0224(COD) )

AM_Com_LegReport

Poprawka 188

Kristina Winberg

Wniosek dotyczący rozporządzenia

–

Wniosek o odrzucenie

Parlament Europejski odrzuca wniosek Komisji.

Or. en

Poprawka 189

Auke Zijlstra, Harald Vilimsky, Janice Atkinson, Gilles Lebreton, Marine Le Pen

w imieniu grupy ENF

Wniosek dotyczący rozporządzenia

–

Wniosek o odrzucenie

Parlament Europejski odrzuca [wniosek Komisji].

Or. en

Uzasadnienie

Wniosek należy odrzucić, ponieważ ułatwia on przyznawanie ochrony międzynarodowej w państwach członkowskich, czego należy unikać za wszelką cenę. Ochrona międzynarodowa powinna być przyznawana wyłącznie osobom ubiegającym się o nią w regionie położonym najbliżej kraju pochodzenia. Dzięki takiemu podejściu będzie można zapobiec nielegalnej migracji, handlowi ludźmi, śmierci migrantów, zakłóceniom funkcjonowania naszych gospodarek i społeczeństw, a także zagrożeniom bezpieczeństwa obywateli UE. Ponadto państwa członkowskie UE nie są podobne i w związku z tym nie mogą posiadać wspólnych procedur.

Poprawka 190

Marina Albiol Guzmán, Martina Anderson, Malin Björk, Barbara Spinelli

Projekt rezolucji ustawodawczej

Ustęp 1

Projekt rezolucji ustawodawczej	Poprawka
1. przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;	1. odrzuca wniosek Komisji i kieruje go z powrotem do Komisji; wzywa Komisję do przedłożenia nowego wniosku spójnego z przepisami międzynarodowymi i Konwencją genewską dotyczącą statusu uchodźców;

Or. en

Poprawka 191

Marina Albiol Guzmán

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Tytuł 1

Tekst proponowany przez Komisję	Poprawka
Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY ustanawiające wspólną procedurę ubiegania się o ochronę międzynarodową w Unii i uchylające dyrektywę 2013/32/UE	Wniosek DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY ustanawiająca wspólną procedurę ubiegania się o ochronę międzynarodową w Unii i uchylająca dyrektywę 2013/32/UE

Or. en

Poprawka 192

Brice Hortefeux

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Tytuł 1

Tekst proponowany przez Komisję	Poprawka
Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY ustanawiające wspólną procedurę ubiegania się o ochronę międzynarodową w Unii i uchylające dyrektywę 2013/32/UE	Wniosek DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY ustanawiająca wspólną procedurę ubiegania się o ochronę międzynarodową w Unii i uchylające dyrektywę 2013/32/UE

Or. fr

Poprawka 193

Brice Hortefeux

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 1

Tekst proponowany przez Komisję	Poprawka
(1)  Celem niniejszego rozporządzenia jest usprawnienie, uproszczenie i zharmonizowanie ustaleń proceduralnych państw członkowskich poprzez ustanowienie wspólnej procedury ubiegania się o ochronę międzynarodową w Unii. Aby osiągnąć ten cel, w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE22 wprowadza się szereg istotnych zmian. Dyrektywę tę należy uchylić i zastąpić rozporządzeniem. Odesłania do uchylonej dyrektywy traktuje się jako odesłania do niniejszego rozporządzenia.	(1)  Celem niniejszej dyrektywy jest usprawnienie, uproszczenie i zbliżenie ustaleń proceduralnych państw członkowskich poprzez ustanowienie wspólnej procedury ubiegania się o ochronę międzynarodową w Unii. Aby osiągnąć ten cel, w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE22 wprowadza się szereg istotnych zmian. Dyrektywę tę należy zatem zastąpić. Odesłania do dyrektywy 2013/32/UE traktuje się jako odesłania do niniejszej dyrektywy.
_________________	_________________
22 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (wersja przekształcona) (Dz.U. L 180 z 29.6.2013, s. 60).	22 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (wersja przekształcona) (Dz.U. L 180 z 29.6.2013, s. 60).

Or. fr

Poprawka 194

Marina Albiol Guzmán, Barbara Spinelli

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 1

Tekst proponowany przez Komisję	Poprawka
(1)  Celem niniejszego rozporządzenia jest usprawnienie, uproszczenie i zharmonizowanie ustaleń proceduralnych państw członkowskich poprzez ustanowienie wspólnej procedury ubiegania się o ochronę międzynarodową w Unii. Aby osiągnąć ten cel, w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE22 wprowadza się szereg istotnych zmian. Dyrektywę tę należy uchylić i zastąpić rozporządzeniem. Odesłania do uchylonej dyrektywy traktuje się jako odesłania do niniejszego rozporządzenia.	(1)  Celem niniejszej dyrektywy jest usprawnienie, uproszczenie i zharmonizowanie ustaleń proceduralnych państw członkowskich poprzez ustanowienie wspólnej procedury ubiegania się o ochronę międzynarodową w Unii. Aby osiągnąć ten cel, w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE22 wprowadza się szereg istotnych zmian. Dyrektywę tę należy uchylić i zastąpić rozporządzeniem. Odesłania do uchylonej dyrektywy traktuje się jako odesłania do niniejszej dyrektywy.
_________________	_________________
22 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (wersja przekształcona) (Dz.U. L 180 z 29.6.2013, s. 60).	22 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (wersja przekształcona) (Dz.U. L 180 z 29.6.2013, s. 60).

Or. en

Poprawka 195

Udo Voigt

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 2

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(2)  Wspólna polityka azylowa, w tym wspólny europejski system azylowy, oparty na pełnym i integralnym stosowaniu Konwencji genewskiej dotyczącej statusu uchodźców z dnia 28 lipca 1951 r., zmienionej Protokołem nowojorskim z dnia 31 stycznia 1967 r. („konwencja genewska”), jest integralnym elementem wytyczonego przez Unię Europejską celu, polegającego na stopniowym ustanawianiu przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości otwartej dla tych, którzy zmuszeni okolicznościami poszukują zgodnie z prawem ochrony w Unii. Polityce takiej powinna przyświecać zasada solidarności i sprawiedliwego podziału odpowiedzialności, w tym skutków finansowych, między państwami członkowskimi.

(2)  Wspólna polityka azylowa, oparta na pełnym i integralnym stosowaniu Konwencji genewskiej dotyczącej statusu uchodźców z dnia 28 lipca 1951 r., zmienionej Protokołem nowojorskim z dnia 31 stycznia 1967 r. („konwencja genewska”), jest integralnym elementem wytyczonego przez Unię Europejską celu, polegającego na stopniowym ustanawianiu przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości otwartej dla tych, którzy zmuszeni okolicznościami poszukują zgodnie z prawem ochrony w Unii.

Or. de

Poprawka 196

Jussi Halla-aho

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 2

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(2)  Wspólna polityka azylowa, w tym wspólny europejski system azylowy, oparty na pełnym i integralnym stosowaniu Konwencji genewskiej dotyczącej statusu uchodźców z dnia 28 lipca 1951 r., zmienionej Protokołem nowojorskim z dnia 31 stycznia 1967 r. („konwencja genewska”), jest integralnym elementem wytyczonego przez Unię Europejską celu, polegającego na stopniowym ustanawianiu przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości otwartej dla tych, którzy zmuszeni okolicznościami poszukują zgodnie z prawem ochrony w Unii. Polityce takiej powinna przyświecać zasada solidarności i sprawiedliwego podziału odpowiedzialności, w tym skutków finansowych, między państwami członkowskimi.

(2)  Wspólna polityka azylowa, w tym wspólny europejski system azylowy, oparty na pełnym i integralnym stosowaniu Konwencji genewskiej dotyczącej statusu uchodźców z dnia 28 lipca 1951 r., zmienionej Protokołem nowojorskim z dnia 31 stycznia 1967 r. („konwencja genewska”), jest integralnym elementem wytyczonego przez Unię Europejską celu, polegającego na stopniowym ustanawianiu przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości otwartej dla tych, którzy zmuszeni okolicznościami poszukują zgodnie z prawem ochrony w Unii. Polityce takiej powinna przyświecać zasada opłacalności, z uwzględnieniem zdolności absorpcyjnych społeczeństw przyjmujących oraz maksymalnej samodzielności osób ubiegających się o ochronę międzynarodową.

Or. en

Poprawka 197

Marina Albiol Guzmán

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 3

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(3)  Wspólny europejski system azylowy oparty jest na wspólnych normach dotyczących procedur azylowych, uznawania i ochrony oferowanej na szczeblu Unii, warunków przyjmowania i systemu określania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za osoby ubiegające się o azyl. Pomimo dotychczasowych postępów w stopniowym rozwoju wspólnego europejskiego systemu azylowego nadal istnieją pomiędzy państwami członkowskimi znaczne różnice pod względem rodzajów stosowanych procedur, wskaźników przyznawania ochrony międzynarodowej, rodzajów przyznanej ochrony, poziomu materialnych warunków przyjmowania oraz korzyści przyznawanych osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową i osobom korzystającym z ochrony międzynarodowej. Różnice te stanowią istotny czynnik zachęcający do wtórnych przepływów i utrudniają osiągnięcie celu, jakim jest zapewnienie, aby we wspólnym europejskim systemie azylowym wszystkie osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową były jednakowo traktowane przy ubieganiu się o ochronę międzynarodową w Unii.

(3)  Wspólny europejski system azylowy oparty jest na wspólnych normach dotyczących procedur azylowych, uznawania i ochrony oferowanej na szczeblu Unii, warunków przyjmowania i systemu określania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za osoby ubiegające się o azyl. Pomimo dotychczasowych postępów w stopniowym rozwoju wspólnego europejskiego systemu azylowego nadal istnieją pomiędzy państwami członkowskimi znaczne różnice pod względem rodzajów stosowanych procedur, wskaźników przyznawania ochrony międzynarodowej, rodzajów przyznanej ochrony, poziomu materialnych warunków przyjmowania oraz korzyści przyznawanych osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową i osobom korzystającym z ochrony międzynarodowej. Różnice te utrudniają osiągnięcie celu, jakim jest zapewnienie, aby we wspólnym europejskim systemie azylowym wszystkie osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową były traktowane z zachowaniem najwyższych standardów oraz pełnej zgodności z prawami podstawowymi i Konwencją genewską dotyczącą statusu uchodźców przy ubieganiu się o ochronę międzynarodową w Unii.

Or. en

Poprawka 198

Ska Keller

w imieniu grupy Verts/ALE

Judith Sargentini

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 3

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(3)  Wspólny europejski system azylowy oparty jest na wspólnych normach dotyczących procedur azylowych, uznawania i ochrony oferowanej na szczeblu Unii, warunków przyjmowania i systemu określania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za osoby ubiegające się o azyl. Pomimo dotychczasowych postępów w stopniowym rozwoju wspólnego europejskiego systemu azylowego nadal istnieją pomiędzy państwami członkowskimi znaczne różnice pod względem rodzajów stosowanych procedur, wskaźników przyznawania ochrony międzynarodowej, rodzajów przyznanej ochrony, poziomu materialnych warunków przyjmowania oraz korzyści przyznawanych osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową i osobom korzystającym z ochrony międzynarodowej. Różnice te stanowią istotny czynnik zachęcający do wtórnych przepływów i utrudniają osiągnięcie celu, jakim jest zapewnienie, aby we wspólnym europejskim systemie azylowym wszystkie osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową były jednakowo traktowane przy ubieganiu się o ochronę międzynarodową w Unii.

(3)  Wspólny europejski system azylowy oparty jest na wspólnych normach dotyczących procedur azylowych, uznawania i ochrony oferowanej na szczeblu Unii, warunków przyjmowania i systemu określania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za osoby ubiegające się o azyl. Pomimo dotychczasowych postępów w stopniowym rozwoju wspólnego europejskiego systemu azylowego nadal istnieją pomiędzy państwami członkowskimi znaczne różnice pod względem rodzajów stosowanych procedur, wskaźników przyznawania ochrony międzynarodowej, rodzajów przyznanej ochrony, poziomu materialnych warunków przyjmowania oraz korzyści przyznawanych osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową i osobom korzystającym z ochrony międzynarodowej. Różnice te utrudniają osiągnięcie celu, jakim jest zapewnienie, aby we wspólnym europejskim systemie azylowym wszystkie osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową były jednakowo traktowane przy ubieganiu się o ochronę międzynarodową w Unii.

Or. en

Poprawka 199

Marina Albiol Guzmán

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 4

Tekst proponowany przez Komisję	Poprawka
(4) W komunikacie z dnia 6 kwietnia 2016 r.23 Komisja określiła sposoby udoskonalenia wspólnego europejskiego systemu azylowego, a mianowicie utworzenie zrównoważonego i sprawiedliwego systemu ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za osoby ubiegające się o azyl, wzmocnienie systemu Eurodac, osiągnięcie większej konwergencji systemu azylowego UE, zapobieganie wtórnym przepływom w obrębie Unii oraz opracowanie nowego mandatu Agencji Unii Europejskiej ds. Azylu. Komunikat ten jest zgodny z apelem Rady Europejskiej z dnia 18–19 lutego 2016 r.24 o postępy w kierunku zreformowania obecnych ram UE, tak by zapewnić humanitarną i skuteczną politykę azylową. W komunikacie zaproponowano działania zgodne z całościowym podejściem do kwestii migracji, określonym przez Parlament Europejski w sprawozdaniu z własnej inicjatywy z dnia 12 kwietnia 2016 r.	skreśla się
_________________
23 COM(2016) 197 final.
24 EUCO 19.2.2016, SN 1/16.

Or. en

Poprawka 200

Udo Voigt

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 5

Tekst proponowany przez Komisję	Poprawka
(5)  Aby osiągnąć dobrze funkcjonujący wspólny europejski system azylowy, należy poczynić znaczne postępy w konwergencji krajowych systemów azylowych. Obecne zróżnicowane procedury azylowe we wszystkich państwach członkowskich należy zastąpić wspólną procedurą udzielania i cofania ochrony międzynarodowej mającą zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie kwalifikowania)25, zapewniając szybkość i skuteczność procedury. Wnioski o udzielenie ochrony międzynarodowej, z którymi występują obywatele państw trzecich lub bezpaństwowcy, powinny być rozpatrywane w ramach procedury regulowanej tymi samymi przepisami, niezależnie od tego, w którym państwie członkowskim wniosek został złożony, aby zapewnić osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową równe traktowanie wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej, przejrzystość i pewność prawa.	(5)  Aby osiągnąć dobrze funkcjonujący wspólny europejski system azylowy, należy poczynić znaczne postępy w konwergencji krajowych systemów azylowych. Obecne zróżnicowane procedury azylowe we wszystkich państwach członkowskich należy zastąpić wspólną procedurą udzielania i cofania ochrony międzynarodowej mającą zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie kwalifikowania)25, zapewniając szybkość i skuteczność procedury. Wnioski o udzielenie ochrony międzynarodowej, z którymi występują obywatele państw trzecich, powinny być rozpatrywane w ramach procedury regulowanej tymi samymi przepisami, niezależnie od tego, w którym państwie członkowskim wniosek został złożony, aby zapewnić osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową równe traktowanie wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej, przejrzystość i pewność prawa.
_________________	_________________
25 Dz.U. L […] z […], s. […].	25 Dz.U. L […] z […], s. […].

Or. de

Poprawka 201

Marina Albiol Guzmán

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 6

Tekst proponowany przez Komisję	Poprawka
(6) Wspólna procedura udzielania i cofania ochrony międzynarodowej powinna ograniczyć wtórne przepływy osób ubiegających się o udzielenie ochrony międzynarodowej między państwami członkowskimi, w przypadku gdy tego rodzaju przepływy byłyby spowodowane różnicami w ramach prawnych, poprzez zastąpienie obecnych uznaniowych przepisów zharmonizowanymi zasadami oraz poprzez sprecyzowanie praw i obowiązków osób ubiegających się o ochronę międzynarodową, skutków niewywiązywania się z tych obowiązków, a także stworzenie równoważnych warunków stosowania rozporządzenia (UE) nr XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie kwalifikowania) w państwach członkowskich.26	skreśla się
_________________
26 THIS FOOTNOTE IS MISSING. THANK YOU FOR USING ANOTHER LANGUAGE.

Or. en

Poprawka 202

Brice Hortefeux

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 6

Tekst proponowany przez Komisję	Poprawka
(6)  Wspólna procedura udzielania i cofania ochrony międzynarodowej powinna ograniczyć wtórne przepływy osób ubiegających się o udzielenie ochrony międzynarodowej między państwami członkowskimi, w przypadku gdy tego rodzaju przepływy byłyby spowodowane różnicami w ramach prawnych, poprzez zastąpienie obecnych uznaniowych przepisów zharmonizowanymi zasadami oraz poprzez sprecyzowanie praw i obowiązków osób ubiegających się o ochronę międzynarodową, skutków niewywiązywania się z tych obowiązków, a także stworzenie równoważnych warunków stosowania rozporządzenia (UE) nr XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie kwalifikowania) w państwach członkowskich.26	(6)  Wspólna procedura udzielania i cofania ochrony międzynarodowej powinna ograniczyć wtórne przepływy osób ubiegających się o udzielenie ochrony międzynarodowej między państwami członkowskimi, w przypadku gdy tego rodzaju przepływy byłyby spowodowane różnicami w ramach prawnych, poprzez zaproponowanie przepisów lepiej zharmonizowanych oraz poprzez sprecyzowanie praw i obowiązków osób ubiegających się o ochronę międzynarodową, skutków niewywiązywania się z tych obowiązków, a także stworzenie równoważnych warunków stosowania rozporządzenia (UE) nr XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie kwalifikowania) w państwach członkowskich.26
_________________	_________________
26 THIS FOOTNOTE IS MISSING. THANK YOU FOR USING ANOTHER LANGUAGE.	26 THIS FOOTNOTE IS MISSING. THANK YOU FOR USING ANOTHER LANGUAGE.

Or. fr

Poprawka 203

Ska Keller

w imieniu grupy Verts/ALE

Jean Lambert, Bodil Valero, Judith Sargentini

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 6

Tekst proponowany przez Komisję	Poprawka
(6)  Wspólna procedura udzielania i cofania ochrony międzynarodowej powinna ograniczyć wtórne przepływy osób ubiegających się o udzielenie ochrony międzynarodowej między państwami członkowskimi, w przypadku gdy tego rodzaju przepływy byłyby spowodowane różnicami w ramach prawnych, poprzez zastąpienie obecnych uznaniowych przepisów zharmonizowanymi zasadami oraz poprzez sprecyzowanie praw i obowiązków osób ubiegających się o ochronę międzynarodową, skutków niewywiązywania się z tych obowiązków, a także stworzenie równoważnych warunków stosowania rozporządzenia (UE) nr XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie kwalifikowania) w państwach członkowskich.26	(6)  Wspólna procedura udzielania i cofania ochrony międzynarodowej powinna stworzyć zachęty dla osób ubiegających się o udzielenie ochrony międzynarodowej do pozostania i integracji na terytorium państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej poprzez zastąpienie obecnych uznaniowych przepisów zharmonizowanymi zasadami oraz poprzez sprecyzowanie praw i obowiązków osób ubiegających się o ochronę międzynarodową, skutków niewywiązywania się z tych obowiązków, a także stworzenie równoważnych warunków stosowania rozporządzenia (UE) nr XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie kwalifikowania) w państwach członkowskich.26
_________________	_________________
26 THIS FOOTNOTE IS MISSING. THANK YOU FOR USING ANOTHER LANGUAGE.	26 THIS FOOTNOTE IS MISSING. THANK YOU FOR USING ANOTHER LANGUAGE.

Or. en

Poprawka 204

Jussi Halla-aho

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 7

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(7)  Niniejsze rozporządzenie powinno stosować się do wszystkich wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej, z którymi wystąpiono na terytorium państw członkowskich, w tym na granicy zewnętrznej, na morzach terytorialnych lub w strefach tranzytowych państw członkowskich, oraz do cofania ochrony międzynarodowej. Osoby ubiegające się o udzielenie ochrony międzynarodowej znajdujące się na morzach terytorialnych państwa członkowskiego powinny zostać przetransportowane na ląd, a ich wnioski powinny zostać rozpatrzone zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

(7)  Niniejsze rozporządzenie powinno stosować się do wszystkich wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej, z którymi wystąpiono na terytorium państw członkowskich, w tym na granicy zewnętrznej, na morzach terytorialnych lub w strefach tranzytowych państw członkowskich, oraz do cofania ochrony międzynarodowej.

Or. en

Poprawka 205

Ska Keller

w imieniu grupy Verts/ALE

Judith Sargentini

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 7

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(7)  Niniejsze rozporządzenie powinno stosować się do wszystkich wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej, z którymi wystąpiono na terytorium państw członkowskich, w tym na granicy zewnętrznej, na morzach terytorialnych lub w strefach tranzytowych państw członkowskich, oraz do cofania ochrony międzynarodowej. Osoby ubiegające się o udzielenie ochrony międzynarodowej znajdujące się na morzach terytorialnych państwa członkowskiego powinny zostać przetransportowane na ląd, a ich wnioski powinny zostać rozpatrzone zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

(7)  Niniejsze rozporządzenie powinno stosować się do wszystkich wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej, z którymi wystąpiono na terytorium państw członkowskich, w tym na granicy zewnętrznej, na morzach terytorialnych lub w strefach tranzytowych państw członkowskich, oraz do cofania ochrony międzynarodowej. Zgodnie z zasadą non-refoulement osoby ubiegające się o udzielenie ochrony międzynarodowej znajdujące się na morzach terytorialnych państwa członkowskiego powinny zostać przetransportowane na ląd, a ich wnioski powinny zostać rozpatrzone zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

Or. en

Poprawka 206

Brice Hortefeux

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 7

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(7) Niniejsze rozporządzenie powinno stosować się do wszystkich wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej, z którymi wystąpiono na terytorium państw członkowskich, w tym na granicy zewnętrznej, na morzach terytorialnych lub w strefach tranzytowych państw członkowskich, oraz do cofania ochrony międzynarodowej. Osoby ubiegające się o udzielenie ochrony międzynarodowej znajdujące się na morzach terytorialnych państwa członkowskiego powinny zostać przetransportowane na ląd, a ich wnioski powinny zostać rozpatrzone zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

(7) Niniejsza dyrektywa powinna stosować się do wszystkich wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej, z którymi wystąpiono na terytorium państw członkowskich, w tym na granicy zewnętrznej, na morzach terytorialnych lub w strefach tranzytowych państw członkowskich, oraz do cofania ochrony międzynarodowej. Osoby ubiegające się o udzielenie ochrony międzynarodowej znajdujące się na morzach terytorialnych państwa członkowskiego powinny zostać przetransportowane na ląd, a ich wnioski powinny zostać rozpatrzone zgodnie z niniejszą dyrektywą.

Or. fr

Poprawka 207

Jeroen Lenaers

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 7

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(7)  Niniejsze rozporządzenie powinno stosować się do wszystkich wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej, z którymi wystąpiono na terytorium państw członkowskich, w tym na granicy zewnętrznej, na morzach terytorialnych lub w strefach tranzytowych państw członkowskich, oraz do cofania ochrony międzynarodowej. Osoby ubiegające się o udzielenie ochrony międzynarodowej znajdujące się na morzach terytorialnych państwa członkowskiego powinny zostać przetransportowane na ląd, a ich wnioski powinny zostać rozpatrzone zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

(7)  Niniejsze rozporządzenie powinno stosować się jedynie do wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej, z którymi wystąpiono na terytorium państw członkowskich, w tym na granicy zewnętrznej, na morzach terytorialnych lub w strefach tranzytowych państw członkowskich, oraz do cofania ochrony międzynarodowej. Osoby ubiegające się o udzielenie ochrony międzynarodowej znajdujące się na morzach terytorialnych państwa członkowskiego powinny zostać przetransportowane na ląd, a ich wnioski powinny zostać rozpatrzone zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

Or. en

Poprawka 208

Marina Albiol Guzmán

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 7

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(7) Niniejsze rozporządzenie powinno stosować się do wszystkich wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej, z którymi wystąpiono na terytorium państw członkowskich, w tym na granicy zewnętrznej, na morzach terytorialnych lub w strefach tranzytowych państw członkowskich, oraz do cofania ochrony międzynarodowej. Osoby ubiegające się o udzielenie ochrony międzynarodowej znajdujące się na morzach terytorialnych państwa członkowskiego powinny zostać przetransportowane na ląd, a ich wnioski powinny zostać rozpatrzone zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

(7) Niniejsza dyrektywa powinna stosować się do wszystkich wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej, z którymi wystąpiono na terytorium państw członkowskich, w tym na granicy zewnętrznej, na morzach terytorialnych lub w strefach tranzytowych państw członkowskich, oraz do cofania ochrony międzynarodowej. Osoby ubiegające się o udzielenie ochrony międzynarodowej znajdujące się na morzach terytorialnych państwa członkowskiego powinny zostać przetransportowane na ląd, a ich wnioski powinny zostać rozpatrzone zgodnie z niniejszą dyrektywą.

Or. en

Poprawka 209

Jussi Halla-aho

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 8

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(8)  Niniejsze rozporządzenie powinno stosować się do wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej w ramach procedury, w której rozpatruje się, czy osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową kwalifikują się jako osoby korzystające z ochrony międzynarodowej zgodnie z rozporządzeniem (UE) XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie kwalifikowania). Poza ochroną międzynarodową państwa członkowskie mogą również przyznawać zgodnie ze swoim prawem krajowym inne krajowe statusy humanitarne osobom, które nie kwalifikują się do statusu uchodźcy lub statusu ochrony uzupełniającej. Aby usprawnić procedury w państwach członkowskich, państwa te powinny mieć możliwość stosowania niniejszego rozporządzenia również w odniesieniu do wniosków o udzielenie dowolnego rodzaju takiej innej ochrony.

(8)  Niniejsze rozporządzenie powinno stosować się do wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej w ramach procedury, w której rozpatruje się, czy osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową kwalifikują się jako osoby korzystające z ochrony międzynarodowej zgodnie z rozporządzeniem (UE) XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie kwalifikowania).

Or. en

Poprawka 210

Marina Albiol Guzmán

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 8

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(8) Niniejsze rozporządzenie powinno stosować się do wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej w ramach procedury, w której rozpatruje się, czy osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową kwalifikują się jako osoby korzystające z ochrony międzynarodowej zgodnie z rozporządzeniem (UE) XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie kwalifikowania). Poza ochroną międzynarodową państwa członkowskie mogą również przyznawać zgodnie ze swoim prawem krajowym inne krajowe statusy humanitarne osobom, które nie kwalifikują się do statusu uchodźcy lub statusu ochrony uzupełniającej. Aby usprawnić procedury w państwach członkowskich, państwa te powinny mieć możliwość stosowania niniejszego rozporządzenia również w odniesieniu do wniosków o udzielenie dowolnego rodzaju takiej innej ochrony.

(8) Niniejsza dyrektywa powinna stosować się do wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej w ramach procedury, w której rozpatruje się, czy osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową kwalifikują się jako osoby korzystające z ochrony międzynarodowej zgodnie z rozporządzeniem (UE) XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie kwalifikowania). Poza ochroną międzynarodową państwa członkowskie mogą również przyznawać zgodnie ze swoim prawem krajowym inne krajowe statusy humanitarne osobom, które nie kwalifikują się do statusu uchodźcy lub statusu ochrony uzupełniającej. Aby usprawnić procedury w państwach członkowskich, państwa te powinny mieć możliwość stosowania niniejszej dyrektywy również w odniesieniu do wniosków o udzielenie dowolnego rodzaju takiej innej ochrony.

Or. en

Poprawka 211

Brice Hortefeux

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 8

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(8) Niniejsze rozporządzenie powinno stosować się do wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej w ramach procedury, w której rozpatruje się, czy osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową kwalifikują się jako osoby korzystające z ochrony międzynarodowej zgodnie z rozporządzeniem (UE) XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie kwalifikowania). Poza ochroną międzynarodową państwa członkowskie mogą również przyznawać zgodnie ze swoim prawem krajowym inne krajowe statusy humanitarne osobom, które nie kwalifikują się do statusu uchodźcy lub statusu ochrony uzupełniającej. Aby usprawnić procedury w państwach członkowskich, państwa te powinny mieć możliwość stosowania niniejszego rozporządzenia również w odniesieniu do wniosków o udzielenie dowolnego rodzaju takiej innej ochrony.

(8) Niniejsza dyrektywa powinna stosować się do wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej w ramach procedury, w której rozpatruje się, czy osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową kwalifikują się jako osoby korzystające z ochrony międzynarodowej zgodnie z rozporządzeniem (UE) XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie kwalifikowania). Poza ochroną międzynarodową państwa członkowskie mogą również przyznawać zgodnie ze swoim prawem krajowym inne krajowe statusy humanitarne osobom, które nie kwalifikują się do statusu uchodźcy lub statusu ochrony uzupełniającej. Aby usprawnić procedury w państwach członkowskich, państwa te powinny mieć możliwość stosowania niniejszej dyrektywy również w odniesieniu do wniosków o udzielenie dowolnego rodzaju takiej innej ochrony.

Or. fr

Poprawka 212

Beatrix von Storch

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 8

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(8)  Niniejsze rozporządzenie powinno stosować się do wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej w ramach procedury, w której rozpatruje się, czy osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową kwalifikują się jako osoby korzystające z ochrony międzynarodowej zgodnie z rozporządzeniem (UE) XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie kwalifikowania). Poza ochroną międzynarodową państwa członkowskie mogą również przyznawać zgodnie ze swoim prawem krajowym inne krajowe statusy humanitarne osobom, które nie kwalifikują się do statusu uchodźcy lub statusu ochrony uzupełniającej. Aby usprawnić procedury w państwach członkowskich, państwa te powinny mieć możliwość stosowania niniejszego rozporządzenia również w odniesieniu do wniosków o udzielenie dowolnego rodzaju takiej innej ochrony.

(8)  Niniejsze rozporządzenie powinno stosować się do wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej w ramach procedury, w której rozpatruje się, czy osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową kwalifikują się jako osoby korzystające z ochrony międzynarodowej zgodnie z rozporządzeniem (UE) XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie kwalifikowania). Poza ochroną międzynarodową państwa członkowskie mogą również przyznawać zgodnie ze swoim prawem krajowym inne krajowe statusy humanitarne osobom, które nie kwalifikują się do statusu uchodźcy. Aby usprawnić procedury w państwach członkowskich, państwa te powinny mieć możliwość stosowania niniejszego rozporządzenia również w odniesieniu do wniosków o udzielenie dowolnego rodzaju takiej innej ochrony.

Or. en

Poprawka 213

Brice Hortefeux

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 9

Tekst proponowany przez Komisję	Poprawka
(9)  W odniesieniu do traktowania osób objętych zakresem stosowania niniejszego rozporządzenia państwa członkowskie związane są zobowiązaniami wynikającymi z instrumentów prawa międzynarodowego, których są stronami.	(9)  W odniesieniu do traktowania osób objętych zakresem stosowania niniejszej dyrektywy państwa członkowskie związane są zobowiązaniami wynikającymi z instrumentów prawa międzynarodowego, których są stronami.

Or. fr

Poprawka 214

Marina Albiol Guzmán

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 9

Tekst proponowany przez Komisję	Poprawka
(9)  W odniesieniu do traktowania osób objętych zakresem stosowania niniejszego rozporządzenia państwa członkowskie związane są zobowiązaniami wynikającymi z instrumentów prawa międzynarodowego, których są stronami.	(9)  W odniesieniu do traktowania osób objętych zakresem stosowania niniejszej dyrektywy państwa członkowskie związane są zobowiązaniami wynikającymi z instrumentów prawa międzynarodowego, których są stronami.

Or. en

Poprawka 215

Jussi Halla-aho

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 10

Tekst proponowany przez Komisję	Poprawka
(10) Należy zmobilizować zasoby Funduszu Azylu, Migracji i Integracji w celu zapewnienia odpowiedniego wsparcia dla wysiłków państw członkowskich w zakresie stosowania niniejszego rozporządzenia, w szczególności tych państw członkowskich, których systemy azylowe i systemy przyjmowania poddawane są szczególnej i nieproporcjonalnej presji.	skreśla się

Or. en

Poprawka 216

Ska Keller

w imieniu grupy Verts/ALE

Bodil Valero, Judith Sargentini

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 10

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(10)  Należy zmobilizować zasoby Funduszu Azylu, Migracji i Integracji w celu zapewnienia odpowiedniego wsparcia dla wysiłków państw członkowskich w zakresie stosowania niniejszego rozporządzenia, w szczególności tych państw członkowskich, których systemy azylowe i systemy przyjmowania poddawane są szczególnej i nieproporcjonalnej presji.

(10)  Należy zmobilizować zasoby Funduszu Azylu, Migracji i Integracji w celu zapewnienia odpowiedniego wsparcia dla wysiłków państw członkowskich w zakresie stosowania niniejszego rozporządzenia, w szczególności tych państw członkowskich, których systemy azylowe i systemy przyjmowania poddawane są szczególnej i nieproporcjonalnej presji. Należy udostępnić władzom lokalnym i regionalnym oraz organizacjom międzynarodowym i organizacjom społeczeństwa obywatelskiego odpowiednie finansowanie, w tym poprzez umożliwienie władzom lokalnym i regionalnym bezpośredniego dostępu do Funduszu Azylu, Migracji i Integracji (AMIF).

Or. en

Poprawka 217

Brice Hortefeux

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 10

Tekst proponowany przez Komisję	Poprawka
(10)  Należy zmobilizować zasoby Funduszu Azylu, Migracji i Integracji w celu zapewnienia odpowiedniego wsparcia dla wysiłków państw członkowskich w zakresie stosowania niniejszego rozporządzenia, w szczególności tych państw członkowskich, których systemy azylowe i systemy przyjmowania poddawane są szczególnej i nieproporcjonalnej presji.	(10)  Należy zmobilizować zasoby Funduszu Azylu, Migracji i Integracji w celu zapewnienia odpowiedniego wsparcia dla wysiłków państw członkowskich w zakresie stosowania niniejszej dyrektywy, w szczególności tych państw członkowskich, których systemy azylowe i systemy przyjmowania poddawane są szczególnej i nieproporcjonalnej presji.

Or. fr

Poprawka 218

Marina Albiol Guzmán

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 10

Tekst proponowany przez Komisję	Poprawka
(10)  Należy zmobilizować zasoby Funduszu Azylu, Migracji i Integracji w celu zapewnienia odpowiedniego wsparcia dla wysiłków państw członkowskich w zakresie stosowania niniejszego rozporządzenia, w szczególności tych państw członkowskich, których systemy azylowe i systemy przyjmowania poddawane są szczególnej i nieproporcjonalnej presji.	(10)  Należy zmobilizować zasoby Funduszu Azylu, Migracji i Integracji w celu zapewnienia odpowiedniego wsparcia dla wysiłków państw członkowskich w zakresie stosowania niniejszej dyrektywy, w szczególności tych państw członkowskich, których systemy azylowe i systemy przyjmowania poddawane są szczególnej i nieproporcjonalnej presji.

Or. en

Poprawka 219

Marina Albiol Guzmán

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 11

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(11)  Agencja Unii Europejskiej ds. Azylu powinna udzielać państwom członkowskim niezbędnej pomocy operacyjnej i technicznej w zakresie stosowania niniejszego rozporządzenia, w szczególności poprzez delegowanie ekspertów wspomagających organy krajowe w przyjmowaniu, rejestrowaniu i rozpatrywaniu wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej oraz poprzez dostarczanie aktualnych informacji na temat państw trzecich, w tym informacji o kraju pochodzenia oraz wytycznych dotyczących sytuacji w poszczególnych krajach pochodzenia. Stosując niniejsze rozporządzenie, państwa członkowskie powinny uwzględniać standardy operacyjne, wskaźniki, wytyczne i najlepsze praktyki opracowane przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu.

(11)  Agencja Unii Europejskiej ds. Azylu powinna udzielać państwom członkowskim niezbędnej pomocy operacyjnej i technicznej w zakresie stosowania niniejszej dyrektywy, w szczególności poprzez delegowanie ekspertów wspomagających organy krajowe w przyjmowaniu, rejestrowaniu i rozpatrywaniu wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej. Stosując niniejszą dyrektywę, państwa członkowskie powinny przestrzegać praw podstawowych i uwzględniać najlepsze praktyki opracowane przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu.

Or. en

Poprawka 220

Ska Keller

w imieniu grupy Verts/ALE

Judith Sargentini

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 11

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(11)  Agencja Unii Europejskiej ds. Azylu powinna udzielać państwom członkowskim niezbędnej pomocy operacyjnej i technicznej w zakresie stosowania niniejszego rozporządzenia, w szczególności poprzez delegowanie ekspertów wspomagających organy krajowe w przyjmowaniu, rejestrowaniu i rozpatrywaniu wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej oraz poprzez dostarczanie aktualnych informacji na temat państw trzecich, w tym informacji o kraju pochodzenia oraz wytycznych dotyczących sytuacji w poszczególnych krajach pochodzenia. Stosując niniejsze rozporządzenie, państwa członkowskie powinny uwzględniać standardy operacyjne, wskaźniki, wytyczne i najlepsze praktyki opracowane przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu.

(11)  Agencja Unii Europejskiej ds. Azylu powinna udzielać państwom członkowskim niezbędnej pomocy operacyjnej i technicznej w zakresie stosowania niniejszego rozporządzenia, w szczególności poprzez delegowanie ekspertów wspomagających organy krajowe w przyjmowaniu, rejestrowaniu i rozpatrywaniu wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej oraz poprzez dostarczanie aktualnych informacji o kraju pochodzenia oraz wytycznych dotyczących sytuacji w poszczególnych krajach pochodzenia. Stosując niniejsze rozporządzenie, państwa członkowskie powinny uwzględniać standardy operacyjne, wskaźniki, wytyczne i najlepsze praktyki opracowane przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu.

Or. en

Poprawka 221

Brice Hortefeux

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 11

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(11)  Agencja Unii Europejskiej ds. Azylu powinna udzielać państwom członkowskim niezbędnej pomocy operacyjnej i technicznej w zakresie stosowania niniejszego rozporządzenia, w szczególności poprzez delegowanie ekspertów wspomagających organy krajowe w przyjmowaniu, rejestrowaniu i rozpatrywaniu wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej oraz poprzez dostarczanie aktualnych informacji na temat państw trzecich, w tym informacji o kraju pochodzenia oraz wytycznych dotyczących sytuacji w poszczególnych krajach pochodzenia. Stosując niniejsze rozporządzenie, państwa członkowskie powinny uwzględniać standardy operacyjne, wskaźniki, wytyczne i najlepsze praktyki opracowane przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu.

(11)  Agencja Unii Europejskiej ds. Azylu powinna udzielać państwom członkowskim niezbędnej pomocy operacyjnej i technicznej w zakresie stosowania niniejszej dyrektywy, w szczególności poprzez delegowanie ekspertów wspomagających organy krajowe w przyjmowaniu, rejestrowaniu i rozpatrywaniu wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej oraz poprzez dostarczanie aktualnych informacji na temat państw trzecich, w tym informacji o kraju pochodzenia oraz wytycznych dotyczących sytuacji w poszczególnych krajach pochodzenia. Stosując niniejszą dyrektywę, państwa członkowskie powinny uwzględniać standardy operacyjne, wskaźniki, wytyczne i najlepsze praktyki opracowane przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu.

Or. fr

Poprawka 222

Jussi Halla-aho

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 11

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(11)  Agencja Unii Europejskiej ds. Azylu powinna udzielać państwom członkowskim niezbędnej pomocy operacyjnej i technicznej w zakresie stosowania niniejszego rozporządzenia, w szczególności poprzez delegowanie ekspertów wspomagających organy krajowe w przyjmowaniu, rejestrowaniu i rozpatrywaniu wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej oraz poprzez dostarczanie aktualnych informacji na temat państw trzecich, w tym informacji o kraju pochodzenia oraz wytycznych dotyczących sytuacji w poszczególnych krajach pochodzenia. Stosując niniejsze rozporządzenie, państwa członkowskie powinny uwzględniać standardy operacyjne, wskaźniki, wytyczne i najlepsze praktyki opracowane przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu.

(11)  Agencja Unii Europejskiej ds. Azylu powinna udzielać państwom członkowskim niezbędnej pomocy operacyjnej i technicznej w zakresie stosowania niniejszego rozporządzenia, w szczególności poprzez delegowanie ekspertów wspomagających organy krajowe w przyjmowaniu i rejestrowaniu wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej oraz poprzez dostarczanie aktualnych informacji na temat państw trzecich, w tym informacji o kraju pochodzenia oraz wytycznych dotyczących sytuacji w poszczególnych krajach pochodzenia. Stosując niniejsze rozporządzenie, państwa członkowskie powinny uwzględniać standardy operacyjne, wskaźniki, wytyczne i najlepsze praktyki opracowane przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu.

Or. en

Poprawka 223

Ska Keller

w imieniu grupy Verts/ALE

Judith Sargentini

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 12

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(12)  W interesie prawidłowego uznania osób potrzebujących ochrony za uchodźców w rozumieniu art. 1 konwencji genewskiej lub za osoby kwalifikujące się do objęcia ich ochroną uzupełniającą każda osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową powinna mieć skuteczny dostęp do procedury, możliwość współpracy i właściwego komunikowania się z odpowiedzialnymi organami w celu przedstawienia istotnych okoliczności faktycznych swojej sprawy oraz wystarczające gwarancje proceduralne w celu prowadzenia swojej sprawy na wszystkich etapach procedury.

(12)  W interesie prawidłowego uznania osób potrzebujących ochrony za uchodźców w rozumieniu art. 1 konwencji genewskiej lub za osoby kwalifikujące się do objęcia ich ochroną uzupełniającą każda osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową powinna mieć skuteczny dostęp do procedury, możliwość współpracy i właściwego komunikowania się z odpowiedzialnymi organami w celu przedstawienia istotnych okoliczności faktycznych swojej sprawy oraz wystarczające gwarancje proceduralne, a także dostęp do bezpłatnej pomocy prawnej w celu prowadzenia swojej sprawy na wszystkich etapach procedury.

Or. en

Poprawka 224

Beatrix von Storch

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 12

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(12)  W interesie prawidłowego uznania osób potrzebujących ochrony za uchodźców w rozumieniu art. 1 konwencji genewskiej lub za osoby kwalifikujące się do objęcia ich ochroną uzupełniającą każda osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową powinna mieć skuteczny dostęp do procedury, możliwość współpracy i właściwego komunikowania się z odpowiedzialnymi organami w celu przedstawienia istotnych okoliczności faktycznych swojej sprawy oraz wystarczające gwarancje proceduralne w celu prowadzenia swojej sprawy na wszystkich etapach procedury.

(12)  W interesie prawidłowego uznania osób potrzebujących ochrony za uchodźców w rozumieniu art. 1 konwencji genewskiej każda osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową powinna mieć skuteczny dostęp do procedury, możliwość współpracy i właściwego komunikowania się z odpowiedzialnymi organami w celu przedstawienia istotnych okoliczności faktycznych swojej sprawy oraz wystarczające gwarancje proceduralne w celu prowadzenia swojej sprawy na wszystkich etapach procedury.

Or. en

Poprawka 225

Jussi Halla-aho

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 12

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(12)  W interesie prawidłowego uznania osób potrzebujących ochrony za uchodźców w rozumieniu art. 1 konwencji genewskiej lub za osoby kwalifikujące się do objęcia ich ochroną uzupełniającą każda osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową powinna mieć skuteczny dostęp do procedury, możliwość współpracy i właściwego komunikowania się z odpowiedzialnymi organami w celu przedstawienia istotnych okoliczności faktycznych swojej sprawy oraz wystarczające gwarancje proceduralne w celu prowadzenia swojej sprawy na wszystkich etapach procedury.

(12)  W interesie prawidłowego uznania osób potrzebujących ochrony za uchodźców w rozumieniu art. 1 konwencji genewskiej lub za osoby kwalifikujące się do objęcia ich ochroną uzupełniającą każda osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową powinna mieć skuteczny dostęp do procedury, obowiązek współpracy i właściwego komunikowania się z odpowiedzialnymi organami w celu przedstawienia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych swojej sprawy oraz wystarczające gwarancje proceduralne w celu prowadzenia swojej sprawy w trakcie całej procedury.

Or. en

Poprawka 226

Marina Albiol Guzmán

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 13

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(13)  Osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową należy zapewnić rzeczywistą możliwość przedstawienia organowi rozstrzygającemu wszystkich elementów, którymi dana osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową dysponuje. Z tego względu osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową powinno przysługiwać w stosownych przypadkach – z nielicznymi wyjątkami – prawo do bycia wysłuchanym w trakcie przesłuchania dotyczącego dopuszczalności lub istoty jej wniosku. Aby prawo do przesłuchania było skuteczne, osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową powinna korzystać z pomocy tłumacza ustnego i mieć zapewnioną możliwość wyczerpującego przedstawienia wyjaśnień dotyczących powodów, dla których złożyła wniosek. Należy zapewnić osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową wystarczająco dużo czasu na przygotowanie się i skonsultowanie się z doradcą prawnym lub innym doradcą oraz możliwość korzystania z pomocy doradcy prawnego lub innego doradcy podczas przesłuchania. Przesłuchanie powinno odbywać się w warunkach zapewniających odpowiednią poufność oraz powinno być prowadzone przez odpowiednio przeszkolony i kompetentny personel, w tym w stosownych przypadkach pracowników organów z innych państw członkowskich lub ekspertów oddelegowanych przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu. Przesłuchania można zaniechać wyłącznie w przypadku, gdy organ rozstrzygający zamierza podjąć pozytywną decyzję w sprawie wniosku lub gdy uważa, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie jest zdolna do uczestnictwa lub nie jest w stanie uczestniczyć w przesłuchaniu z powodu utrzymujących się okoliczności, na które nie ma ona wpływu. Biorąc pod uwagę fakt, że przesłuchanie stanowi zasadniczą część rozpatrywania wniosku, powinno ono zostać zarejestrowane, a osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową i ich doradcy prawni powinni otrzymać dostęp do zapisu, jak również do protokołu lub stenogramu przesłuchania, zanim organ rozstrzygający podejmie decyzję lub, w przypadku procedury rozpatrywania wniosku prowadzonej w trybie przyspieszonym, jednocześnie z podjęciem decyzji.

(13)  Osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową należy zapewnić rzeczywistą możliwość przedstawienia organowi rozstrzygającemu wszystkich elementów, którymi dana osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową dysponuje. Z tego względu osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową powinno przysługiwać – z nielicznymi wyjątkami – prawo do bycia wysłuchanym w trakcie przesłuchania. Aby prawo do przesłuchania było skuteczne, osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową powinna korzystać z pomocy tłumacza ustnego oraz mediatora kulturowego i powinna mieć zapewnioną możliwość wyczerpującego przedstawienia wyjaśnień dotyczących powodów, dla których złożyła wniosek. Należy zapewnić osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową wystarczająco dużo czasu na przygotowanie się i skonsultowanie się z doradcą prawnym lub innym doradcą oraz możliwość korzystania z pomocy doradcy prawnego lub innego doradcy podczas przesłuchania. Osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową musi mieć możliwość uzyskiwania skutecznej pomocy prawnej świadczonej przez organizacje pozarządowe przed przesłuchaniem, w jego trakcie i po jego zakończeniu. Przesłuchanie powinno odbywać się w warunkach zapewniających odpowiednią poufność oraz powinno być prowadzone przez odpowiednio przeszkolony i kompetentny personel z odnośnego państwa członkowskiego. Przesłuchania można zaniechać wyłącznie w przypadku, gdy organ rozstrzygający zamierza podjąć pozytywną decyzję w sprawie wniosku lub gdy uważa, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie jest zdolna do uczestnictwa lub nie jest w stanie uczestniczyć w przesłuchaniu z powodu utrzymujących się okoliczności, na które nie ma ona wpływu. Biorąc pod uwagę fakt, że przesłuchanie stanowi zasadniczą część rozpatrywania wniosku, powinno ono zostać zarejestrowane w formie audio, a osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową i ich doradcy prawni powinni otrzymać dostęp do zapisu, jak również do protokołu lub stenogramu przesłuchania, zanim organ rozstrzygający podejmie decyzję lub, w przypadku procedury rozpatrywania wniosku prowadzonej w trybie przyspieszonym, jednocześnie z podjęciem decyzji. W przypadku gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową potrzebuje szczególnych gwarancji zgodnie z art. 19–22, musi ona mieć możliwość wyrażenia takiej szczególnej potrzeby w rozsądnym terminie po przesłuchaniu.

Or. en

Poprawka 227

Péter Niedermüller

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 13

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(13)  Osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową należy zapewnić rzeczywistą możliwość przedstawienia organowi rozstrzygającemu wszystkich elementów, którymi dana osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową dysponuje. Z tego względu osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową powinno przysługiwać w stosownych przypadkach – z nielicznymi wyjątkami – prawo do bycia wysłuchanym w trakcie przesłuchania dotyczącego dopuszczalności lub istoty jej wniosku. Aby prawo do przesłuchania było skuteczne, osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową powinna korzystać z pomocy tłumacza ustnego i mieć zapewnioną możliwość wyczerpującego przedstawienia wyjaśnień dotyczących powodów, dla których złożyła wniosek. Należy zapewnić osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową wystarczająco dużo czasu na przygotowanie się i skonsultowanie się z doradcą prawnym lub innym doradcą oraz możliwość korzystania z pomocy doradcy prawnego lub innego doradcy podczas przesłuchania. Przesłuchanie powinno odbywać się w warunkach zapewniających odpowiednią poufność oraz powinno być prowadzone przez odpowiednio przeszkolony i kompetentny personel, w tym w stosownych przypadkach pracowników organów z innych państw członkowskich lub ekspertów oddelegowanych przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu. Przesłuchania można zaniechać wyłącznie w przypadku, gdy organ rozstrzygający zamierza podjąć pozytywną decyzję w sprawie wniosku lub gdy uważa, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie jest zdolna do uczestnictwa lub nie jest w stanie uczestniczyć w przesłuchaniu z powodu utrzymujących się okoliczności, na które nie ma ona wpływu. Biorąc pod uwagę fakt, że przesłuchanie stanowi zasadniczą część rozpatrywania wniosku, powinno ono zostać zarejestrowane, a osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową i ich doradcy prawni powinni otrzymać dostęp do zapisu, jak również do protokołu lub stenogramu przesłuchania, zanim organ rozstrzygający podejmie decyzję lub, w przypadku procedury rozpatrywania wniosku prowadzonej w trybie przyspieszonym, jednocześnie z podjęciem decyzji.

(13)  Osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową należy zapewnić rzeczywistą możliwość przedstawienia organowi rozstrzygającemu wszystkich elementów, którymi dana osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową dysponuje. Z tego względu osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową powinno przysługiwać w stosownych przypadkach – z nielicznymi wyjątkami – prawo do bycia wysłuchanym w trakcie przesłuchania dotyczącego dopuszczalności lub istoty jej wniosku. Aby prawo do przesłuchania było skuteczne, osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową powinna korzystać z pomocy tłumacza ustnego i mieć zapewnioną możliwość wyczerpującego przedstawienia wyjaśnień dotyczących powodów, dla których złożyła wniosek. Należy zapewnić osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową wystarczająco dużo czasu na przygotowanie się i skonsultowanie się z doradcą prawnym lub innym doradcą oraz możliwość korzystania z pomocy doradcy prawnego lub innego doradcy podczas przesłuchania. Przesłuchanie powinno odbywać się w warunkach zapewniających odpowiednią poufność oraz powinno być prowadzone przez odpowiednio przeszkolony i kompetentny personel, w tym w stosownych przypadkach przez ekspertów oddelegowanych przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu. Przesłuchania można zaniechać wyłącznie w przypadku, gdy organ rozstrzygający zamierza podjąć pozytywną decyzję w sprawie wniosku lub gdy uważa, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie jest zdolna do uczestnictwa lub nie jest w stanie uczestniczyć w przesłuchaniu z powodu utrzymujących się okoliczności, na które nie ma ona wpływu. Biorąc pod uwagę fakt, że przesłuchanie stanowi zasadniczą część rozpatrywania wniosku, powinno ono zostać zarejestrowane, a osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową i ich doradcy prawni powinni otrzymać dostęp do zapisu, jak również do protokołu lub stenogramu przesłuchania, zanim organ rozstrzygający podejmie decyzję lub, w przypadku procedury rozpatrywania wniosku prowadzonej w trybie przyspieszonym, jednocześnie z podjęciem decyzji. Osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową powinny zawsze mieć możliwość przekazania dalszych wyjaśnień w formie ustnej lub pisemnej w odniesieniu do wszelkich błędnych tłumaczeń lub niejasności w tekście protokołu lub stenogramu.

Or. en

Uzasadnienie

Zgodnie z poprawkami do art. 5 ust. 4. Możliwość skorygowania błędów w tłumaczeniach stanowi podstawę właściwie uzasadnionych decyzji w sprawie azylu.

Poprawka 228

Ska Keller

w imieniu grupy Verts/ALE

Judith Sargentini

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 13

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(13)  Osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową należy zapewnić rzeczywistą możliwość przedstawienia organowi rozstrzygającemu wszystkich elementów, którymi dana osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową dysponuje. Z tego względu osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową powinno przysługiwać w stosownych przypadkach – z nielicznymi wyjątkami – prawo do bycia wysłuchanym w trakcie przesłuchania dotyczącego dopuszczalności lub istoty jej wniosku. Aby prawo do przesłuchania było skuteczne, osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową powinna korzystać z pomocy tłumacza ustnego i mieć zapewnioną możliwość wyczerpującego przedstawienia wyjaśnień dotyczących powodów, dla których złożyła wniosek. Należy zapewnić osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową wystarczająco dużo czasu na przygotowanie się i skonsultowanie się z doradcą prawnym lub innym doradcą oraz możliwość korzystania z pomocy doradcy prawnego lub innego doradcy podczas przesłuchania. Przesłuchanie powinno odbywać się w warunkach zapewniających odpowiednią poufność oraz powinno być prowadzone przez odpowiednio przeszkolony i kompetentny personel, w tym w stosownych przypadkach pracowników organów z innych państw członkowskich lub ekspertów oddelegowanych przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu. Przesłuchania można zaniechać wyłącznie w przypadku, gdy organ rozstrzygający zamierza podjąć pozytywną decyzję w sprawie wniosku lub gdy uważa, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie jest zdolna do uczestnictwa lub nie jest w stanie uczestniczyć w przesłuchaniu z powodu utrzymujących się okoliczności, na które nie ma ona wpływu. Biorąc pod uwagę fakt, że przesłuchanie stanowi zasadniczą część rozpatrywania wniosku, powinno ono zostać zarejestrowane, a osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową i ich doradcy prawni powinni otrzymać dostęp do zapisu, jak również do protokołu lub stenogramu przesłuchania, zanim organ rozstrzygający podejmie decyzję lub, w przypadku procedury rozpatrywania wniosku prowadzonej w trybie przyspieszonym, jednocześnie z podjęciem decyzji.

(13)  Osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową należy zapewnić rzeczywistą możliwość przedstawienia organowi rozstrzygającemu wszystkich elementów, którymi dana osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową dysponuje. Z tego względu osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową powinno przysługiwać w stosownych przypadkach prawo do bycia wysłuchanym w trakcie przesłuchania dotyczącego dopuszczalności i istoty jej wniosku. Aby prawo do przesłuchania było skuteczne, osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową powinna korzystać z pomocy tłumacza ustnego oraz przedstawiciela lub doradcy prawnego i powinna mieć zapewnioną możliwość wyczerpującego przedstawienia wyjaśnień dotyczących powodów, dla których złożyła wniosek. Osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową powinna mieć wystarczająco dużo czasu na przygotowanie się i skonsultowanie się z doradcą prawnym lub innym doradcą oraz powinna mieć możliwość korzystania z pomocy doradcy prawnego lub innego doradcy podczas przesłuchania. Przesłuchanie powinno odbywać się w warunkach zapewniających odpowiednią poufność oraz powinno być prowadzone przez odpowiednio przeszkolony i kompetentny personel, w tym w stosownych przypadkach przez ekspertów oddelegowanych przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu. Przesłuchania można zaniechać wyłącznie w przypadku, gdy organ rozstrzygający zamierza podjąć pozytywną decyzję w sprawie wniosku lub gdy uważa, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie jest zdolna do uczestnictwa lub nie jest w stanie uczestniczyć w przesłuchaniu z powodu utrzymujących się okoliczności, na które nie ma ona wpływu. Biorąc pod uwagę fakt, że przesłuchanie stanowi zasadniczą część rozpatrywania wniosku, powinno ono zostać zarejestrowane, a osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową i ich doradcy prawni powinni otrzymać dostęp do zapisu, jak również do protokołu lub stenogramu przesłuchania, zanim organ rozstrzygający podejmie decyzję.

Or. en

Poprawka 229

Jussi Halla-aho

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 13

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(13)  Osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową należy zapewnić rzeczywistą możliwość przedstawienia organowi rozstrzygającemu wszystkich elementów, którymi dana osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową dysponuje. Z tego względu osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową powinno przysługiwać w stosownych przypadkach – z nielicznymi wyjątkami – prawo do bycia wysłuchanym w trakcie przesłuchania dotyczącego dopuszczalności lub istoty jej wniosku. Aby prawo do przesłuchania było skuteczne, osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową powinna korzystać z pomocy tłumacza ustnego i mieć zapewnioną możliwość wyczerpującego przedstawienia wyjaśnień dotyczących powodów, dla których złożyła wniosek. Należy zapewnić osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową wystarczająco dużo czasu na przygotowanie się i skonsultowanie się z doradcą prawnym lub innym doradcą oraz możliwość korzystania z pomocy doradcy prawnego lub innego doradcy podczas przesłuchania. Przesłuchanie powinno odbywać się w warunkach zapewniających odpowiednią poufność oraz powinno być prowadzone przez odpowiednio przeszkolony i kompetentny personel, w tym w stosownych przypadkach pracowników organów z innych państw członkowskich lub ekspertów oddelegowanych przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu. Przesłuchania można zaniechać wyłącznie w przypadku, gdy organ rozstrzygający zamierza podjąć pozytywną decyzję w sprawie wniosku lub gdy uważa, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie jest zdolna do uczestnictwa lub nie jest w stanie uczestniczyć w przesłuchaniu z powodu utrzymujących się okoliczności, na które nie ma ona wpływu. Biorąc pod uwagę fakt, że przesłuchanie stanowi zasadniczą część rozpatrywania wniosku, powinno ono zostać zarejestrowane, a osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową i ich doradcy prawni powinni otrzymać dostęp do zapisu, jak również do protokołu lub stenogramu przesłuchania, zanim organ rozstrzygający podejmie decyzję lub, w przypadku procedury rozpatrywania wniosku prowadzonej w trybie przyspieszonym, jednocześnie z podjęciem decyzji.

(13)  Osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową należy zapewnić rzeczywistą możliwość przedstawienia organowi rozstrzygającemu wszystkich elementów, którymi dana osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową dysponuje. Z tego względu osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową powinno przysługiwać w stosownych przypadkach – z nielicznymi wyjątkami – prawo do bycia wysłuchanym w trakcie przesłuchania dotyczącego dopuszczalności lub istoty jej wniosku. Aby prawo do przesłuchania było skuteczne, osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową powinna korzystać z pomocy tłumacza ustnego i mieć zapewnioną możliwość wyczerpującego przedstawienia wyjaśnień dotyczących powodów, dla których złożyła wniosek. Należy zapewnić osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową wystarczająco dużo czasu na przygotowanie się i skonsultowanie się z doradcą prawnym lub innym doradcą oraz możliwość korzystania z pomocy doradcy prawnego lub innego doradcy podczas przesłuchania. Przesłuchanie powinno odbywać się w warunkach zapewniających odpowiednią poufność oraz powinno być prowadzone przez odpowiednio przeszkolony i kompetentny personel, w tym w stosownych przypadkach pracowników organów z innych państw członkowskich lub ekspertów oddelegowanych przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu. Przesłuchania można zaniechać wyłącznie w przypadku, gdy organ rozstrzygający zamierza podjąć pozytywną decyzję w sprawie wniosku lub gdy uważa, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie jest zdolna do uczestnictwa lub nie jest w stanie uczestniczyć w przesłuchaniu z powodu utrzymujących się okoliczności, na które nie ma ona wpływu, bądź w przypadku gdy wniosek jest w sposób oczywisty niedopuszczalny. Biorąc pod uwagę fakt, że przesłuchanie stanowi zasadniczą część rozpatrywania wniosku, powinno ono zostać zarejestrowane, a osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową i ich doradcy prawni powinni otrzymać dostęp do zapisu, jak również do protokołu lub stenogramu przesłuchania, zanim organ rozstrzygający podejmie decyzję lub, w przypadku procedury rozpatrywania wniosku prowadzonej w trybie przyspieszonym, jednocześnie z podjęciem decyzji.

Or. en

Poprawka 230

Brice Hortefeux, Rachida Dati

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 13

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(13) Osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową należy zapewnić rzeczywistą możliwość przedstawienia organowi rozstrzygającemu wszystkich elementów, którymi dana osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową dysponuje. Z tego względu osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową powinno przysługiwać w stosownych przypadkach – z nielicznymi wyjątkami – prawo do bycia wysłuchanym w trakcie przesłuchania dotyczącego dopuszczalności lub istoty jej wniosku. Aby prawo do przesłuchania było skuteczne, osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową powinna korzystać z pomocy tłumacza ustnego i mieć zapewnioną możliwość wyczerpującego przedstawienia wyjaśnień dotyczących powodów, dla których złożyła wniosek. Należy zapewnić osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową wystarczająco dużo czasu na przygotowanie się i skonsultowanie się z doradcą prawnym lub innym doradcą oraz możliwość korzystania z pomocy doradcy prawnego lub innego doradcy podczas przesłuchania. Przesłuchanie powinno odbywać się w warunkach zapewniających odpowiednią poufność oraz powinno być prowadzone przez odpowiednio przeszkolony i kompetentny personel, w tym w stosownych przypadkach pracowników organów z innych państw członkowskich lub ekspertów oddelegowanych przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu. Przesłuchania można zaniechać wyłącznie w przypadku, gdy organ rozstrzygający zamierza podjąć pozytywną decyzję w sprawie wniosku lub gdy uważa, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie jest zdolna do uczestnictwa lub nie jest w stanie uczestniczyć w przesłuchaniu z powodu utrzymujących się okoliczności, na które nie ma ona wpływu. Biorąc pod uwagę fakt, że przesłuchanie stanowi zasadniczą część rozpatrywania wniosku, powinno ono zostać zarejestrowane, a osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową i ich doradcy prawni powinni otrzymać dostęp do zapisu, jak również do protokołu lub stenogramu przesłuchania, zanim organ rozstrzygający podejmie decyzję lub, w przypadku procedury rozpatrywania wniosku prowadzonej w trybie przyspieszonym, jednocześnie z podjęciem decyzji.

(13) Przed wydaniem opinii przez organ rozstrzygający osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową powinna mieć możliwość przedstawienia wszystkich elementów, którymi dysponuje. Z tego względu osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową powinno przysługiwać w stosownych przypadkach – z nielicznymi wyjątkami – prawo do bycia wysłuchanym w trakcie przesłuchania dotyczącego dopuszczalności lub istoty jej wniosku. Aby prawo do przesłuchania było skuteczne, osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową powinna korzystać z pomocy tłumacza ustnego i mieć zapewnioną możliwość wyczerpującego przedstawienia wyjaśnień dotyczących powodów, dla których złożyła wniosek. Należy zapewnić osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową wystarczająco długi rozsądny termin na przygotowanie się i skonsultowanie się z doradcą prawnym lub innym doradcą oraz możliwość korzystania z pomocy doradcy prawnego lub innego doradcy podczas przesłuchania. Przesłuchanie powinno odbywać się w warunkach zapewniających odpowiednią poufność oraz powinno być prowadzone przez odpowiednio przeszkolony i kompetentny personel, w tym w stosownych przypadkach pracowników organów z innych państw członkowskich lub ekspertów oddelegowanych przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu. Przesłuchania można zaniechać w przypadku, gdy organ rozstrzygający zamierza podjąć pozytywną decyzję w sprawie wniosku lub gdy uważa, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie jest zdolna do uczestnictwa lub nie jest w stanie uczestniczyć w przesłuchaniu z powodu utrzymujących się okoliczności, na które nie ma ona wpływu. Biorąc pod uwagę fakt, że przesłuchanie stanowi zasadniczą część rozpatrywania wniosku, powinno ono zostać zarejestrowane, a osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową i ich doradcy prawni powinni otrzymać dostęp do zapisu, jak również do protokołu lub stenogramu przesłuchania, zanim organ rozstrzygający podejmie decyzję lub, w przypadku procedury rozpatrywania wniosku prowadzonej w trybie przyspieszonym, jednocześnie z podjęciem decyzji.

Or. fr

Poprawka 231

Sergei Stanishev

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 13

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(13)  Osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową należy zapewnić rzeczywistą możliwość przedstawienia organowi rozstrzygającemu wszystkich elementów, którymi dana osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową dysponuje. Z tego względu osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową powinno przysługiwać w stosownych przypadkach – z nielicznymi wyjątkami – prawo do bycia wysłuchanym w trakcie przesłuchania dotyczącego dopuszczalności lub istoty jej wniosku. Aby prawo do przesłuchania było skuteczne, osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową powinna korzystać z pomocy tłumacza ustnego i mieć zapewnioną możliwość wyczerpującego przedstawienia wyjaśnień dotyczących powodów, dla których złożyła wniosek. Należy zapewnić osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową wystarczająco dużo czasu na przygotowanie się i skonsultowanie się z doradcą prawnym lub innym doradcą oraz możliwość korzystania z pomocy doradcy prawnego lub innego doradcy podczas przesłuchania. Przesłuchanie powinno odbywać się w warunkach zapewniających odpowiednią poufność oraz powinno być prowadzone przez odpowiednio przeszkolony i kompetentny personel, w tym w stosownych przypadkach pracowników organów z innych państw członkowskich lub ekspertów oddelegowanych przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu. Przesłuchania można zaniechać wyłącznie w przypadku, gdy organ rozstrzygający zamierza podjąć pozytywną decyzję w sprawie wniosku lub gdy uważa, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie jest zdolna do uczestnictwa lub nie jest w stanie uczestniczyć w przesłuchaniu z powodu utrzymujących się okoliczności, na które nie ma ona wpływu. Biorąc pod uwagę fakt, że przesłuchanie stanowi zasadniczą część rozpatrywania wniosku, powinno ono zostać zarejestrowane, a osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową i ich doradcy prawni powinni otrzymać dostęp do zapisu, jak również do protokołu lub stenogramu przesłuchania, zanim organ rozstrzygający podejmie decyzję lub, w przypadku procedury rozpatrywania wniosku prowadzonej w trybie przyspieszonym, jednocześnie z podjęciem decyzji.

(13)  Osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową należy zapewnić rzeczywistą możliwość przedstawienia organowi rozstrzygającemu wszystkich elementów, którymi dana osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową dysponuje. Z tego względu osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową powinno przysługiwać w stosownych przypadkach – z nielicznymi wyjątkami – prawo do bycia wysłuchanym w trakcie przesłuchania dotyczącego istoty jej wniosku. Aby prawo do przesłuchania było skuteczne, osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową powinna korzystać z pomocy tłumacza ustnego i mieć zapewnioną możliwość wyczerpującego przedstawienia wyjaśnień dotyczących powodów, dla których złożyła wniosek. Należy zapewnić osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową wystarczająco dużo czasu na przygotowanie się i skonsultowanie się z doradcą prawnym lub innym doradcą oraz możliwość korzystania z pomocy doradcy prawnego lub innego doradcy podczas przesłuchania. Przesłuchanie powinno odbywać się w warunkach zapewniających odpowiednią poufność oraz powinno być prowadzone przez odpowiednio przeszkolony i kompetentny personel, w tym w stosownych przypadkach pracowników organów z innych państw członkowskich lub ekspertów oddelegowanych przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu. Przesłuchania można zaniechać wyłącznie w przypadku, gdy organ rozstrzygający zamierza podjąć pozytywną decyzję w sprawie wniosku lub gdy uważa, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie jest zdolna do uczestnictwa lub nie jest w stanie uczestniczyć w przesłuchaniu z powodu utrzymujących się okoliczności, na które nie ma ona wpływu. Biorąc pod uwagę fakt, że przesłuchanie stanowi zasadniczą część rozpatrywania wniosku, powinno ono zostać zarejestrowane, a osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową i ich doradcy prawni powinni otrzymać dostęp do zapisu, jak również do protokołu lub stenogramu przesłuchania, zanim organ rozstrzygający podejmie decyzję lub, w przypadku procedury rozpatrywania wniosku prowadzonej w trybie przyspieszonym, jednocześnie z podjęciem decyzji.

Or. en

Uzasadnienie

Zgodnie z innymi poprawkami należy znieść kontrolę dopuszczalności jako wymóg przed zastosowaniem rozporządzenia dublińskiego.

Poprawka 232

Ska Keller

w imieniu grupy Verts/ALE

Judith Sargentini, Bodil Valero, Jean Lambert

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 14

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(14)  W interesie zarówno państw członkowskich, jak i osób ubiegających się o ochronę międzynarodową leży zapewnienie prawidłowego uznania potrzeb ochrony międzynarodowej już na etapie postępowania administracyjnego poprzez udzielanie wysokiej jakości informacji i pomocy prawnej, co prowadzi do skuteczniejszego podejmowania decyzji lepszej jakości. W tym celu dostęp do pomocy i reprezentacji prawnej powinien stanowić integralną część wspólnej procedury ubiegania się o ochronę międzynarodową. W celu zapewnienia skutecznej ochrony praw osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową, w szczególności prawa do obrony oraz zasady sprawiedliwości, oraz w celu zapewnienia opłacalności procedury, należy zagwarantować osobom ubiegającym się – na ich wniosek i na warunkach określonych w niniejszym rozporządzeniu – nieodpłatną pomoc i reprezentację prawną w trakcie procedury administracyjnej i w postępowaniu odwoławczym. Nieodpłatna pomoc prawna i reprezentacja powinny być zapewniane przez osoby uprawnione do takich czynności na mocy prawa krajowego.

(14)  W interesie zarówno państw członkowskich, jak i osób ubiegających się o ochronę międzynarodową leży zapewnienie prawidłowego uznania potrzeb ochrony międzynarodowej już na etapie postępowania administracyjnego poprzez udzielanie wysokiej jakości informacji i pomocy prawnej, co prowadzi do skuteczniejszego podejmowania decyzji lepszej jakości. W tym celu dostęp do pomocy i reprezentacji prawnej powinien stanowić integralną część wspólnej procedury ubiegania się o ochronę międzynarodową na wszystkich jej etapach. W celu zapewnienia skutecznej ochrony praw osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową, w szczególności prawa do obrony oraz zasady sprawiedliwości, oraz w celu zapewnienia opłacalności procedury, należy zagwarantować osobom ubiegającym się – na warunkach określonych w niniejszym rozporządzeniu – nieodpłatną pomoc i reprezentację prawną w trakcie procedury administracyjnej, w tym w trakcie przesłuchań, i w postępowaniu odwoławczym. Osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową powinny mieć prawo do skutecznego środka zaskarżenia przed sądem lub trybunałem decyzji o odmowie przyznania nieodpłatnej pomocy prawnej, natomiast państwa członkowskie zapewniają, by pomoc i reprezentacja prawna nie były arbitralnie ograniczane oraz by osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową nie utrudniano skutecznego dostępu do wymiaru sprawiedliwości. Nieodpłatna pomoc prawna i reprezentacja powinny być zapewniane przez osoby uprawnione do takich czynności na mocy prawa krajowego.

Or. en

Poprawka 233

Maria Grapini

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 14

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(14)  W interesie zarówno państw członkowskich, jak i osób ubiegających się o ochronę międzynarodową leży zapewnienie prawidłowego uznania potrzeb ochrony międzynarodowej już na etapie postępowania administracyjnego poprzez udzielanie wysokiej jakości informacji i pomocy prawnej, co prowadzi do skuteczniejszego podejmowania decyzji lepszej jakości. W tym celu dostęp do pomocy i reprezentacji prawnej powinien stanowić integralną część wspólnej procedury ubiegania się o ochronę międzynarodową. W celu zapewnienia skutecznej ochrony praw osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową, w szczególności prawa do obrony oraz zasady sprawiedliwości, oraz w celu zapewnienia opłacalności procedury, należy zagwarantować osobom ubiegającym się – na ich wniosek i na warunkach określonych w niniejszym rozporządzeniu – nieodpłatną pomoc i reprezentację prawną w trakcie procedury administracyjnej i w postępowaniu odwoławczym. Nieodpłatna pomoc prawna i reprezentacja powinny być zapewniane przez osoby uprawnione do takich czynności na mocy prawa krajowego.

(14)  W interesie zarówno państw członkowskich, jak i osób ubiegających się o ochronę międzynarodową leży zapewnienie prawidłowego uznania potrzeb ochrony międzynarodowej już na etapie postępowania administracyjnego poprzez udzielanie wysokiej jakości informacji i pomocy prawnej, co prowadzi do skuteczniejszego podejmowania decyzji lepszej jakości. W tym celu dostęp do pomocy i reprezentacji prawnej powinien stanowić integralną część wspólnej procedury ubiegania się o ochronę międzynarodową. W celu zapewnienia skutecznej ochrony praw osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową, w szczególności prawa do obrony oraz zasady sprawiedliwości, oraz w celu zapewnienia opłacalności procedury, należy zagwarantować osobom ubiegającym się – na ich wniosek i na warunkach określonych w niniejszym rozporządzeniu – nieodpłatną pomoc i reprezentację prawną w trakcie procedury administracyjnej i w postępowaniu odwoławczym. Nieodpłatna pomoc prawna i reprezentacja powinny być zapewniane przez osoby uprawnione do takich czynności na mocy prawa krajowego. Należy zwrócić uwagę na zapewnienie pewnej elastyczności państwom członkowskim w odniesieniu do ich autonomii proceduralnej i konieczności uniknięcia nadmiernego obciążenia finansowego z tym związanego.

Or. ro

Poprawka 234

Jussi Halla-aho

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 14

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(14)  W interesie zarówno państw członkowskich, jak i osób ubiegających się o ochronę międzynarodową leży zapewnienie prawidłowego uznania potrzeb ochrony międzynarodowej już na etapie postępowania administracyjnego poprzez udzielanie wysokiej jakości informacji i pomocy prawnej, co prowadzi do skuteczniejszego podejmowania decyzji lepszej jakości. W tym celu dostęp do pomocy i reprezentacji prawnej powinien stanowić integralną część wspólnej procedury ubiegania się o ochronę międzynarodową. W celu zapewnienia skutecznej ochrony praw osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową, w szczególności prawa do obrony oraz zasady sprawiedliwości, oraz w celu zapewnienia opłacalności procedury, należy zagwarantować osobom ubiegającym się – na ich wniosek i na warunkach określonych w niniejszym rozporządzeniu – nieodpłatną pomoc i reprezentację prawną w trakcie procedury administracyjnej i w postępowaniu odwoławczym. Nieodpłatna pomoc prawna i reprezentacja powinny być zapewniane przez osoby uprawnione do takich czynności na mocy prawa krajowego.

(14)  W interesie zarówno państw członkowskich, jak i osób ubiegających się o ochronę międzynarodową leży zapewnienie prawidłowego uznania potrzeb ochrony międzynarodowej już na etapie postępowania administracyjnego poprzez udzielanie wysokiej jakości informacji, co prowadzi do skuteczniejszego podejmowania decyzji lepszej jakości. W celu zapewnienia skutecznej ochrony praw osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową, w szczególności prawa do obrony oraz zasady sprawiedliwości, oraz w celu zapewnienia opłacalności procedury, należy zagwarantować osobom ubiegającym się – na ich wniosek i na warunkach określonych w niniejszym rozporządzeniu – pomoc i reprezentację prawną w postępowaniu odwoławczym. Pomoc prawna i reprezentacja powinny być zapewniane przez osoby uprawnione do takich czynności na mocy prawa krajowego.

Or. en

Poprawka 235

Marina Albiol Guzmán

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 14

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(14)  W interesie zarówno państw członkowskich, jak i osób ubiegających się o ochronę międzynarodową leży zapewnienie prawidłowego uznania potrzeb ochrony międzynarodowej już na etapie postępowania administracyjnego poprzez udzielanie wysokiej jakości informacji i pomocy prawnej, co prowadzi do skuteczniejszego podejmowania decyzji lepszej jakości. W tym celu dostęp do pomocy i reprezentacji prawnej powinien stanowić integralną część wspólnej procedury ubiegania się o ochronę międzynarodową. W celu zapewnienia skutecznej ochrony praw osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową, w szczególności prawa do obrony oraz zasady sprawiedliwości, oraz w celu zapewnienia opłacalności procedury, należy zagwarantować osobom ubiegającym się – na ich wniosek i na warunkach określonych w niniejszym rozporządzeniu – nieodpłatną pomoc i reprezentację prawną w trakcie procedury administracyjnej i w postępowaniu odwoławczym. Nieodpłatna pomoc prawna i reprezentacja powinny być zapewniane przez osoby uprawnione do takich czynności na mocy prawa krajowego.

(14)  W interesie zarówno państw członkowskich, jak i osób ubiegających się o ochronę międzynarodową leży zapewnienie prawidłowego uznania potrzeb ochrony międzynarodowej już na etapie postępowania administracyjnego poprzez udzielanie wysokiej jakości informacji i pomocy prawnej, co prowadzi do skuteczniejszego podejmowania decyzji lepszej jakości. W tym celu dostęp do pomocy i reprezentacji prawnej powinien stanowić integralną część wspólnej procedury ubiegania się o ochronę międzynarodową. W celu zapewnienia skutecznej ochrony praw osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową, w szczególności prawa do obrony oraz zasady sprawiedliwości, oraz w celu zapewnienia opłacalności procedury, należy zagwarantować osobom ubiegającym się nieodpłatną pomoc i reprezentację prawną w trakcie procedury administracyjnej i w postępowaniu odwoławczym. Nieodpłatna pomoc prawna i reprezentacja powinny być zapewniane od momentu wyrażenia przez osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową zamiaru ubiegania się o taką ochronę. Nieodpłatna pomoc prawna i reprezentacja powinny być zapewniane przez osoby uprawnione do takich czynności na mocy prawa krajowego.

Or. en

Poprawka 236

Brice Hortefeux

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 14

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(14)  W interesie zarówno państw członkowskich, jak i osób ubiegających się o ochronę międzynarodową leży zapewnienie prawidłowego uznania potrzeb ochrony międzynarodowej już na etapie postępowania administracyjnego poprzez udzielanie wysokiej jakości informacji i pomocy prawnej, co prowadzi do skuteczniejszego podejmowania decyzji lepszej jakości. W tym celu dostęp do pomocy i reprezentacji prawnej powinien stanowić integralną część wspólnej procedury ubiegania się o ochronę międzynarodową. W celu zapewnienia skutecznej ochrony praw osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową, w szczególności prawa do obrony oraz zasady sprawiedliwości, oraz w celu zapewnienia opłacalności procedury, należy zagwarantować osobom ubiegającym się – na ich wniosek i na warunkach określonych w niniejszym rozporządzeniu – nieodpłatną pomoc i reprezentację prawną w trakcie procedury administracyjnej i w postępowaniu odwoławczym. Nieodpłatna pomoc prawna i reprezentacja powinny być zapewniane przez osoby uprawnione do takich czynności na mocy prawa krajowego.

(14)  W interesie zarówno państw członkowskich, jak i osób ubiegających się o ochronę międzynarodową leży zapewnienie prawidłowego uznania potrzeb ochrony międzynarodowej już na etapie postępowania administracyjnego poprzez udzielanie wysokiej jakości informacji i pomocy prawnej, co prowadzi do skuteczniejszego podejmowania decyzji lepszej jakości. W tym celu dostęp do pomocy i reprezentacji prawnej powinien stanowić integralną część wspólnej procedury ubiegania się o ochronę międzynarodową. W celu zapewnienia skutecznej ochrony praw osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową, w szczególności prawa do obrony oraz zasady sprawiedliwości, oraz w celu zapewnienia opłacalności procedury, należy zagwarantować osobom ubiegającym się – na ich wniosek i na warunkach określonych w niniejszej dyrektywie– nieodpłatną pomoc i reprezentację prawną w trakcie procedury administracyjnej i w postępowaniu odwoławczym. Nieodpłatna pomoc prawna i reprezentacja powinny być zapewniane przez osoby uprawnione do takich czynności na mocy prawa krajowego.

Or. fr

Poprawka 237

Marina Albiol Guzmán

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 15

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(15)  Niektóre osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową mogą potrzebować szczególnych gwarancji proceduralnych, między innymi ze względu na swój wiek, płeć społeczno-kulturową, orientację seksualną, tożsamość płciową, niepełnosprawność, poważne choroby, zaburzenia psychiczne lub skutki tortur, zgwałcenia lub innych poważnych form przemocy psychicznej, fizycznej, seksualnej lub przemocy ze względu na płeć. Konieczne jest systematyczne ocenianie, czy dana osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową potrzebuje szczególnych gwarancji proceduralnych, oraz zidentyfikowanie tych ubiegających się osób jak najszybciej od momentu wystąpienia przez nich z wnioskiem, a przed wydaniem decyzji.

(15)  Niektóre osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową mogą potrzebować szczególnych gwarancji proceduralnych, między innymi ze względu na swój wiek, płeć społeczno-kulturową, orientację seksualną, tożsamość płciową, ekspresję płciową, cechy płciowe, niepełnosprawność, poważne choroby, zaburzenia psychiczne lub wskutek tortur, zgwałcenia, handlu ludźmi, katastrofy morskiej lub innych poważnych form przemocy psychicznej, fizycznej, seksualnej lub przemocy ze względu na płeć. Konieczne jest systematyczne ocenianie, czy dana osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową potrzebuje szczególnych gwarancji proceduralnych, oraz zidentyfikowanie tych ubiegających się osób jak najszybciej od momentu wystąpienia przez nich z wnioskiem, a przed wydaniem decyzji.

Or. en

Poprawka 238

Jussi Halla-aho

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 15

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(15) Niektóre osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową mogą potrzebować szczególnych gwarancji proceduralnych, między innymi ze względu na swój wiek, płeć społeczno-kulturową, orientację seksualną, tożsamość płciową, niepełnosprawność, poważne choroby, zaburzenia psychiczne lub skutki tortur, zgwałcenia lub innych poważnych form przemocy psychicznej, fizycznej, seksualnej lub przemocy ze względu na płeć. Konieczne jest systematyczne ocenianie, czy dana osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową potrzebuje szczególnych gwarancji proceduralnych, oraz zidentyfikowanie tych ubiegających się osób jak najszybciej od momentu wystąpienia przez nich z wnioskiem, a przed wydaniem decyzji.

(15) Konieczne jest systematyczne ocenianie, czy dana osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową potrzebuje szczególnych gwarancji proceduralnych, a także jak najszybsze zidentyfikowanie takich osób od momentu wystąpienia przez nie z wnioskiem, a przed wydaniem decyzji. Oznaki, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową potrzebuje szczególnych gwarancji proceduralnych obejmują między innymi symptomy zaburzeń lub upośledzeń fizycznych, umysłowych lub rozwojowych, a także schorzeń związanych z wiekiem, takich jak demencja.

Or. en

Poprawka 239

Emil Radev

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 15

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(15)  Niektóre osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową mogą potrzebować szczególnych gwarancji proceduralnych, między innymi ze względu na swój wiek, płeć społeczno-kulturową, orientację seksualną, tożsamość płciową, niepełnosprawność, poważne choroby, zaburzenia psychiczne lub skutki tortur, zgwałcenia lub innych poważnych form przemocy psychicznej, fizycznej, seksualnej lub przemocy ze względu na płeć. Konieczne jest systematyczne ocenianie, czy dana osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową potrzebuje szczególnych gwarancji proceduralnych, oraz zidentyfikowanie tych ubiegających się osób jak najszybciej od momentu wystąpienia przez nich z wnioskiem, a przed wydaniem decyzji.

(15)  Niektóre osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową mogą potrzebować szczególnych gwarancji proceduralnych, między innymi ze względu na swój wiek, płeć społeczno-kulturową, niepełnosprawność, poważne choroby, zaburzenia psychiczne lub skutki tortur, zgwałcenia lub innych poważnych form przemocy psychicznej, fizycznej, seksualnej lub przemocy ze względu na płeć. Konieczne jest systematyczne ocenianie, czy dana osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową potrzebuje szczególnych gwarancji proceduralnych, oraz zidentyfikowanie tych ubiegających się osób jak najszybciej od momentu wystąpienia przez nich z wnioskiem, a przed wydaniem decyzji.

Or. bg

Poprawka 240

Cecilia Wikström, Sophia in 't Veld, Angelika Mlinar, Filiz Hyusmenova

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 15

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(15)  Niektóre osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową mogą potrzebować szczególnych gwarancji proceduralnych, między innymi ze względu na swój wiek, płeć społeczno-kulturową, orientację seksualną, tożsamość płciową, niepełnosprawność, poważne choroby, zaburzenia psychiczne lub skutki tortur, zgwałcenia lub innych poważnych form przemocy psychicznej, fizycznej, seksualnej lub przemocy ze względu na płeć. Konieczne jest systematyczne ocenianie, czy dana osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową potrzebuje szczególnych gwarancji proceduralnych, oraz zidentyfikowanie tych ubiegających się osób jak najszybciej od momentu wystąpienia przez nich z wnioskiem, a przed wydaniem decyzji.

(Nie dotyczy polskiej wersji językowej)

Or. en

Uzasadnienie

(Nie dotyczy polskiej wersji językowej)

Poprawka 241

Jussi Halla-aho

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 16

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(16)  W celu zapewnienia, aby identyfikowanie osób ubiegających się o ochronę międzynarodową potrzebujących szczególnych gwarancji proceduralnych odbywało się jak najwcześniej, pracownicy organów odpowiedzialnych za przyjmowanie i rejestrowanie wniosków powinni być odpowiednio przeszkoleni pod kątem wykrywania oznak szczególnych potrzeb oraz powinni otrzymywać stosowne polecenia w tym względzie. Dalsze środki dotyczące identyfikowania oraz dokumentowania symptomów i oznak tortur oraz innych poważnych aktów przemocy fizycznej lub psychicznej, w tym aktów przemocy seksualnej, w procedurach objętych zakresem stosowania niniejszego rozporządzenia powinny opierać się między innymi na Podręczniku dotyczącym skutecznego badania i dokumentowania przypadków tortur i innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania lub karania (protokół stambulski).

(16)  W celu zapewnienia, aby identyfikowanie osób ubiegających się o ochronę międzynarodową potrzebujących szczególnych gwarancji proceduralnych odbywało się jak najwcześniej, pracownicy organów odpowiedzialnych za przyjmowanie i rejestrowanie wniosków powinni być odpowiednio przeszkoleni w tym względzie.

Or. en

Poprawka 242

Marina Albiol Guzmán

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 16

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(16)  W celu zapewnienia, aby identyfikowanie osób ubiegających się o ochronę międzynarodową potrzebujących szczególnych gwarancji proceduralnych odbywało się jak najwcześniej, pracownicy organów odpowiedzialnych za przyjmowanie i rejestrowanie wniosków powinni być odpowiednio przeszkoleni pod kątem wykrywania oznak szczególnych potrzeb oraz powinni otrzymywać stosowne polecenia w tym względzie. Dalsze środki dotyczące identyfikowania oraz dokumentowania symptomów i oznak tortur oraz innych poważnych aktów przemocy fizycznej lub psychicznej, w tym aktów przemocy seksualnej, w procedurach objętych zakresem stosowania niniejszego rozporządzenia powinny opierać się między innymi na Podręczniku dotyczącym skutecznego badania i dokumentowania przypadków tortur i innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania lub karania (protokół stambulski).

(16)  W celu zapewnienia, aby identyfikowanie osób ubiegających się o ochronę międzynarodową potrzebujących szczególnych gwarancji proceduralnych odbywało się jak najwcześniej organizacje pozarządowe muszą mieć pełny dostęp do ośrodków detencyjnych, ośrodków recepcyjnych, punktów kontroli granicznej lub wszelkich innych miejsc, w których znajdują się osoby, które mogą ubiegać się o azyl, a pracownicy organów odpowiedzialnych za przyjmowanie i rejestrowanie wniosków powinni być odpowiednio przeszkoleni pod kątem wykrywania oznak szczególnych potrzeb oraz powinni otrzymywać stosowne polecenia w tym względzie. Dalsze środki dotyczące identyfikowania oraz dokumentowania symptomów i oznak tortur oraz innych poważnych aktów przemocy fizycznej lub psychicznej, w tym aktów przemocy seksualnej, w procedurach objętych zakresem stosowania niniejszej dyrektywy powinny opierać się między innymi na Podręczniku dotyczącym skutecznego badania i dokumentowania przypadków tortur i innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania lub karania (protokół stambulski).

Or. en

Poprawka 243

Cecilia Wikström, Sophia in 't Veld, Angelika Mlinar, Filiz Hyusmenova

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 16

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(16)  W celu zapewnienia, aby identyfikowanie osób ubiegających się o ochronę międzynarodową potrzebujących szczególnych gwarancji proceduralnych odbywało się jak najwcześniej, pracownicy organów odpowiedzialnych za przyjmowanie i rejestrowanie wniosków powinni być odpowiednio przeszkoleni pod kątem wykrywania oznak szczególnych potrzeb oraz powinni otrzymywać stosowne polecenia w tym względzie. Dalsze środki dotyczące identyfikowania oraz dokumentowania symptomów i oznak tortur oraz innych poważnych aktów przemocy fizycznej lub psychicznej, w tym aktów przemocy seksualnej, w procedurach objętych zakresem stosowania niniejszego rozporządzenia powinny opierać się między innymi na Podręczniku dotyczącym skutecznego badania i dokumentowania przypadków tortur i innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania lub karania (protokół stambulski).

(Nie dotyczy polskiej wersji językowej)

Or. en

Uzasadnienie

(Nie dotyczy polskiej wersji językowej)

Poprawka 244

Brice Hortefeux

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 16

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(16)  W celu zapewnienia, aby identyfikowanie osób ubiegających się o ochronę międzynarodową potrzebujących szczególnych gwarancji proceduralnych odbywało się jak najwcześniej, pracownicy organów odpowiedzialnych za przyjmowanie i rejestrowanie wniosków powinni być odpowiednio przeszkoleni pod kątem wykrywania oznak szczególnych potrzeb oraz powinni otrzymywać stosowne polecenia w tym względzie. Dalsze środki dotyczące identyfikowania oraz dokumentowania symptomów i oznak tortur oraz innych poważnych aktów przemocy fizycznej lub psychicznej, w tym aktów przemocy seksualnej, w procedurach objętych zakresem stosowania niniejszego rozporządzenia powinny opierać się między innymi na Podręczniku dotyczącym skutecznego badania i dokumentowania przypadków tortur i innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania lub karania (protokół stambulski).

(16)  W celu zapewnienia, aby identyfikowanie osób ubiegających się o ochronę międzynarodową potrzebujących szczególnych gwarancji proceduralnych odbywało się jak najwcześniej, pracownicy organów odpowiedzialnych za przyjmowanie i rejestrowanie wniosków powinni być przeszkoleni pod kątem wykrywania oznak szczególnych potrzeb oraz powinni otrzymywać stosowne polecenia w tym względzie. Dalsze środki dotyczące identyfikowania oraz dokumentowania symptomów i oznak tortur oraz innych poważnych aktów przemocy fizycznej lub psychicznej, w tym aktów przemocy seksualnej, w procedurach objętych zakresem stosowania niniejszej dyrektywy powinny opierać się między innymi na Podręczniku dotyczącym skutecznego badania i dokumentowania przypadków tortur i innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania lub karania (protokół stambulski).

Or. fr

Poprawka 245

Ska Keller

w imieniu grupy Verts/ALE

Judith Sargentini

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 17

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(17)  Osobom uznanym za osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową potrzebujące szczególnych gwarancji proceduralnych należy zapewnić odpowiednie wsparcie, w tym dać wystarczająco dużo czasu, w celu stworzenia warunków niezbędnych do zapewnienia im skutecznego dostępu do procedur oraz do przedstawienia elementów potrzebnych do uzasadnienia ich wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej. W przypadku gdy niemożliwe jest zapewnienie odpowiedniego wsparcia w ramach procedury rozpatrywania wniosku prowadzonej w trybie przyspieszonym lub procedury na granicy, z procedur tych należy wykluczyć osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową potrzebującą szczególnych gwarancji proceduralnych. Potrzeba szczególnych gwarancji proceduralnych o charakterze, który mógłby uniemożliwić stosowanie procedury rozpatrywania wniosku prowadzonej w trybie przyspieszonym lub procedury na granicy, powinna także oznaczać zapewnienie osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową dodatkowych gwarancji w przypadkach, gdy jej odwołanie nie wywołuje automatycznego skutku zawieszającego, z myślą o nadaniu skuteczności środkowi zaskarżenia w szczególnej sytuacji tej ubiegającej się osoby.

(17)  Osobom uznanym za osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową potrzebujące szczególnych gwarancji proceduralnych należy zapewnić odpowiednie wsparcie, w tym dać wystarczająco dużo czasu, w celu stworzenia warunków niezbędnych do zapewnienia im skutecznego dostępu do procedur oraz do przedstawienia elementów potrzebnych do uzasadnienia ich wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej. Należy wykluczyć osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową potrzebujące szczególnych gwarancji proceduralnych z procedury rozpatrywania wniosku prowadzonej w trybie przyspieszonym i procedury na granicy.

Or. en

Poprawka 246

Marina Albiol Guzmán

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 17

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(17)  Osobom uznanym za osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową potrzebujące szczególnych gwarancji proceduralnych należy zapewnić odpowiednie wsparcie, w tym dać wystarczająco dużo czasu, w celu stworzenia warunków niezbędnych do zapewnienia im skutecznego dostępu do procedur oraz do przedstawienia elementów potrzebnych do uzasadnienia ich wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej. W przypadku gdy niemożliwe jest zapewnienie odpowiedniego wsparcia w ramach procedury rozpatrywania wniosku prowadzonej w trybie przyspieszonym lub procedury na granicy, z procedur tych należy wykluczyć osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową potrzebującą szczególnych gwarancji proceduralnych. Potrzeba szczególnych gwarancji proceduralnych o charakterze, który mógłby uniemożliwić stosowanie procedury rozpatrywania wniosku prowadzonej w trybie przyspieszonym lub procedury na granicy, powinna także oznaczać zapewnienie osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową dodatkowych gwarancji w przypadkach, gdy jej odwołanie nie wywołuje automatycznego skutku zawieszającego, z myślą o nadaniu skuteczności środkowi zaskarżenia w szczególnej sytuacji tej ubiegającej się osoby.

(17)  Osobom uznanym za osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową potrzebujące szczególnych gwarancji proceduralnych należy zapewnić odpowiednie wsparcie, w tym dać wystarczająco dużo czasu, w celu stworzenia warunków niezbędnych do zapewnienia im skutecznego dostępu do procedur oraz do przedstawienia elementów potrzebnych do uzasadnienia ich wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej. W przypadku gdy niemożliwe jest zapewnienie odpowiedniego wsparcia w ramach procedury rozpatrywania wniosku prowadzonej w trybie przyspieszonym lub procedury na granicy, z procedur tych należy wykluczyć osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową potrzebującą szczególnych gwarancji proceduralnych. Małoletni są zawsze wykluczeni z procedury rozpatrywania wniosku prowadzonej w trybie przyspieszonym i procedury na granicy.

Or. en

Poprawka 247

Elly Schlein

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 17

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(17)  Osobom uznanym za osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową potrzebujące szczególnych gwarancji proceduralnych należy zapewnić odpowiednie wsparcie, w tym dać wystarczająco dużo czasu, w celu stworzenia warunków niezbędnych do zapewnienia im skutecznego dostępu do procedur oraz do przedstawienia elementów potrzebnych do uzasadnienia ich wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej. W przypadku gdy niemożliwe jest zapewnienie odpowiedniego wsparcia w ramach procedury rozpatrywania wniosku prowadzonej w trybie przyspieszonym lub procedury na granicy, z procedur tych należy wykluczyć osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową potrzebującą szczególnych gwarancji proceduralnych. Potrzeba szczególnych gwarancji proceduralnych o charakterze, który mógłby uniemożliwić stosowanie procedury rozpatrywania wniosku prowadzonej w trybie przyspieszonym lub procedury na granicy, powinna także oznaczać zapewnienie osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową dodatkowych gwarancji w przypadkach, gdy jej odwołanie nie wywołuje automatycznego skutku zawieszającego, z myślą o nadaniu skuteczności środkowi zaskarżenia w szczególnej sytuacji tej ubiegającej się osoby.

(17)  Osobom uznanym za osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową potrzebujące szczególnych gwarancji proceduralnych należy zapewnić odpowiednie wsparcie, w tym dać wystarczająco dużo czasu, w celu stworzenia warunków niezbędnych do zapewnienia im skutecznego dostępu do procedur oraz do przedstawienia elementów potrzebnych do uzasadnienia ich wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej. W przypadku gdy niemożliwe jest zapewnienie odpowiedniego wsparcia w ramach procedury rozpatrywania wniosku prowadzonej w trybie przyspieszonym lub procedury na granicy, z procedur tych należy wykluczyć osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową potrzebującą szczególnych gwarancji proceduralnych. Małoletni powinni być zawsze wykluczeni z procedury rozpatrywania wniosku prowadzonej w trybie przyspieszonym i procedury na granicy.

Or. en

Poprawka 248

Cecilia Wikström, Sophia in 't Veld, Angelika Mlinar, Filiz Hyusmenova

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 17

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(17)  Osobom uznanym za osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową potrzebujące szczególnych gwarancji proceduralnych należy zapewnić odpowiednie wsparcie, w tym dać wystarczająco dużo czasu, w celu stworzenia warunków niezbędnych do zapewnienia im skutecznego dostępu do procedur oraz do przedstawienia elementów potrzebnych do uzasadnienia ich wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej. W przypadku gdy niemożliwe jest zapewnienie odpowiedniego wsparcia w ramach procedury rozpatrywania wniosku prowadzonej w trybie przyspieszonym lub procedury na granicy, z procedur tych należy wykluczyć osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową potrzebującą szczególnych gwarancji proceduralnych. Potrzeba szczególnych gwarancji proceduralnych o charakterze, który mógłby uniemożliwić stosowanie procedury rozpatrywania wniosku prowadzonej w trybie przyspieszonym lub procedury na granicy, powinna także oznaczać zapewnienie osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową dodatkowych gwarancji w przypadkach, gdy jej odwołanie nie wywołuje automatycznego skutku zawieszającego, z myślą o nadaniu skuteczności środkowi zaskarżenia w szczególnej sytuacji tej ubiegającej się osoby.

(Nie dotyczy polskiej wersji językowej)

Or. en

Uzasadnienie

(Nie dotyczy polskiej wersji językowej)

Poprawka 249

Marina Albiol Guzmán

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 18

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(18)  W celu zapewnienia równości materialnej między osobami ubiegającymi się o ochronę międzynarodową będącymi kobietami a osobami ubiegającymi się o ochronę międzynarodową będącymi mężczyznami w procedurach rozpatrywania wniosków należy uwzględnić aspekty związane z płcią. W szczególności przesłuchania należy zorganizować w taki sposób, aby zarówno osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową będące kobietami, jak i osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową będące mężczyznami mogli opisać swoje przeżycia w sprawach związanych z prześladowaniem ze względu na płeć. W tym celu należy zapewnić kobietom rzeczywistą możliwość bycia przesłuchiwaną oddzielnie od małżonka, partnera lub innych członków rodziny. W przypadku przesłuchań kobiet i dziewcząt osoby prowadzące przesłuchanie i tłumacze ustni również powinni być płci żeńskiej, o ile to możliwe. Badania lekarskie kobiet i dziewcząt powinny być przeprowadzane przez lekarzy płci żeńskiej, w szczególności mając na względzie fakt, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową może być ofiarą przemocy ze względu na płeć. W procedurach opartych na koncepcji kraju pierwszego azylu, bezpiecznego kraju trzeciego, koncepcji bezpiecznego kraju pochodzenia oraz w pojęciu kolejnych wniosków należy odpowiednio uwzględnić złożoność wniosków składanych z przyczyn związanych z płcią społeczno-kulturową.

(18)  W celu zapewnienia równości materialnej między osobami ubiegającymi się o ochronę międzynarodową będącymi kobietami a osobami ubiegającymi się o ochronę międzynarodową będącymi mężczyznami w procedurach rozpatrywania wniosków należy uwzględnić aspekty związane z płcią. W szczególności przesłuchania należy zorganizować w taki sposób, aby zarówno osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową będące kobietami, jak i osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową będące mężczyznami mogli opisać swoje przeżycia w sprawach związanych z orientacją seksualną lub prześladowaniem ze względu na płeć. W tym celu należy zapewnić kobietom rzeczywistą możliwość bycia przesłuchiwaną oddzielnie od małżonka, partnera lub innych członków rodziny. W przypadku przesłuchań kobiet i dziewcząt osoby prowadzące przesłuchanie i tłumacze ustni również powinni być płci żeńskiej. Badania lekarskie kobiet i dziewcząt powinny być przeprowadzane przez lekarzy płci żeńskiej, w szczególności mając na względzie fakt, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową może być ofiarą przemocy ze względu na płeć. W przypadku gdy tożsamość płciowa osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową różni się od jej prawnie uznanej płci, państwa członkowskie dopilnowują, aby w trakcie rozpatrywania wniosku i prowadzenia przesłuchań szanowana była tożsamość płciowa osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową przez używanie odpowiedniego imienia i nazwiska, tytułu oraz wskazania płci. W procedurach opartych na koncepcji kraju pierwszego azylu, bezpiecznego kraju trzeciego, koncepcji bezpiecznego kraju pochodzenia oraz w pojęciu kolejnych wniosków należy odpowiednio uwzględnić złożoność wniosków składanych z przyczyn związanych z płcią społeczno-kulturową, w tym wniosków związanych z orientacją seksualną, tożsamością płciową, ekspresją płciową i cechami płciowymi.

Or. en

Poprawka 250

Jussi Halla-aho

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 18

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(18)  W celu zapewnienia równości materialnej między osobami ubiegającymi się o ochronę międzynarodową będącymi kobietami a osobami ubiegającymi się o ochronę międzynarodową będącymi mężczyznami w procedurach rozpatrywania wniosków należy uwzględnić aspekty związane z płcią. W szczególności przesłuchania należy zorganizować w taki sposób, aby zarówno osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową będące kobietami, jak i osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową będące mężczyznami mogli opisać swoje przeżycia w sprawach związanych z prześladowaniem ze względu na płeć. W tym celu należy zapewnić kobietom rzeczywistą możliwość bycia przesłuchiwaną oddzielnie od małżonka, partnera lub innych członków rodziny. W przypadku przesłuchań kobiet i dziewcząt osoby prowadzące przesłuchanie i tłumacze ustni również powinni być płci żeńskiej, o ile to możliwe. Badania lekarskie kobiet i dziewcząt powinny być przeprowadzane przez lekarzy płci żeńskiej, w szczególności mając na względzie fakt, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową może być ofiarą przemocy ze względu na płeć. W procedurach opartych na koncepcji kraju pierwszego azylu, bezpiecznego kraju trzeciego, koncepcji bezpiecznego kraju pochodzenia oraz w pojęciu kolejnych wniosków należy odpowiednio uwzględnić złożoność wniosków składanych z przyczyn związanych z płcią społeczno-kulturową.

(18)  W celu zapewnienia równości materialnej między osobami ubiegającymi się o ochronę międzynarodową będącymi kobietami a osobami ubiegającymi się o ochronę międzynarodową będącymi mężczyznami w procedurach rozpatrywania wniosków należy uwzględnić aspekty związane z płcią. W szczególności przesłuchania należy zorganizować w taki sposób, aby zarówno osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową będące kobietami, jak i osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową będące mężczyznami mogli opisać swoje przeżycia w sprawach związanych z prześladowaniem ze względu na płeć. W tym celu należy zapewnić osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową rzeczywistą możliwość bycia przesłuchiwanym bez obecności małżonka, partnera lub innych członków rodziny. W tym celu, o ile to możliwe, osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową należy zapewnić tłumaczy ustnych i osoby prowadzące przesłuchania tej samej płci. Badania lekarskie osób ubiegających się o ochronę międzynarodową powinny być przeprowadzane przez lekarzy tej samej płci, w szczególności mając na względzie fakt, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową może być ofiarą przemocy ze względu na płeć.

Or. en

Poprawka 251

Marina Albiol Guzmán

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 18 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(18a) Przemoc na tle płciowym jest rozumiana jako przemoc, która jest skierowana przeciwko osobie ze względu na jej płeć, tożsamość płciową lub ekspresję płciową bądź której ofiarami stają się w przeważającej mierze osoby danej płci. Przemoc ta może powodować krzywdę o charakterze fizycznym, seksualnym, emocjonalnym lub psychologicznym bądź szkodę o charakterze ekonomicznym. Przemoc na tle płciowym jest rozumiana jako forma dyskryminacji oraz pogwałcenie podstawowych wolności ofiary i obejmuje przemoc w bliskich związkach, przemoc seksualną (w tym gwałt, napaść na tle seksualnym i molestowanie seksualne), handel ludźmi i niewolnictwo oraz różne formy krzywdzących praktyk, takie jak przymusowe małżeństwa, okaleczanie żeńskich narządów płciowych i zbrodnie popełniane w imię honoru. Kobiety będące ofiarami przemocy na tle płciowym oraz ich dzieci często wymagają specjalnego wsparcia i szczególnej ochrony ze względu na występujące w przypadku takiej przemocy wysokie ryzyko wtórnej oraz ponownej wiktymizacji, zastraszania i odwetu.

Or. en

Poprawka 252

Ska Keller

w imieniu grupy Verts/ALE

Judith Sargentini

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 19

Tekst proponowany przez Komisję	Poprawka
(19)  W przypadku gdy w ramach rozpatrywania wniosku dokonuje się przeszukania osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową, powinno być ono przeprowadzane przez osobę tej samej płci. Powinno to pozostawać bez uszczerbku dla przeszukania przeprowadzanego ze względów bezpieczeństwa na podstawie prawa krajowego.	(19)  W przypadku gdy ze względów bezpieczeństwa dokonuje się przeszukania osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową, powinno być ono przeprowadzane przez osobę tej samej płci.

Or. en

Poprawka 253

Jeroen Lenaers

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 19

Tekst proponowany przez Komisję	Poprawka
(19)  W przypadku gdy w ramach rozpatrywania wniosku dokonuje się przeszukania osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową, powinno być ono przeprowadzane przez osobę tej samej płci. Powinno to pozostawać bez uszczerbku dla przeszukania przeprowadzanego ze względów bezpieczeństwa na podstawie prawa krajowego.	(19)  W przypadku gdy w ramach rozpatrywania wniosku dokonuje się przeszukania osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową, powinno być ono przeprowadzane zgodnie z ustawodawstwem krajowym oraz zasadą proporcjonalności i przez osobę tej samej płci. Powinno to pozostawać bez uszczerbku dla przeszukania przeprowadzanego ze względów bezpieczeństwa na podstawie prawa krajowego.

Or. en

Poprawka 254

Marina Albiol Guzmán

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 19

Tekst proponowany przez Komisję	Poprawka
(19)  W przypadku gdy w ramach rozpatrywania wniosku dokonuje się przeszukania osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową, powinno być ono przeprowadzane przez osobę tej samej płci. Powinno to pozostawać bez uszczerbku dla przeszukania przeprowadzanego ze względów bezpieczeństwa na podstawie prawa krajowego.	(19)  W przypadku gdy w ramach rozpatrywania wniosku dokonuje się przeszukania osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową, powinno być ono przeprowadzane przez osobę tej samej płci. Powinien to być środek wyjątkowy, stosowany jedynie, gdy istnieje konkretne uzasadnienie.

Or. en

Poprawka 255

Ska Keller

w imieniu grupy Verts/ALE

Jean Lambert, Judith Sargentini, Bodil Valero

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 20

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(20)  Stosując niniejsze rozporządzenie, państwa członkowskie powinny dbać w pierwszym rzędzie o interes dziecka, zgodnie z art. 24 Karty oraz z Konwencją Narodów Zjednoczonych o prawach dziecka z 1989 r. Dokonując oceny interesu dziecka, państwa członkowskie powinny w szczególności należycie uwzględnić dobro i rozwój społeczny małoletniego, w tym jego środowisko. Biorąc pod uwagę art. 12 Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach dziecka dotyczący prawa dziecka do bycia wysłuchanym, organ rozstrzygający zapewnia małoletniemu możliwość stawienia się na przesłuchanie, chyba że wyraźnie nie służy to zabezpieczeniu interesu dziecka.

(20)  Stosując niniejsze rozporządzenie, państwa członkowskie powinny dbać w pierwszym rzędzie o interes dziecka, zgodnie z art. 24 Karty oraz z Konwencją Narodów Zjednoczonych o prawach dziecka z 1989 r. Dokonując oceny interesu dziecka, państwa członkowskie powinny w szczególności należycie uwzględnić dobro i rozwój społeczny małoletniego, w tym jego środowisko. Biorąc pod uwagę art. 12 Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach dziecka dotyczący prawa dziecka do bycia wysłuchanym, organ rozstrzygający zapewnia małoletniemu możliwość stawienia się na przesłuchanie, chyba że wyraźnie nie służy to zabezpieczeniu interesu dziecka. Procedury na granicy, procedury dopuszczalności i procedury rozpatrywania wniosku prowadzone w trybie przyspieszonym nie powinny być nigdy stosowane w przypadku małoletnich bez opieki. Małoletni nie powinni być nigdy zatrzymywani w ramach procedur na granicy, w strefach tranzytowych, na granicach zewnętrznych ani na którymkolwiek etapie w trakcie rozpatrywania ich wniosku o udzielenie azylu.

Or. en

Poprawka 256

Marina Albiol Guzmán

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 20

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(20)  Stosując niniejsze rozporządzenie, państwa członkowskie powinny dbać w pierwszym rzędzie o interes dziecka, zgodnie z art. 24 Karty oraz z Konwencją Narodów Zjednoczonych o prawach dziecka z 1989 r. Dokonując oceny interesu dziecka, państwa członkowskie powinny w szczególności należycie uwzględnić dobro i rozwój społeczny małoletniego, w tym jego środowisko. Biorąc pod uwagę art. 12 Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach dziecka dotyczący prawa dziecka do bycia wysłuchanym, organ rozstrzygający zapewnia małoletniemu możliwość stawienia się na przesłuchanie, chyba że wyraźnie nie służy to zabezpieczeniu interesu dziecka.

(20)  Stosując niniejszą dyrektywę, państwa członkowskie powinny dbać w pierwszym rzędzie o interes dziecka, zgodnie z art. 24 Karty oraz z Konwencją Narodów Zjednoczonych o prawach dziecka z 1989 r. Dokonując oceny interesu dziecka, państwa członkowskie powinny w szczególności należycie uwzględnić dobro i rozwój społeczny małoletniego, w tym jego środowisko. Biorąc pod uwagę art. 12 Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach dziecka dotyczący prawa dziecka do bycia wysłuchanym, organ rozstrzygający zapewnia małoletniemu możliwość stawienia się na przesłuchanie, chyba że wyraźnie nie służy to zabezpieczeniu interesu dziecka.

Or. en

Poprawka 257

Marina Albiol Guzmán

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 21

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(21)  Wspólna procedura skraca terminy wszczęcia procedury w odniesieniu do osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową, rozpatrzenia wniosku przez organ rozstrzygający, jak również rozpatrzenia odwołania w pierwszej instancji przez organy sądowe. Mając na uwadze, że nieproporcjonalnie duża liczba jednocześnie złożonych wniosków może stwarzać ryzyko opóźnienia dostępu do procedury i rozpatrzenia wniosków, czasami potrzebny może być pewien stopień elastyczności, aby w drodze wyjątku przedłużyć te terminy. W celu zapewnienia skutecznego procesu przedłużenie tych terminów powinno być jednak ostatecznością, biorąc pod uwagę, że państwa członkowskie powinny regularnie dokonywać przeglądu swoich potrzeb w celu utrzymania skutecznego systemu azylowego, w tym w stosownych przypadkach poprzez opracowanie planów awaryjnych, oraz że Agencja Unii Europejskiej ds. Azylu powinna zapewniać państwom członkowskim niezbędną pomoc operacyjną i techniczną. Jeżeli państwa członkowskie przewidują, że nie będą w stanie dotrzymać przewidzianych terminów, powinny zwrócić się o pomoc do Agencji Unii Europejskiej ds. Azylu. Jeżeli tego nie uczynią, a wskutek nieproporcjonalnej presji system azylowy w państwie członkowskim stanie się nieskuteczny w stopniu zagrażającym funkcjonowaniu wspólnego europejskiego systemu azylowego, Agencja może, na podstawie decyzji wykonawczej Komisji, podjąć środki w celu wsparcia tego państwa członkowskiego.

(21)  Wspólna procedura skraca terminy wszczęcia procedury w odniesieniu do osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową, rozpatrzenia wniosku przez organ rozstrzygający, jak również rozpatrzenia odwołania w pierwszej instancji przez organy sądowe. Mając na uwadze, że nieproporcjonalnie duża liczba jednocześnie złożonych wniosków może stwarzać ryzyko opóźnienia dostępu do procedury i rozpatrzenia wniosków, czasami potrzebny może być pewien stopień elastyczności, aby w drodze wyjątku przedłużyć te terminy. W celu zapewnienia skutecznego procesu przedłużenie tych terminów powinno być jednak ostatecznością, biorąc pod uwagę, że państwa członkowskie powinny regularnie dokonywać przeglądu swoich potrzeb w celu utrzymania skutecznego systemu azylowego, w tym w stosownych przypadkach poprzez opracowanie planów awaryjnych, oraz że Agencja Unii Europejskiej ds. Azylu powinna zapewniać państwom członkowskim niezbędną pomoc operacyjną i techniczną. Jeżeli państwa członkowskie przewidują, że nie będą w stanie dotrzymać przewidzianych terminów, powinny zwrócić się o pomoc do Agencji Unii Europejskiej ds. Azylu.

Or. en

Poprawka 258

Ska Keller

w imieniu grupy Verts/ALE

Judith Sargentini

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 21

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(21)  Wspólna procedura skraca terminy wszczęcia procedury w odniesieniu do osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową, rozpatrzenia wniosku przez organ rozstrzygający, jak również rozpatrzenia odwołania w pierwszej instancji przez organy sądowe. Mając na uwadze, że nieproporcjonalnie duża liczba jednocześnie złożonych wniosków może stwarzać ryzyko opóźnienia dostępu do procedury i rozpatrzenia wniosków, czasami potrzebny może być pewien stopień elastyczności, aby w drodze wyjątku przedłużyć te terminy. W celu zapewnienia skutecznego procesu przedłużenie tych terminów powinno być jednak ostatecznością, biorąc pod uwagę, że państwa członkowskie powinny regularnie dokonywać przeglądu swoich potrzeb w celu utrzymania skutecznego systemu azylowego, w tym w stosownych przypadkach poprzez opracowanie planów awaryjnych, oraz że Agencja Unii Europejskiej ds. Azylu powinna zapewniać państwom członkowskim niezbędną pomoc operacyjną i techniczną. Jeżeli państwa członkowskie przewidują, że nie będą w stanie dotrzymać przewidzianych terminów, powinny zwrócić się o pomoc do Agencji Unii Europejskiej ds. Azylu. Jeżeli tego nie uczynią, a wskutek nieproporcjonalnej presji system azylowy w państwie członkowskim stanie się nieskuteczny w stopniu zagrażającym funkcjonowaniu wspólnego europejskiego systemu azylowego, Agencja może, na podstawie decyzji wykonawczej Komisji, podjąć środki w celu wsparcia tego państwa członkowskiego.

(21)  Wspólna procedura skraca terminy wszczęcia procedury w odniesieniu do osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową, rozpatrzenia wniosku przez organ rozstrzygający, jak również rozpatrzenia odwołania w pierwszej instancji przez organy sądowe. Mając na uwadze, że nieproporcjonalnie duża liczba jednocześnie złożonych wniosków może stwarzać ryzyko opóźnienia dostępu do procedury i rozpatrzenia wniosków, czasami potrzebny może być pewien stopień elastyczności, aby w drodze wyjątku przedłużyć te terminy. W celu zapewnienia skutecznego procesu przedłużenie tych terminów powinno być jednak ściśle ograniczone i powinno być ostatecznością, biorąc pod uwagę, że państwa członkowskie powinny regularnie dokonywać przeglądu swoich potrzeb w celu utrzymania skutecznego systemu azylowego, w tym w stosownych przypadkach poprzez opracowanie planów awaryjnych, oraz że Agencja Unii Europejskiej ds. Azylu powinna zapewniać państwom członkowskim niezbędną pomoc operacyjną i techniczną. Jeżeli państwa członkowskie przewidują, że nie będą w stanie dotrzymać przewidzianych terminów, powinny zwrócić się o pomoc do Agencji Unii Europejskiej ds. Azylu. Jeżeli tego nie uczynią, a wskutek nieproporcjonalnej presji system azylowy w państwie członkowskim stanie się nieskuteczny w stopniu zagrażającym funkcjonowaniu wspólnego europejskiego systemu azylowego, Agencja może, na podstawie decyzji wykonawczej Komisji, podjąć środki w celu wsparcia tego państwa członkowskiego.

Or. en

Poprawka 259

Ska Keller

w imieniu grupy Verts/ALE

Judith Sargentini

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 22

Tekst proponowany przez Komisję	Poprawka
(22)  Dostęp do wspólnej procedury powinien opierać się na trzyetapowym podejściu obejmującym wystąpienie z wnioskiem, zarejestrowanie wniosku i złożenie go. Wystąpienie z wnioskiem jest pierwszym etapem, który wywołuje stosowanie niniejszego rozporządzenia. Uznaje się, że obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec wystąpił z wnioskiem, gdy wyraził chęć otrzymania ochrony międzynarodowej od państwa członkowskiego. Taką chęć można wyrazić w dowolnej formie, a osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie musi używać konkretnych słów, takich jak: ochrona międzynarodowa, azyl czy ochrona uzupełniająca. Zasadniczym elementem powinno być wyrażenie przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca obawy przed prześladowaniem lub poważną krzywdą po powrocie do kraju pochodzenia lub, w przypadku bezpaństwowca, do państwa poprzedniego miejsca zwykłego pobytu. W przypadku wątpliwości co do tego, czy dane oświadczenie można rozumieć jako wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, należy wyraźnie zapytać danego obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, czy chce otrzymać ochronę międzynarodową. Osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową powinny przysługiwać prawa zgodnie z niniejszym rozporządzeniem i dyrektywą XXX/XXX/UE (dyrektywa w sprawie warunków przyjmowania)27, gdy tylko wystąpi ona z wnioskiem.	(22)  Dostęp do wspólnej procedury powinien opierać się na trzyetapowym podejściu obejmującym wystąpienie z wnioskiem, zarejestrowanie wniosku i złożenie go. Wystąpienie z wnioskiem jest pierwszym etapem, który wywołuje stosowanie niniejszego rozporządzenia. Uznaje się, że obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec wystąpił z wnioskiem, gdy wyraził chęć otrzymania ochrony międzynarodowej od państwa członkowskiego. Taką chęć można wyrazić w dowolnej formie, a osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie musi używać konkretnych słów, takich jak: ochrona międzynarodowa, azyl czy ochrona uzupełniająca. Zasadniczym elementem powinno być wyrażenie przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca obawy przed prześladowaniem lub poważną krzywdą po powrocie do kraju pochodzenia lub, w przypadku bezpaństwowca, do państwa poprzedniego miejsca zwykłego pobytu. W przypadku wątpliwości co do tego, czy dane oświadczenie można rozumieć jako wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, należy wyraźnie zapytać danego obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, czy chce otrzymać ochronę międzynarodową. Osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową powinny przysługiwać prawa zgodnie z niniejszym rozporządzeniem i dyrektywą XXX/XXX/UE (dyrektywa w sprawie warunków przyjmowania)27, gdy tylko wystąpi ona z wnioskiem. W momencie złożenia wniosku, a najpóźniej w momencie rejestracji osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową powinna otrzymać dokument, który potwierdza jej status jako osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową i który powinien być ważny przez cały okres obowiązywania jej prawa do pozostawania na terytorium państwa członkowskiego.
_________________	_________________
27 Dz.U. L […] z […], s. […].	27 Dz.U. L […] z […], s. […].

Or. en

Poprawka 260

Jeroen Lenaers

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 22

Tekst proponowany przez Komisję	Poprawka
(22)  Dostęp do wspólnej procedury powinien opierać się na trzyetapowym podejściu obejmującym wystąpienie z wnioskiem, zarejestrowanie wniosku i złożenie go. Wystąpienie z wnioskiem jest pierwszym etapem, który wywołuje stosowanie niniejszego rozporządzenia. Uznaje się, że obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec wystąpił z wnioskiem, gdy wyraził chęć otrzymania ochrony międzynarodowej od państwa członkowskiego. Taką chęć można wyrazić w dowolnej formie, a osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie musi używać konkretnych słów, takich jak: ochrona międzynarodowa, azyl czy ochrona uzupełniająca. Zasadniczym elementem powinno być wyrażenie przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca obawy przed prześladowaniem lub poważną krzywdą po powrocie do kraju pochodzenia lub, w przypadku bezpaństwowca, do państwa poprzedniego miejsca zwykłego pobytu. W przypadku wątpliwości co do tego, czy dane oświadczenie można rozumieć jako wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, należy wyraźnie zapytać danego obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, czy chce otrzymać ochronę międzynarodową. Osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową powinny przysługiwać prawa zgodnie z niniejszym rozporządzeniem i dyrektywą XXX/XXX/UE (dyrektywa w sprawie warunków przyjmowania)27, gdy tylko wystąpi ona z wnioskiem.	(22)  Dostęp do wspólnej procedury powinien opierać się na dwuetapowym podejściu obejmującym wystąpienie z wnioskiem, zarejestrowanie wniosku i złożenie go. Złożenie i rejestracja wniosku jest pierwszym etapem, który wywołuje stosowanie niniejszego rozporządzenia. Uznaje się, że obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec wystąpił z wnioskiem, gdy wyraził chęć otrzymania ochrony międzynarodowej od państwa członkowskiego. Taką chęć można wyrazić w dowolnej formie, a osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie musi używać konkretnych słów, takich jak: ochrona międzynarodowa, azyl czy ochrona uzupełniająca. Zasadniczym elementem powinno być wyrażenie przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca obawy przed prześladowaniem lub poważną krzywdą po powrocie do kraju pochodzenia lub, w przypadku bezpaństwowca, do państwa poprzedniego miejsca zwykłego pobytu. W przypadku wątpliwości co do tego, czy dane oświadczenie można rozumieć jako wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, należy wyraźnie zapytać danego obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, czy chce otrzymać ochronę międzynarodową. Osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową powinny przysługiwać prawa zgodnie z niniejszym rozporządzeniem i dyrektywą XXX/XXX/UE (dyrektywa w sprawie warunków przyjmowania)27, gdy tylko wystąpi ona z wnioskiem.
_________________	_________________
27 Dz.U. L […] z […], s. […].	27 Dz.U. L […] z […], s. […].

Or. en

Poprawka 261

Brice Hortefeux

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 22

Tekst proponowany przez Komisję	Poprawka
(22)  Dostęp do wspólnej procedury powinien opierać się na trzyetapowym podejściu obejmującym wystąpienie z wnioskiem, zarejestrowanie wniosku i złożenie go. Wystąpienie z wnioskiem jest pierwszym etapem, który wywołuje stosowanie niniejszego rozporządzenia. Uznaje się, że obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec wystąpił z wnioskiem, gdy wyraził chęć otrzymania ochrony międzynarodowej od państwa członkowskiego. Taką chęć można wyrazić w dowolnej formie, a osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie musi używać konkretnych słów, takich jak: ochrona międzynarodowa, azyl czy ochrona uzupełniająca. Zasadniczym elementem powinno być wyrażenie przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca obawy przed prześladowaniem lub poważną krzywdą po powrocie do kraju pochodzenia lub, w przypadku bezpaństwowca, do państwa poprzedniego miejsca zwykłego pobytu. W przypadku wątpliwości co do tego, czy dane oświadczenie można rozumieć jako wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, należy wyraźnie zapytać danego obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, czy chce otrzymać ochronę międzynarodową. Osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową powinny przysługiwać prawa zgodnie z niniejszym rozporządzeniem i dyrektywą XXX/XXX/UE (dyrektywa w sprawie warunków przyjmowania)27, gdy tylko wystąpi ona z wnioskiem.	(22)  Dostęp do wspólnej procedury powinien opierać się na trzyetapowym podejściu obejmującym wystąpienie z wnioskiem, zarejestrowanie wniosku i złożenie go. Wystąpienie z wnioskiem jest pierwszym etapem, który wywołuje stosowanie niniejszej dyrektywy. Uznaje się, że obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec wystąpił z wnioskiem, gdy wyraził chęć otrzymania ochrony międzynarodowej od państwa członkowskiego. Taką chęć można wyrazić w dowolnej formie, a osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie musi używać konkretnych słów, takich jak: ochrona międzynarodowa, azyl czy ochrona uzupełniająca. Zasadniczym elementem powinno być wyrażenie przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca obawy przed prześladowaniem lub poważną krzywdą po powrocie do kraju pochodzenia lub, w przypadku bezpaństwowca, do państwa poprzedniego miejsca zwykłego pobytu. W przypadku wątpliwości co do tego, czy dane oświadczenie można rozumieć jako wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, należy wyraźnie zapytać danego obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, czy chce otrzymać ochronę międzynarodową. Osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową powinny przysługiwać prawa zgodnie z niniejszym rozporządzeniem i dyrektywą XXX/XXX/UE (dyrektywa w sprawie warunków przyjmowania)27, gdy tylko wystąpi ona z wnioskiem.
_________________	_________________
27 Dz.U. L […] z […], s. […]	27 Dz.U. L […] z […], s. […]

Or. fr

Poprawka 262

Beatrix von Storch

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 22

Tekst proponowany przez Komisję	Poprawka
(22)  Dostęp do wspólnej procedury powinien opierać się na trzyetapowym podejściu obejmującym wystąpienie z wnioskiem, zarejestrowanie wniosku i złożenie go. Wystąpienie z wnioskiem jest pierwszym etapem, który wywołuje stosowanie niniejszego rozporządzenia. Uznaje się, że obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec wystąpił z wnioskiem, gdy wyraził chęć otrzymania ochrony międzynarodowej od państwa członkowskiego. Taką chęć można wyrazić w dowolnej formie, a osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie musi używać konkretnych słów, takich jak: ochrona międzynarodowa, azyl czy ochrona uzupełniająca. Zasadniczym elementem powinno być wyrażenie przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca obawy przed prześladowaniem lub poważną krzywdą po powrocie do kraju pochodzenia lub, w przypadku bezpaństwowca, do państwa poprzedniego miejsca zwykłego pobytu. W przypadku wątpliwości co do tego, czy dane oświadczenie można rozumieć jako wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, należy wyraźnie zapytać danego obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, czy chce otrzymać ochronę międzynarodową. Osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową powinny przysługiwać prawa zgodnie z niniejszym rozporządzeniem i dyrektywą XXX/XXX/UE (dyrektywa w sprawie warunków przyjmowania)27, gdy tylko wystąpi ona z wnioskiem.	(22)  Dostęp do wspólnej procedury powinien opierać się na trzyetapowym podejściu obejmującym wystąpienie z wnioskiem, zarejestrowanie wniosku i złożenie go. Wystąpienie z wnioskiem jest pierwszym etapem, który wywołuje stosowanie niniejszego rozporządzenia. Uznaje się, że obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec wystąpił z wnioskiem, gdy wyraził chęć otrzymania ochrony międzynarodowej od państwa członkowskiego. Taką chęć można wyrazić w dowolnej formie, a osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie musi używać konkretnych słów, takich jak: ochrona międzynarodowa lub azyl. Zasadniczym elementem powinno być wyrażenie przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca obawy przed prześladowaniem lub poważną krzywdą po powrocie do kraju pochodzenia lub, w przypadku bezpaństwowca, do państwa poprzedniego miejsca zwykłego pobytu. W przypadku wątpliwości co do tego, czy dane oświadczenie można rozumieć jako wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, należy wyraźnie zapytać danego obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, czy chce otrzymać ochronę międzynarodową. Osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową powinny przysługiwać prawa zgodnie z niniejszym rozporządzeniem i dyrektywą XXX/XXX/UE (dyrektywa w sprawie warunków przyjmowania)27, gdy tylko wystąpi ona z wnioskiem.
_________________	_________________
27 Dz.U. L […] z […], s. […].	27 Dz.U. L […] z […], s. […].

Or. en

Poprawka 263

Marina Albiol Guzmán

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 22

Tekst proponowany przez Komisję	Poprawka
(22)  Dostęp do wspólnej procedury powinien opierać się na trzyetapowym podejściu obejmującym wystąpienie z wnioskiem, zarejestrowanie wniosku i złożenie go. Wystąpienie z wnioskiem jest pierwszym etapem, który wywołuje stosowanie niniejszego rozporządzenia. Uznaje się, że obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec wystąpił z wnioskiem, gdy wyraził chęć otrzymania ochrony międzynarodowej od państwa członkowskiego. Taką chęć można wyrazić w dowolnej formie, a osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie musi używać konkretnych słów, takich jak: ochrona międzynarodowa, azyl czy ochrona uzupełniająca. Zasadniczym elementem powinno być wyrażenie przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca obawy przed prześladowaniem lub poważną krzywdą po powrocie do kraju pochodzenia lub, w przypadku bezpaństwowca, do państwa poprzedniego miejsca zwykłego pobytu. W przypadku wątpliwości co do tego, czy dane oświadczenie można rozumieć jako wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, należy wyraźnie zapytać danego obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, czy chce otrzymać ochronę międzynarodową. Osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową powinny przysługiwać prawa zgodnie z niniejszym rozporządzeniem i dyrektywą XXX/XXX/UE (dyrektywa w sprawie warunków przyjmowania)27, gdy tylko wystąpi ona z wnioskiem.	(22)  Dostęp do wspólnej procedury powinien opierać się na trzyetapowym podejściu obejmującym wystąpienie z wnioskiem, zarejestrowanie wniosku i złożenie go. Wystąpienie z wnioskiem jest pierwszym etapem, który wywołuje stosowanie niniejszej dyrektywy. Uznaje się, że obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec wystąpił z wnioskiem, gdy wyraził chęć otrzymania ochrony międzynarodowej od państwa członkowskiego. Taką chęć można wyrazić w dowolnej formie, a osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie musi używać konkretnych słów, takich jak: ochrona międzynarodowa, azyl czy ochrona uzupełniająca. Zasadniczym elementem powinno być wyrażenie przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca obawy przed prześladowaniem lub poważną krzywdą po powrocie do kraju pochodzenia lub, w przypadku bezpaństwowca, do państwa poprzedniego miejsca zwykłego pobytu. W przypadku wątpliwości co do tego, czy dane oświadczenie można rozumieć jako wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, należy wyraźnie zapytać danego obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, czy chce otrzymać ochronę międzynarodową. Osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową powinny przysługiwać prawa zgodnie z niniejszą dyrektywą oraz dyrektywą XXX/XXX/UE (dyrektywa w sprawie warunków przyjmowania)27, gdy tylko wystąpi ona z wnioskiem.
_________________	_________________
27 Dz.U. L […] z […], s. […].	27 Dz.U. L […] z […], s. […].

Or. en

Poprawka 264

Cecilia Wikström, Sophia in 't Veld, Angelika Mlinar, Filiz Hyusmenova

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 22 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(22a) Aby osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową lepiej rozumiały funkcjonowanie wspólnego europejskiego systemu azylowego (WESA), konieczne jest znacznie lepsze rozpowszechnianie informacji na ten temat. Inwestowanie we wczesne zapewnianie osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową dostępnych informacji znacznie zwiększy prawdopodobieństwo, że osoby te w większym stopniu niż dotychczas zrozumieją i zaakceptują procedury wynikające z niniejszego rozporządzenia i będą ich przestrzegać. Aby ograniczyć wymogi administracyjne i skutecznie wykorzystać wspólne zasoby, Agencja ds. Azylu powinna opracować odpowiednie materiały informacyjne w ścisłej współpracy z krajowymi organami. Przy opracowywaniu tych materiałów Agencja ds. Azylu powinna w pełni wykorzystywać nowoczesne technologie informacyjne. Z myślą o odpowiednim wsparciu dla osób ubiegających się o azyl, Agencja ds. Azylu powinna także opracować materiały audiowizualne będące uzupełnieniem informacji pisemnych. Agencja ds. Azylu powinna odpowiadać za prowadzenie osobnej strony internetowej zawierającej informacje dotyczące funkcjonowania WESA dla osób (potencjalnie) ubiegających się o ochronę międzynarodową, tak aby korygować często nieprawdziwe informacje, jakich udzielają im przemytnicy. Materiały opracowane przez Agencję ds. Azylu powinny zostać przetłumaczone i udostępnione we wszystkich głównych językach, jakimi posługują się osoby ubiegające się o azyl, które przybywają do Europy.

Or. en

Uzasadnienie

Usprawnienie przekazywania informacji; przepis pokrywa się z propozycjami zawartymi w rozporządzeniu dublińskim.

Poprawka 265

Péter Niedermüller

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 23

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(23)  Wniosek powinien zostać zarejestrowany jak najszybciej po jego wniesieniu. Na tym etapie organy odpowiedzialne za przyjmowanie i rejestrowanie wniosków, w tym straż graniczna, policja, organy ds. imigracji i organy odpowiedzialne za ośrodki detencyjne, powinny zarejestrować wniosek wraz z danymi osobowymi osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową. Organy te powinny poinformować osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową o jej prawach i obowiązkach, a także o grożących jej skutkach niewywiązania się z tych obowiązków. Osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową powinna otrzymać dokument potwierdzający wystąpienie z wnioskiem. Termin na złożenie wniosku rozpoczyna swój bieg w momencie zarejestrowania wniosku.

(23)  Wniosek powinien zostać zarejestrowany jak najszybciej po jego wniesieniu. Na tym etapie organy odpowiedzialne za przyjmowanie i rejestrowanie wniosków, w tym straż graniczna, policja, organy ds. imigracji i organy odpowiedzialne za ośrodki detencyjne, powinny zarejestrować wniosek wraz z danymi osobowymi osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową. Organy te powinny poinformować osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową o jej prawach i obowiązkach, a także o grożących jej skutkach niewywiązania się z tych obowiązków. W momencie rejestracji wniosku osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową powinna otrzymać dokument zaświadczający o jej statusie jako osoby ubiegającej się o taką ochronę, który to dokument powinien być ważny przez okres sześciu miesięcy i który zostaje automatycznie przedłużony w przypadku braku podjęcia ostatecznej decyzji w sprawie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, przy zapewnieniu, że ważność tego dokumentu obejmuje okres, w którym osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową ma prawo do pozostawania na terytorium państwa członkowskiego.

Or. en

Poprawka 266

Ska Keller

w imieniu grupy Verts/ALE

Judith Sargentini

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 23

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(23)  Wniosek powinien zostać zarejestrowany jak najszybciej po jego wniesieniu. Na tym etapie organy odpowiedzialne za przyjmowanie i rejestrowanie wniosków, w tym straż graniczna, policja, organy ds. imigracji i organy odpowiedzialne za ośrodki detencyjne, powinny zarejestrować wniosek wraz z danymi osobowymi osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową. Organy te powinny poinformować osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową o jej prawach i obowiązkach, a także o grożących jej skutkach niewywiązania się z tych obowiązków. Osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową powinna otrzymać dokument potwierdzający wystąpienie z wnioskiem. Termin na złożenie wniosku rozpoczyna swój bieg w momencie zarejestrowania wniosku.

(23)  Wniosek powinien zostać zarejestrowany jak najszybciej po jego wniesieniu. Na tym etapie organy odpowiedzialne za przyjmowanie i rejestrowanie wniosków, w tym straż graniczna, policja, organy ds. imigracji i organy odpowiedzialne za ośrodki detencyjne, powinny zarejestrować wniosek wraz z danymi osobowymi osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową. W przypadku gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie będzie dysponowała dokumentacją, nie powinno to uniemożliwiać państwom członkowskim kontynuacji procedur rejestracji. Organy te powinny poinformować osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową o jej prawach i obowiązkach, a także o grożących jej skutkach niewywiązania się z tych obowiązków. Osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową powinna otrzymać dokument potwierdzający wystąpienie z wnioskiem. Termin na złożenie wniosku rozpoczyna swój bieg w momencie zarejestrowania wniosku.

Or. en

Poprawka 267

Jeroen Lenaers

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 23

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(23)  Wniosek powinien zostać zarejestrowany jak najszybciej po jego wniesieniu. Na tym etapie organy odpowiedzialne za przyjmowanie i rejestrowanie wniosków, w tym straż graniczna, policja, organy ds. imigracji i organy odpowiedzialne za ośrodki detencyjne, powinny zarejestrować wniosek wraz z danymi osobowymi osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową. Organy te powinny poinformować osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową o jej prawach i obowiązkach, a także o grożących jej skutkach niewywiązania się z tych obowiązków. Osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową powinna otrzymać dokument potwierdzający wystąpienie z wnioskiem. Termin na złożenie wniosku rozpoczyna swój bieg w momencie zarejestrowania wniosku.

(23)  Wniosek powinien zostać zarejestrowany jak najszybciej po jego wniesieniu. Na tym etapie organy odpowiedzialne za przyjmowanie i rejestrowanie wniosków, w tym straż graniczna, policja, organy ds. imigracji, inne organy, którym państwa członkowskie powierzyły takie zadania, i organy odpowiedzialne za ośrodki detencyjne, powinny zarejestrować wniosek wraz z danymi osobowymi osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową. Organy te powinny poinformować osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową o jej prawach i obowiązkach, a także o grożących jej skutkach niewywiązania się z tych obowiązków. Osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową powinna otrzymać dokument potwierdzający wystąpienie z wnioskiem. Termin na złożenie wniosku rozpoczyna swój bieg w momencie zarejestrowania wniosku.

Or. en

Poprawka 268

Cecilia Wikström, Sophia in 't Veld, Angelika Mlinar, Filiz Hyusmenova

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 23

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(23)  Wniosek powinien zostać zarejestrowany jak najszybciej po jego wniesieniu. Na tym etapie organy odpowiedzialne za przyjmowanie i rejestrowanie wniosków, w tym straż graniczna, policja, organy ds. imigracji i organy odpowiedzialne za ośrodki detencyjne, powinny zarejestrować wniosek wraz z danymi osobowymi osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową. Organy te powinny poinformować osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową o jej prawach i obowiązkach, a także o grożących jej skutkach niewywiązania się z tych obowiązków. Osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową powinna otrzymać dokument potwierdzający wystąpienie z wnioskiem. Termin na złożenie wniosku rozpoczyna swój bieg w momencie zarejestrowania wniosku.

(Nie dotyczy polskiej wersji językowej)

Or. en

Uzasadnienie

(Nie dotyczy polskiej wersji językowej)

Poprawka 269

Marina Albiol Guzmán

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 23

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(23)  Wniosek powinien zostać zarejestrowany jak najszybciej po jego wniesieniu. Na tym etapie organy odpowiedzialne za przyjmowanie i rejestrowanie wniosków, w tym straż graniczna, policja, organy ds. imigracji i organy odpowiedzialne za ośrodki detencyjne, powinny zarejestrować wniosek wraz z danymi osobowymi osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową. Organy te powinny poinformować osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową o jej prawach i obowiązkach, a także o grożących jej skutkach niewywiązania się z tych obowiązków. Osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową powinna otrzymać dokument potwierdzający wystąpienie z wnioskiem. Termin na złożenie wniosku rozpoczyna swój bieg w momencie zarejestrowania wniosku.

(23)  Wniosek powinien zostać zarejestrowany jak najszybciej po jego wniesieniu. Na tym etapie organy odpowiedzialne za przyjmowanie i rejestrowanie wniosków powinny zarejestrować wniosek wraz z danymi osobowymi osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową. Organy te powinny poinformować osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową o jej prawach i obowiązkach, a także o grożących jej skutkach niewywiązania się z tych obowiązków. Osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową powinna otrzymać dokument potwierdzający wystąpienie z wnioskiem i powinna uzyskać dostęp do tłumacza ustnego i doradcy prawnego. Termin na złożenie wniosku rozpoczyna swój bieg w momencie zarejestrowania wniosku.

Or. en

Poprawka 270

Péter Niedermüller

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 24

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(24)  Złożenie wniosku jest czynnością, która formalizuje wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej. Osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową należy udzielić niezbędnych informacji na temat sposobu i miejsca złożenia wniosku oraz zapewnić jej rzeczywistą możliwość złożenia wniosku. Na tym etapie osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową jest zobowiązana przedstawić wszystkie elementy, którymi dysponuje, niezbędne do uzasadnienia i wypełnienia wniosku. Termin na przeprowadzenie procedury administracyjnej rozpoczyna swój bieg w momencie złożenia wniosku. W tym czasie osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową powinna otrzymać dokument, który potwierdza jej status jako osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową i który powinien być ważny przez cały okres obowiązywania jej prawa do pozostawania na terytorium państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku.

(24)  Złożenie wniosku jest czynnością polegającą na przedstawieniu elementów dostępnych osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową, które mogą pomóc uzasadnić wniosek o ochronę międzynarodową zgodnie z [art. 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie kwalifikowania]. Na tym etapie osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową jest zobowiązana przedstawić wszystkie elementy, którymi dysponuje, niezbędne do uzasadnienia wniosku. Termin na przeprowadzenie procedury administracyjnej rozpoczyna swój bieg w momencie złożenia wniosku.

Or. en

Poprawka 271

Ska Keller

w imieniu grupy Verts/ALE

Judith Sargentini, Jean Lambert

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 24

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(24)  Złożenie wniosku jest czynnością, która formalizuje wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej. Osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową należy udzielić niezbędnych informacji na temat sposobu i miejsca złożenia wniosku oraz zapewnić jej rzeczywistą możliwość złożenia wniosku. Na tym etapie osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową jest zobowiązana przedstawić wszystkie elementy, którymi dysponuje, niezbędne do uzasadnienia i wypełnienia wniosku. Termin na przeprowadzenie procedury administracyjnej rozpoczyna swój bieg w momencie złożenia wniosku. W tym czasie osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową powinna otrzymać dokument, który potwierdza jej status jako osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową i który powinien być ważny przez cały okres obowiązywania jej prawa do pozostawania na terytorium państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku.

(24)  Złożenie wniosku jest czynnością polegającą na przedstawieniu wszystkich istotnych elementów dostępnych osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową zgodnie z [art. 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie kwalifikowania]. Osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową należy udzielić niezbędnych informacji na temat sposobu i miejsca złożenia wniosku oraz zapewnić jej rzeczywistą możliwość złożenia wniosku. Na tym etapie osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową jest zobowiązana przedstawić wszystkie elementy, którymi dysponuje, niezbędne do uzasadnienia wniosku. Termin na przeprowadzenie procedury administracyjnej rozpoczyna swój bieg w momencie złożenia wniosku.

Or. en

Poprawka 272

Alessandra Mussolini, Salvatore Domenico Pogliese

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 24

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(24)  Złożenie wniosku jest czynnością, która formalizuje wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej. Osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową należy udzielić niezbędnych informacji na temat sposobu i miejsca złożenia wniosku oraz zapewnić jej rzeczywistą możliwość złożenia wniosku. Na tym etapie osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową jest zobowiązana przedstawić wszystkie elementy, którymi dysponuje, niezbędne do uzasadnienia i wypełnienia wniosku. Termin na przeprowadzenie procedury administracyjnej rozpoczyna swój bieg w momencie złożenia wniosku. W tym czasie osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową powinna otrzymać dokument, który potwierdza jej status jako osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową i który powinien być ważny przez cały okres obowiązywania jej prawa do pozostawania na terytorium państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku.

(Nie dotyczy polskiej wersji językowej)

Or. en

Poprawka 273

Cecilia Wikström, Sophia in 't Veld, Angelika Mlinar, Filiz Hyusmenova

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 24 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(24a) Różne kategorie osób ubiegających się o ochronę międzynarodową mają różne potrzeby informacyjne, dlatego należy udzielać informacji różnymi kanałami i dostosowywać je do tych potrzeb. Szczególnie ważne jest, aby zapewnić małoletnim dostęp do informacji przyjaznych dla dzieci, dostosowanych do ich potrzeb i sytuacji. Zapewnienie odpowiednich informacji wysokiej jakości małoletnim pod opieką i małoletnim bez opieki w środowisku przyjaznym dla dzieci może istotnie przyczynić się do stworzenia właściwego środowiska dla małoletnich, ale także dla rozpoznania rzekomych przypadków handlu ludźmi.

Or. en

Uzasadnienie

Usprawnienie przekazywania informacji; przepis pokrywa się z propozycją zawartą w rozporządzeniu dublińskim.

Poprawka 274

Marina Albiol Guzmán

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 25

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(25)  Osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową powinna zostać prawidłowo poinformowana o swoich prawach i obowiązkach w odpowiednim czasie oraz w języku, który rozumie lub co do którego można zasadnie przyjąć, że zostanie przez nią zrozumiany. Mając na uwadze fakt, że w przypadku gdy na przykład osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową odmawia współpracy z organami krajowymi, nie dostarczając elementów niezbędnych do rozpatrzenia wniosku oraz nie dostarczając swoich odcisków palców lub obrazu twarzy, lub nie złożyła swojego wniosku w określonym terminie, wniosek może zostać odrzucony jako zaniechany, konieczne jest poinformowanie osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową o skutkach niewywiązania się z tych obowiązków.

(25)  Osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową powinna zostać prawidłowo poinformowana o swoich prawach i obowiązkach w odpowiednim czasie, zwięźle, w sposób łatwo dostępny, z użyciem jasnego i prostego słownictwa oraz w języku, który rozumie.

Or. en

Poprawka 275

Ska Keller

w imieniu grupy Verts/ALE

Judith Sargentini

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 25

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(25)  Osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową powinna zostać prawidłowo poinformowana o swoich prawach i obowiązkach w odpowiednim czasie oraz w języku, który rozumie lub co do którego można zasadnie przyjąć, że zostanie przez nią zrozumiany. Mając na uwadze fakt, że w przypadku gdy na przykład osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową odmawia współpracy z organami krajowymi, nie dostarczając elementów niezbędnych do rozpatrzenia wniosku oraz nie dostarczając swoich odcisków palców lub obrazu twarzy, lub nie złożyła swojego wniosku w określonym terminie, wniosek może zostać odrzucony jako zaniechany, konieczne jest poinformowanie osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową o skutkach niewywiązania się z tych obowiązków.

(25)  Osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową powinna zostać prawidłowo poinformowana o swoich prawach i obowiązkach w odpowiednim czasie oraz w języku, który rozumie, w zwięzłej, przejrzystej, zrozumiałej i łatwo dostępnej formie, z wykorzystaniem jasnego i prostego języka. Dzieciom informacje powinien przedstawiać odpowiednio przeszkolony personel w sposób dla nich przyjazny i w języku, który rozumieją.

Or. en

Poprawka 276

Péter Niedermüller

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 25

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(25) Osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową powinna zostać prawidłowo poinformowana o swoich prawach i obowiązkach w odpowiednim czasie oraz w języku, który rozumie lub co do którego można zasadnie przyjąć, że zostanie przez nią zrozumiany. Mając na uwadze fakt, że w przypadku gdy na przykład osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową odmawia współpracy z organami krajowymi, nie dostarczając elementów niezbędnych do rozpatrzenia wniosku oraz nie dostarczając swoich odcisków palców lub obrazu twarzy, lub nie złożyła swojego wniosku w określonym terminie, wniosek może zostać odrzucony jako zaniechany, konieczne jest poinformowanie osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową o skutkach niewywiązania się z tych obowiązków.

(25) W momencie rejestracji wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej osoba ubiegająca się o taką ochronę powinna zostać prawidłowo poinformowana o swoich prawach i obowiązkach, w języku, który rozumie. Informacje powinny być przekazywane w zwięzłej, przejrzystej, czytelnej i łatwo dostępnej formie, z wykorzystaniem jasnego i prostego języka. Mając na uwadze fakt, że w przypadku gdy na przykład osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową odmawia współpracy z organami krajowymi, nie dostarczając elementów niezbędnych do rozpatrzenia wniosku oraz nie dostarczając swoich odcisków palców lub obrazu twarzy, lub nie złożyła swojego wniosku w określonym terminie, wniosek może zostać odrzucony jako zaniechany, konieczne jest poinformowanie osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową o skutkach niewywiązania się z tych obowiązków.

Or. en

Uzasadnienie

Poprawka zgodna z art. 8.

Poprawka 277

Jeroen Lenaers

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 25

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(25)  Osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową powinna zostać prawidłowo poinformowana o swoich prawach i obowiązkach w odpowiednim czasie oraz w języku, który rozumie lub co do którego można zasadnie przyjąć, że zostanie przez nią zrozumiany. Mając na uwadze fakt, że w przypadku gdy na przykład osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową odmawia współpracy z organami krajowymi, nie dostarczając elementów niezbędnych do rozpatrzenia wniosku oraz nie dostarczając swoich odcisków palców lub obrazu twarzy, lub nie złożyła swojego wniosku w określonym terminie, wniosek może zostać odrzucony jako zaniechany, konieczne jest poinformowanie osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową o skutkach niewywiązania się z tych obowiązków.

(25)  Osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową powinna zostać prawidłowo poinformowana o swoich prawach i obowiązkach w odpowiednim czasie oraz w języku, który rozumie lub co do którego można zasadnie przyjąć, że zostanie przez nią zrozumiany. Jeżeli osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową została prawidłowo poinformowana o swoich obowiązkach, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, a także o konsekwencjach wynikających z niewypełnienia tych obowiązków, lecz osoba ta odmawia współpracy z organami krajowymi, nie dostarczając elementów niezbędnych do rozpatrzenia wniosku oraz nie dostarczając swoich danych biometrycznych, lub nie złożyła swojego wniosku w określonym terminie, wnioski powinny zostać odrzucone jako zaniechane, konieczne jest poinformowanie osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową o skutkach niewywiązania się z tych obowiązków.

Or. en

Poprawka 278

Monika Hohlmeier, Heinz K. Becker

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 25

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(25)  Osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową powinna zostać prawidłowo poinformowana o swoich prawach i obowiązkach w odpowiednim czasie oraz w języku, który rozumie lub co do którego można zasadnie przyjąć, że zostanie przez nią zrozumiany. Mając na uwadze fakt, że w przypadku gdy na przykład osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową odmawia współpracy z organami krajowymi, nie dostarczając elementów niezbędnych do rozpatrzenia wniosku oraz nie dostarczając swoich odcisków palców lub obrazu twarzy, lub nie złożyła swojego wniosku w określonym terminie, wniosek może zostać odrzucony jako zaniechany, konieczne jest poinformowanie osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową o skutkach niewywiązania się z tych obowiązków.

(25)  Osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową powinna zostać prawidłowo poinformowana o swoich prawach i obowiązkach w odpowiednim czasie oraz w języku, który rozumie lub co do którego można zasadnie przyjąć, że zostanie przez nią zrozumiany, w miarę możliwości z wykorzystaniem prostego języka. Mając na uwadze fakt, że w przypadku gdy na przykład osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową odmawia współpracy z organami krajowymi, nie dostarczając elementów niezbędnych do rozpatrzenia wniosku oraz nie dostarczając swoich odcisków palców lub obrazu twarzy, lub nie złożyła swojego wniosku w określonym terminie, wniosek może zostać odrzucony jako zaniechany, konieczne jest poinformowanie osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową o skutkach niewywiązania się z tych obowiązków.

Or. en

Poprawka 279

Jussi Halla-aho

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 25

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(25)  Osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową powinna zostać prawidłowo poinformowana o swoich prawach i obowiązkach w odpowiednim czasie oraz w języku, który rozumie lub co do którego można zasadnie przyjąć, że zostanie przez nią zrozumiany. Mając na uwadze fakt, że w przypadku gdy na przykład osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową odmawia współpracy z organami krajowymi, nie dostarczając elementów niezbędnych do rozpatrzenia wniosku oraz nie dostarczając swoich odcisków palców lub obrazu twarzy, lub nie złożyła swojego wniosku w określonym terminie, wniosek może zostać odrzucony jako zaniechany, konieczne jest poinformowanie osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową o skutkach niewywiązania się z tych obowiązków.

(25)  Osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową powinna zostać prawidłowo poinformowana o swoich prawach i obowiązkach w odpowiednim czasie oraz w języku, który rozumie lub co do którego można zasadnie przyjąć, że zostanie przez nią zrozumiany. Mając na uwadze fakt, że w przypadku gdy na przykład osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową odmawia współpracy z organami krajowymi, nie dostarczając wszystkich elementów niezbędnych do rozpatrzenia wniosku oraz nie dostarczając swoich odcisków palców lub obrazu twarzy, lub nie złożyła swojego wniosku w określonym terminie, wniosek powinien zostać odrzucony jako zaniechany, konieczne jest poinformowanie osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową o skutkach niewywiązania się z tych obowiązków.

Or. en

Poprawka 280

Cecilia Wikström, Sophia in 't Veld, Angelika Mlinar

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 25

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(25)  Osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową powinna zostać prawidłowo poinformowana o swoich prawach i obowiązkach w odpowiednim czasie oraz w języku, który rozumie lub co do którego można zasadnie przyjąć, że zostanie przez nią zrozumiany. Mając na uwadze fakt, że w przypadku gdy na przykład osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową odmawia współpracy z organami krajowymi, nie dostarczając elementów niezbędnych do rozpatrzenia wniosku oraz nie dostarczając swoich odcisków palców lub obrazu twarzy, lub nie złożyła swojego wniosku w określonym terminie, wniosek może zostać odrzucony jako zaniechany, konieczne jest poinformowanie osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową o skutkach niewywiązania się z tych obowiązków.

(25)  Osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową powinna zostać prawidłowo poinformowana o swoich prawach i obowiązkach w odpowiednim czasie oraz w języku, który rozumie. Mając na uwadze fakt, że w przypadku gdy na przykład osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową odmawia współpracy z organami krajowymi, nie dostarczając elementów niezbędnych do rozpatrzenia wniosku oraz nie dostarczając swoich odcisków palców lub obrazu twarzy, lub nie złożyła swojego wniosku w określonym terminie, wniosek może zostać odrzucony jako zaniechany, konieczne jest poinformowanie osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową o skutkach niewywiązania się z tych obowiązków.

Or. en

Uzasadnienie

Wyjaśnienie ma na celu zagwarantowanie, aby wszystkie osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową były odpowiednio poinformowane.

Poprawka 281

Marina Albiol Guzmán

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 26

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(26)  Aby być w stanie spełniać swoje obowiązki zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, pracownicy organów odpowiedzialnych za przyjmowanie i rejestrowanie wniosków powinni posiadać odpowiednią wiedzę i przejść niezbędne szkolenie w zakresie ochrony międzynarodowej, w tym przy wsparciu ze strony Agencji Unii Europejskiej ds. Azylu. Powinni także mieć zapewnione odpowiednie środki i polecenia umożliwiające im skuteczne wykonywanie swoich zadań.

(26)  Aby być w stanie spełniać swoje obowiązki zgodnie z niniejszą dyrektywą, organizacje pozarządowe lub podmioty świadczące pomoc prawną będą miały prawo do uczestnictwa w całej procedurze, natomiast pracownicy organów odpowiedzialnych za przyjmowanie i rejestrowanie wniosków powinni być zatrudniani w drodze otwartych procedur w oparciu o kwalifikacje i wiedzę i powinni posiadać odpowiednią wiedzę i przejść niezbędne szkolenie w zakresie ochrony międzynarodowej, w tym przy wsparciu ze strony Agencji Unii Europejskiej ds. Azylu. Powinni także mieć zapewnione odpowiednie środki i polecenia umożliwiające im skuteczne wykonywanie swoich zadań zgodnie z prawami podstawowymi.

Or. en

Poprawka 282

Jussi Halla-aho

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 26

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(26)  Aby być w stanie spełniać swoje obowiązki zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, pracownicy organów odpowiedzialnych za przyjmowanie i rejestrowanie wniosków powinni posiadać odpowiednią wiedzę i przejść niezbędne szkolenie w zakresie ochrony międzynarodowej, w tym przy wsparciu ze strony Agencji Unii Europejskiej ds. Azylu. Powinni także mieć zapewnione odpowiednie środki i polecenia umożliwiające im skuteczne wykonywanie swoich zadań.

(26)  Aby być w stanie spełniać swoje obowiązki zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, pracownicy organów odpowiedzialnych za przyjmowanie i rejestrowanie wniosków powinni posiadać odpowiednią wiedzę i przejść niezbędne szkolenie w zakresie ochrony międzynarodowej, w tym w stosownych przypadkach przy wsparciu ze strony Agencji Unii Europejskiej ds. Azylu. Powinni także mieć zapewnione odpowiednie środki i polecenia umożliwiające im skuteczne wykonywanie swoich zadań.

Or. en

Poprawka 283

Brice Hortefeux

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 26

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(26)  Aby być w stanie spełniać swoje obowiązki zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, pracownicy organów odpowiedzialnych za przyjmowanie i rejestrowanie wniosków powinni posiadać odpowiednią wiedzę i przejść niezbędne szkolenie w zakresie ochrony międzynarodowej, w tym przy wsparciu ze strony Agencji Unii Europejskiej ds. Azylu. Powinni także mieć zapewnione odpowiednie środki i polecenia umożliwiające im skuteczne wykonywanie swoich zadań.

(26)  Aby być w stanie spełniać swoje obowiązki zgodnie z niniejszą dyrektywą, pracownicy organów odpowiedzialnych za przyjmowanie i rejestrowanie wniosków powinni posiadać odpowiednią wiedzę i przejść niezbędne szkolenie w zakresie ochrony międzynarodowej, w tym przy wsparciu ze strony Agencji Unii Europejskiej ds. Azylu. Powinni także mieć zapewnione odpowiednie środki i polecenia umożliwiające im skuteczne wykonywanie swoich zadań.

Or. fr

Poprawka 284

Marina Albiol Guzmán

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 27

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(27)  Aby ułatwić dostęp do procedury na przejściach granicznych i w ośrodkach zatrzymań, należy udostępnić informacje o możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony międzynarodowej. Podstawowa komunikacja niezbędna do tego, aby umożliwić właściwym organom zrozumienie, czy dana osoba deklaruje chęć otrzymania ochrony międzynarodowej, powinna być zapewniona za pośrednictwem tłumaczy ustnych.

(27)  Aby ułatwić dostęp do procedury na przejściach granicznych i w ośrodkach zatrzymań, należy udostępnić informacje o możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony międzynarodowej, a organizacje pozarządowe świadczące pomoc prawną powinny mieć dostęp do takich informacji. Podstawowa komunikacja niezbędna do tego, aby umożliwić właściwym organom zrozumienie, czy dana osoba deklaruje chęć otrzymania ochrony międzynarodowej, powinna być zapewniona za pośrednictwem tłumaczy ustnych. Pracownicy świadczący usługi tłumaczenia ustnego powinni posiadać odpowiednią wiedzę i mieć ukończone niezbędne szkolenie w zakresie ochrony międzynarodowej i gwarancji dotyczących praw człowieka.

Or. en

Poprawka 285

Ska Keller

w imieniu grupy Verts/ALE

Jean Lambert, Bodil Valero, Judith Sargentini

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 27

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(27)  Aby ułatwić dostęp do procedury na przejściach granicznych i w ośrodkach zatrzymań, należy udostępnić informacje o możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony międzynarodowej. Podstawowa komunikacja niezbędna do tego, aby umożliwić właściwym organom zrozumienie, czy dana osoba deklaruje chęć otrzymania ochrony międzynarodowej, powinna być zapewniona za pośrednictwem tłumaczy ustnych.

(27)  Aby ułatwić dostęp do procedury na przejściach granicznych i w ośrodkach zatrzymań, należy udostępnić informacje o możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony międzynarodowej. Podstawowa komunikacja niezbędna do tego, aby umożliwić właściwym organom zrozumienie, czy dana osoba deklaruje chęć otrzymania ochrony międzynarodowej, powinna być zapewniona za pośrednictwem tłumaczy ustnych. Przedstawiciele prawni oraz organizacje społeczeństwa obywatelskiego, świadczący usługi prawne bądź usługi doradztwa lub pomocy psychologicznej powinni zawsze mieć możliwość uzyskania dostępu do ośrodków detencyjnych, przejść granicznych i stref tranzytowych.

Or. en

Poprawka 286

Sergei Stanishev

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 28

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(28) W niniejszym rozporządzeniu należy przewidzieć możliwość składania przez osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową wniosku w imieniu małżonka, partnera, z którym pozostaje w stałym i trwałym związku, osób dorosłych pozostających na utrzymaniu osoby ubiegającej się oraz małoletnich. Możliwość ta pozwala na wspólne rozpatrzenie tych wniosków. Prawo każdego człowieka do ubiegania się o ochronę międzynarodową jest gwarantowane faktem, że jeżeli w wyznaczonym terminie złożenia wniosku osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie złoży wniosku w imieniu małżonka, partnera, osoby dorosłej pozostającej na jej utrzymaniu lub małoletniego, małżonek lub partner może nadal uczynić to we własnym imieniu, a osoba dorosła pozostająca na utrzymaniu osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową lub małoletni powinni otrzymać pomoc organu rozstrzygającego. Jeżeli jednak odrębny wniosek nie jest uzasadniony, należy go uznać za niedopuszczalny.

(28) Niniejsze rozporządzenie powinno zapewniać państwom członkowskim możliwość rozpatrywania wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej łącznie z wnioskami członków rodziny osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową, pod warunkiem że znajdują się oni na terytorium tego samego państwa członkowskiego.

Or. en

Uzasadnienie

Prawo do azylu jest prawem osobistym i nie można zastąpić osobistej deklaracji intencji. Przepisy dotyczące składania wniosków w imieniu innych osób mogą prowadzić do nadużyć ze strony sieci trudniących się handlem ludźmi. W rozporządzeniu powinno się wziąć pod uwagę możliwość łącznego rozpatrywania przez państwa członkowskie wniosków członków rodziny, co jest intencją tekstu zaproponowanego przez Komisję.

Poprawka 287

Emil Radev

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 28

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(28)  W niniejszym rozporządzeniu należy przewidzieć możliwość składania przez osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową wniosku w imieniu małżonka, partnera, z którym pozostaje w stałym i trwałym związku, osób dorosłych pozostających na utrzymaniu osoby ubiegającej się oraz małoletnich. Możliwość ta pozwala na wspólne rozpatrzenie tych wniosków. Prawo każdego człowieka do ubiegania się o ochronę międzynarodową jest gwarantowane faktem, że jeżeli w wyznaczonym terminie złożenia wniosku osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie złoży wniosku w imieniu małżonka, partnera, osoby dorosłej pozostającej na jej utrzymaniu lub małoletniego, małżonek lub partner może nadal uczynić to we własnym imieniu, a osoba dorosła pozostająca na utrzymaniu osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową lub małoletni powinni otrzymać pomoc organu rozstrzygającego. Jeżeli jednak odrębny wniosek nie jest uzasadniony, należy go uznać za niedopuszczalny.

(28)  W niniejszym rozporządzeniu należy przewidzieć możliwość składania przez osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową wniosku w imieniu osób dorosłych pozostających na utrzymaniu osoby ubiegającej się oraz małoletnich dzieci. Możliwość ta pozwala na wspólne rozpatrzenie tych wniosków. Prawo każdego człowieka do ubiegania się o ochronę międzynarodową jest gwarantowane faktem, że jeżeli w wyznaczonym terminie złożenia wniosku osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie złoży wniosku w imieniu osoby dorosłej pozostającej na jej utrzymaniu lub małoletniego, osoba dorosła pozostająca na utrzymaniu osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową lub małoletni powinni otrzymać pomoc organu rozstrzygającego. Jeżeli jednak odrębny wniosek nie jest uzasadniony, należy go uznać za niedopuszczalny.

Or. bg

Poprawka 288

Jeroen Lenaers

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 28

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(28)  W niniejszym rozporządzeniu należy przewidzieć możliwość składania przez osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową wniosku w imieniu małżonka, partnera, z którym pozostaje w stałym i trwałym związku, osób dorosłych pozostających na utrzymaniu osoby ubiegającej się oraz małoletnich. Możliwość ta pozwala na wspólne rozpatrzenie tych wniosków. Prawo każdego człowieka do ubiegania się o ochronę międzynarodową jest gwarantowane faktem, że jeżeli w wyznaczonym terminie złożenia wniosku osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie złoży wniosku w imieniu małżonka, partnera, osoby dorosłej pozostającej na jej utrzymaniu lub małoletniego, małżonek lub partner może nadal uczynić to we własnym imieniu, a osoba dorosła pozostająca na utrzymaniu osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową lub małoletni powinni otrzymać pomoc organu rozstrzygającego. Jeżeli jednak odrębny wniosek nie jest uzasadniony, należy go uznać za niedopuszczalny.

(28)  W niniejszym rozporządzeniu należy przewidzieć możliwość składania przez osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową wniosku w imieniu osób dorosłych i małoletnich pozostających na utrzymaniu osoby ubiegającej się o taką ochronę. Możliwość ta pozwala na wspólne rozpatrzenie tych wniosków. Prawo każdego człowieka do ubiegania się o ochronę międzynarodową jest gwarantowane faktem, że jeżeli w wyznaczonym terminie złożenia wniosku osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie złoży wniosku w imieniu małżonka, partnera, osoby dorosłej pozostającej na jej utrzymaniu lub małoletniego, osoba dorosła pozostająca na utrzymaniu osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową lub małoletni powinni otrzymać pomoc organu rozstrzygającego. Jeżeli jednak odrębny wniosek nie jest uzasadniony, należy go uznać za niedopuszczalny.

Or. en

Poprawka 289

Marina Albiol Guzmán

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 28

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(28)  W niniejszym rozporządzeniu należy przewidzieć możliwość składania przez osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową wniosku w imieniu małżonka, partnera, z którym pozostaje w stałym i trwałym związku, osób dorosłych pozostających na utrzymaniu osoby ubiegającej się oraz małoletnich. Możliwość ta pozwala na wspólne rozpatrzenie tych wniosków. Prawo każdego człowieka do ubiegania się o ochronę międzynarodową jest gwarantowane faktem, że jeżeli w wyznaczonym terminie złożenia wniosku osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie złoży wniosku w imieniu małżonka, partnera, osoby dorosłej pozostającej na jej utrzymaniu lub małoletniego, małżonek lub partner może nadal uczynić to we własnym imieniu, a osoba dorosła pozostająca na utrzymaniu osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową lub małoletni powinni otrzymać pomoc organu rozstrzygającego. Jeżeli jednak odrębny wniosek nie jest uzasadniony, należy go uznać za niedopuszczalny.

(28)  W niniejszej dyrektywie należy przewidzieć możliwość składania przez osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową wniosku w imieniu małżonka, partnera, z którym pozostaje w stałym i trwałym związku, osób dorosłych pozostających na utrzymaniu osoby ubiegającej się oraz małoletnich. Możliwość ta pozwala na wspólne rozpatrzenie tych wniosków. Prawo każdego człowieka do ubiegania się o ochronę międzynarodową jest gwarantowane faktem, że jeżeli w wyznaczonym terminie złożenia wniosku osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie złoży wniosku w imieniu małżonka, partnera, osoby dorosłej pozostającej na jej utrzymaniu lub małoletniego, małżonek lub partner może nadal uczynić to we własnym imieniu, a osoba dorosła pozostająca na utrzymaniu osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową lub małoletni powinni otrzymać pomoc organu rozstrzygającego.

Or. en

Poprawka 290

Ska Keller

w imieniu grupy Verts/ALE

Judith Sargentini

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 28

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(28)  W niniejszym rozporządzeniu należy przewidzieć możliwość składania przez osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową wniosku w imieniu małżonka, partnera, z którym pozostaje w stałym i trwałym związku, osób dorosłych pozostających na utrzymaniu osoby ubiegającej się oraz małoletnich. Możliwość ta pozwala na wspólne rozpatrzenie tych wniosków. Prawo każdego człowieka do ubiegania się o ochronę międzynarodową jest gwarantowane faktem, że jeżeli w wyznaczonym terminie złożenia wniosku osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie złoży wniosku w imieniu małżonka, partnera, osoby dorosłej pozostającej na jej utrzymaniu lub małoletniego, małżonek lub partner może nadal uczynić to we własnym imieniu, a osoba dorosła pozostająca na utrzymaniu osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową lub małoletni powinni otrzymać pomoc organu rozstrzygającego. Jeżeli jednak odrębny wniosek nie jest uzasadniony, należy go uznać za niedopuszczalny.

(28)  W niniejszym rozporządzeniu należy przewidzieć możliwość składania przez osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową wniosku w imieniu małżonka, partnera, z którym pozostaje w stałym i trwałym związku, osób dorosłych pozostających na utrzymaniu osoby ubiegającej się oraz małoletnich. Możliwość ta pozwala na wspólne rozpatrzenie tych wniosków. Prawo każdego człowieka do ubiegania się o ochronę międzynarodową jest gwarantowane faktem, że jeżeli w wyznaczonym terminie złożenia wniosku osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie złoży wniosku w imieniu małżonka, partnera, osoby dorosłej pozostającej na jej utrzymaniu lub małoletniego, małżonek lub partner może nadal uczynić to we własnym imieniu, a osoba dorosła pozostająca na utrzymaniu osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową lub małoletni powinni otrzymać pomoc organu rozstrzygającego.

Or. en

Poprawka 291

Brice Hortefeux

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 28

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(28)  W niniejszym rozporządzeniu należy przewidzieć możliwość składania przez osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową wniosku w imieniu małżonka, partnera, z którym pozostaje w stałym i trwałym związku, osób dorosłych pozostających na utrzymaniu osoby ubiegającej się oraz małoletnich. Możliwość ta pozwala na wspólne rozpatrzenie tych wniosków. Prawo każdego człowieka do ubiegania się o ochronę międzynarodową jest gwarantowane faktem, że jeżeli w wyznaczonym terminie złożenia wniosku osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie złoży wniosku w imieniu małżonka, partnera, osoby dorosłej pozostającej na jej utrzymaniu lub małoletniego, małżonek lub partner może nadal uczynić to we własnym imieniu, a osoba dorosła pozostająca na utrzymaniu osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową lub małoletni powinni otrzymać pomoc organu rozstrzygającego. Jeżeli jednak odrębny wniosek nie jest uzasadniony, należy go uznać za niedopuszczalny.

(28)  W niniejszej dyrektywie należy przewidzieć możliwość składania przez osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową wniosku w imieniu małżonka, partnera, z którym pozostaje w stałym i trwałym związku, osób dorosłych pozostających na utrzymaniu osoby ubiegającej się oraz małoletnich. Możliwość ta pozwala na wspólne rozpatrzenie tych wniosków. Prawo każdego człowieka do ubiegania się o ochronę międzynarodową jest gwarantowane faktem, że jeżeli w wyznaczonym terminie złożenia wniosku osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie złoży wniosku w imieniu małżonka, partnera, osoby dorosłej pozostającej na jej utrzymaniu lub małoletniego, małżonek lub partner może nadal uczynić to we własnym imieniu, a osoba dorosła pozostająca na utrzymaniu osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową lub małoletni powinni otrzymać pomoc organu rozstrzygającego. Jeżeli jednak odrębny wniosek nie jest uzasadniony, należy go uznać za niedopuszczalny.

Or. fr

Poprawka 292

Marina Albiol Guzmán

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 29

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(29)  W celu zapewnienia małoletnim bez opieki skutecznego dostępu do procedury zawsze należy im wyznaczyć opiekuna. Opiekunem powinna być osoba lub przedstawiciel organizacji, których wyznacza się w celu udzielenia pomocy małoletniemu i przeprowadzenia go przez procedurę z myślą o zabezpieczeniu interesu i ogólnego dobra dziecka. W stosownych przypadkach opiekun powinien dokonywać w imieniu małoletniego czynności prawnych. W celu zapewnienia skutecznego wsparcia małoletnim bez opieki nie należy powierzać opiekunom nieproporcjonalnie dużej liczby małoletnich bez opieki jednocześnie. Państwa członkowskie powinny wyznaczyć podmioty lub osoby odpowiedzialne za wspieranie, nadzorowanie i monitorowanie opiekunów w zakresie wykonywania ich zadań. Małoletni bez opieki powinien złożyć wniosek we własnym imieniu lub za pośrednictwem opiekuna. W celu zabezpieczenia praw i gwarancji proceduralnych małoletniego bez opieki w jego przypadku bieg terminu złożenia wniosku należy liczyć od wyznaczenia małoletniemu opiekuna i od jego spotkania z nim. Jeżeli opiekun nie złoży wniosku w wyznaczonym terminie, małoletniemu bez opieki należy zapewnić możliwość złożenia wniosku w swoim imieniu z pomocą organu rozpatrującego. Fakt, że małoletni bez opieki postanawia złożyć wniosek we własnym imieniu, nie powinien wykluczać wyznaczenia mu opiekuna.

(29)  W celu zapewnienia małoletnim bez opieki skutecznego dostępu do procedury zawsze należy im wyznaczyć opiekuna. Opiekunem powinna być osoba lub przedstawiciel organizacji, których wyznacza się w celu udzielenia pomocy małoletniemu i przeprowadzenia go przez procedurę z myślą o zabezpieczeniu interesu i ogólnego dobra dziecka. W stosownych przypadkach opiekun powinien dokonywać w imieniu małoletniego czynności prawnych. W celu zapewnienia skutecznego wsparcia małoletnim bez opieki nie należy powierzać opiekunom nieproporcjonalnie dużej liczby małoletnich bez opieki jednocześnie, a w każdym razie liczba małoletnich nie może przekraczać dziesięciu. Państwa członkowskie powinny wyznaczyć podmioty lub osoby odpowiedzialne za wspieranie, nadzorowanie i monitorowanie w regularnych odstępach czasowych opiekunów w zakresie wykonywania ich zadań w satysfakcjonujący sposób. Zezwala się na nadzorowanie i monitorowanie opiekunów przez organizacje pozarządowe, a także ułatwia się takie działania. Te podmioty lub osoby są również właściwe do przeglądu skarg złożonych przez małoletnich bez opieki przeciwko ich opiekunom. W tym celu małoletni bez opieki są informowani w zwięzłej, przejrzystej, zrozumiałej i łatwo dostępnej formie, przy użyciu jasnego i prostego języka, ustnie i za pomocą obrazów, w sposób przyjazny dziecku i w języku, który rozumieją, o tym, kim są te podmioty lub osoby oraz w jaki sposób składać skargi na opiekunów z zachowaniem poufności i bezpieczeństwa. Małoletni bez opieki powinien złożyć wniosek we własnym imieniu lub za pośrednictwem opiekuna. W celu zabezpieczenia praw i gwarancji proceduralnych małoletniego bez opieki w jego przypadku bieg terminu złożenia wniosku należy liczyć od wyznaczenia małoletniemu opiekuna i od jego spotkania z nim. Jeżeli opiekun nie złoży wniosku w wyznaczonym terminie, małoletniemu bez opieki należy zapewnić możliwość złożenia wniosku w swoim imieniu z pomocą organu rozpatrującego. Fakt, że małoletni bez opieki postanawia złożyć wniosek we własnym imieniu, nie powinien wykluczać wyznaczenia mu opiekuna.

Or. en

Poprawka 293

Jeroen Lenaers

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 29

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(29)  W celu zapewnienia małoletnim bez opieki skutecznego dostępu do procedury zawsze należy im wyznaczyć opiekuna. Opiekunem powinna być osoba lub przedstawiciel organizacji, których wyznacza się w celu udzielenia pomocy małoletniemu i przeprowadzenia go przez procedurę z myślą o zabezpieczeniu interesu i ogólnego dobra dziecka. W stosownych przypadkach opiekun powinien dokonywać w imieniu małoletniego czynności prawnych. W celu zapewnienia skutecznego wsparcia małoletnim bez opieki nie należy powierzać opiekunom nieproporcjonalnie dużej liczby małoletnich bez opieki jednocześnie. Państwa członkowskie powinny wyznaczyć podmioty lub osoby odpowiedzialne za wspieranie, nadzorowanie i monitorowanie opiekunów w zakresie wykonywania ich zadań. Małoletni bez opieki powinien złożyć wniosek we własnym imieniu lub za pośrednictwem opiekuna. W celu zabezpieczenia praw i gwarancji proceduralnych małoletniego bez opieki w jego przypadku bieg terminu złożenia wniosku należy liczyć od wyznaczenia małoletniemu opiekuna i od jego spotkania z nim. Jeżeli opiekun nie złoży wniosku w wyznaczonym terminie, małoletniemu bez opieki należy zapewnić możliwość złożenia wniosku w swoim imieniu z pomocą organu rozpatrującego. Fakt, że małoletni bez opieki postanawia złożyć wniosek we własnym imieniu, nie powinien wykluczać wyznaczenia mu opiekuna.

(29)  W celu zapewnienia małoletnim bez opieki skutecznego dostępu do procedury zawsze należy im wyznaczyć opiekuna. Opiekunem powinna być osoba lub przedstawiciel organizacji, których wyznacza się w celu udzielenia pomocy małoletniemu i przeprowadzenia go przez procedurę z myślą o zabezpieczeniu interesu i ogólnego dobra dziecka. W stosownych przypadkach opiekun powinien dokonywać w imieniu małoletniego czynności prawnych. W celu zapewnienia skutecznego wsparcia małoletnim bez opieki nie należy powierzać opiekunom nieproporcjonalnie dużej liczby małoletnich bez opieki jednocześnie, a w każdym razie nie większej niż dwudziestu. Państwa członkowskie powinny wyznaczyć podmioty lub osoby odpowiedzialne za wspieranie, nadzorowanie i monitorowanie opiekunów w zakresie wykonywania ich zadań. Małoletni bez opieki powinien złożyć wniosek we własnym imieniu lub za pośrednictwem opiekuna. W celu zabezpieczenia praw i gwarancji proceduralnych małoletniego bez opieki w jego przypadku bieg terminu złożenia wniosku należy liczyć od wyznaczenia małoletniemu opiekuna i od jego spotkania z nim. Jeżeli opiekun nie złoży wniosku w wyznaczonym terminie, małoletniemu bez opieki należy zapewnić możliwość złożenia wniosku w swoim imieniu z pomocą organu rozpatrującego. Fakt, że małoletni bez opieki postanawia złożyć wniosek we własnym imieniu, nie powinien wykluczać wyznaczenia mu opiekuna.

Or. en

Poprawka 294

Brice Hortefeux, Rachida Dati

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 29

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(29)  W celu zapewnienia małoletnim bez opieki skutecznego dostępu do procedury zawsze należy im wyznaczyć opiekuna. Opiekunem powinna być osoba lub przedstawiciel organizacji, których wyznacza się w celu udzielenia pomocy małoletniemu i przeprowadzenia go przez procedurę z myślą o zabezpieczeniu interesu i ogólnego dobra dziecka. W stosownych przypadkach opiekun powinien dokonywać w imieniu małoletniego czynności prawnych. W celu zapewnienia skutecznego wsparcia małoletnim bez opieki nie należy powierzać opiekunom nieproporcjonalnie dużej liczby małoletnich bez opieki jednocześnie. Państwa członkowskie powinny wyznaczyć podmioty lub osoby odpowiedzialne za wspieranie, nadzorowanie i monitorowanie opiekunów w zakresie wykonywania ich zadań. Małoletni bez opieki powinien złożyć wniosek we własnym imieniu lub za pośrednictwem opiekuna. W celu zabezpieczenia praw i gwarancji proceduralnych małoletniego bez opieki w jego przypadku bieg terminu złożenia wniosku należy liczyć od wyznaczenia małoletniemu opiekuna i od jego spotkania z nim. Jeżeli opiekun nie złoży wniosku w wyznaczonym terminie, małoletniemu bez opieki należy zapewnić możliwość złożenia wniosku w swoim imieniu z pomocą organu rozpatrującego. Fakt, że małoletni bez opieki postanawia złożyć wniosek we własnym imieniu, nie powinien wykluczać wyznaczenia mu opiekuna.

(29)  W celu zapewnienia małoletnim bez opieki skutecznego dostępu do procedury zawsze należy im wyznaczyć opiekuna. Opiekunem powinna być osoba lub przedstawiciel organizacji, których wyznacza się w celu udzielenia pomocy małoletniemu i przeprowadzenia go przez procedurę z myślą o zabezpieczeniu interesu i ogólnego dobra dziecka. W stosownych przypadkach opiekun powinien dokonywać w imieniu małoletniego czynności prawnych. W celu zapewnienia skutecznego wsparcia małoletnim bez opieki należy powierzać opiekunom ograniczoną liczbę małoletnich bez opieki jednocześnie. Państwa członkowskie powinny wyznaczyć podmioty lub osoby odpowiedzialne za wspieranie, nadzorowanie i monitorowanie opiekunów w zakresie wykonywania ich zadań. Małoletni bez opieki powinien złożyć wniosek we własnym imieniu lub za pośrednictwem opiekuna. W celu zabezpieczenia praw i gwarancji proceduralnych małoletniego bez opieki w jego przypadku bieg terminu złożenia wniosku należy liczyć od wyznaczenia małoletniemu opiekuna i od jego spotkania z nim. Jeżeli opiekun nie złoży wniosku w wyznaczonym terminie, małoletniemu bez opieki należy zapewnić możliwość złożenia wniosku w swoim imieniu z pomocą organu rozpatrującego. Fakt, że małoletni bez opieki postanawia złożyć wniosek we własnym imieniu, nie powinien wykluczać wyznaczenia mu opiekuna.

Or. fr

Poprawka 295

Jussi Halla-aho

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 29

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(29)  W celu zapewnienia małoletnim bez opieki skutecznego dostępu do procedury zawsze należy im wyznaczyć opiekuna. Opiekunem powinna być osoba lub przedstawiciel organizacji, których wyznacza się w celu udzielenia pomocy małoletniemu i przeprowadzenia go przez procedurę z myślą o zabezpieczeniu interesu i ogólnego dobra dziecka. W stosownych przypadkach opiekun powinien dokonywać w imieniu małoletniego czynności prawnych. W celu zapewnienia skutecznego wsparcia małoletnim bez opieki nie należy powierzać opiekunom nieproporcjonalnie dużej liczby małoletnich bez opieki jednocześnie. Państwa członkowskie powinny wyznaczyć podmioty lub osoby odpowiedzialne za wspieranie, nadzorowanie i monitorowanie opiekunów w zakresie wykonywania ich zadań. Małoletni bez opieki powinien złożyć wniosek we własnym imieniu lub za pośrednictwem opiekuna. W celu zabezpieczenia praw i gwarancji proceduralnych małoletniego bez opieki w jego przypadku bieg terminu złożenia wniosku należy liczyć od wyznaczenia małoletniemu opiekuna i od jego spotkania z nim. Jeżeli opiekun nie złoży wniosku w wyznaczonym terminie, małoletniemu bez opieki należy zapewnić możliwość złożenia wniosku w swoim imieniu z pomocą organu rozpatrującego. Fakt, że małoletni bez opieki postanawia złożyć wniosek we własnym imieniu, nie powinien wykluczać wyznaczenia mu opiekuna.

(29)  W celu zapewnienia małoletnim bez opieki skutecznego dostępu do procedury zawsze należy im wyznaczyć opiekuna. Opiekunem powinna być osoba fizyczna wyznaczona w celu udzielenia pomocy małoletniemu i przeprowadzenia go przez procedurę z myślą o zabezpieczeniu interesu i ogólnego dobra dziecka. W stosownych przypadkach opiekun powinien dokonywać w imieniu małoletniego czynności prawnych. W celu zapewnienia skutecznego wsparcia małoletnim bez opieki nie należy powierzać opiekunom nieproporcjonalnie dużej liczby małoletnich bez opieki jednocześnie. Państwa członkowskie powinny wyznaczyć podmioty lub osoby odpowiedzialne za wspieranie, nadzorowanie i monitorowanie opiekunów w zakresie wykonywania ich zadań. Małoletni bez opieki powinien złożyć wniosek we własnym imieniu lub za pośrednictwem opiekuna. W celu zabezpieczenia praw i gwarancji proceduralnych małoletniego bez opieki w jego przypadku bieg terminu złożenia wniosku należy liczyć od wyznaczenia małoletniemu opiekuna i od jego spotkania z nim. Jeżeli opiekun nie złoży wniosku w wyznaczonym terminie, małoletniemu bez opieki należy zapewnić możliwość złożenia wniosku w swoim imieniu z pomocą organu rozpatrującego. Fakt, że małoletni bez opieki postanawia złożyć wniosek we własnym imieniu, nie powinien wykluczać wyznaczenia mu opiekuna.

Or. en

Poprawka 296

Marina Albiol Guzmán

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 30

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(30)  W celu zagwarantowania praw osób ubiegających się o ochronę międzynarodową decyzje w sprawie wszystkich wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej powinny być podejmowane na podstawie faktów, obiektywnie, bezstronnie i indywidualnie, po dokładnym rozpatrzeniu, z uwzględnieniem wszystkich elementów dostarczonych przez osobę ubiegającą się oraz indywidualnej sytuacji osoby ubiegającej się. Aby zapewnić skrupulatne rozpatrywanie wniosku, organ rozstrzygający powinien brać pod uwagę istotne, dokładne i aktualne informacje o sytuacji panującej w kraju pochodzenia osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową, uzyskane od Agencji Unii Europejskiej ds. Azylu i z innych źródeł, takich jak Wysoki Komisarz Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców. Organ rozstrzygający powinien również uwzględniać jakąkolwiek istotną wspólną analizę informacji o kraju pochodzenia opracowaną przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu. Każde odroczenie zakończenia procedury powinno być w pełni zgodne ze zobowiązaniami państw członkowskich wynikającymi z rozporządzenia (UE) XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie kwalifikowania) oraz z prawem do dobrej administracji, bez uszczerbku dla skuteczności i sprawiedliwości procedury przewidzianej w niniejszym rozporządzeniu.

(30)  W celu zagwarantowania praw osób ubiegających się o ochronę międzynarodową decyzje w sprawie wszystkich wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej powinny być podejmowane na podstawie faktów, obiektywnie, bezstronnie i indywidualnie, po dokładnym rozpatrzeniu, z uwzględnieniem wszystkich elementów dostarczonych przez osobę ubiegającą się oraz indywidualnej sytuacji osoby ubiegającej się. Aby zapewnić skrupulatne rozpatrywanie wniosku, organ rozstrzygający powinien brać pod uwagę istotne, dokładne i aktualne informacje o sytuacji panującej w kraju pochodzenia osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową, uzyskane od Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców oraz od innych organizacji rządowych i pozarządowych. Każde odroczenie zakończenia procedury powinno być w pełni zgodne ze zobowiązaniami państw członkowskich wynikającymi z rozporządzenia (UE) XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie kwalifikowania) oraz z prawem do dobrej administracji, bez uszczerbku dla sprawiedliwości procedury przewidzianej w niniejszej dyrektywie.

Or. en

Poprawka 297

Jussi Halla-aho

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 30

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(30)  W celu zagwarantowania praw osób ubiegających się o ochronę międzynarodową decyzje w sprawie wszystkich wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej powinny być podejmowane na podstawie faktów, obiektywnie, bezstronnie i indywidualnie, po dokładnym rozpatrzeniu, z uwzględnieniem wszystkich elementów dostarczonych przez osobę ubiegającą się oraz indywidualnej sytuacji osoby ubiegającej się. Aby zapewnić skrupulatne rozpatrywanie wniosku, organ rozstrzygający powinien brać pod uwagę istotne, dokładne i aktualne informacje o sytuacji panującej w kraju pochodzenia osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową, uzyskane od Agencji Unii Europejskiej ds. Azylu i z innych źródeł, takich jak Wysoki Komisarz Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców. Organ rozstrzygający powinien również uwzględniać jakąkolwiek istotną wspólną analizę informacji o kraju pochodzenia opracowaną przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu. Każde odroczenie zakończenia procedury powinno być w pełni zgodne ze zobowiązaniami państw członkowskich wynikającymi z rozporządzenia (UE) XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie kwalifikowania) oraz z prawem do dobrej administracji, bez uszczerbku dla skuteczności i sprawiedliwości procedury przewidzianej w niniejszym rozporządzeniu.

(30)  W celu zagwarantowania praw osób ubiegających się o ochronę międzynarodową decyzje w sprawie wszystkich wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej powinny być podejmowane na podstawie faktów, obiektywnie, bezstronnie i indywidualnie, po dokładnym rozpatrzeniu, z uwzględnieniem wszystkich elementów dostarczonych przez osobę ubiegającą się oraz indywidualnej sytuacji osoby ubiegającej się. Aby zapewnić skrupulatne rozpatrywanie wniosku, organ rozstrzygający powinien brać pod uwagę istotne, dokładne i aktualne informacje o sytuacji panującej w kraju pochodzenia osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową, uzyskane od Agencji Unii Europejskiej ds. Azylu. Organ rozstrzygający powinien również uwzględniać jakąkolwiek istotną wspólną analizę informacji o kraju pochodzenia opracowaną przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu. Każde odroczenie zakończenia procedury powinno być w pełni zgodne ze zobowiązaniami państw członkowskich wynikającymi z rozporządzenia (UE) XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie kwalifikowania) oraz z prawem do dobrej administracji, bez uszczerbku dla skuteczności i sprawiedliwości procedury przewidzianej w niniejszym rozporządzeniu.

Or. en

Poprawka 298

Brice Hortefeux

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 30

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(30)  W celu zagwarantowania praw osób ubiegających się o ochronę międzynarodową decyzje w sprawie wszystkich wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej powinny być podejmowane na podstawie faktów, obiektywnie, bezstronnie i indywidualnie, po dokładnym rozpatrzeniu, z uwzględnieniem wszystkich elementów dostarczonych przez osobę ubiegającą się oraz indywidualnej sytuacji osoby ubiegającej się. Aby zapewnić skrupulatne rozpatrywanie wniosku, organ rozstrzygający powinien brać pod uwagę istotne, dokładne i aktualne informacje o sytuacji panującej w kraju pochodzenia osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową, uzyskane od Agencji Unii Europejskiej ds. Azylu i z innych źródeł, takich jak Wysoki Komisarz Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców. Organ rozstrzygający powinien również uwzględniać jakąkolwiek istotną wspólną analizę informacji o kraju pochodzenia opracowaną przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu. Każde odroczenie zakończenia procedury powinno być w pełni zgodne ze zobowiązaniami państw członkowskich wynikającymi z rozporządzenia (UE) XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie kwalifikowania) oraz z prawem do dobrej administracji, bez uszczerbku dla skuteczności i sprawiedliwości procedury przewidzianej w niniejszym rozporządzeniu.

(30)  W celu zagwarantowania praw osób ubiegających się o ochronę międzynarodową decyzje w sprawie wszystkich wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej powinny być podejmowane na podstawie faktów, obiektywnie, bezstronnie i indywidualnie, po dokładnym rozpatrzeniu, z uwzględnieniem wszystkich elementów dostarczonych przez osobę ubiegającą się oraz indywidualnej sytuacji osoby ubiegającej się. Aby zapewnić skrupulatne rozpatrywanie wniosku, organ rozstrzygający powinien brać pod uwagę istotne, dokładne i aktualne informacje o sytuacji panującej w kraju pochodzenia osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową, uzyskane od Agencji Unii Europejskiej ds. Azylu i z innych źródeł, takich jak Wysoki Komisarz Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców. Organ rozstrzygający powinien również uwzględniać jakąkolwiek istotną wspólną analizę informacji o kraju pochodzenia opracowaną przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu. Każde odroczenie zakończenia procedury powinno być w pełni zgodne ze zobowiązaniami państw członkowskich wynikającymi z rozporządzenia (UE) XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie kwalifikowania) oraz z prawem do dobrej administracji, bez uszczerbku dla skuteczności i sprawiedliwości procedury przewidzianej w niniejszej dyrektywie.

Or. fr

Poprawka 299

Ska Keller

w imieniu grupy Verts/ALE

Judith Sargentini

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 31

Tekst proponowany przez Komisję	Poprawka
(31)  W celu zagwarantowania praw osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową decyzja w sprawie jej wniosku powinna zostać wydana na piśmie. Jeżeli w danej decyzji nie udziela się ochrony międzynarodowej, osoba ubiegająca się powinna otrzymać uzasadnienie tej decyzji oraz informacje o skutkach tej decyzji, jak również o sposobie odwołania się od niej. Bez uszczerbku dla prawa osoby ubiegającej się do pozostawania w państwie członkowskim oraz dla zasady non-refoulement taka decyzja może zawierać decyzję nakazującą powrót wydaną zgodnie z art. 6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE lub może być wydana łącznie z nią.28	(31)  W celu zagwarantowania praw osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową decyzja w sprawie jej wniosku powinna zostać wydana na piśmie. Jeżeli w danej decyzji nie udziela się ochrony międzynarodowej, osoba ubiegająca się powinna otrzymać uzasadnienie tej decyzji oraz informacje o skutkach tej decyzji, jak również o sposobie odwołania się od niej. Bez uszczerbku dla prawa osoby ubiegającej się do pozostawania w państwie członkowskim, w tym do czasu wygaśnięcia terminu wykonania prawa takiej osoby do skutecznego środka odwoławczego, i jeżeli osoba ta skorzysta z tego prawa w przewidzianym terminie, w oczekiwaniu na wynik postępowania odwoławczego, oraz bez uszczerbku dla zasady non-refoulement taka decyzja może zawierać decyzję nakazującą powrót wydaną zgodnie z art. 6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE28 lub może być wydana łącznie z nią.
_________________	_________________
28 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz.U. L 348 z 24.12.2008, s. 98).	28 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz.U. L 348 z 24.12.2008, s. 98).

Or. en

Poprawka 300

Marina Albiol Guzmán

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 31

Tekst proponowany przez Komisję	Poprawka
(31)  W celu zagwarantowania praw osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową decyzja w sprawie jej wniosku powinna zostać wydana na piśmie. Jeżeli w danej decyzji nie udziela się ochrony międzynarodowej, osoba ubiegająca się powinna otrzymać uzasadnienie tej decyzji oraz informacje o skutkach tej decyzji, jak również o sposobie odwołania się od niej. Bez uszczerbku dla prawa osoby ubiegającej się do pozostawania w państwie członkowskim oraz dla zasady non-refoulement taka decyzja może zawierać decyzję nakazującą powrót wydaną zgodnie z art. 6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE lub może być wydana łącznie z nią.28	(31)  W celu zagwarantowania praw osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową decyzja w sprawie jej wniosku powinna zostać wydana na piśmie z tłumaczeniem na język, który osoba ta rozumie. Jeżeli w danej decyzji nie udziela się ochrony międzynarodowej, osoba ubiegająca się powinna otrzymać uzasadnienie tej decyzji oraz informacje o skutkach tej decyzji, jak również o sposobie odwołania się od niej. Prawo osoby ubiegającej się do pozostawania oraz do zasady non-refoulement musi być szanowane.
_________________
28 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz.U. L 348 z 24.12.2008, s. 98).

Or. en

Poprawka 301

Monika Hohlmeier, Heinz K. Becker

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 31 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję	Poprawka
	(31a) Uwzględniając maltańską deklarację szefów państw i rządów z dnia 3 lutego 2017 r., w której podkreślono potrzebę przeglądu unijnej polityki powrotowej w oparciu o obiektywną analizę sposobu stosowania prawnych, operacyjnych, finansowych i praktycznych narzędzi dostępnych w Unii i na szczeblu krajowym, Komisja proponuje przegląd dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE31a.
	_________________
	31a Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich.

Or. en

Poprawka 302

Jussi Halla-aho

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 32

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(32)  Konieczne jest, aby decyzje w sprawie wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej podejmowane były przez organy, których personel posiada odpowiednią wiedzę i przeszedł niezbędne szkolenie w dziedzinie ochrony międzynarodowej, oraz aby wykonywały one swoje zadania z należytym poszanowaniem mających zastosowanie zasad etycznych. Powinno to dotyczyć pracowników organów z innych państw członkowskich i ekspertów oddelegowanych przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu do pomocy organowi rozstrzygającemu państwa członkowskiego w rozpatrywaniu wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej.

(32)  Konieczne jest, aby decyzje w sprawie wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej podejmowane były przez organy, których personel posiada odpowiednią wiedzę i przeszedł niezbędne szkolenie w dziedzinie ochrony międzynarodowej, oraz aby wykonywały one swoje zadania z należytym poszanowaniem mających zastosowanie zasad etycznych. Powinno to dotyczyć pracowników organów z innych państw członkowskich i ekspertów oddelegowanych przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu do pomocy organowi rozstrzygającemu państwa członkowskiego w rejestracji wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej.

Or. en

Poprawka 303

Marina Albiol Guzmán

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 33

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(33)  Bez uszczerbku dla odpowiedniego i kompletnego rozpatrzenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej jak najszybsze podejmowanie decyzji leży w interesie zarówno państw członkowskich, jak i osób ubiegających się o ochronę międzynarodową. W celu usprawnienia procedury ubiegania się o ochronę międzynarodową należy określić maksymalny czas trwania procedury administracyjnej, jak również termin odwołania w pierwszej instancji. W ten sposób osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową powinny móc otrzymać decyzję w sprawie swojego wniosku w najkrótszym możliwym czasie we wszystkich państwach członkowskich, co zapewni szybki i skuteczny przebieg procedury.

(33)  Bez uszczerbku dla odpowiedniego i kompletnego rozpatrzenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej jak najszybsze podejmowanie decyzji leży w interesie zarówno państw członkowskich, jak i osób ubiegających się o ochronę międzynarodową. W celu usprawnienia procedury ubiegania się o ochronę międzynarodową należy określić maksymalny czas trwania procedury administracyjnej, jak również termin odwołania w pierwszej instancji. W ten sposób osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową powinny móc otrzymać decyzję w sprawie swojego wniosku w najkrótszym możliwym czasie we wszystkich państwach członkowskich, co zapewni szybki i skuteczny przebieg procedury. Usprawnienie procedury w żadnym razie nie powinno stanowić przeszkody dla dogłębnej indywidualnej analizy istoty wniosku o ochronę.

Or. en

Poprawka 304

Cecilia Wikström, Sophia in 't Veld, Angelika Mlinar, Filiz Hyusmenova

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 35

Tekst proponowany przez Komisję	Poprawka
(35) Przed ustaleniem odpowiedzialnego państwa członkowskiego zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) XXX/XXX (rozporządzenie dublińskie)29 pierwsze państwo członkowskie, w którym złożono wniosek, powinno rozpatrzyć dopuszczalność tego wniosku, w przypadku gdy za kraj pierwszego azylu lub bezpieczny kraj trzeci w odniesieniu do osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową uznaje się państwo niebędące państwem członkowskim. Ponadto wniosek należy uznać za niedopuszczalny, gdy jest to kolejny wniosek niezawierający nowych istotnych elementów ani ustaleń oraz gdy odrębny wniosek złożony przez małżonka, partnera, osobę dorosłą pozostającą na utrzymaniu lub małoletniego uznaje się za nieuzasadniony.	skreśla się
_________________
29 Dz.U. L […] z […], s. […].

Or. en

Uzasadnienie

Procedury dopuszczalności obowiązujące przed ustanowieniem systemu dublińskiego nie powinny być obowiązkowe, ponieważ nałożyłoby to nieuzasadnioną odpowiedzialność administracyjną na państwa członkowskie pierwszej linii.

Poprawka 305

Sergei Stanishev

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 35

Tekst proponowany przez Komisję	Poprawka
(35) Przed ustaleniem odpowiedzialnego państwa członkowskiego zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) XXX/XXX (rozporządzenie dublińskie)29 pierwsze państwo członkowskie, w którym złożono wniosek, powinno rozpatrzyć dopuszczalność tego wniosku, w przypadku gdy za kraj pierwszego azylu lub bezpieczny kraj trzeci w odniesieniu do osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową uznaje się państwo niebędące państwem członkowskim. Ponadto wniosek należy uznać za niedopuszczalny, gdy jest to kolejny wniosek niezawierający nowych istotnych elementów ani ustaleń oraz gdy odrębny wniosek złożony przez małżonka, partnera, osobę dorosłą pozostającą na utrzymaniu lub małoletniego uznaje się za nieuzasadniony.	skreśla się
_________________
29 Dz.U. L […] z […], s. […].

Or. en

Uzasadnienie

Kontrola dopuszczalności nie powinna stanowić wymogu w ramach procedury rozpatrywania wniosków. Takie przepisy nałożyłyby na państwa członkowskie pierwszej linii nieproporcjonalne obciążenie i mogłyby doprowadzić do opóźnienia w procedurach ubiegania się o ochronę międzynarodową.

Poprawka 306

Péter Niedermüller

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 35

Tekst proponowany przez Komisję	Poprawka
(35) Przed ustaleniem odpowiedzialnego państwa członkowskiego zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) XXX/XXX (rozporządzenie dublińskie)29 pierwsze państwo członkowskie, w którym złożono wniosek, powinno rozpatrzyć dopuszczalność tego wniosku, w przypadku gdy za kraj pierwszego azylu lub bezpieczny kraj trzeci w odniesieniu do osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową uznaje się państwo niebędące państwem członkowskim. Ponadto wniosek należy uznać za niedopuszczalny, gdy jest to kolejny wniosek niezawierający nowych istotnych elementów ani ustaleń oraz gdy odrębny wniosek złożony przez małżonka, partnera, osobę dorosłą pozostającą na utrzymaniu lub małoletniego uznaje się za nieuzasadniony.	skreśla się
_________________
29 Dz.U. L […] z […], s. […].

Or. en

Uzasadnienie

Stosowanie procedur dopuszczalności powinno być dobrowolne dla państw członkowskich zgodnie z aktualną dyrektywą w sprawie procedur azylowych.

Poprawka 307

Marina Albiol Guzmán

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 35

Tekst proponowany przez Komisję	Poprawka
(35) Przed ustaleniem odpowiedzialnego państwa członkowskiego zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) XXX/XXX (rozporządzenie dublińskie)29 pierwsze państwo członkowskie, w którym złożono wniosek, powinno rozpatrzyć dopuszczalność tego wniosku, w przypadku gdy za kraj pierwszego azylu lub bezpieczny kraj trzeci w odniesieniu do osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową uznaje się państwo niebędące państwem członkowskim. Ponadto wniosek należy uznać za niedopuszczalny, gdy jest to kolejny wniosek niezawierający nowych istotnych elementów ani ustaleń oraz gdy odrębny wniosek złożony przez małżonka, partnera, osobę dorosłą pozostającą na utrzymaniu lub małoletniego uznaje się za nieuzasadniony.	skreśla się
_________________
29 Dz.U. L […] z […], s. […].

Or. en

Poprawka 308

Ska Keller

w imieniu grupy Verts/ALE

Judith Sargentini, Jean Lambert

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 35

Tekst proponowany przez Komisję	Poprawka
(35) Przed ustaleniem odpowiedzialnego państwa członkowskiego zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) XXX/XXX (rozporządzenie dublińskie)29 pierwsze państwo członkowskie, w którym złożono wniosek, powinno rozpatrzyć dopuszczalność tego wniosku, w przypadku gdy za kraj pierwszego azylu lub bezpieczny kraj trzeci w odniesieniu do osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową uznaje się państwo niebędące państwem członkowskim. Ponadto wniosek należy uznać za niedopuszczalny, gdy jest to kolejny wniosek niezawierający nowych istotnych elementów ani ustaleń oraz gdy odrębny wniosek złożony przez małżonka, partnera, osobę dorosłą pozostającą na utrzymaniu lub małoletniego uznaje się za nieuzasadniony.	skreśla się
_________________
29 Dz.U. L […] z […], s. […].

Or. en

Poprawka 309

Emil Radev

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 35

Tekst proponowany przez Komisję	Poprawka
(35) Przed ustaleniem odpowiedzialnego państwa członkowskiego zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) XXX/XXX (rozporządzenie dublińskie)29 pierwsze państwo członkowskie, w którym złożono wniosek, powinno rozpatrzyć dopuszczalność tego wniosku, w przypadku gdy za kraj pierwszego azylu lub bezpieczny kraj trzeci w odniesieniu do osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową uznaje się państwo niebędące państwem członkowskim. Ponadto wniosek należy uznać za niedopuszczalny, gdy jest to kolejny wniosek niezawierający nowych istotnych elementów ani ustaleń oraz gdy odrębny wniosek złożony przez małżonka, partnera, osobę dorosłą pozostającą na utrzymaniu lub małoletniego uznaje się za nieuzasadniony.	skreśla się
_________________
29 Dz.U. L […] z […], s. […].

Or. bg

Poprawka 310

Jussi Halla-aho

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 35

Tekst proponowany przez Komisję	Poprawka
(35)  Przed ustaleniem odpowiedzialnego państwa członkowskiego zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) XXX/XXX (rozporządzenie dublińskie)29 pierwsze państwo członkowskie, w którym złożono wniosek, powinno rozpatrzyć dopuszczalność tego wniosku, w przypadku gdy za kraj pierwszego azylu lub bezpieczny kraj trzeci w odniesieniu do osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową uznaje się państwo niebędące państwem członkowskim. Ponadto wniosek należy uznać za niedopuszczalny, gdy jest to kolejny wniosek niezawierający nowych istotnych elementów ani ustaleń oraz gdy odrębny wniosek złożony przez małżonka, partnera, osobę dorosłą pozostającą na utrzymaniu lub małoletniego uznaje się za nieuzasadniony.	(35) Nie dotyczy polskiej wersji językowej Nie dotyczy polskiej wersji językowej
_________________	_________________
29 Dz.U. L […] z […], s. […].	29 Dz.U. L […] z […], s. […].

Or. en

Poprawka 311

Alessandra Mussolini, Salvatore Domenico Pogliese

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 35

Tekst proponowany przez Komisję	Poprawka
(35)  Przed ustaleniem odpowiedzialnego państwa członkowskiego zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) XXX/XXX (rozporządzenie dublińskie)29 pierwsze państwo członkowskie, w którym złożono wniosek, powinno rozpatrzyć dopuszczalność tego wniosku, w przypadku gdy za kraj pierwszego azylu lub bezpieczny kraj trzeci w odniesieniu do osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową uznaje się państwo niebędące państwem członkowskim. Ponadto wniosek należy uznać za niedopuszczalny, gdy jest to kolejny wniosek niezawierający nowych istotnych elementów ani ustaleń oraz gdy odrębny wniosek złożony przez małżonka, partnera, osobę dorosłą pozostającą na utrzymaniu lub małoletniego uznaje się za nieuzasadniony.	(35)  Przed ustaleniem odpowiedzialnego państwa członkowskiego zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) XXX/XXX (rozporządzenie dublińskie)29 pierwsze państwo członkowskie, w którym złożono wniosek, może rozpatrzyć dopuszczalność tego wniosku, w przypadku gdy za kraj pierwszego azylu lub bezpieczny kraj trzeci w odniesieniu do osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową uznaje się państwo niebędące państwem członkowskim. Ponadto wniosek należy uznać za niedopuszczalny, gdy jest to kolejny wniosek niezawierający nowych istotnych elementów ani ustaleń oraz gdy odrębny wniosek złożony przez małżonka, partnera, osobę dorosłą pozostającą na utrzymaniu lub małoletniego uznaje się za nieuzasadniony.
_________________	_________________
29 Dz.U. L […] z […], s. […].	29 Dz.U. L […] z […], s. […].

Or. en

Poprawka 312

Marina Albiol Guzmán

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 36

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(36) Koncepcja kraju pierwszego azylu powinna być stosowana jako podstawa niedopuszczalności, w przypadku gdy można zasadnie założyć, że inne państwo udzieliłoby ochrony zgodnie z materialnymi standardami konwencji genewskiej lub że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową miałaby zapewnioną wystarczającą ochronę w tym państwie. W szczególności państwa członkowskie nie powinny rozpatrywać istoty wniosku, gdy kraj pierwszego azylu przyznał osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową status uchodźcy lub inną wystarczającą ochronę. Państwa członkowskie powinny postępować według tej zasady jedynie wówczas, gdy są przekonane, w tym w razie potrzeby lub w stosownych przypadkach na podstawie zapewnień uzyskanych od danego państwa trzeciego, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową korzystała i nadal będzie korzystała z ochrony w tym państwie zgodnie z konwencją genewską lub że korzystała i nadal będzie korzystała z innej wystarczającej ochrony, w szczególności w odniesieniu do prawa do legalnego pobytu, odpowiedniego dostępu do zatrudnienia, ośrodków dla cudzoziemców, opieki zdrowotnej i edukacji, a także prawa do łączenia rodzin zgodnie z międzynarodowymi standardami praw człowieka.

skreśla się

Or. en

Poprawka 313

Jussi Halla-aho

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 36

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(36)  Koncepcja kraju pierwszego azylu powinna być stosowana jako podstawa niedopuszczalności, w przypadku gdy można zasadnie założyć, że inne państwo udzieliłoby ochrony zgodnie z materialnymi standardami konwencji genewskiej lub że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową miałaby zapewnioną wystarczającą ochronę w tym państwie. W szczególności państwa członkowskie nie powinny rozpatrywać istoty wniosku, gdy kraj pierwszego azylu przyznał osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową status uchodźcy lub inną wystarczającą ochronę. Państwa członkowskie powinny postępować według tej zasady jedynie wówczas, gdy są przekonane, w tym w razie potrzeby lub w stosownych przypadkach na podstawie zapewnień uzyskanych od danego państwa trzeciego, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową korzystała i nadal będzie korzystała z ochrony w tym państwie zgodnie z konwencją genewską lub że korzystała i nadal będzie korzystała z innej wystarczającej ochrony, w szczególności w odniesieniu do prawa do legalnego pobytu, odpowiedniego dostępu do zatrudnienia, ośrodków dla cudzoziemców, opieki zdrowotnej i edukacji, a także prawa do łączenia rodzin zgodnie z międzynarodowymi standardami praw człowieka.

(36)  Koncepcja kraju pierwszego azylu powinna być stosowana jako podstawa niedopuszczalności, w przypadku gdy można zasadnie założyć, że inne państwo udzieliłoby ochrony zgodnie z materialnymi standardami konwencji genewskiej lub że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową miałaby zapewnioną wystarczającą ochronę w tym państwie. W szczególności państwa członkowskie nie powinny rozpatrywać istoty wniosku, gdy kraj pierwszego azylu przyznał osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową status uchodźcy lub inną wystarczającą ochronę. Państwa członkowskie powinny postępować według tej zasady jedynie wówczas, gdy są przekonane, w tym w razie potrzeby lub w stosownych przypadkach na podstawie zapewnień uzyskanych od danego państwa trzeciego, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową korzystała i nadal będzie korzystała z ochrony w tym państwie zgodnie z konwencją genewską.

Or. en

Poprawka 314

Péter Niedermüller

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 36

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(36) Koncepcja kraju pierwszego azylu powinna być stosowana jako podstawa niedopuszczalności, w przypadku gdy można zasadnie założyć, że inne państwo udzieliłoby ochrony zgodnie z materialnymi standardami konwencji genewskiej lub że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową miałaby zapewnioną wystarczającą ochronę w tym państwie. W szczególności państwa członkowskie nie powinny rozpatrywać istoty wniosku, gdy kraj pierwszego azylu przyznał osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową status uchodźcy lub inną wystarczającą ochronę. Państwa członkowskie powinny postępować według tej zasady jedynie wówczas, gdy są przekonane, w tym w razie potrzeby lub w stosownych przypadkach na podstawie zapewnień uzyskanych od danego państwa trzeciego, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową korzystała i nadal będzie korzystała z ochrony w tym państwie zgodnie z konwencją genewską lub że korzystała i nadal będzie korzystała z innej wystarczającej ochrony, w szczególności w odniesieniu do prawa do legalnego pobytu, odpowiedniego dostępu do zatrudnienia, ośrodków dla cudzoziemców, opieki zdrowotnej i edukacji, a także prawa do łączenia rodzin zgodnie z międzynarodowymi standardami praw człowieka.

(36) Państwa członkowskie powinny zachować możliwość stosowania koncepcji kraju pierwszego azylu w przypadku gdy można zasadnie założyć, że inne państwo udzieliłoby ochrony na mocy konwencji genewskiej lub że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową miałaby zapewnioną skuteczną ochronę w tym państwie, równoważną z ochroną zapewnianą uchodźcom. Państwa członkowskie powinny mieć prawo stosowania tej koncepcji, gdy kraj pierwszego azylu przyznał osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową status uchodźcy lub skuteczną ochronę. Państwa członkowskie powinny mieć prawo do postępowania według tej zasady jedynie wówczas, gdy są przekonane, w tym w razie potrzeby lub w stosownych przypadkach na podstawie zapewnień uzyskanych od danego państwa trzeciego, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową korzystała i nadal będzie korzystała z ochrony w tym państwie zgodnie z konwencją genewską lub że korzystała i nadal będzie korzystała ze skutecznej ochrony, w szczególności w odniesieniu do prawa do legalnego pobytu, odpowiedniego dostępu do zatrudnienia, ośrodków dla cudzoziemców, opieki zdrowotnej i edukacji, a także prawa do łączenia rodzin zgodnie z międzynarodowymi standardami praw człowieka, bez istnienia ryzyka zawracania na granicy do innego państwa trzeciego lub arbitralnego pozbawiania wolności.

Or. en

Uzasadnienie

Poprawka złożona w celu zachowania spójności z późniejszymi poprawkami w sprawie koncepcji kraju pierwszego azylu.

Poprawka 315

Ska Keller

w imieniu grupy Verts/ALE

Judith Sargentini

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 36

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(36) Koncepcja kraju pierwszego azylu powinna być stosowana jako podstawa niedopuszczalności, w przypadku gdy można zasadnie założyć, że inne państwo udzieliłoby ochrony zgodnie z materialnymi standardami konwencji genewskiej lub że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową miałaby zapewnioną wystarczającą ochronę w tym państwie. W szczególności państwa członkowskie nie powinny rozpatrywać istoty wniosku, gdy kraj pierwszego azylu przyznał osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową status uchodźcy lub inną wystarczającą ochronę. Państwa członkowskie powinny postępować według tej zasady jedynie wówczas, gdy są przekonane, w tym w razie potrzeby lub w stosownych przypadkach na podstawie zapewnień uzyskanych od danego państwa trzeciego, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową korzystała i nadal będzie korzystała z ochrony w tym państwie zgodnie z konwencją genewską lub że korzystała i nadal będzie korzystała z innej wystarczającej ochrony, w szczególności w odniesieniu do prawa do legalnego pobytu, odpowiedniego dostępu do zatrudnienia, ośrodków dla cudzoziemców, opieki zdrowotnej i edukacji, a także prawa do łączenia rodzin zgodnie z międzynarodowymi standardami praw człowieka.

(36) Państwa członkowskie mogą stosować koncepcję kraju pierwszego azylu podczas rozpatrywania wniosku jedynie w przypadku gdy można zasadnie założyć, że inne państwo udzieliłoby ochrony zgodnie z konwencją genewską i że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową miałaby zapewnioną skuteczną ochronę w tym państwie. Państwa członkowskie powinny postępować według tej zasady jedynie wówczas, gdy są przekonane, w tym w razie potrzeby lub w stosownych przypadkach na podstawie zapewnień uzyskanych od danego państwa trzeciego i na podstawie sprawozdań niezależnych organizacji, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową korzystała i nadal będzie korzystała z ochrony w tym państwie zgodnie z konwencją genewską, w szczególności w odniesieniu do zasady non-refoulement, prawa do wolności i do rzetelnego procesu sądowego, prawa do legalnego pobytu, odpowiedniego dostępu do zatrudnienia, ośrodków dla cudzoziemców, opieki zdrowotnej i edukacji, środków utrzymania wystarczających do utrzymania odpowiedniego poziomu życia, prywatności, a także prawa do łączenia rodzin zgodnie z międzynarodowymi standardami praw człowieka.

Or. en

Poprawka 316

Marina Albiol Guzmán

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 37

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(37) Koncepcja bezpiecznego kraju trzeciego powinna być stosowana jako podstawa niedopuszczalności, w przypadku gdy można zasadnie oczekiwać, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową z powodu związku z państwem trzecim, w tym z państwem tranzytu, może poszukiwać ochrony w tym państwie, oraz gdy zachodzą okoliczności wskazujące, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową zostanie przyjęta lub będzie podlegała readmisji do tego państwa. Państwa członkowskie powinny postępować według tej zasady jedynie wówczas, gdy są przekonane, w tym w razie potrzeby lub w stosownych przypadkach na podstawie zapewnień uzyskanych od danego państwa trzeciego, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową będzie miała możliwość uzyskania ochrony zgodnie z materialnymi standardami konwencji genewskiej lub będzie korzystała z wystarczającej ochrony, w szczególności w odniesieniu do prawa do legalnego pobytu, odpowiedniego dostępu do zatrudnienia, ośrodków dla cudzoziemców, opieki zdrowotnej i edukacji, a także prawa do łączenia rodzin zgodnie z międzynarodowymi standardami praw człowieka.

skreśla się

Or. en

Poprawka 317

Ska Keller

w imieniu grupy Verts/ALE

Judith Sargentini, Jean Lambert, Bodil Valero

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 37

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(37) Koncepcja bezpiecznego kraju trzeciego powinna być stosowana jako podstawa niedopuszczalności, w przypadku gdy można zasadnie oczekiwać, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową z powodu związku z państwem trzecim, w tym z państwem tranzytu, może poszukiwać ochrony w tym państwie, oraz gdy zachodzą okoliczności wskazujące, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową zostanie przyjęta lub będzie podlegała readmisji do tego państwa. Państwa członkowskie powinny postępować według tej zasady jedynie wówczas, gdy są przekonane, w tym w razie potrzeby lub w stosownych przypadkach na podstawie zapewnień uzyskanych od danego państwa trzeciego, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową będzie miała możliwość uzyskania ochrony zgodnie z materialnymi standardami konwencji genewskiej lub będzie korzystała z wystarczającej ochrony, w szczególności w odniesieniu do prawa do legalnego pobytu, odpowiedniego dostępu do zatrudnienia, ośrodków dla cudzoziemców, opieki zdrowotnej i edukacji, a także prawa do łączenia rodzin zgodnie z międzynarodowymi standardami praw człowieka.

(37) Państwa członkowskie mogą stosować koncepcję bezpiecznego kraju trzeciego podczas rozpatrywania wniosku jedynie w przypadku gdy można zasadnie oczekiwać, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową z powodu znaczącego związku z państwem trzecim, ze względu na istnienie więzów rodzinnych lub długotrwały wcześniejszy pobyt na terytorium państwa trzeciego i integrację w nim, może poszukiwać ochrony w tym państwie, oraz gdy zachodzą okoliczności wskazujące, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową zostanie przyjęta lub będzie podlegała readmisji do tego państwa. Taki związek nie może wynikać jedynie z faktu, iż dana osoba ubiegająca się o ochronę przejeżdżała przez terytorium danego państwa. Państwa członkowskie mogą postępować według tej zasady jedynie wówczas, gdy są przekonane, na podstawie indywidualnych i specjalnych zapewnień uzyskanych od danego państwa trzeciego, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową będzie miała możliwość uzyskania ochrony zgodnie z konwencją genewską z 1951 r., w szczególności w odniesieniu do zasady non-refoulement, prawa do wolności i do rzetelnego procesu sądowego, prawa do legalnego pobytu, odpowiedniego dostępu do zatrudnienia, ośrodków dla cudzoziemców, opieki zdrowotnej i edukacji, środków utrzymania wystarczających do utrzymania odpowiedniego poziomu życia, prywatności, a także prawa do łączenia rodzin zgodnie z międzynarodowymi standardami praw człowieka.

Or. en

Poprawka 318

Jussi Halla-aho

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 37

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(37)  Koncepcja bezpiecznego kraju trzeciego powinna być stosowana jako podstawa niedopuszczalności, w przypadku gdy można zasadnie oczekiwać, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową z powodu związku z państwem trzecim, w tym z państwem tranzytu, może poszukiwać ochrony w tym państwie, oraz gdy zachodzą okoliczności wskazujące, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową zostanie przyjęta lub będzie podlegała readmisji do tego państwa. Państwa członkowskie powinny postępować według tej zasady jedynie wówczas, gdy są przekonane, w tym w razie potrzeby lub w stosownych przypadkach na podstawie zapewnień uzyskanych od danego państwa trzeciego, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową będzie miała możliwość uzyskania ochrony zgodnie z materialnymi standardami konwencji genewskiej lub będzie korzystała z wystarczającej ochrony, w szczególności w odniesieniu do prawa do legalnego pobytu, odpowiedniego dostępu do zatrudnienia, ośrodków dla cudzoziemców, opieki zdrowotnej i edukacji, a także prawa do łączenia rodzin zgodnie z międzynarodowymi standardami praw człowieka.

(37)  Koncepcja bezpiecznego kraju trzeciego powinna być stosowana jako podstawa niedopuszczalności, w przypadku gdy można zasadnie oczekiwać, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową z powodu związku z państwem trzecim, w tym z państwem tranzytu, może poszukiwać ochrony w tym państwie, oraz gdy zachodzą okoliczności wskazujące, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową zostanie przyjęta lub będzie podlegała readmisji do tego państwa. Państwa członkowskie powinny postępować według tej zasady jedynie wówczas, gdy są przekonane, w tym w razie potrzeby lub w stosownych przypadkach na podstawie zapewnień uzyskanych od danego państwa trzeciego, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową będzie miała możliwość uzyskania ochrony zgodnie z materialnymi standardami konwencji genewskiej lub będzie korzystała z wystarczającej ochrony.

Or. en

Poprawka 319

Cecilia Wikström, Sophia in 't Veld, Angelika Mlinar

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 37

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(37)  Koncepcja bezpiecznego kraju trzeciego powinna być stosowana jako podstawa niedopuszczalności, w przypadku gdy można zasadnie oczekiwać, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową z powodu związku z państwem trzecim, w tym z państwem tranzytu, może poszukiwać ochrony w tym państwie, oraz gdy zachodzą okoliczności wskazujące, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową zostanie przyjęta lub będzie podlegała readmisji do tego państwa. Państwa członkowskie powinny postępować według tej zasady jedynie wówczas, gdy są przekonane, w tym w razie potrzeby lub w stosownych przypadkach na podstawie zapewnień uzyskanych od danego państwa trzeciego, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową będzie miała możliwość uzyskania ochrony zgodnie z materialnymi standardami konwencji genewskiej lub będzie korzystała z wystarczającej ochrony, w szczególności w odniesieniu do prawa do legalnego pobytu, odpowiedniego dostępu do zatrudnienia, ośrodków dla cudzoziemców, opieki zdrowotnej i edukacji, a także prawa do łączenia rodzin zgodnie z międzynarodowymi standardami praw człowieka.

(37)  Koncepcja bezpiecznego kraju trzeciego może być stosowana jako podstawa niedopuszczalności, w przypadku gdy można zasadnie oczekiwać, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową z powodu znaczącego związku z państwem trzecim, może poszukiwać ochrony w tym państwie, oraz gdy zachodzą okoliczności wskazujące, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową zostanie przyjęta lub będzie podlegała readmisji do tego państwa. Sam fakt, iż dana osoba ubiegająca się o ochronę przejeżdżała przez terytorium danego państwa nie powinien być wystarczający, aby uznać istnienie takiego znaczącego związku. Państwa członkowskie powinny postępować według tej zasady jedynie wówczas, gdy są przekonane, w tym w razie potrzeby lub w stosownych przypadkach na podstawie zapewnień uzyskanych od danego państwa trzeciego, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową będzie miała możliwość uzyskania ochrony zgodnie z konwencją genewską.

Or. en

Poprawka 320

Péter Niedermüller

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 37

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(37) Koncepcja bezpiecznego kraju trzeciego powinna być stosowana jako podstawa niedopuszczalności, w przypadku gdy można zasadnie oczekiwać, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową z powodu związku z państwem trzecim, w tym z państwem tranzytu, może poszukiwać ochrony w tym państwie, oraz gdy zachodzą okoliczności wskazujące, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową zostanie przyjęta lub będzie podlegała readmisji do tego państwa. Państwa członkowskie powinny postępować według tej zasady jedynie wówczas, gdy są przekonane, w tym w razie potrzeby lub w stosownych przypadkach na podstawie zapewnień uzyskanych od danego państwa trzeciego, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową będzie miała możliwość uzyskania ochrony zgodnie z materialnymi standardami konwencji genewskiej lub będzie korzystała z wystarczającej ochrony, w szczególności w odniesieniu do prawa do legalnego pobytu, odpowiedniego dostępu do zatrudnienia, ośrodków dla cudzoziemców, opieki zdrowotnej i edukacji, a także prawa do łączenia rodzin zgodnie z międzynarodowymi standardami praw człowieka.

(37) Państwa członkowskie powinny mieć możliwość stosowania koncepcji bezpiecznego kraju trzeciego w przypadku, gdy można zasadnie oczekiwać, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową z powodu znaczącego związku z państwem trzecim, może poszukiwać ochrony w tym państwie, oraz gdy zachodzą okoliczności wskazujące, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową zostanie przyjęta lub będzie podlegała readmisji do tego państwa. Państwa członkowskie powinny postępować według tej zasady jedynie wówczas, gdy są przekonane, w tym w razie potrzeby lub w stosownych przypadkach na podstawie zapewnień uzyskanych od danego państwa trzeciego, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową uzyska ochronę zgodnie z konwencją genewską lub będzie korzystała ze skutecznej ochrony w tym kraju, równoważnej z ochroną zapewnianą uchodźcom, w szczególności w odniesieniu do prawa do legalnego pobytu, odpowiedniego dostępu do zatrudnienia, ośrodków dla cudzoziemców, opieki zdrowotnej i edukacji, a także prawa do łączenia rodzin zgodnie z międzynarodowymi standardami praw człowieka, bez istnienia ryzyka zawracania na granicy do innego państwa trzeciego lub arbitralnego pozbawiania wolności.

Or. en

Uzasadnienie

Poprawka złożona w celu zachowania spójności z późniejszymi poprawkami w sprawie koncepcji bezpiecznego kraju trzeciego.

Poprawka 321

Sergei Stanishev

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 38

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(38)  Wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej powinien być rozpatrywany co do jego istoty w celu ustalenia, czy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową kwalifikuje się do ochrony międzynarodowej zgodnie z rozporządzeniem (UE) XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie kwalifikowania). Rozpatrywanie wniosku co do istoty nie jest konieczne, w przypadku gdy wniosek należy uznać za niedopuszczalny zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. W przypadku gdy z oceny bez zagłębiania się w sprawę wynika jednak jasno, że wniosek może zostać odrzucony jako całkowicie nieuzasadniony, wniosek ten można odrzucić na tej podstawie, nie rozpatrując jego dopuszczalności.

(38)  Wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej powinien być rozpatrywany co do jego istoty w celu ustalenia, czy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową kwalifikuje się do ochrony międzynarodowej zgodnie z rozporządzeniem (UE) XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie kwalifikowania).

Or. en

Uzasadnienie

Zgodnie z poprzednimi poprawkami mającymi na celu zniesienie kontroli dopuszczalności jako wymogu przed zastosowaniem rozporządzenia dublińskiego.

Poprawka 322

Marina Albiol Guzmán

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 38

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(38)  Wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej powinien być rozpatrywany co do jego istoty w celu ustalenia, czy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową kwalifikuje się do ochrony międzynarodowej zgodnie z rozporządzeniem (UE) XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie kwalifikowania). Rozpatrywanie wniosku co do istoty nie jest konieczne, w przypadku gdy wniosek należy uznać za niedopuszczalny zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. W przypadku gdy z oceny bez zagłębiania się w sprawę wynika jednak jasno, że wniosek może zostać odrzucony jako całkowicie nieuzasadniony, wniosek ten można odrzucić na tej podstawie, nie rozpatrując jego dopuszczalności.

(38)  Wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej powinien być rozpatrywany co do jego istoty w celu ustalenia, czy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową kwalifikuje się do ochrony międzynarodowej zgodnie z rozporządzeniem (UE) XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie kwalifikowania).

Or. en

Poprawka 323

Ska Keller

w imieniu grupy Verts/ALE

Judith Sargentini

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 38

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(38)  Wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej powinien być rozpatrywany co do jego istoty w celu ustalenia, czy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową kwalifikuje się do ochrony międzynarodowej zgodnie z rozporządzeniem (UE) XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie kwalifikowania). Rozpatrywanie wniosku co do istoty nie jest konieczne, w przypadku gdy wniosek należy uznać za niedopuszczalny zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. W przypadku gdy z oceny bez zagłębiania się w sprawę wynika jednak jasno, że wniosek może zostać odrzucony jako całkowicie nieuzasadniony, wniosek ten można odrzucić na tej podstawie, nie rozpatrując jego dopuszczalności.

(38)  Wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej powinien być rozpatrywany co do jego istoty w celu ustalenia, czy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową kwalifikuje się do ochrony międzynarodowej zgodnie z rozporządzeniem (UE) XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie kwalifikowania). Rozpatrywanie wniosku co do istoty nie jest konieczne, w przypadku gdy wniosek należy uznać za niedopuszczalny zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

Or. en

Poprawka 324

Péter Niedermüller

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 38

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(38)  Wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej powinien być rozpatrywany co do jego istoty w celu ustalenia, czy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową kwalifikuje się do ochrony międzynarodowej zgodnie z rozporządzeniem (UE) XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie kwalifikowania). Rozpatrywanie wniosku co do istoty nie jest konieczne, w przypadku gdy wniosek należy uznać za niedopuszczalny zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. W przypadku gdy z oceny bez zagłębiania się w sprawę wynika jednak jasno, że wniosek może zostać odrzucony jako całkowicie nieuzasadniony, wniosek ten można odrzucić na tej podstawie, nie rozpatrując jego dopuszczalności.

(38)  Wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej powinien być rozpatrywany co do jego istoty w celu ustalenia, czy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową kwalifikuje się do ochrony międzynarodowej zgodnie z rozporządzeniem (UE) XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie kwalifikowania). Rozpatrywanie wniosku co do istoty nie jest konieczne, w przypadku gdy wniosek należy uznać za niedopuszczalny zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

Or. en

Uzasadnienie

Poprawka złożona w celu zapewnienia spójności z późniejszymi poprawkami.

Poprawka 325

Marina Albiol Guzmán

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 39

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(39) Rozpatrywanie wniosku powinno być przyspieszone i ukończone w ciągu maksymalnie dwóch miesięcy w tych przypadkach, gdy wniosek jest całkowicie nieuzasadniony, ponieważ ma wyraźny charakter nadużycia, w tym w przypadku gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową pochodzi z bezpiecznego kraju pochodzenia lub występuje z wnioskiem jedynie w celu opóźnienia lub zakłócenia wykonania decyzji o wydaleniu, lub gdy występują poważne obawy związane z bezpieczeństwem narodowym lub porządkiem publicznym, gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie ubiega się o ochronę międzynarodową w pierwszym państwie członkowskim wjazdu lub w państwie członkowskim legalnego pobytu lub gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową, której wniosek jest rozpatrywany i która wystąpiła z wnioskiem w innym państwie członkowskim lub która znajduje się na terytorium innego państwa członkowskiego bez dokumentu pobytu, zostaje poddana readmisji zgodnie z rozporządzeniem dublińskim. W tym ostatnim przypadku nie należy przyspieszać rozpatrywania wniosku, jeżeli osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową jest w stanie przedstawić poparte dowodami uzasadnienie wyjazdu do innego państwa członkowskiego bez zezwolenia, wystąpienia z wnioskiem w innym państwie członkowskim lub niestawienia się do dyspozycji właściwych organów, jak na przykład fakt niepoinformowania jej stosownie i w odpowiednim terminie o jej obowiązkach. Ponadto procedura rozpatrywania wniosku prowadzona w trybie przyspieszonym może być stosowana do małoletnich bez opieki wyłącznie w ściśle określonych okolicznościach przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.

skreśla się

Or. en

Poprawka 326

Ska Keller

w imieniu grupy Verts/ALE

Judith Sargentini

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 39

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(39)  Rozpatrywanie wniosku powinno być przyspieszone i ukończone w ciągu maksymalnie dwóch miesięcy w tych przypadkach, gdy wniosek jest całkowicie nieuzasadniony, ponieważ ma wyraźny charakter nadużycia, w tym w przypadku gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową pochodzi z bezpiecznego kraju pochodzenia lub występuje z wnioskiem jedynie w celu opóźnienia lub zakłócenia wykonania decyzji o wydaleniu, lub gdy występują poważne obawy związane z bezpieczeństwem narodowym lub porządkiem publicznym, gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie ubiega się o ochronę międzynarodową w pierwszym państwie członkowskim wjazdu lub w państwie członkowskim legalnego pobytu lub gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową, której wniosek jest rozpatrywany i która wystąpiła z wnioskiem w innym państwie członkowskim lub która znajduje się na terytorium innego państwa członkowskiego bez dokumentu pobytu, zostaje poddana readmisji zgodnie z rozporządzeniem dublińskim. W tym ostatnim przypadku nie należy przyspieszać rozpatrywania wniosku, jeżeli osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową jest w stanie przedstawić poparte dowodami uzasadnienie wyjazdu do innego państwa członkowskiego bez zezwolenia, wystąpienia z wnioskiem w innym państwie członkowskim lub niestawienia się do dyspozycji właściwych organów, jak na przykład fakt niepoinformowania jej stosownie i w odpowiednim terminie o jej obowiązkach. Ponadto procedura rozpatrywania wniosku prowadzona w trybie przyspieszonym może być stosowana do małoletnich bez opieki wyłącznie w ściśle określonych okolicznościach przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.

(39)  Rozpatrywanie wniosku może być przyspieszone i ukończone w ciągu maksymalnie dwóch miesięcy w tych przypadkach, gdy wniosek wydaje się być dobrze uzasadniony. Procedura rozpatrywania wniosku prowadzona w trybie przyspieszonym może nie być stosowana w odniesieniu do małoletnich bez opieki, z wyjątkiem sytuacji, gdy wniosek wydaje się być dobrze uzasadniony.

Or. en

Poprawka 327

Péter Niedermüller

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 39

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(39) Rozpatrywanie wniosku powinno być przyspieszone i ukończone w ciągu maksymalnie dwóch miesięcy w tych przypadkach, gdy wniosek jest całkowicie nieuzasadniony, ponieważ ma wyraźny charakter nadużycia, w tym w przypadku gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową pochodzi z bezpiecznego kraju pochodzenia lub występuje z wnioskiem jedynie w celu opóźnienia lub zakłócenia wykonania decyzji o wydaleniu, lub gdy występują poważne obawy związane z bezpieczeństwem narodowym lub porządkiem publicznym, gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie ubiega się o ochronę międzynarodową w pierwszym państwie członkowskim wjazdu lub w państwie członkowskim legalnego pobytu lub gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową, której wniosek jest rozpatrywany i która wystąpiła z wnioskiem w innym państwie członkowskim lub która znajduje się na terytorium innego państwa członkowskiego bez dokumentu pobytu, zostaje poddana readmisji zgodnie z rozporządzeniem dublińskim. W tym ostatnim przypadku nie należy przyspieszać rozpatrywania wniosku, jeżeli osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową jest w stanie przedstawić poparte dowodami uzasadnienie wyjazdu do innego państwa członkowskiego bez zezwolenia, wystąpienia z wnioskiem w innym państwie członkowskim lub niestawienia się do dyspozycji właściwych organów, jak na przykład fakt niepoinformowania jej stosownie i w odpowiednim terminie o jej obowiązkach. Ponadto procedura rozpatrywania wniosku prowadzona w trybie przyspieszonym może być stosowana do małoletnich bez opieki wyłącznie w ściśle określonych okolicznościach przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.

(39) Organy rozstrzygające powinny mieć możliwość przyspieszenia rozpatrywania i ukończenia wniosku w ciągu maksymalnie dwóch miesięcy w tych przypadkach, gdy wniosek jest całkowicie nieuzasadniony, ponieważ ma wyraźny charakter nadużycia, w tym w przypadku gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową może pochodzić z bezpiecznego kraju pochodzenia lub występuje z wnioskiem jedynie w celu opóźnienia lub zakłócenia wykonania decyzji o wydaleniu, lub gdy występują poważne obawy związane z bezpieczeństwem narodowym lub porządkiem publicznym. Ponadto procedura rozpatrywania wniosku prowadzona w trybie przyspieszonym nie powinna być stosowana do małoletnich bez opieki.

Or. en

Uzasadnienie

Poprawka złożona w celu zapewnienia spójności z późniejszymi poprawkami.

Poprawka 328

Emil Radev

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 39

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(39)  Rozpatrywanie wniosku powinno być przyspieszone i ukończone w ciągu maksymalnie dwóch miesięcy w tych przypadkach, gdy wniosek jest całkowicie nieuzasadniony, ponieważ ma wyraźny charakter nadużycia, w tym w przypadku gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową pochodzi z bezpiecznego kraju pochodzenia lub występuje z wnioskiem jedynie w celu opóźnienia lub zakłócenia wykonania decyzji o wydaleniu, lub gdy występują poważne obawy związane z bezpieczeństwem narodowym lub porządkiem publicznym, gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie ubiega się o ochronę międzynarodową w pierwszym państwie członkowskim wjazdu lub w państwie członkowskim legalnego pobytu lub gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową, której wniosek jest rozpatrywany i która wystąpiła z wnioskiem w innym państwie członkowskim lub która znajduje się na terytorium innego państwa członkowskiego bez dokumentu pobytu, zostaje poddana readmisji zgodnie z rozporządzeniem dublińskim. W tym ostatnim przypadku nie należy przyspieszać rozpatrywania wniosku, jeżeli osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową jest w stanie przedstawić poparte dowodami uzasadnienie wyjazdu do innego państwa członkowskiego bez zezwolenia, wystąpienia z wnioskiem w innym państwie członkowskim lub niestawienia się do dyspozycji właściwych organów, jak na przykład fakt niepoinformowania jej stosownie i w odpowiednim terminie o jej obowiązkach. Ponadto procedura rozpatrywania wniosku prowadzona w trybie przyspieszonym może być stosowana do małoletnich bez opieki wyłącznie w ściśle określonych okolicznościach przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.

(39)  Rozpatrywanie wniosku powinno być przyspieszone i ukończone w ciągu maksymalnie dwóch miesięcy w tych przypadkach, gdy wniosek jest całkowicie nieuzasadniony, ponieważ ma wyraźny charakter nadużycia, w tym w przypadku gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową pochodzi z bezpiecznego kraju pochodzenia lub gdy występują poważne obawy związane z bezpieczeństwem narodowym lub porządkiem publicznym. Ponadto procedura rozpatrywania wniosku prowadzona w trybie przyspieszonym może być stosowana do małoletnich bez opieki wyłącznie w ściśle określonych okolicznościach przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.

Or. bg

Poprawka 329

Jussi Halla-aho

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 39

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(39)  Rozpatrywanie wniosku powinno być przyspieszone i ukończone w ciągu maksymalnie dwóch miesięcy w tych przypadkach, gdy wniosek jest całkowicie nieuzasadniony, ponieważ ma wyraźny charakter nadużycia, w tym w przypadku gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową pochodzi z bezpiecznego kraju pochodzenia lub występuje z wnioskiem jedynie w celu opóźnienia lub zakłócenia wykonania decyzji o wydaleniu, lub gdy występują poważne obawy związane z bezpieczeństwem narodowym lub porządkiem publicznym, gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie ubiega się o ochronę międzynarodową w pierwszym państwie członkowskim wjazdu lub w państwie członkowskim legalnego pobytu lub gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową, której wniosek jest rozpatrywany i która wystąpiła z wnioskiem w innym państwie członkowskim lub która znajduje się na terytorium innego państwa członkowskiego bez dokumentu pobytu, zostaje poddana readmisji zgodnie z rozporządzeniem dublińskim. W tym ostatnim przypadku nie należy przyspieszać rozpatrywania wniosku, jeżeli osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową jest w stanie przedstawić poparte dowodami uzasadnienie wyjazdu do innego państwa członkowskiego bez zezwolenia, wystąpienia z wnioskiem w innym państwie członkowskim lub niestawienia się do dyspozycji właściwych organów, jak na przykład fakt niepoinformowania jej stosownie i w odpowiednim terminie o jej obowiązkach. Ponadto procedura rozpatrywania wniosku prowadzona w trybie przyspieszonym może być stosowana do małoletnich bez opieki wyłącznie w ściśle określonych okolicznościach przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.

(39)  Rozpatrywanie wniosku powinno być przyspieszone i ukończone w ciągu maksymalnie dwóch miesięcy w tych przypadkach, gdy wniosek jest całkowicie nieuzasadniony, ponieważ ma wyraźny charakter nadużycia, w tym w przypadku gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową pochodzi z bezpiecznego kraju pochodzenia lub występuje z wnioskiem jedynie w celu opóźnienia lub zakłócenia wykonania decyzji o wydaleniu, lub gdy występują obawy związane z bezpieczeństwem narodowym lub porządkiem publicznym, gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie ubiega się o ochronę międzynarodową w pierwszym państwie członkowskim wjazdu lub w państwie członkowskim legalnego pobytu lub gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową, której wniosek jest rozpatrywany i która wystąpiła z wnioskiem w innym państwie członkowskim lub która znajduje się na terytorium innego państwa członkowskiego bez dokumentu pobytu, zostaje poddana readmisji zgodnie z rozporządzeniem dublińskim.

Or. en

Poprawka 330

Rachida Dati, Brice Hortefeux

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 39

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(39)  Rozpatrywanie wniosku powinno być przyspieszone i ukończone w ciągu maksymalnie dwóch miesięcy w tych przypadkach, gdy wniosek jest całkowicie nieuzasadniony, ponieważ ma wyraźny charakter nadużycia, w tym w przypadku gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową pochodzi z bezpiecznego kraju pochodzenia lub występuje z wnioskiem jedynie w celu opóźnienia lub zakłócenia wykonania decyzji o wydaleniu, lub gdy występują poważne obawy związane z bezpieczeństwem narodowym lub porządkiem publicznym, gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie ubiega się o ochronę międzynarodową w pierwszym państwie członkowskim wjazdu lub w państwie członkowskim legalnego pobytu lub gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową, której wniosek jest rozpatrywany i która wystąpiła z wnioskiem w innym państwie członkowskim lub która znajduje się na terytorium innego państwa członkowskiego bez dokumentu pobytu, zostaje poddana readmisji zgodnie z rozporządzeniem dublińskim. W tym ostatnim przypadku nie należy przyspieszać rozpatrywania wniosku, jeżeli osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową jest w stanie przedstawić poparte dowodami uzasadnienie wyjazdu do innego państwa członkowskiego bez zezwolenia, wystąpienia z wnioskiem w innym państwie członkowskim lub niestawienia się do dyspozycji właściwych organów, jak na przykład fakt niepoinformowania jej stosownie i w odpowiednim terminie o jej obowiązkach. Ponadto procedura rozpatrywania wniosku prowadzona w trybie przyspieszonym może być stosowana do małoletnich bez opieki wyłącznie w ściśle określonych okolicznościach przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.

(39)  Rozpatrywanie wniosku powinno być przyspieszone i ukończone w ciągu maksymalnie dwóch miesięcy w tych przypadkach, gdy wniosek jest całkowicie nieuzasadniony, ponieważ ma wyraźny charakter nadużycia, w tym w przypadku gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową pochodzi z bezpiecznego kraju pochodzenia lub występuje z wnioskiem jedynie w celu opóźnienia lub zakłócenia wykonania decyzji o wydaleniu, lub gdy występują poważne obawy związane z bezpieczeństwem narodowym lub porządkiem publicznym, np. z powodu przynależności do organizacji przestępczej lub terrorystycznej, gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie ubiega się o ochronę międzynarodową w pierwszym państwie członkowskim wjazdu lub w państwie członkowskim legalnego pobytu lub gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową, której wniosek jest rozpatrywany i która wystąpiła z wnioskiem w innym państwie członkowskim lub która znajduje się na terytorium innego państwa członkowskiego bez dokumentu pobytu, zostaje poddana readmisji zgodnie z rozporządzeniem dublińskim. W tym ostatnim przypadku nie należy przyspieszać rozpatrywania wniosku, jeżeli osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową jest w stanie przedstawić poparte dowodami uzasadnienie wyjazdu do innego państwa członkowskiego bez zezwolenia, wystąpienia z wnioskiem w innym państwie członkowskim lub niestawienia się do dyspozycji właściwych organów, jak na przykład fakt niepoinformowania jej stosownie i w odpowiednim terminie o jej obowiązkach. Ponadto procedura rozpatrywania wniosku prowadzona w trybie przyspieszonym może być stosowana do małoletnich bez opieki wyłącznie w ściśle określonych okolicznościach przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu. Takie przyspieszone rozpatrywanie powinno umożliwić szybkie odesłanie obywateli państw trzecich, którzy zostali uznani za niekwalifikujących się do ochrony międzynarodowej.

Or. fr

Poprawka 331

Elly Schlein

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 39

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(39)  Rozpatrywanie wniosku powinno być przyspieszone i ukończone w ciągu maksymalnie dwóch miesięcy w tych przypadkach, gdy wniosek jest całkowicie nieuzasadniony, ponieważ ma wyraźny charakter nadużycia, w tym w przypadku gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową pochodzi z bezpiecznego kraju pochodzenia lub występuje z wnioskiem jedynie w celu opóźnienia lub zakłócenia wykonania decyzji o wydaleniu, lub gdy występują poważne obawy związane z bezpieczeństwem narodowym lub porządkiem publicznym, gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie ubiega się o ochronę międzynarodową w pierwszym państwie członkowskim wjazdu lub w państwie członkowskim legalnego pobytu lub gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową, której wniosek jest rozpatrywany i która wystąpiła z wnioskiem w innym państwie członkowskim lub która znajduje się na terytorium innego państwa członkowskiego bez dokumentu pobytu, zostaje poddana readmisji zgodnie z rozporządzeniem dublińskim. W tym ostatnim przypadku nie należy przyspieszać rozpatrywania wniosku, jeżeli osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową jest w stanie przedstawić poparte dowodami uzasadnienie wyjazdu do innego państwa członkowskiego bez zezwolenia, wystąpienia z wnioskiem w innym państwie członkowskim lub niestawienia się do dyspozycji właściwych organów, jak na przykład fakt niepoinformowania jej stosownie i w odpowiednim terminie o jej obowiązkach. Ponadto procedura rozpatrywania wniosku prowadzona w trybie przyspieszonym może być stosowana do małoletnich bez opieki wyłącznie w ściśle określonych okolicznościach przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.

(39)  Rozpatrywanie wniosku powinno być przyspieszone i ukończone w ciągu maksymalnie dwóch miesięcy w tych przypadkach, gdy wniosek jest całkowicie nieuzasadniony, ponieważ ma wyraźny charakter nadużycia, w tym w przypadku gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową pochodzi z bezpiecznego kraju pochodzenia lub występuje z wnioskiem jedynie w celu opóźnienia lub zakłócenia wykonania decyzji o wydaleniu, lub gdy występują poważne obawy związane z bezpieczeństwem narodowym lub porządkiem publicznym, gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie ubiega się o ochronę międzynarodową w pierwszym państwie członkowskim wjazdu lub w państwie członkowskim legalnego pobytu lub gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową, której wniosek jest rozpatrywany i która wystąpiła z wnioskiem w innym państwie członkowskim lub która znajduje się na terytorium innego państwa członkowskiego bez dokumentu pobytu, zostaje poddana readmisji zgodnie z rozporządzeniem dublińskim. W tym ostatnim przypadku nie należy przyspieszać rozpatrywania wniosku, jeżeli osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową jest w stanie przedstawić poparte dowodami uzasadnienie wyjazdu do innego państwa członkowskiego bez zezwolenia, wystąpienia z wnioskiem w innym państwie członkowskim lub niestawienia się do dyspozycji właściwych organów, jak na przykład fakt niepoinformowania jej stosownie i w odpowiednim terminie o jej obowiązkach.

Or. en

Poprawka 332

Jeroen Lenaers

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 39

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(39)  Rozpatrywanie wniosku powinno być przyspieszone i ukończone w ciągu maksymalnie dwóch miesięcy w tych przypadkach, gdy wniosek jest całkowicie nieuzasadniony, ponieważ ma wyraźny charakter nadużycia, w tym w przypadku gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową pochodzi z bezpiecznego kraju pochodzenia lub występuje z wnioskiem jedynie w celu opóźnienia lub zakłócenia wykonania decyzji o wydaleniu, lub gdy występują poważne obawy związane z bezpieczeństwem narodowym lub porządkiem publicznym, gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie ubiega się o ochronę międzynarodową w pierwszym państwie członkowskim wjazdu lub w państwie członkowskim legalnego pobytu lub gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową, której wniosek jest rozpatrywany i która wystąpiła z wnioskiem w innym państwie członkowskim lub która znajduje się na terytorium innego państwa członkowskiego bez dokumentu pobytu, zostaje poddana readmisji zgodnie z rozporządzeniem dublińskim. W tym ostatnim przypadku nie należy przyspieszać rozpatrywania wniosku, jeżeli osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową jest w stanie przedstawić poparte dowodami uzasadnienie wyjazdu do innego państwa członkowskiego bez zezwolenia, wystąpienia z wnioskiem w innym państwie członkowskim lub niestawienia się do dyspozycji właściwych organów, jak na przykład fakt niepoinformowania jej stosownie i w odpowiednim terminie o jej obowiązkach. Ponadto procedura rozpatrywania wniosku prowadzona w trybie przyspieszonym może być stosowana do małoletnich bez opieki wyłącznie w ściśle określonych okolicznościach przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.

(39)  Rozpatrywanie wniosku powinno być przyspieszone i ukończone w ciągu maksymalnie dwóch miesięcy w tych przypadkach, gdy wniosek jest całkowicie nieuzasadniony, ponieważ ma wyraźny charakter nadużycia, w tym w przypadku gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową pochodzi z bezpiecznego kraju pochodzenia lub występuje z wnioskiem jedynie w celu opóźnienia lub zakłócenia wykonania decyzji o wydaleniu, lub gdy istotne informacje lub dokumenty zostały zniszczone lub usunięte, lub też gdy występują poważne obawy związane z bezpieczeństwem narodowym lub porządkiem publicznym, gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie ubiega się o ochronę międzynarodową w pierwszym państwie członkowskim wjazdu lub w państwie członkowskim legalnego pobytu lub gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową, której wniosek jest rozpatrywany i która wystąpiła z wnioskiem w innym państwie członkowskim lub która znajduje się na terytorium innego państwa członkowskiego bez dokumentu pobytu, zostaje poddana readmisji zgodnie z rozporządzeniem dublińskim. W tym ostatnim przypadku nie należy przyspieszać rozpatrywania wniosku, jeżeli osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową jest w stanie przedstawić poparte dowodami uzasadnienie wyjazdu do innego państwa członkowskiego bez zezwolenia, wystąpienia z wnioskiem w innym państwie członkowskim lub niestawienia się do dyspozycji właściwych organów, jak na przykład fakt niepoinformowania jej stosownie i w odpowiednim terminie o jej obowiązkach. Ponadto procedura rozpatrywania wniosku prowadzona w trybie przyspieszonym może być stosowana do małoletnich bez opieki wyłącznie w ściśle określonych okolicznościach przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.

Or. en

Poprawka 333

Marina Albiol Guzmán

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 40

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(40)  Z wieloma wnioskami o udzielenie ochrony międzynarodowej występuje się na granicy lub w strefie tranzytowej państwa członkowskiego przed wydaniem decyzji w sprawie wjazdu osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową. Państwa członkowskie powinny mieć możliwość ustanowienia procedur rozpatrywania wniosku pod względem dopuszczalności lub co do jego istoty, które umożliwiłyby podjęcie decyzji w sprawie takich wniosków w tych miejscach w dokładnie określonych okolicznościach. Procedura na granicy nie powinna trwać dłużej niż cztery tygodnie, a po tym okresie osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową należy zezwolić na wjazd na terytorium państwa członkowskiego. Procedura na granicy może być stosowana w miejscach znajdujących się w pobliżu granicy lub strefy tranzytowej wyłącznie w przypadku, gdy nieproporcjonalnie duża liczba osób ubiegających się o ochronę międzynarodową złoży wnioski na granicy lub w strefie tranzytowej. Procedura na granicy może być stosowana w odniesieniu do małoletnich bez opieki wyłącznie w ściśle określonych okolicznościach przedstawionych w niniejszym rozporządzeniu.

(40)  Z wieloma wnioskami o udzielenie ochrony międzynarodowej występuje się na granicy lub w strefie tranzytowej państwa członkowskiego. Zgodnie z zasadą non-refoulement, po złożeniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową udziela się zezwolenia na wjazd na terytorium państwa członkowskiego i ubiegania się o azyl na terytorium państwa członkowskiego, przy czym otrzymują oni wystarczającą ilość środków do zapewnienia im godnego życia.

Or. en

Poprawka 334

Ska Keller

w imieniu grupy Verts/ALE

Judith Sargentini

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 40

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(40)  Z wieloma wnioskami o udzielenie ochrony międzynarodowej występuje się na granicy lub w strefie tranzytowej państwa członkowskiego przed wydaniem decyzji w sprawie wjazdu osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową. Państwa członkowskie powinny mieć możliwość ustanowienia procedur rozpatrywania wniosku pod względem dopuszczalności lub co do jego istoty, które umożliwiłyby podjęcie decyzji w sprawie takich wniosków w tych miejscach w dokładnie określonych okolicznościach. Procedura na granicy nie powinna trwać dłużej niż cztery tygodnie, a po tym okresie osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową należy zezwolić na wjazd na terytorium państwa członkowskiego. Procedura na granicy może być stosowana w miejscach znajdujących się w pobliżu granicy lub strefy tranzytowej wyłącznie w przypadku, gdy nieproporcjonalnie duża liczba osób ubiegających się o ochronę międzynarodową złoży wnioski na granicy lub w strefie tranzytowej. Procedura na granicy może być stosowana w odniesieniu do małoletnich bez opieki wyłącznie w ściśle określonych okolicznościach przedstawionych w niniejszym rozporządzeniu.

(40)  Z wieloma wnioskami o udzielenie ochrony międzynarodowej występuje się na granicy lub w strefie tranzytowej państwa członkowskiego przed wydaniem decyzji w sprawie wjazdu osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową. Państwa członkowskie powinny mieć możliwość ustanowienia procedur rozpatrywania wniosku pod względem dopuszczalności lub co do jego istoty, które umożliwiłyby podjęcie decyzji w sprawie takich wniosków w tych miejscach w dokładnie określonych okolicznościach. Procedura na granicy nie powinna trwać dłużej niż dwa tygodnie, a po tym okresie osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową należy zezwolić na wjazd na terytorium państwa członkowskiego. Procedura na granicy nie może być stosowana w odniesieniu do małoletnich bez opieki.

Or. en

Poprawka 335

Jussi Halla-aho

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 40

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(40)  Z wieloma wnioskami o udzielenie ochrony międzynarodowej występuje się na granicy lub w strefie tranzytowej państwa członkowskiego przed wydaniem decyzji w sprawie wjazdu osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową. Państwa członkowskie powinny mieć możliwość ustanowienia procedur rozpatrywania wniosku pod względem dopuszczalności lub co do jego istoty, które umożliwiłyby podjęcie decyzji w sprawie takich wniosków w tych miejscach w dokładnie określonych okolicznościach. Procedura na granicy nie powinna trwać dłużej niż cztery tygodnie, a po tym okresie osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową należy zezwolić na wjazd na terytorium państwa członkowskiego. Procedura na granicy może być stosowana w miejscach znajdujących się w pobliżu granicy lub strefy tranzytowej wyłącznie w przypadku, gdy nieproporcjonalnie duża liczba osób ubiegających się o ochronę międzynarodową złoży wnioski na granicy lub w strefie tranzytowej. Procedura na granicy może być stosowana w odniesieniu do małoletnich bez opieki wyłącznie w ściśle określonych okolicznościach przedstawionych w niniejszym rozporządzeniu.

(40)  Z wieloma wnioskami o udzielenie ochrony międzynarodowej występuje się na granicy lub w strefie tranzytowej państwa członkowskiego przed wydaniem decyzji w sprawie wjazdu osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową. Państwa członkowskie powinny mieć możliwość ustanowienia procedur rozpatrywania wniosku pod względem dopuszczalności lub co do jego istoty, które umożliwiłyby podjęcie decyzji w sprawie takich wniosków w tych miejscach w dokładnie określonych okolicznościach. Procedura na granicy nie powinna trwać dłużej niż osiem tygodni. Procedura na granicy może być stosowana w miejscach znajdujących się w pobliżu granicy lub strefy tranzytowej wyłącznie w przypadku, gdy nieproporcjonalnie duża liczba osób ubiegających się o ochronę międzynarodową złoży wnioski na granicy lub w strefie tranzytowej.

Or. en

Poprawka 336

Péter Niedermüller

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 40

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(40)  Z wieloma wnioskami o udzielenie ochrony międzynarodowej występuje się na granicy lub w strefie tranzytowej państwa członkowskiego przed wydaniem decyzji w sprawie wjazdu osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową. Państwa członkowskie powinny mieć możliwość ustanowienia procedur rozpatrywania wniosku pod względem dopuszczalności lub co do jego istoty, które umożliwiłyby podjęcie decyzji w sprawie takich wniosków w tych miejscach w dokładnie określonych okolicznościach. Procedura na granicy nie powinna trwać dłużej niż cztery tygodnie, a po tym okresie osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową należy zezwolić na wjazd na terytorium państwa członkowskiego. Procedura na granicy może być stosowana w miejscach znajdujących się w pobliżu granicy lub strefy tranzytowej wyłącznie w przypadku, gdy nieproporcjonalnie duża liczba osób ubiegających się o ochronę międzynarodową złoży wnioski na granicy lub w strefie tranzytowej. Procedura na granicy może być stosowana w odniesieniu do małoletnich bez opieki wyłącznie w ściśle określonych okolicznościach przedstawionych w niniejszym rozporządzeniu.

(40)  Z wieloma wnioskami o udzielenie ochrony międzynarodowej występuje się na granicy lub w strefie tranzytowej państwa członkowskiego przed wydaniem decyzji w sprawie wjazdu osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową. Państwa członkowskie powinny mieć możliwość ustanowienia procedur rozpatrywania wniosku pod względem dopuszczalności lub co do jego istoty, które umożliwiłyby podjęcie decyzji w sprawie takich wniosków w tych miejscach w dokładnie określonych okolicznościach. Procedura na granicy nie powinna trwać dłużej niż cztery tygodnie, a po tym okresie osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową należy zezwolić na wjazd na terytorium państwa członkowskiego. Procedura na granicy może być stosowana w miejscach znajdujących się w pobliżu granicy lub strefy tranzytowej wyłącznie w przypadku, gdy nieproporcjonalnie duża liczba osób ubiegających się o ochronę międzynarodową złoży wnioski na granicy lub w strefie tranzytowej. Procedura na granicy nie jest stosowana w odniesieniu do małoletnich bez opieki.

Or. en

Uzasadnienie

Poprawka złożona w celu zapewnienia spójności z późniejszymi poprawkami.

Poprawka 337

Sergei Stanishev

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 40

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(40)  Z wieloma wnioskami o udzielenie ochrony międzynarodowej występuje się na granicy lub w strefie tranzytowej państwa członkowskiego przed wydaniem decyzji w sprawie wjazdu osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową. Państwa członkowskie powinny mieć możliwość ustanowienia procedur rozpatrywania wniosku pod względem dopuszczalności lub co do jego istoty, które umożliwiłyby podjęcie decyzji w sprawie takich wniosków w tych miejscach w dokładnie określonych okolicznościach. Procedura na granicy nie powinna trwać dłużej niż cztery tygodnie, a po tym okresie osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową należy zezwolić na wjazd na terytorium państwa członkowskiego. Procedura na granicy może być stosowana w miejscach znajdujących się w pobliżu granicy lub strefy tranzytowej wyłącznie w przypadku, gdy nieproporcjonalnie duża liczba osób ubiegających się o ochronę międzynarodową złoży wnioski na granicy lub w strefie tranzytowej. Procedura na granicy może być stosowana w odniesieniu do małoletnich bez opieki wyłącznie w ściśle określonych okolicznościach przedstawionych w niniejszym rozporządzeniu.

(40)  Z wieloma wnioskami o udzielenie ochrony międzynarodowej występuje się na granicy lub w strefie tranzytowej państwa członkowskiego przed wydaniem decyzji w sprawie wjazdu osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową. Państwa członkowskie powinny mieć możliwość ustanowienia procedur rozpatrywania wniosku co do jego istoty, które umożliwiłyby podjęcie decyzji w sprawie takich wniosków w tych miejscach w dokładnie określonych okolicznościach. Procedura na granicy nie powinna trwać dłużej niż cztery tygodnie, a po tym okresie osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową należy zezwolić na wjazd na terytorium państwa członkowskiego. Procedura na granicy może być stosowana w miejscach znajdujących się w pobliżu granicy lub strefy tranzytowej wyłącznie w przypadku, gdy nieproporcjonalnie duża liczba osób ubiegających się o ochronę międzynarodową złoży wnioski na granicy lub w strefie tranzytowej. Procedura na granicy może być stosowana w odniesieniu do małoletnich bez opieki wyłącznie w ściśle określonych okolicznościach przedstawionych w niniejszym rozporządzeniu.

Or. en

Uzasadnienie

Zgodnie z poprzednimi poprawkami mającymi na celu zniesienie kontroli dopuszczalności jako wymogu przed zastosowaniem rozporządzenia dublińskiego.

Poprawka 338

Alessandra Mussolini, Salvatore Domenico Pogliese

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 40

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(40)  Z wieloma wnioskami o udzielenie ochrony międzynarodowej występuje się na granicy lub w strefie tranzytowej państwa członkowskiego przed wydaniem decyzji w sprawie wjazdu osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową. Państwa członkowskie powinny mieć możliwość ustanowienia procedur rozpatrywania wniosku pod względem dopuszczalności lub co do jego istoty, które umożliwiłyby podjęcie decyzji w sprawie takich wniosków w tych miejscach w dokładnie określonych okolicznościach. Procedura na granicy nie powinna trwać dłużej niż cztery tygodnie, a po tym okresie osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową należy zezwolić na wjazd na terytorium państwa członkowskiego. Procedura na granicy może być stosowana w miejscach znajdujących się w pobliżu granicy lub strefy tranzytowej wyłącznie w przypadku, gdy nieproporcjonalnie duża liczba osób ubiegających się o ochronę międzynarodową złoży wnioski na granicy lub w strefie tranzytowej. Procedura na granicy może być stosowana w odniesieniu do małoletnich bez opieki wyłącznie w ściśle określonych okolicznościach przedstawionych w niniejszym rozporządzeniu.

(40)  Z wieloma wnioskami o udzielenie ochrony międzynarodowej występuje się na granicy lub w strefie tranzytowej państwa członkowskiego przed wydaniem decyzji w sprawie wjazdu osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową. Państwa członkowskie powinny mieć możliwość ustanowienia procedur rozpatrywania wniosku pod względem dopuszczalności lub co do jego istoty, które umożliwiłyby podjęcie decyzji w sprawie takich wniosków w tych miejscach w dokładnie określonych okolicznościach. Procedura na granicy nie powinna trwać dłużej niż dwa tygodnie, a po tym okresie osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową należy zezwolić na wjazd na terytorium państwa członkowskiego. Procedura na granicy może być stosowana w miejscach znajdujących się w pobliżu granicy lub strefy tranzytowej wyłącznie w przypadku, gdy nieproporcjonalnie duża liczba osób ubiegających się o ochronę międzynarodową złoży wnioski na granicy lub w strefie tranzytowej. Procedura na granicy może być stosowana w odniesieniu do małoletnich bez opieki wyłącznie w ściśle określonych okolicznościach przedstawionych w niniejszym rozporządzeniu.

Or. en

Poprawka 339

Marina Albiol Guzmán

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 41

Tekst proponowany przez Komisję	Poprawka
(41) Pojęcie porządku publicznego może obejmować między innymi skazanie za popełnienie poważnego przestępstwa.	skreśla się

Or. en

Poprawka 340

Rachida Dati, Brice Hortefeux

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 41

Tekst proponowany przez Komisję	Poprawka
(41)  Pojęcie porządku publicznego może obejmować między innymi skazanie za popełnienie poważnego przestępstwa.	(41)  Pojęcie porządku publicznego może obejmować między innymi skazanie za popełnienie poważnego przestępstwa. Pojęcia bezpieczeństwa publicznego i porządku publicznego obejmują również takie poważne przestępstwa, jak przynależność do organizacji przestępczej, akty terrorystyczne oraz handel ludźmi.

Or. fr

Poprawka 341

Péter Niedermüller

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 42

Tekst proponowany przez Komisję	Poprawka
(42) O ile osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową jest w stanie przedstawić ważną przyczynę, brak dokumentów przy wjeździe lub użycie fałszywych dokumentów nie powinny same w sobie powodować automatycznego wszczęcia procedury rozpatrywania wniosku prowadzonej w trybie przyśpieszonym lub procedury na granicy.	(42) Brak dokumentów przy wjeździe lub użycie fałszywych dokumentów nie powinny powodować automatycznego wszczęcia procedury rozpatrywania wniosku prowadzonej w trybie przyśpieszonym lub procedury na granicy.

Or. en

Uzasadnienie

Brak posiadania dokumentów przez osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową nie powinien mieć negatywnego wpływu na wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej.

Poprawka 342

Jussi Halla-aho

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 42

Tekst proponowany przez Komisję	Poprawka
(42)  O ile osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową jest w stanie przedstawić ważną przyczynę, brak dokumentów przy wjeździe lub użycie fałszywych dokumentów nie powinny same w sobie powodować automatycznego wszczęcia procedury rozpatrywania wniosku prowadzonej w trybie przyśpieszonym lub procedury na granicy.	(42)  O ile osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową jest w stanie w satysfakcjonujący sposób wyjaśnić przyczynę braku dokumentów przy wjeździe, fakt ten nie powinien sam w sobie powodować automatycznego wszczęcia procedury rozpatrywania wniosku prowadzonej w trybie przyśpieszonym lub procedury na granicy.

Or. en

Poprawka 343

Marina Albiol Guzmán

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 42

Tekst proponowany przez Komisję	Poprawka
(42) O ile osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową jest w stanie przedstawić ważną przyczynę, brak dokumentów przy wjeździe lub użycie fałszywych dokumentów nie powinny same w sobie powodować automatycznego wszczęcia procedury rozpatrywania wniosku prowadzonej w trybie przyśpieszonym lub procedury na granicy.	(42) Brak dokumentów przy wjeździe lub użycie fałszywych dokumentów nie powinny same w sobie powodować automatycznego wszczęcia procedury rozpatrywania wniosku prowadzonej w trybie przyśpieszonym lub procedury na granicy.

Or. en

Poprawka 344

Ska Keller

w imieniu grupy Verts/ALE

Judith Sargentini

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 42

Tekst proponowany przez Komisję	Poprawka
(42) O ile osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową jest w stanie przedstawić ważną przyczynę, brak dokumentów przy wjeździe lub użycie fałszywych dokumentów nie powinny same w sobie powodować automatycznego wszczęcia procedury rozpatrywania wniosku prowadzonej w trybie przyśpieszonym lub procedury na granicy.	(42) Brak dokumentów przy wjeździe, użycie fałszywych dokumentów lub odmowa poddania się badaniu lekarskiemu nie powinny same w sobie powodować negatywnego rozstrzygnięcia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej.

Or. en

Poprawka 345

Cecilia Wikström, Sophia in 't Veld, Angelika Mlinar

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 43

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(43) W przypadku gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową wyraźnie wycofa swój wniosek z własnej inicjatywy lub nie wywiązuje się z obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia, rozporządzenia (UE) XXX/XXX (rozporządzenie dublińskie) lub dyrektywy XXX/XXX/UE (dyrektywa w sprawie warunków przyjmowania), w dorozumiany sposób wycofując swój wniosek, wniosku nie należy dalej rozpatrywać i powinien on zostać odrzucony jako wyraźnie wycofany lub zaniechany, a jakikolwiek wniosek złożony w państwie członkowskim przez tą samą osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową po tej decyzji powinien być uznawany za kolejny wniosek. Dorozumiane wycofanie nie powinno być jednak automatyczne, lecz należy zapewnić osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową możliwość zgłoszenia się do organu rozstrzygającego i wykazania, że niewywiązanie się z tych obowiązków było spowodowane okolicznościami, na które nie miała ona wpływu.

skreśla się

Or. en

Uzasadnienie

Zastosowanie koncepcji dorozumianego wycofania powinno być znacznie ograniczone, tak aby nie doprowadzić do naruszenia pewności prawa i spowodować dużej liczby kosztownych odwołań.

Poprawka 346

Ska Keller

w imieniu grupy Verts/ALE

Judith Sargentini

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 43

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(43)  W przypadku gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową wyraźnie wycofa swój wniosek z własnej inicjatywy lub nie wywiązuje się z obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia, rozporządzenia (UE) XXX/XXX (rozporządzenie dublińskie) lub dyrektywy XXX/XXX/UE (dyrektywa w sprawie warunków przyjmowania), w dorozumiany sposób wycofując swój wniosek, wniosku nie należy dalej rozpatrywać i powinien on zostać odrzucony jako wyraźnie wycofany lub zaniechany, a jakikolwiek wniosek złożony w państwie członkowskim przez tą samą osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową po tej decyzji powinien być uznawany za kolejny wniosek. Dorozumiane wycofanie nie powinno być jednak automatyczne, lecz należy zapewnić osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową możliwość zgłoszenia się do organu rozstrzygającego i wykazania, że niewywiązanie się z tych obowiązków było spowodowane okolicznościami, na które nie miała ona wpływu.

(43)  W przypadku gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową wyraźnie wycofa swój wniosek z własnej inicjatywy, wniosku nie należy dalej rozpatrywać i powinien on zostać odrzucony jako wyraźnie wycofany.

Or. en

Poprawka 347

Marina Albiol Guzmán

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 43

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(43)  W przypadku gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową wyraźnie wycofa swój wniosek z własnej inicjatywy lub nie wywiązuje się z obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia, rozporządzenia (UE) XXX/XXX (rozporządzenie dublińskie) lub dyrektywy XXX/XXX/UE (dyrektywa w sprawie warunków przyjmowania), w dorozumiany sposób wycofując swój wniosek, wniosku nie należy dalej rozpatrywać i powinien on zostać odrzucony jako wyraźnie wycofany lub zaniechany, a jakikolwiek wniosek złożony w państwie członkowskim przez tą samą osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową po tej decyzji powinien być uznawany za kolejny wniosek. Dorozumiane wycofanie nie powinno być jednak automatyczne, lecz należy zapewnić osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową możliwość zgłoszenia się do organu rozstrzygającego i wykazania, że niewywiązanie się z tych obowiązków było spowodowane okolicznościami, na które nie miała ona wpływu.

(43)  W przypadku gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową wyraźnie wycofa swój wniosek z własnej inicjatywy, wniosku nie należy dalej rozpatrywać i powinien on zostać odrzucony jako wyraźnie wycofany.

Or. en

Poprawka 348

Péter Niedermüller

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 43

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(43)  W przypadku gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową wyraźnie wycofa swój wniosek z własnej inicjatywy lub nie wywiązuje się z obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia, rozporządzenia (UE) XXX/XXX (rozporządzenie dublińskie) lub dyrektywy XXX/XXX/UE (dyrektywa w sprawie warunków przyjmowania), w dorozumiany sposób wycofując swój wniosek, wniosku nie należy dalej rozpatrywać i powinien on zostać odrzucony jako wyraźnie wycofany lub zaniechany, a jakikolwiek wniosek złożony w państwie członkowskim przez tą samą osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową po tej decyzji powinien być uznawany za kolejny wniosek. Dorozumiane wycofanie nie powinno być jednak automatyczne, lecz należy zapewnić osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową możliwość zgłoszenia się do organu rozstrzygającego i wykazania, że niewywiązanie się z tych obowiązków było spowodowane okolicznościami, na które nie miała ona wpływu.

(43)  W przypadku gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową wyraźnie wycofa swój wniosek z własnej inicjatywy, lub też uczyni to w dorozumiany sposób, wniosku nie należy dalej rozpatrywać i powinien on zostać odrzucony jako wyraźnie lub w sposób dorozumiany wycofany, a jakikolwiek wniosek złożony w państwie członkowskim przez tą samą osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową po tej decyzji powinien być uznawany za kolejny wniosek. Należy jednak zapewnić osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową możliwość zgłoszenia się do organu rozstrzygającego i wykazania, że dorozumiane wycofanie było spowodowane okolicznościami, na które nie miała ona wpływu.

Or. en

Uzasadnienie

Poprawka złożona w celu zapewnienia spójności z późniejszymi poprawkami.

Poprawka 349

Jeroen Lenaers

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 43

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(43)  W przypadku gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową wyraźnie wycofa swój wniosek z własnej inicjatywy lub nie wywiązuje się z obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia, rozporządzenia (UE) XXX/XXX (rozporządzenie dublińskie) lub dyrektywy XXX/XXX/UE (dyrektywa w sprawie warunków przyjmowania), w dorozumiany sposób wycofując swój wniosek, wniosku nie należy dalej rozpatrywać i powinien on zostać odrzucony jako wyraźnie wycofany lub zaniechany, a jakikolwiek wniosek złożony w państwie członkowskim przez tą samą osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową po tej decyzji powinien być uznawany za kolejny wniosek. Dorozumiane wycofanie nie powinno być jednak automatyczne, lecz należy zapewnić osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową możliwość zgłoszenia się do organu rozstrzygającego i wykazania, że niewywiązanie się z tych obowiązków było spowodowane okolicznościami, na które nie miała ona wpływu.

(43)  W przypadku gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową wyraźnie wycofa swój wniosek z własnej inicjatywy lub nie wywiązuje się z obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia, rozporządzenia (UE) XXX/XXX (rozporządzenie dublińskie) lub dyrektywy XXX/XXX/UE (dyrektywa w sprawie warunków przyjmowania), jej wniosek zostanie uznany za w dorozumiany sposób wycofany, wniosku nie należy dalej rozpatrywać i powinien on zostać odrzucony jako wyraźnie wycofany lub zaniechany, a jakikolwiek wniosek złożony w państwie członkowskim przez tą samą osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową po tej decyzji powinien być uznawany za kolejny wniosek. Dorozumiane wycofanie nie powinno być jednak automatyczne, lecz należy zapewnić osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową możliwość zgłoszenia się do organu rozstrzygającego i wykazania, że kilkakrotne niewywiązanie się z tych obowiązków było spowodowane okolicznościami, na które nie miała ona wpływu.

Or. en

Poprawka 350

Marina Albiol Guzmán

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 44

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(44) W przypadku gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową składa kolejny wniosek, nie przedstawiając nowych dowodów ani ustaleń, które znacząco zwiększają prawdopodobieństwo kwalifikowania się jako osoba korzystająca z ochrony międzynarodowej lub które odnoszą się do powodów odrzucenia poprzedniego wniosku jako niedopuszczalnego, ten kolejny wniosek nie powinien podlegać ponownej pełnej procedurze rozpatrywania. W takich przypadkach po przeprowadzeniu wstępnego rozpatrzenia wniosek powinien zostać odrzucony jako niedopuszczalny lub całkowicie nieuzasadniony, jeżeli wniosek jest w tak oczywisty sposób bezpodstawny lub ma tak wyraźny charakter nadużycia, że nie ma realnych szans powodzenia, zgodnie z zasadą powagi rzeczy osądzonej. Wstępne rozpatrzenie przeprowadza się na podstawie pisemnych oświadczeń i przesłuchania, jednak z przesłuchania można zrezygnować w tych przypadkach, gdy z pisemnych oświadczeń wyraźnie wynika, że wniosek nie prowadzi do nowych istotnych elementów lub ustaleń lub że jest wyraźnie bezpodstawny i nie ma realnych szans powodzenia. W przypadku kolejnych wniosków można zastosować wyjątki od prawa osoby do pozostawania na terytorium państwa członkowskiego, gdy kolejny wniosek zostanie odrzucony jako niedopuszczalny lub nieuzasadniony lub w przypadku wystąpienia z drugim lub dalszym kolejnym wnioskiem w jakimkolwiek państwie członkowskim po tym, jak została wydana ostateczna decyzja o odrzuceniu poprzedniego kolejnego wniosku jako niedopuszczalnego, nieuzasadnionego lub całkowicie nieuzasadnionego.

skreśla się

Or. en

Poprawka 351

Jussi Halla-aho

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 44

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(44)  W przypadku gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową składa kolejny wniosek, nie przedstawiając nowych dowodów ani ustaleń, które znacząco zwiększają prawdopodobieństwo kwalifikowania się jako osoba korzystająca z ochrony międzynarodowej lub które odnoszą się do powodów odrzucenia poprzedniego wniosku jako niedopuszczalnego, ten kolejny wniosek nie powinien podlegać ponownej pełnej procedurze rozpatrywania. W takich przypadkach po przeprowadzeniu wstępnego rozpatrzenia wniosek powinien zostać odrzucony jako niedopuszczalny lub całkowicie nieuzasadniony, jeżeli wniosek jest w tak oczywisty sposób bezpodstawny lub ma tak wyraźny charakter nadużycia, że nie ma realnych szans powodzenia, zgodnie z zasadą powagi rzeczy osądzonej. Wstępne rozpatrzenie przeprowadza się na podstawie pisemnych oświadczeń i przesłuchania, jednak z przesłuchania można zrezygnować w tych przypadkach, gdy z pisemnych oświadczeń wyraźnie wynika, że wniosek nie prowadzi do nowych istotnych elementów lub ustaleń lub że jest wyraźnie bezpodstawny i nie ma realnych szans powodzenia. W przypadku kolejnych wniosków można zastosować wyjątki od prawa osoby do pozostawania na terytorium państwa członkowskiego, gdy kolejny wniosek zostanie odrzucony jako niedopuszczalny lub nieuzasadniony lub w przypadku wystąpienia z drugim lub dalszym kolejnym wnioskiem w jakimkolwiek państwie członkowskim po tym, jak została wydana ostateczna decyzja o odrzuceniu poprzedniego kolejnego wniosku jako niedopuszczalnego, nieuzasadnionego lub całkowicie nieuzasadnionego.

(44)  W przypadku gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową składa kolejny wniosek, nie przedstawiając nowych dowodów ani ustaleń, które znacząco zwiększają prawdopodobieństwo kwalifikowania się jako osoba korzystająca z ochrony międzynarodowej lub które odnoszą się do powodów odrzucenia poprzedniego wniosku jako niedopuszczalnego, ten kolejny wniosek nie powinien podlegać ponownej pełnej procedurze rozpatrywania. W takich przypadkach po przeprowadzeniu wstępnego rozpatrzenia wniosek powinien zostać odrzucony jako niedopuszczalny lub całkowicie nieuzasadniony, jeżeli wniosek jest w tak oczywisty sposób bezpodstawny lub ma tak wyraźny charakter nadużycia, że nie ma realnych szans powodzenia, zgodnie z zasadą powagi rzeczy osądzonej. Wstępne rozpatrzenie przeprowadza się na podstawie pisemnych oświadczeń i przesłuchania, jednak z przesłuchania można zrezygnować w tych przypadkach, gdy z pisemnych oświadczeń wyraźnie wynika, że wniosek nie prowadzi do nowych istotnych elementów lub ustaleń lub że jest wyraźnie bezpodstawny i nie ma realnych szans powodzenia.

Or. en

Poprawka 352

Jeroen Lenaers

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 44

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(44)  W przypadku gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową składa kolejny wniosek, nie przedstawiając nowych dowodów ani ustaleń, które znacząco zwiększają prawdopodobieństwo kwalifikowania się jako osoba korzystająca z ochrony międzynarodowej lub które odnoszą się do powodów odrzucenia poprzedniego wniosku jako niedopuszczalnego, ten kolejny wniosek nie powinien podlegać ponownej pełnej procedurze rozpatrywania. W takich przypadkach po przeprowadzeniu wstępnego rozpatrzenia wniosek powinien zostać odrzucony jako niedopuszczalny lub całkowicie nieuzasadniony, jeżeli wniosek jest w tak oczywisty sposób bezpodstawny lub ma tak wyraźny charakter nadużycia, że nie ma realnych szans powodzenia, zgodnie z zasadą powagi rzeczy osądzonej. Wstępne rozpatrzenie przeprowadza się na podstawie pisemnych oświadczeń i przesłuchania, jednak z przesłuchania można zrezygnować w tych przypadkach, gdy z pisemnych oświadczeń wyraźnie wynika, że wniosek nie prowadzi do nowych istotnych elementów lub ustaleń lub że jest wyraźnie bezpodstawny i nie ma realnych szans powodzenia. W przypadku kolejnych wniosków można zastosować wyjątki od prawa osoby do pozostawania na terytorium państwa członkowskiego, gdy kolejny wniosek zostanie odrzucony jako niedopuszczalny lub nieuzasadniony lub w przypadku wystąpienia z drugim lub dalszym kolejnym wnioskiem w jakimkolwiek państwie członkowskim po tym, jak została wydana ostateczna decyzja o odrzuceniu poprzedniego kolejnego wniosku jako niedopuszczalnego, nieuzasadnionego lub całkowicie nieuzasadnionego.

(44)  W przypadku gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową składa kolejny wniosek, nie przedstawiając nowych dowodów ani ustaleń, które znacząco zwiększają prawdopodobieństwo kwalifikowania się jako osoba korzystająca z ochrony międzynarodowej lub które odnoszą się do powodów odrzucenia poprzedniego wniosku jako niedopuszczalnego, ten kolejny wniosek nie powinien podlegać ponownej pełnej procedurze rozpatrywania. W takich przypadkach po przeprowadzeniu wstępnego rozpatrzenia wniosek powinien zostać odrzucony jako niedopuszczalny lub całkowicie nieuzasadniony, jeżeli wniosek ma charakter nadużycia lub ewidentnie brakuje w nim zasadniczych elementów i w związku z tym nie ma szans powodzenia, zgodnie z zasadą powagi rzeczy osądzonej. Wstępne rozpatrzenie przeprowadza się na podstawie pisemnych oświadczeń i przesłuchania, jednak z przesłuchania można zrezygnować w tych przypadkach, gdy z pisemnych oświadczeń wyraźnie wynika, że wniosek nie prowadzi do nowych istotnych elementów lub ustaleń lub ewidentnie brakuje w nim zasadniczych elementów i nie ma szans powodzenia, lub też jeżeli kolejny wniosek jest składany krótko przed wydaleniem lub wylotem i istnieją przesłanki, by sądzić, że celem tego działania jest opóźnienie lub zakłócenie wykonania decyzji o wydaleniu. W przypadku kolejnych wniosków można zastosować wyjątki od prawa osoby do pozostawania na terytorium państwa członkowskiego, gdy kolejny wniosek zostanie odrzucony jako niedopuszczalny lub nieuzasadniony lub w przypadku wystąpienia z drugim lub dalszym kolejnym wnioskiem w jakimkolwiek państwie członkowskim po tym, jak została wydana ostateczna decyzja o odrzuceniu poprzedniego kolejnego wniosku jako niedopuszczalnego, nieuzasadnionego lub całkowicie nieuzasadnionego.

Or. en

Poprawka 353

Ska Keller

w imieniu grupy Verts/ALE

Judith Sargentini

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 44

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(44)  W przypadku gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową składa kolejny wniosek, nie przedstawiając nowych dowodów ani ustaleń, które znacząco zwiększają prawdopodobieństwo kwalifikowania się jako osoba korzystająca z ochrony międzynarodowej lub które odnoszą się do powodów odrzucenia poprzedniego wniosku jako niedopuszczalnego, ten kolejny wniosek nie powinien podlegać ponownej pełnej procedurze rozpatrywania. W takich przypadkach po przeprowadzeniu wstępnego rozpatrzenia wniosek powinien zostać odrzucony jako niedopuszczalny lub całkowicie nieuzasadniony, jeżeli wniosek jest w tak oczywisty sposób bezpodstawny lub ma tak wyraźny charakter nadużycia, że nie ma realnych szans powodzenia, zgodnie z zasadą powagi rzeczy osądzonej. Wstępne rozpatrzenie przeprowadza się na podstawie pisemnych oświadczeń i przesłuchania, jednak z przesłuchania można zrezygnować w tych przypadkach, gdy z pisemnych oświadczeń wyraźnie wynika, że wniosek nie prowadzi do nowych istotnych elementów lub ustaleń lub że jest wyraźnie bezpodstawny i nie ma realnych szans powodzenia. W przypadku kolejnych wniosków można zastosować wyjątki od prawa osoby do pozostawania na terytorium państwa członkowskiego, gdy kolejny wniosek zostanie odrzucony jako niedopuszczalny lub nieuzasadniony lub w przypadku wystąpienia z drugim lub dalszym kolejnym wnioskiem w jakimkolwiek państwie członkowskim po tym, jak została wydana ostateczna decyzja o odrzuceniu poprzedniego kolejnego wniosku jako niedopuszczalnego, nieuzasadnionego lub całkowicie nieuzasadnionego.

(44)  W przypadku gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową składa drugi lub kolejny wniosek, nie przedstawiając nowych dowodów ani ustaleń, które znacząco zwiększają prawdopodobieństwo kwalifikowania się jako osoba korzystająca z ochrony międzynarodowej lub które odnoszą się do powodów odrzucenia poprzedniego wniosku jako niedopuszczalnego, ten kolejny wniosek nie powinien podlegać ponownej pełnej procedurze rozpatrywania. W takich przypadkach po przeprowadzeniu wstępnego rozpatrzenia wniosek powinien zostać odrzucony jako niedopuszczalny lub całkowicie nieuzasadniony, jeżeli wniosek jest w tak oczywisty sposób bezpodstawny lub ma tak wyraźny charakter nadużycia, że nie ma realnych szans powodzenia, zgodnie z zasadą powagi rzeczy osądzonej. Wstępne rozpatrzenie przeprowadza się na podstawie pisemnych oświadczeń i przesłuchania, jednak z przesłuchania można zrezygnować w tych przypadkach, gdy z pisemnych oświadczeń wyraźnie wynika, że wniosek nie prowadzi do nowych istotnych elementów lub ustaleń lub że jest wyraźnie bezpodstawny i nie ma realnych szans powodzenia. W przypadku drugiego lub kolejnych wniosków można zastosować wyjątki od prawa osoby do pozostawania na terytorium państwa członkowskiego, gdy kolejny wniosek zostanie odrzucony jako niedopuszczalny.

Or. en

Poprawka 354

Maria Grapini

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 44

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(44)  W przypadku gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową składa kolejny wniosek, nie przedstawiając nowych dowodów ani ustaleń, które znacząco zwiększają prawdopodobieństwo kwalifikowania się jako osoba korzystająca z ochrony międzynarodowej lub które odnoszą się do powodów odrzucenia poprzedniego wniosku jako niedopuszczalnego, ten kolejny wniosek nie powinien podlegać ponownej pełnej procedurze rozpatrywania. W takich przypadkach po przeprowadzeniu wstępnego rozpatrzenia wniosek powinien zostać odrzucony jako niedopuszczalny lub całkowicie nieuzasadniony, jeżeli wniosek jest w tak oczywisty sposób bezpodstawny lub ma tak wyraźny charakter nadużycia, że nie ma realnych szans powodzenia, zgodnie z zasadą powagi rzeczy osądzonej. Wstępne rozpatrzenie przeprowadza się na podstawie pisemnych oświadczeń i przesłuchania, jednak z przesłuchania można zrezygnować w tych przypadkach, gdy z pisemnych oświadczeń wyraźnie wynika, że wniosek nie prowadzi do nowych istotnych elementów lub ustaleń lub że jest wyraźnie bezpodstawny i nie ma realnych szans powodzenia. W przypadku kolejnych wniosków można zastosować wyjątki od prawa osoby do pozostawania na terytorium państwa członkowskiego, gdy kolejny wniosek zostanie odrzucony jako niedopuszczalny lub nieuzasadniony lub w przypadku wystąpienia z drugim lub dalszym kolejnym wnioskiem w jakimkolwiek państwie członkowskim po tym, jak została wydana ostateczna decyzja o odrzuceniu poprzedniego kolejnego wniosku jako niedopuszczalnego, nieuzasadnionego lub całkowicie nieuzasadnionego.

(44)  W przypadku gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową składa kolejny wniosek, nie przedstawiając nowych dowodów ani ustaleń, które znacząco zwiększają prawdopodobieństwo kwalifikowania się jako osoba korzystająca z ochrony międzynarodowej lub które odnoszą się do powodów odrzucenia poprzedniego wniosku jako niedopuszczalnego, ten kolejny wniosek nie powinien podlegać ponownej pełnej procedurze rozpatrywania. Jednocześnie należy zapobiec sytuacji wielokrotnego składania nowych wniosków w innych państwach członkowskich bez przedstawiania nowych aspektów lub informacji, tak by zapobiec nadużywaniu procedury. W takich przypadkach po przeprowadzeniu wstępnego rozpatrzenia wniosek powinien zostać odrzucony jako niedopuszczalny lub całkowicie nieuzasadniony, jeżeli wniosek jest w tak oczywisty sposób bezpodstawny lub ma tak wyraźny charakter nadużycia, że nie ma realnych szans powodzenia, zgodnie z zasadą powagi rzeczy osądzonej. Wstępne rozpatrzenie przeprowadza się na podstawie pisemnych oświadczeń i przesłuchania, jednak z przesłuchania można zrezygnować w tych przypadkach, gdy z pisemnych oświadczeń wyraźnie wynika, że wniosek nie prowadzi do nowych istotnych elementów lub ustaleń lub że jest wyraźnie bezpodstawny i nie ma realnych szans powodzenia. W przypadku kolejnych wniosków można zastosować wyjątki od prawa osoby do pozostawania na terytorium państwa członkowskiego, gdy kolejny wniosek zostanie odrzucony jako niedopuszczalny lub nieuzasadniony lub w przypadku wystąpienia z drugim lub dalszym kolejnym wnioskiem w jakimkolwiek państwie członkowskim po tym, jak została wydana ostateczna decyzja o odrzuceniu poprzedniego kolejnego wniosku jako niedopuszczalnego, nieuzasadnionego lub całkowicie nieuzasadnionego.

Or. ro

Poprawka 355

Marina Albiol Guzmán

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 44 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(44a) Ze względu na indywidualny charakter prawa do azylu, zgodnie z opisem zawartym w przepisach międzynarodowych, w tym Konwencji genewskiej dotyczącej statusu uchodźców, wnioski o udzielenie azylu powinny być rozpatrywane indywidualnie, niezależnie od państwa pochodzenia osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową. W związku z tym koncepcja bezpiecznego kraju pochodzenia nie jest możliwa do zastosowania.

Or. en

Poprawka 356

Marina Albiol Guzmán

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 45

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(45) Przy ocenie zasadności wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej kluczowym aspektem jest bezpieczeństwo osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową w jej kraju pochodzenia. Uwzględniając fakt, że rozporządzenie (UE) XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie kwalifikowania) ma na celu osiągnięcie wysokiego poziomu zbieżności w zakresie kwalifikowania obywateli państw trzecich i bezpaństwowców jako osób korzystających z ochrony międzynarodowej, niniejsze rozporządzenie ustanawia wspólne kryteria uznawania państw trzecich za bezpieczne kraje pochodzenia oraz, z uwagi na potrzebę wzmocnienia stosowania koncepcji bezpiecznego kraju pochodzenia jako podstawowego narzędzia wspomagającego szybkie rozpatrywanie wniosków, które prawdopodobnie są nieuzasadnione, niniejsze rozporządzenie ustanawia unijny wspólny wykaz bezpiecznych krajów pochodzenia.

skreśla się

Or. en

Poprawka 357

Ska Keller

w imieniu grupy Verts/ALE

Jean Lambert, Judith Sargentini

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 45

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(45) Przy ocenie zasadności wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej kluczowym aspektem jest bezpieczeństwo osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową w jej kraju pochodzenia. Uwzględniając fakt, że rozporządzenie (UE) XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie kwalifikowania) ma na celu osiągnięcie wysokiego poziomu zbieżności w zakresie kwalifikowania obywateli państw trzecich i bezpaństwowców jako osób korzystających z ochrony międzynarodowej, niniejsze rozporządzenie ustanawia wspólne kryteria uznawania państw trzecich za bezpieczne kraje pochodzenia oraz, z uwagi na potrzebę wzmocnienia stosowania koncepcji bezpiecznego kraju pochodzenia jako podstawowego narzędzia wspomagającego szybkie rozpatrywanie wniosków, które prawdopodobnie są nieuzasadnione, niniejsze rozporządzenie ustanawia unijny wspólny wykaz bezpiecznych krajów pochodzenia.

skreśla się

Or. en

Poprawka 358

Rachida Dati

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 45

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(45)  Przy ocenie zasadności wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej kluczowym aspektem jest bezpieczeństwo osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową w jej kraju pochodzenia. Uwzględniając fakt, że rozporządzenie (UE) XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie kwalifikowania) ma na celu osiągnięcie wysokiego poziomu zbieżności w zakresie kwalifikowania obywateli państw trzecich i bezpaństwowców jako osób korzystających z ochrony międzynarodowej, niniejsze rozporządzenie ustanawia wspólne kryteria uznawania państw trzecich za bezpieczne kraje pochodzenia oraz, z uwagi na potrzebę wzmocnienia stosowania koncepcji bezpiecznego kraju pochodzenia jako podstawowego narzędzia wspomagającego szybkie rozpatrywanie wniosków, które prawdopodobnie są nieuzasadnione, niniejsze rozporządzenie ustanawia unijny wspólny wykaz bezpiecznych krajów pochodzenia.

(45)  Przy ocenie zasadności wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej kluczowym aspektem jest bezpieczeństwo osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową w jej kraju pochodzenia. Uwzględniając fakt, że rozporządzenie (UE) XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie kwalifikowania) ma na celu osiągnięcie wysokiego poziomu zbieżności w zakresie kwalifikowania obywateli państw trzecich i bezpaństwowców jako osób korzystających z ochrony międzynarodowej, niniejsze rozporządzenie ustanawia wspólne kryteria uznawania państw trzecich za bezpieczne kraje pochodzenia oraz, z uwagi na potrzebę wzmocnienia stosowania koncepcji bezpiecznego kraju pochodzenia jako podstawowego narzędzia wspomagającego szybkie rozpatrywanie wniosków, które prawdopodobnie są nieuzasadnione, niniejsze rozporządzenie ustanawia unijny wspólny wykaz bezpiecznych krajów pochodzenia. Wykaz ten zwiększy ogólną skuteczność systemów azylowych państw członkowskich w odniesieniu do wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej, które prawdopodobnie są bezzasadne, a także rozwiąże kwestię pewnych różnic między krajowymi wykazami bezpiecznych krajów pochodzenia państw członkowskich.

Or. fr

Poprawka 359

Péter Niedermüller, Sylvie Guillaume

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 45

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(45)  Przy ocenie zasadności wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej kluczowym aspektem jest bezpieczeństwo osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową w jej kraju pochodzenia. Uwzględniając fakt, że rozporządzenie (UE) XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie kwalifikowania) ma na celu osiągnięcie wysokiego poziomu zbieżności w zakresie kwalifikowania obywateli państw trzecich i bezpaństwowców jako osób korzystających z ochrony międzynarodowej, niniejsze rozporządzenie ustanawia wspólne kryteria uznawania państw trzecich za bezpieczne kraje pochodzenia oraz, z uwagi na potrzebę wzmocnienia stosowania koncepcji bezpiecznego kraju pochodzenia jako podstawowego narzędzia wspomagającego szybkie rozpatrywanie wniosków, które prawdopodobnie są nieuzasadnione, niniejsze rozporządzenie ustanawia unijny wspólny wykaz bezpiecznych krajów pochodzenia.

(45)  Przy ocenie zasadności wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej kluczowym aspektem jest bezpieczeństwo osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową w jej kraju pochodzenia. Uwzględniając fakt, że rozporządzenie (UE) XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie kwalifikowania) ma na celu osiągnięcie wysokiego poziomu zbieżności w zakresie kwalifikowania obywateli państw trzecich i bezpaństwowców jako osób korzystających z ochrony międzynarodowej, niniejsze rozporządzenie ustanawia wspólne kryteria uznawania państw trzecich za bezpieczne kraje pochodzenia oraz ustanawia unijny wspólny wykaz bezpiecznych krajów pochodzenia.

Or. en

Poprawka 360

Brice Hortefeux

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 45

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(45)  Przy ocenie zasadności wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej kluczowym aspektem jest bezpieczeństwo osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową w jej kraju pochodzenia. Uwzględniając fakt, że rozporządzenie (UE) XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie kwalifikowania) ma na celu osiągnięcie wysokiego poziomu zbieżności w zakresie kwalifikowania obywateli państw trzecich i bezpaństwowców jako osób korzystających z ochrony międzynarodowej, niniejsze rozporządzenie ustanawia wspólne kryteria uznawania państw trzecich za bezpieczne kraje pochodzenia oraz, z uwagi na potrzebę wzmocnienia stosowania koncepcji bezpiecznego kraju pochodzenia jako podstawowego narzędzia wspomagającego szybkie rozpatrywanie wniosków, które prawdopodobnie są nieuzasadnione, niniejsze rozporządzenie ustanawia unijny wspólny wykaz bezpiecznych krajów pochodzenia.

(45)  Przy ocenie zasadności wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej kluczowym aspektem jest bezpieczeństwo osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową w jej kraju pochodzenia. Uwzględniając fakt, że rozporządzenie (UE) XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie kwalifikowania) ma na celu osiągnięcie wysokiego poziomu zbieżności w zakresie kwalifikowania obywateli państw trzecich i bezpaństwowców jako osób korzystających z ochrony międzynarodowej, niniejsza dyrektywa ustanawia wspólne kryteria uznawania państw trzecich za bezpieczne kraje pochodzenia oraz, z uwagi na potrzebę wzmocnienia stosowania koncepcji bezpiecznego kraju pochodzenia jako podstawowego narzędzia wspomagającego szybkie rozpatrywanie wniosków, które prawdopodobnie są nieuzasadnione, niniejsza dyrektywa ustanawia unijny wspólny wykaz bezpiecznych krajów pochodzenia.

Or. fr

Poprawka 361

Udo Voigt

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 46

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(46) Fakt, że państwo trzecie znajduje się w unijnym wspólnym wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia, nie może oznaczać stwierdzenia bezwarunkowej gwarancji bezpieczeństwa dla obywateli tego państwa ani nie zwalnia z konieczności odpowiedniego indywidualnego rozpatrzenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej. W ocenie decydującej o takim uznaniu, z uwagi na jej charakter, można jedynie brać pod uwagę uwarunkowania ogólne, cywilne, prawne i polityczne w tym państwie oraz to, czy osoby, które w tym państwie zostaną uznane winnymi prześladowań, tortur lub nieludzkiego lub poniżającego traktowania bądź karania, w praktyce podlegają karom. Z tego względu państwo uznane za bezpieczne dla osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową nie może dłużej za takie uchodzić, w przypadku gdy osoba ubiegająca się wykaże, że istnieją ważne przyczyny przemawiające za tym, że dane państwo w jej szczególnej sytuacji nie może być dłużej uznawane za bezpieczne.

skreśla się

Or. de

Poprawka 362

Ska Keller

w imieniu grupy Verts/ALE

Jean Lambert, Judith Sargentini

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 46

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(46) Fakt, że państwo trzecie znajduje się w unijnym wspólnym wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia, nie może oznaczać stwierdzenia bezwarunkowej gwarancji bezpieczeństwa dla obywateli tego państwa ani nie zwalnia z konieczności odpowiedniego indywidualnego rozpatrzenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej. W ocenie decydującej o takim uznaniu, z uwagi na jej charakter, można jedynie brać pod uwagę uwarunkowania ogólne, cywilne, prawne i polityczne w tym państwie oraz to, czy osoby, które w tym państwie zostaną uznane winnymi prześladowań, tortur lub nieludzkiego lub poniżającego traktowania bądź karania, w praktyce podlegają karom. Z tego względu państwo uznane za bezpieczne dla osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową nie może dłużej za takie uchodzić, w przypadku gdy osoba ubiegająca się wykaże, że istnieją ważne przyczyny przemawiające za tym, że dane państwo w jej szczególnej sytuacji nie może być dłużej uznawane za bezpieczne.

skreśla się

Or. en

Poprawka 363

Jussi Halla-aho

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 46

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(46)  Fakt, że państwo trzecie znajduje się w unijnym wspólnym wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia, nie może oznaczać stwierdzenia bezwarunkowej gwarancji bezpieczeństwa dla obywateli tego państwa ani nie zwalnia z konieczności odpowiedniego indywidualnego rozpatrzenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej. W ocenie decydującej o takim uznaniu, z uwagi na jej charakter, można jedynie brać pod uwagę uwarunkowania ogólne, cywilne, prawne i polityczne w tym państwie oraz to, czy osoby, które w tym państwie zostaną uznane winnymi prześladowań, tortur lub nieludzkiego lub poniżającego traktowania bądź karania, w praktyce podlegają karom. Z tego względu państwo uznane za bezpieczne dla osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową nie może dłużej za takie uchodzić, w przypadku gdy osoba ubiegająca się wykaże, że istnieją ważne przyczyny przemawiające za tym, że dane państwo w jej szczególnej sytuacji nie może być dłużej uznawane za bezpieczne.

(46)  Fakt, że państwo trzecie znajduje się w unijnym wspólnym wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia, nie może oznaczać stwierdzenia bezwarunkowej gwarancji bezpieczeństwa dla obywateli tego państwa ani nie zwalnia z konieczności odpowiedniego indywidualnego rozpatrzenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej. W ocenie decydującej o takim uznaniu, z uwagi na jej charakter, można jedynie brać pod uwagę uwarunkowania ogólne, cywilne, prawne i polityczne w tym państwie oraz to, czy osoby, które w tym państwie zostaną uznane winnymi prześladowań, tortur lub nieludzkiego lub poniżającego traktowania bądź karania, w praktyce podlegają karom. W drodze wyjątku, państwo uznane za bezpieczne dla osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową nie może dłużej za takie uchodzić, w przypadku gdy osoba ubiegająca się wykaże, że istnieją ważne przyczyny przemawiające za tym, że dane państwo w jej szczególnej sytuacji nie może być dłużej uznawane za bezpieczne.

Or. en

Poprawka 364

Péter Niedermüller

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 46

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(46)  Fakt, że państwo trzecie znajduje się w unijnym wspólnym wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia, nie może oznaczać stwierdzenia bezwarunkowej gwarancji bezpieczeństwa dla obywateli tego państwa ani nie zwalnia z konieczności odpowiedniego indywidualnego rozpatrzenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej. W ocenie decydującej o takim uznaniu, z uwagi na jej charakter, można jedynie brać pod uwagę uwarunkowania ogólne, cywilne, prawne i polityczne w tym państwie oraz to, czy osoby, które w tym państwie zostaną uznane winnymi prześladowań, tortur lub nieludzkiego lub poniżającego traktowania bądź karania, w praktyce podlegają karom. Z tego względu państwo uznane za bezpieczne dla osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową nie może dłużej za takie uchodzić, w przypadku gdy osoba ubiegająca się wykaże, że istnieją ważne przyczyny przemawiające za tym, że dane państwo w jej szczególnej sytuacji nie może być dłużej uznawane za bezpieczne.

(46)  Fakt, że państwo trzecie znajduje się w unijnym wspólnym wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia, nie może oznaczać stwierdzenia bezwarunkowej gwarancji bezpieczeństwa dla obywateli tego państwa ani nie zwalnia z konieczności odpowiedniego indywidualnego rozpatrzenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej. W ocenie decydującej o takim uznaniu, z uwagi na jej charakter, można jedynie brać pod uwagę uwarunkowania ogólne, cywilne, prawne i polityczne w tym państwie oraz to, czy osoby, które w tym państwie zostaną uznane winnymi prześladowań, tortur lub nieludzkiego lub poniżającego traktowania bądź karania, w praktyce podlegają karom. Z tego względu państwo uznane za bezpieczne dla osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową nie może dłużej za takie uchodzić, w przypadku gdy osoba ubiegająca się wykaże, że istnieją przyczyny przemawiające za tym, że dane państwo w jej szczególnej sytuacji nie może być dłużej uznawane za bezpieczne.

Or. en

Poprawka 365

Marina Albiol Guzmán

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 47

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(47) Jeżeli chodzi o uznawanie bezpiecznych krajów trzecich na poziomie unijnym, w niniejszym rozporządzeniu przewidziano takie uznawanie. Państwa trzecie powinny być uznane za bezpieczne kraje trzecie na poziomie unijnym w drodze zmiany niniejszego rozporządzenia na podstawie warunków określonych w niniejszym rozporządzeniu oraz po przeprowadzeniu szczegółowej oceny opartej na dowodach obejmujących badanie merytoryczne oraz szeroko zakrojone konsultacje z państwami członkowskimi i odpowiednimi zainteresowanymi stronami.

skreśla się

Or. en

Poprawka 366

Ska Keller

w imieniu grupy Verts/ALE

Judith Sargentini, Jean Lambert

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 47

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(47) Jeżeli chodzi o uznawanie bezpiecznych krajów trzecich na poziomie unijnym, w niniejszym rozporządzeniu przewidziano takie uznawanie. Państwa trzecie powinny być uznane za bezpieczne kraje trzecie na poziomie unijnym w drodze zmiany niniejszego rozporządzenia na podstawie warunków określonych w niniejszym rozporządzeniu oraz po przeprowadzeniu szczegółowej oceny opartej na dowodach obejmujących badanie merytoryczne oraz szeroko zakrojone konsultacje z państwami członkowskimi i odpowiednimi zainteresowanymi stronami.

skreśla się

Or. en

Poprawka 367

Péter Niedermüller

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 47

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(47) Jeżeli chodzi o uznawanie bezpiecznych krajów trzecich na poziomie unijnym, w niniejszym rozporządzeniu przewidziano takie uznawanie. Państwa trzecie powinny być uznane za bezpieczne kraje trzecie na poziomie unijnym w drodze zmiany niniejszego rozporządzenia na podstawie warunków określonych w niniejszym rozporządzeniu oraz po przeprowadzeniu szczegółowej oceny opartej na dowodach obejmujących badanie merytoryczne oraz szeroko zakrojone konsultacje z państwami członkowskimi i odpowiednimi zainteresowanymi stronami.

skreśla się

Or. en

Uzasadnienie

Poprawka złożona w celu zapewnienia spójności z późniejszymi poprawkami.

Poprawka 368

Rachida Dati

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 47

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(47)  Jeżeli chodzi o uznawanie bezpiecznych krajów trzecich na poziomie unijnym, w niniejszym rozporządzeniu przewidziano takie uznawanie. Państwa trzecie powinny być uznane za bezpieczne kraje trzecie na poziomie unijnym w drodze zmiany niniejszego rozporządzenia na podstawie warunków określonych w niniejszym rozporządzeniu oraz po przeprowadzeniu szczegółowej oceny opartej na dowodach obejmujących badanie merytoryczne oraz szeroko zakrojone konsultacje z państwami członkowskimi i odpowiednimi zainteresowanymi stronami.

(47)  Jeżeli chodzi o uznawanie bezpiecznych krajów trzecich na poziomie unijnym, w niniejszym rozporządzeniu przewidziano takie uznawanie. Państwa trzecie powinny być uznane za bezpieczne kraje trzecie na poziomie unijnym w drodze zmiany niniejszego rozporządzenia na podstawie warunków określonych w niniejszym rozporządzeniu oraz po przeprowadzeniu szczegółowej oceny opartej na dowodach obejmujących badanie merytoryczne oraz szeroko zakrojone konsultacje z państwami członkowskimi, Agencją Unii Europejskiej ds. Azylu i odpowiednimi zainteresowanymi stronami.

Or. fr

Poprawka 369

Brice Hortefeux

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 47

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(47)  Jeżeli chodzi o uznawanie bezpiecznych krajów trzecich na poziomie unijnym, w niniejszym rozporządzeniu przewidziano takie uznawanie. Państwa trzecie powinny być uznane za bezpieczne kraje trzecie na poziomie unijnym w drodze zmiany niniejszego rozporządzenia na podstawie warunków określonych w niniejszym rozporządzeniu oraz po przeprowadzeniu szczegółowej oceny opartej na dowodach obejmujących badanie merytoryczne oraz szeroko zakrojone konsultacje z państwami członkowskimi i odpowiednimi zainteresowanymi stronami.

(47)  Jeżeli chodzi o uznawanie bezpiecznych krajów trzecich na poziomie unijnym, w niniejszej dyrektywie przewidziano takie uznawanie. Państwa trzecie powinny być uznane za bezpieczne kraje trzecie na poziomie unijnym w drodze zmiany niniejszej dyrektywy na podstawie warunków określonych w niniejszym rozporządzeniu oraz po przeprowadzeniu szczegółowej oceny opartej na dowodach obejmujących badanie merytoryczne oraz szeroko zakrojone konsultacje z państwami członkowskimi i odpowiednimi zainteresowanymi stronami.

Or. fr

Poprawka 370

Jussi Halla-aho

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 47

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(47)  Jeżeli chodzi o uznawanie bezpiecznych krajów trzecich na poziomie unijnym, w niniejszym rozporządzeniu przewidziano takie uznawanie. Państwa trzecie powinny być uznane za bezpieczne kraje trzecie na poziomie unijnym w drodze zmiany niniejszego rozporządzenia na podstawie warunków określonych w niniejszym rozporządzeniu oraz po przeprowadzeniu szczegółowej oceny opartej na dowodach obejmujących badanie merytoryczne oraz szeroko zakrojone konsultacje z państwami członkowskimi i odpowiednimi zainteresowanymi stronami.

(47)  Jeżeli chodzi o uznawanie bezpiecznych krajów trzecich na poziomie unijnym, w niniejszym rozporządzeniu przewidziano takie uznawanie. Państwa trzecie powinny być uznane za bezpieczne kraje trzecie na poziomie unijnym w drodze zmiany niniejszego rozporządzenia na podstawie warunków określonych w niniejszym rozporządzeniu oraz po przeprowadzeniu szczegółowej oceny opartej na dowodach obejmujących badanie merytoryczne oraz szeroko zakrojone konsultacje z państwami członkowskimi.

Or. en

Poprawka 371

Marina Albiol Guzmán

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 48

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(48) Ustanowienie unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia oraz unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów trzecich powinno rozwiązać również kwestię niektórych istniejących różnic między krajowymi wykazami bezpiecznych krajów obowiązującymi w państwach członkowskich. Chociaż państwa członkowskie powinny zachować prawo do stosowania lub wprowadzania przepisów pozwalających na uznanie na poziomie krajowym państw trzecich innych niż te, które uznano za bezpieczne kraje trzecie na poziomie unijnym lub które znajdują się w unijnym wspólnym wykazie jako bezpieczne kraje pochodzenia, ustanowienie takiego wspólnego uznania lub wykazu powinno zapewnić stosowanie tej koncepcji przez wszystkie państwa członkowskie w jednolity sposób w odniesieniu do osób ubiegających się o ochronę międzynarodową, których kraje pochodzenia znajdują się we wspólnym wykazie lub które są związane z bezpiecznym krajem trzecim. Powinno to ułatwić uspójnienie stosowania procedur, a tym samym zniechęcić również do wtórnego przemieszczania się osoby ubiegające się o udzielenie ochrony międzynarodowej. Z tego względu możliwość korzystania z wykazów lub uznań krajowych powinna zostać zniesiona w terminie pięciu lat od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

skreśla się

Or. en

Poprawka 372

Ska Keller

w imieniu grupy Verts/ALE

Jean Lambert, Bodil Valero

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 48

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(48) Ustanowienie unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia oraz unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów trzecich powinno rozwiązać również kwestię niektórych istniejących różnic między krajowymi wykazami bezpiecznych krajów obowiązującymi w państwach członkowskich. Chociaż państwa członkowskie powinny zachować prawo do stosowania lub wprowadzania przepisów pozwalających na uznanie na poziomie krajowym państw trzecich innych niż te, które uznano za bezpieczne kraje trzecie na poziomie unijnym lub które znajdują się w unijnym wspólnym wykazie jako bezpieczne kraje pochodzenia, ustanowienie takiego wspólnego uznania lub wykazu powinno zapewnić stosowanie tej koncepcji przez wszystkie państwa członkowskie w jednolity sposób w odniesieniu do osób ubiegających się o ochronę międzynarodową, których kraje pochodzenia znajdują się we wspólnym wykazie lub które są związane z bezpiecznym krajem trzecim. Powinno to ułatwić uspójnienie stosowania procedur, a tym samym zniechęcić również do wtórnego przemieszczania się osoby ubiegające się o udzielenie ochrony międzynarodowej. Z tego względu możliwość korzystania z wykazów lub uznań krajowych powinna zostać zniesiona w terminie pięciu lat od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

skreśla się

Or. en

Poprawka 373

Rachida Dati

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 48

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(48)  Ustanowienie unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia oraz unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów trzecich powinno rozwiązać również kwestię niektórych istniejących różnic między krajowymi wykazami bezpiecznych krajów obowiązującymi w państwach członkowskich. Chociaż państwa członkowskie powinny zachować prawo do stosowania lub wprowadzania przepisów pozwalających na uznanie na poziomie krajowym państw trzecich innych niż te, które uznano za bezpieczne kraje trzecie na poziomie unijnym lub które znajdują się w unijnym wspólnym wykazie jako bezpieczne kraje pochodzenia, ustanowienie takiego wspólnego uznania lub wykazu powinno zapewnić stosowanie tej koncepcji przez wszystkie państwa członkowskie w jednolity sposób w odniesieniu do osób ubiegających się o ochronę międzynarodową, których kraje pochodzenia znajdują się we wspólnym wykazie lub które są związane z bezpiecznym krajem trzecim. Powinno to ułatwić uspójnienie stosowania procedur, a tym samym zniechęcić również do wtórnego przemieszczania się osoby ubiegające się o udzielenie ochrony międzynarodowej. Z tego względu możliwość korzystania z wykazów lub uznań krajowych powinna zostać zniesiona w terminie pięciu lat od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

(48)  Ustanowienie unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia oraz unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów trzecich powinno rozwiązać również kwestię niektórych istniejących różnic między krajowymi wykazami bezpiecznych krajów obowiązującymi w państwach członkowskich. Chociaż państwa członkowskie powinny zachować prawo do stosowania lub wprowadzania przepisów pozwalających na uznanie na poziomie krajowym państw trzecich innych niż te, które uznano za bezpieczne kraje trzecie na poziomie unijnym lub które znajdują się w unijnym wspólnym wykazie jako bezpieczne kraje pochodzenia, ustanowienie takiego wspólnego uznania lub wykazu powinno zapewnić stosowanie tej koncepcji przez wszystkie państwa członkowskie w jednolity sposób w odniesieniu do osób ubiegających się o ochronę międzynarodową, których kraje pochodzenia znajdują się we wspólnym wykazie lub które są związane z bezpiecznym krajem trzecim. Powinno to ułatwić uspójnienie stosowania procedur, a tym samym zniechęcić również do wtórnego przemieszczania się osoby ubiegające się o udzielenie ochrony międzynarodowej. Z tego względu możliwość korzystania z wykazów lub uznań krajowych powinna zostać zniesiona w terminie pięciu lat od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia. Podczas tego okresu harmonizacji państwa członkowskie powinny upewnić się, że zachowana jest spójność i zgodność pomiędzy unijnym wspólnym wykazem bezpiecznych krajów pochodzenia i wykazami krajowymi. Kraj zawieszony w unijnym wspólnym wykazie lub z niego usunięty nie może być uważany za bezpieczny kraj pochodzenia na szczeblu krajowym.

Or. fr

Poprawka 374

Péter Niedermüller

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 48

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(48)  Ustanowienie unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia oraz unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów trzecich powinno rozwiązać również kwestię niektórych istniejących różnic między krajowymi wykazami bezpiecznych krajów obowiązującymi w państwach członkowskich. Chociaż państwa członkowskie powinny zachować prawo do stosowania lub wprowadzania przepisów pozwalających na uznanie na poziomie krajowym państw trzecich innych niż te, które uznano za bezpieczne kraje trzecie na poziomie unijnym lub które znajdują się w unijnym wspólnym wykazie jako bezpieczne kraje pochodzenia, ustanowienie takiego wspólnego uznania lub wykazu powinno zapewnić stosowanie tej koncepcji przez wszystkie państwa członkowskie w jednolity sposób w odniesieniu do osób ubiegających się o ochronę międzynarodową, których kraje pochodzenia znajdują się we wspólnym wykazie lub które są związane z bezpiecznym krajem trzecim. Powinno to ułatwić uspójnienie stosowania procedur, a tym samym zniechęcić również do wtórnego przemieszczania się osoby ubiegające się o udzielenie ochrony międzynarodowej. Z tego względu możliwość korzystania z wykazów lub uznań krajowych powinna zostać zniesiona w terminie pięciu lat od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

(48)  Ustanowienie unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia powinno rozwiązać również kwestię niektórych istniejących różnic między krajowymi wykazami bezpiecznych krajów pochodzenia obowiązującymi w państwach członkowskich. Państwa członkowskie powinny zachować prawo do stosowania lub wprowadzania przepisów pozwalających na uznanie na poziomie krajowym państw trzecich jako bezpieczne kraje pochodzenia; ustanowienie takiego wspólnego wykazu powinno zapewnić stosowanie tej koncepcji przez wszystkie państwa członkowskie w jednolity sposób w odniesieniu do osób ubiegających się o ochronę międzynarodową, których kraje pochodzenia znajdują się we wspólnym wykazie . Powinno to ułatwić uspójnienie stosowania procedur, a tym samym zniechęcić również do wtórnego przemieszczania się osoby ubiegające się o udzielenie ochrony międzynarodowej. Z tego względu możliwość korzystania z wykazów krajowych bezpiecznych krajów pochodzenia powinna zostać zniesiona w terminie trzech lat od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia

Or. en

Uzasadnienie

Poprawka złożona w celu zapewnienia spójności z późniejszymi poprawkami.

Poprawka 375

Maria Grapini

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 48

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(48)  Ustanowienie unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia oraz unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów trzecich powinno rozwiązać również kwestię niektórych istniejących różnic między krajowymi wykazami bezpiecznych krajów obowiązującymi w państwach członkowskich. Chociaż państwa członkowskie powinny zachować prawo do stosowania lub wprowadzania przepisów pozwalających na uznanie na poziomie krajowym państw trzecich innych niż te, które uznano za bezpieczne kraje trzecie na poziomie unijnym lub które znajdują się w unijnym wspólnym wykazie jako bezpieczne kraje pochodzenia, ustanowienie takiego wspólnego uznania lub wykazu powinno zapewnić stosowanie tej koncepcji przez wszystkie państwa członkowskie w jednolity sposób w odniesieniu do osób ubiegających się o ochronę międzynarodową, których kraje pochodzenia znajdują się we wspólnym wykazie lub które są związane z bezpiecznym krajem trzecim. Powinno to ułatwić uspójnienie stosowania procedur, a tym samym zniechęcić również do wtórnego przemieszczania się osoby ubiegające się o udzielenie ochrony międzynarodowej. Z tego względu możliwość korzystania z wykazów lub uznań krajowych powinna zostać zniesiona w terminie pięciu lat od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

(48)  Ustanowienie unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia oraz unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów trzecich powinno rozwiązać również kwestię niektórych istniejących różnic między krajowymi wykazami bezpiecznych krajów obowiązującymi w państwach członkowskich oraz przyczynić się do szybkiego rozpatrywania wniosków. Chociaż państwa członkowskie powinny zachować prawo do stosowania lub wprowadzania przepisów pozwalających na uznanie na poziomie krajowym państw trzecich innych niż te, które uznano za bezpieczne kraje trzecie na poziomie unijnym lub które znajdują się w unijnym wspólnym wykazie jako bezpieczne kraje pochodzenia, ustanowienie takiego wspólnego uznania lub wykazu powinno zapewnić stosowanie tej koncepcji przez wszystkie państwa członkowskie w jednolity sposób w odniesieniu do osób ubiegających się o ochronę międzynarodową, których kraje pochodzenia znajdują się we wspólnym wykazie lub które są związane z bezpiecznym krajem trzecim. Powinno to ułatwić uspójnienie stosowania procedur, a tym samym zniechęcić również do wtórnego przemieszczania się osoby ubiegające się o udzielenie ochrony międzynarodowej. W okresie przejściowym należy zapewnić współistnienie tego mechanizmu i wykazów krajowych. Z tego względu możliwość korzystania z wykazów lub uznań krajowych powinna zostać zniesiona w terminie pięciu lat od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

Or. ro

Poprawka 376

Jussi Halla-aho

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 48

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(48)  Ustanowienie unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia oraz unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów trzecich powinno rozwiązać również kwestię niektórych istniejących różnic między krajowymi wykazami bezpiecznych krajów obowiązującymi w państwach członkowskich. Chociaż państwa członkowskie powinny zachować prawo do stosowania lub wprowadzania przepisów pozwalających na uznanie na poziomie krajowym państw trzecich innych niż te, które uznano za bezpieczne kraje trzecie na poziomie unijnym lub które znajdują się w unijnym wspólnym wykazie jako bezpieczne kraje pochodzenia, ustanowienie takiego wspólnego uznania lub wykazu powinno zapewnić stosowanie tej koncepcji przez wszystkie państwa członkowskie w jednolity sposób w odniesieniu do osób ubiegających się o ochronę międzynarodową, których kraje pochodzenia znajdują się we wspólnym wykazie lub które są związane z bezpiecznym krajem trzecim. Powinno to ułatwić uspójnienie stosowania procedur, a tym samym zniechęcić również do wtórnego przemieszczania się osoby ubiegające się o udzielenie ochrony międzynarodowej. Z tego względu możliwość korzystania z wykazów lub uznań krajowych powinna zostać zniesiona w terminie pięciu lat od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

(48)  Ustanowienie unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia oraz unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów trzecich powinno rozwiązać również kwestię niektórych istniejących różnic między krajowymi wykazami bezpiecznych krajów obowiązującymi w państwach członkowskich. Chociaż państwa członkowskie powinny zachować prawo do stosowania lub wprowadzania przepisów pozwalających na uznanie na poziomie krajowym państw trzecich innych niż te, które uznano za bezpieczne kraje trzecie na poziomie unijnym lub które znajdują się w unijnym wspólnym wykazie jako bezpieczne kraje pochodzenia, ustanowienie takiego wspólnego uznania lub wykazu powinno zapewnić stosowanie tej koncepcji przez wszystkie państwa członkowskie w jednolity sposób w odniesieniu do osób ubiegających się o ochronę międzynarodową, których kraje pochodzenia znajdują się we wspólnym wykazie lub które są związane z bezpiecznym krajem trzecim. Powinno to ułatwić uspójnienie stosowania procedur, a tym samym zniechęcić również do wtórnego przemieszczania się osoby ubiegające się o udzielenie ochrony międzynarodowej.

Or. en

Poprawka 377

Rachida Dati

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 48 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(48a) Z myślą o harmonizacji krajowych wykazów bezpiecznych krajów pochodzenia Komisja Europejska okresowo analizuje sytuację w państwach trzecich, aby upewnić się, że wspólny wykaz bezpiecznych krajów pochodzenia jest kompletny i skuteczny. W razie potrzeby powinna następnie przedstawić wniosek w sprawie rozszerzenia unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia. Państwa członkowskie muszą także mieć możliwość przedstawienia Komisji propozycji dodania państw trzecich do tego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia. Komisja w terminie sześciu miesięcy powinna rozpatrzyć te wnioski w oparciu o szereg źródeł informacji, jakie ma do dyspozycji, i jeżeli jest to uzasadnione, formułuje wniosek mający na celu rozszerzenie wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia. Komisja powinna zapewnić, by obecności państwa trzeciego w unijnym wspólnym wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia towarzyszyła skuteczna unijna polityka powrotów i skuteczne umowy o readmisji, których pełne poszanowanie powinno być warunkiem przekazywania unijnej pomocy tym krajom.

Or. fr

Poprawka 378

Péter Niedermüller, Sylvie Guillaume

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 48 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(48a) Unijny wspólny wykaz bezpiecznych krajów pochodzenia nie powinien mieć na celu ograniczenia liczby osób ubiegających się o azyl pochodzących z krajów, które charakteryzują się zarówno wysoką liczbą wniosków, jak i niskim wskaźnikiem przyznawania azylu. Uznanie państwa trzeciego jako bezpiecznego kraju pochodzenia powinno opierać się jedynie na zbadaniu zgodności sytuacji danego kraju ze wspólnymi kryteriami określonymi w tym rozporządzeniu na potrzeby uznawania bezpiecznych krajów pochodzenia.

Or. en

Poprawka 379

Ska Keller

w imieniu grupy Verts/ALE

Jean Lambert, Judith Sargentini

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 49

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(49) Komisja, wspomagana przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu, powinna dokonywać regularnego przeglądu sytuacji w państwach trzecich, które uznano za bezpieczne kraje trzecie na poziomie unijnym lub które znajdują się w unijnym wspólnym wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia. W przypadku nagłego pogorszenia sytuacji w państwie trzecim Komisja powinna mieć możliwość zawieszenia uznania tego państwa trzeciego za bezpieczny kraj trzeci na poziomie unijnym lub zawieszenia obecności tego państwa trzeciego w unijnym wspólnym wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia na określony czas w drodze aktu delegowanego zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Ponadto w takim przypadku Komisja powinna zaproponować zmianę mającą na celu zniesienie uznania państwa trzeciego za bezpieczny kraj trzeci na poziomie unijnym lub usunięcie tego państwa trzeciego z unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia w ciągu trzech miesięcy od przyjęcia aktu delegowanego zawieszającego uznanie lub obecność państwa trzeciego.

skreśla się

Or. en

Poprawka 380

Jussi Halla-aho

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 49

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(49)  Komisja, wspomagana przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu, powinna dokonywać regularnego przeglądu sytuacji w państwach trzecich, które uznano za bezpieczne kraje trzecie na poziomie unijnym lub które znajdują się w unijnym wspólnym wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia. W przypadku nagłego pogorszenia sytuacji w państwie trzecim Komisja powinna mieć możliwość zawieszenia uznania tego państwa trzeciego za bezpieczny kraj trzeci na poziomie unijnym lub zawieszenia obecności tego państwa trzeciego w unijnym wspólnym wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia na określony czas w drodze aktu delegowanego zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Ponadto w takim przypadku Komisja powinna zaproponować zmianę mającą na celu zniesienie uznania państwa trzeciego za bezpieczny kraj trzeci na poziomie unijnym lub usunięcie tego państwa trzeciego z unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia w ciągu trzech miesięcy od przyjęcia aktu delegowanego zawieszającego uznanie lub obecność państwa trzeciego.

(49)  Komisja, wspomagana przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu, powinna dokonywać regularnego przeglądu sytuacji w państwach trzecich, które uznano za bezpieczne kraje trzecie na poziomie unijnym lub które znajdują się w unijnym wspólnym wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia i monitorować sytuację w nowych krajach, które potencjalnie mogłyby się w tym wykazie znaleźć w celu uznania ich za bezpieczne kraje trzecie na poziomie unijnym lub dodania ich do unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia. W przypadku nagłego pogorszenia sytuacji w państwie trzecim Komisja powinna mieć możliwość zawieszenia uznania tego państwa trzeciego za bezpieczny kraj trzeci na poziomie unijnym lub zawieszenia obecności tego państwa trzeciego w unijnym wspólnym wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia na określony czas w drodze aktu delegowanego zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Ponadto w takim przypadku Komisja powinna zaproponować zmianę mającą na celu zniesienie uznania państwa trzeciego za bezpieczny kraj trzeci na poziomie unijnym lub usunięcie tego państwa trzeciego z unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia w ciągu trzech miesięcy od przyjęcia aktu delegowanego zawieszającego uznanie lub obecność państwa trzeciego.

Or. en

Poprawka 381

Rachida Dati

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 49

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(49)  Komisja, wspomagana przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu, powinna dokonywać regularnego przeglądu sytuacji w państwach trzecich, które uznano za bezpieczne kraje trzecie na poziomie unijnym lub które znajdują się w unijnym wspólnym wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia. W przypadku nagłego pogorszenia sytuacji w państwie trzecim Komisja powinna mieć możliwość zawieszenia uznania tego państwa trzeciego za bezpieczny kraj trzeci na poziomie unijnym lub zawieszenia obecności tego państwa trzeciego w unijnym wspólnym wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia na określony czas w drodze aktu delegowanego zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Ponadto w takim przypadku Komisja powinna zaproponować zmianę mającą na celu zniesienie uznania państwa trzeciego za bezpieczny kraj trzeci na poziomie unijnym lub usunięcie tego państwa trzeciego z unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia w ciągu trzech miesięcy od przyjęcia aktu delegowanego zawieszającego uznanie lub obecność państwa trzeciego.

(49)  Komisja, wspomagana przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu, powinna dokonywać regularnego przeglądu sytuacji w państwach trzecich, które uznano za bezpieczne kraje trzecie na poziomie unijnym lub które znajdują się w unijnym wspólnym wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia. W przypadku nagłego pogorszenia sytuacji w państwie trzecim Komisja powinna mieć możliwość zawieszenia uznania tego państwa trzeciego za bezpieczny kraj trzeci na poziomie unijnym lub zawieszenia obecności tego państwa trzeciego w unijnym wspólnym wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia na określony czas w drodze aktu delegowanego zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Ponadto w takim przypadku Komisja powinna zaproponować zmianę mającą na celu zniesienie uznania państwa trzeciego za bezpieczny kraj trzeci na poziomie unijnym lub usunięcie tego państwa trzeciego z unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia w ciągu trzech miesięcy od przyjęcia aktu delegowanego zawieszającego uznanie lub obecność państwa trzeciego. Jeżeli takiej propozycji zmiany nie złożono w tym wyznaczonym czasie, akt delegowany powinien przestać obowiązywać.

Or. fr

Poprawka 382

Marina Albiol Guzmán

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 49

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(49)  Komisja, wspomagana przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu, powinna dokonywać regularnego przeglądu sytuacji w państwach trzecich, które uznano za bezpieczne kraje trzecie na poziomie unijnym lub które znajdują się w unijnym wspólnym wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia. W przypadku nagłego pogorszenia sytuacji w państwie trzecim Komisja powinna mieć możliwość zawieszenia uznania tego państwa trzeciego za bezpieczny kraj trzeci na poziomie unijnym lub zawieszenia obecności tego państwa trzeciego w unijnym wspólnym wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia na określony czas w drodze aktu delegowanego zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Ponadto w takim przypadku Komisja powinna zaproponować zmianę mającą na celu zniesienie uznania państwa trzeciego za bezpieczny kraj trzeci na poziomie unijnym lub usunięcie tego państwa trzeciego z unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia w ciągu trzech miesięcy od przyjęcia aktu delegowanego zawieszającego uznanie lub obecność państwa trzeciego.

(49)  Komisja, wspomagana przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu, powinna dokonywać regularnego przeglądu sytuacji w państwach trzecich, które uznano za bezpieczne kraje trzecie na poziomie unijnym lub które znajdują się w unijnym wspólnym wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia. W przypadku nagłego pogorszenia sytuacji w państwie trzecim Komisja powinna mieć możliwość zawieszenia uznania tego państwa trzeciego za bezpieczny kraj trzeci na poziomie unijnym lub zawieszenia obecności tego państwa trzeciego w unijnym wspólnym wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia. Ponadto w takim przypadku Komisja powinna zaproponować zmianę mającą na celu zniesienie uznania państwa trzeciego za bezpieczny kraj trzeci na poziomie unijnym lub usunięcie tego państwa trzeciego z unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia w ciągu trzech miesięcy od przyjęcia aktu delegowanego zawieszającego uznanie lub obecność państwa trzeciego.

Or. en

Poprawka 383

Péter Niedermüller, Sylvie Guillaume

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 49

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(49)  Komisja, wspomagana przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu, powinna dokonywać regularnego przeglądu sytuacji w państwach trzecich, które uznano za bezpieczne kraje trzecie na poziomie unijnym lub które znajdują się w unijnym wspólnym wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia. W przypadku nagłego pogorszenia sytuacji w państwie trzecim Komisja powinna mieć możliwość zawieszenia uznania tego państwa trzeciego za bezpieczny kraj trzeci na poziomie unijnym lub zawieszenia obecności tego państwa trzeciego w unijnym wspólnym wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia na określony czas w drodze aktu delegowanego zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Ponadto w takim przypadku Komisja powinna zaproponować zmianę mającą na celu zniesienie uznania państwa trzeciego za bezpieczny kraj trzeci na poziomie unijnym lub usunięcie tego państwa trzeciego z unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia w ciągu trzech miesięcy od przyjęcia aktu delegowanego zawieszającego uznanie lub obecność państwa trzeciego.

(49)  Komisja, wspomagana przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu, powinna dokonywać regularnego przeglądu sytuacji w państwach trzecich, które uznano za bezpieczne kraje trzecie na poziomie unijnym lub które znajdują się w unijnym wspólnym wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia. W przypadku nagłego pogorszenia sytuacji w państwie trzecim Komisja powinna mieć możliwość zawieszenia uznania tego państwa trzeciego za bezpieczny kraj trzeci na poziomie unijnym lub zawieszenia obecności tego państwa trzeciego w unijnym wspólnym wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia na określony czas w drodze aktu delegowanego zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Ponadto w takim przypadku Komisja powinna zaproponować zmianę mającą na celu zniesienie uznania państwa trzeciego za bezpieczny kraj trzeci na poziomie unijnym lub usunięcie tego państwa trzeciego z unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia w ciągu sześciu miesięcy od przyjęcia aktu delegowanego zawieszającego uznanie lub obecność państwa trzeciego.

Or. en

Poprawka 384

Ska Keller

w imieniu grupy Verts/ALE

Jean Lambert, Judith Sargentini

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 50

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(50) Do celów tej merytorycznej oceny Komisja powinna wziąć pod uwagę informacje z różnych źródeł, którymi dysponuje, w tym w szczególności swoje roczne sprawozdania z postępów w państwach trzecich uznanych za kraje kandydujące przez Radę Europejską, regularne sprawozdania Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych oraz informacje pochodzące od państw członkowskich, Agencji Unii Europejskiej ds. Azylu, Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców, Rady Europy i innych odpowiednich organizacji międzynarodowych. Komisja powinna móc przedłużyć zawieszenie uznania państwa trzeciego za bezpieczny kraj pochodzenia na poziomie unijnym lub zawieszenie obecności państwa trzeciego w unijnym wspólnym wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia na okres sześciu miesięcy oraz mieć możliwość ponownego jednokrotnego przedłużenia tego zawieszenia. Szczególnie istotne jest przeprowadzenie przez Komisję odpowiednich konsultacji, w tym na poziomie ekspertów, w trakcie prac przygotowawczych. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

skreśla się

Or. en

Poprawka 385

Jussi Halla-aho

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 50

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(50)  Do celów tej merytorycznej oceny Komisja powinna wziąć pod uwagę informacje z różnych źródeł, którymi dysponuje, w tym w szczególności swoje roczne sprawozdania z postępów w państwach trzecich uznanych za kraje kandydujące przez Radę Europejską, regularne sprawozdania Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych oraz informacje pochodzące od państw członkowskich, Agencji Unii Europejskiej ds. Azylu, Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców, Rady Europy i innych odpowiednich organizacji międzynarodowych. Komisja powinna móc przedłużyć zawieszenie uznania państwa trzeciego za bezpieczny kraj pochodzenia na poziomie unijnym lub zawieszenie obecności państwa trzeciego w unijnym wspólnym wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia na okres sześciu miesięcy oraz mieć możliwość ponownego jednokrotnego przedłużenia tego zawieszenia. Szczególnie istotne jest przeprowadzenie przez Komisję odpowiednich konsultacji, w tym na poziomie ekspertów, w trakcie prac przygotowawczych. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

(50)  Do celów tej merytorycznej oceny Komisja powinna wziąć pod uwagę informacje z różnych źródeł, którymi dysponuje, w tym w szczególności swoje roczne sprawozdania z postępów w państwach trzecich uznanych za kraje kandydujące przez Radę Europejską, regularne sprawozdania Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych oraz informacje pochodzące od państw członkowskich, Agencji Unii Europejskiej ds. Azylu. Komisja powinna móc przedłużyć zawieszenie uznania państwa trzeciego za bezpieczny kraj pochodzenia na poziomie unijnym lub zawieszenie obecności państwa trzeciego w unijnym wspólnym wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia na okres trzech miesięcy oraz mieć możliwość ponownego jednokrotnego przedłużenia tego zawieszenia. Szczególnie istotne jest przeprowadzenie przez Komisję odpowiednich konsultacji, w tym na poziomie ekspertów, w trakcie prac przygotowawczych. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

Or. en

Poprawka 386

Marina Albiol Guzmán

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 50

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(50)  Do celów tej merytorycznej oceny Komisja powinna wziąć pod uwagę informacje z różnych źródeł, którymi dysponuje, w tym w szczególności swoje roczne sprawozdania z postępów w państwach trzecich uznanych za kraje kandydujące przez Radę Europejską, regularne sprawozdania Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych oraz informacje pochodzące od państw członkowskich, Agencji Unii Europejskiej ds. Azylu, Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców, Rady Europy i innych odpowiednich organizacji międzynarodowych. Komisja powinna móc przedłużyć zawieszenie uznania państwa trzeciego za bezpieczny kraj pochodzenia na poziomie unijnym lub zawieszenie obecności państwa trzeciego w unijnym wspólnym wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia na okres sześciu miesięcy oraz mieć możliwość ponownego jednokrotnego przedłużenia tego zawieszenia. Szczególnie istotne jest przeprowadzenie przez Komisję odpowiednich konsultacji, w tym na poziomie ekspertów, w trakcie prac przygotowawczych. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

(50)  Do celów tej merytorycznej oceny Komisja powinna wziąć pod uwagę informacje z różnych źródeł, którymi dysponuje, w tym w szczególności swoje roczne sprawozdania z postępów w państwach trzecich uznanych za kraje kandydujące przez Radę Europejską, regularne sprawozdania Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych oraz informacje pochodzące od Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców, Rady Europy i innych odpowiednich rządowych i pozarządowych organizacji międzynarodowych. Komisja powinna móc przedłużyć zawieszenie uznania państwa trzeciego za bezpieczny kraj pochodzenia na poziomie unijnym lub zawieszenie obecności państwa trzeciego w unijnym wspólnym wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia na okres sześciu miesięcy oraz mieć możliwość ponownego jednokrotnego przedłużenia tego zawieszenia. Szczególnie istotne jest przeprowadzenie przez Komisję odpowiednich konsultacji, w tym na poziomie ekspertów, w trakcie prac przygotowawczych. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

Or. en

Poprawka 387

Ska Keller

w imieniu grupy Verts/ALE

Jean Lambert, Judith Sargentini

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 51

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(51) Po upływie ważności aktu delegowanego i jego przedłużeń, jeżeli nowy akt delegowany nie zostanie przyjęty, uznanie państwa trzeciego za bezpieczny kraj trzeci na poziomie unijnym lub obecność państwa trzeciego w unijnym wspólnym wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia nie powinny być dłużej zawieszone. Pozostaje to bez uszczerbku dla jakiejkolwiek proponowanej zmiany mającej na celu usunięcie państwa trzeciego z wykazów.

skreśla się

Or. en

Poprawka 388

Marina Albiol Guzmán

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 51

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(51) Po upływie ważności aktu delegowanego i jego przedłużeń, jeżeli nowy akt delegowany nie zostanie przyjęty, uznanie państwa trzeciego za bezpieczny kraj trzeci na poziomie unijnym lub obecność państwa trzeciego w unijnym wspólnym wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia nie powinny być dłużej zawieszone. Pozostaje to bez uszczerbku dla jakiejkolwiek proponowanej zmiany mającej na celu usunięcie państwa trzeciego z wykazów.

skreśla się

Or. en

Poprawka 389

Udo Voigt

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 52

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(52) Komisja, wspomagana przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu, powinna dokonywać regularnego przeglądu sytuacji w państwach trzecich, które usunięto z unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia lub bezpiecznych krajów trzecich, w tym w przypadku gdy państwo członkowskie powiadamia Komisję, że na podstawie merytorycznej oceny uznaje, iż w następstwie zmiany sytuacji w danym państwie trzecim ponownie spełnia ono warunki uznania za bezpieczne określone w niniejszym rozporządzeniu. W takim przypadku państwa członkowskie mogłyby uznać to państwo trzecie za bezpieczny kraj trzeci lub bezpieczny kraj pochodzenia na poziomie krajowym tylko pod warunkiem, że Komisja nie wyrazi sprzeciwu wobec tego uznania. Jeżeli Komisja uzna, że warunki te są spełnione, może zaproponować zmianę wykazu państw trzecich uznanych za bezpieczne kraje trzecie na poziomie unijnym lub unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia, aby włączyć do nich dane państwo trzecie.

skreśla się

Or. de

Poprawka 390

Marina Albiol Guzmán

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 52

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(52) Komisja, wspomagana przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu, powinna dokonywać regularnego przeglądu sytuacji w państwach trzecich, które usunięto z unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia lub bezpiecznych krajów trzecich, w tym w przypadku gdy państwo członkowskie powiadamia Komisję, że na podstawie merytorycznej oceny uznaje, iż w następstwie zmiany sytuacji w danym państwie trzecim ponownie spełnia ono warunki uznania za bezpieczne określone w niniejszym rozporządzeniu. W takim przypadku państwa członkowskie mogłyby uznać to państwo trzecie za bezpieczny kraj trzeci lub bezpieczny kraj pochodzenia na poziomie krajowym tylko pod warunkiem, że Komisja nie wyrazi sprzeciwu wobec tego uznania. Jeżeli Komisja uzna, że warunki te są spełnione, może zaproponować zmianę wykazu państw trzecich uznanych za bezpieczne kraje trzecie na poziomie unijnym lub unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia, aby włączyć do nich dane państwo trzecie.

skreśla się

Or. en

Poprawka 391

Ska Keller

w imieniu grupy Verts/ALE

Jean Lambert, Judith Sargentini

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 52

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(52) Komisja, wspomagana przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu, powinna dokonywać regularnego przeglądu sytuacji w państwach trzecich, które usunięto z unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia lub bezpiecznych krajów trzecich, w tym w przypadku gdy państwo członkowskie powiadamia Komisję, że na podstawie merytorycznej oceny uznaje, iż w następstwie zmiany sytuacji w danym państwie trzecim ponownie spełnia ono warunki uznania za bezpieczne określone w niniejszym rozporządzeniu. W takim przypadku państwa członkowskie mogłyby uznać to państwo trzecie za bezpieczny kraj trzeci lub bezpieczny kraj pochodzenia na poziomie krajowym tylko pod warunkiem, że Komisja nie wyrazi sprzeciwu wobec tego uznania. Jeżeli Komisja uzna, że warunki te są spełnione, może zaproponować zmianę wykazu państw trzecich uznanych za bezpieczne kraje trzecie na poziomie unijnym lub unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia, aby włączyć do nich dane państwo trzecie.

skreśla się

Or. en

Poprawka 392

Jussi Halla-aho

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 52

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(52)  Komisja, wspomagana przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu, powinna dokonywać regularnego przeglądu sytuacji w państwach trzecich, które usunięto z unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia lub bezpiecznych krajów trzecich, w tym w przypadku gdy państwo członkowskie powiadamia Komisję, że na podstawie merytorycznej oceny uznaje, iż w następstwie zmiany sytuacji w danym państwie trzecim ponownie spełnia ono warunki uznania za bezpieczne określone w niniejszym rozporządzeniu. W takim przypadku państwa członkowskie mogłyby uznać to państwo trzecie za bezpieczny kraj trzeci lub bezpieczny kraj pochodzenia na poziomie krajowym tylko pod warunkiem, że Komisja nie wyrazi sprzeciwu wobec tego uznania. Jeżeli Komisja uzna, że warunki te są spełnione, może zaproponować zmianę wykazu państw trzecich uznanych za bezpieczne kraje trzecie na poziomie unijnym lub unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia, aby włączyć do nich dane państwo trzecie.

(52)  Komisja, wspomagana przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu, powinna dokonywać regularnego przeglądu sytuacji w państwach trzecich, które usunięto z unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia lub bezpiecznych krajów trzecich i nowych krajów, które potencjalnie mogłyby się w tym wykazie znaleźć, w tym w przypadku gdy państwo członkowskie powiadamia Komisję, że na podstawie merytorycznej oceny uznaje, iż w następstwie zmiany sytuacji w danym państwie trzecim spełnia ono warunki uznania za bezpieczne określone w niniejszym rozporządzeniu. W takim przypadku państwa członkowskie mogłyby uznać to państwo trzecie za bezpieczny kraj trzeci lub bezpieczny kraj pochodzenia na poziomie krajowym. Jeżeli Komisja uzna, że warunki te są spełnione, powinna zaproponować zmianę wykazu państw trzecich uznanych za bezpieczne kraje trzecie na poziomie unijnym lub unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia, aby włączyć do nich dane państwo trzecie. W przypadku nagłej poprawy sytuacji w państwie trzecim, które potencjalnie mogłoby się znaleźć w wykazie, Komisja mogłaby zastosować procedurę aktu delegowanego, a następnie wystąpić z wnioskiem zmiany niniejszego rozporządzenia w celu przyśpieszenia procedury.

Or. en

Poprawka 393

Péter Niedermüller, Sylvie Guillaume

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 52

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(52)  Komisja, wspomagana przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu, powinna dokonywać regularnego przeglądu sytuacji w państwach trzecich, które usunięto z unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia lub bezpiecznych krajów trzecich, w tym w przypadku gdy państwo członkowskie powiadamia Komisję, że na podstawie merytorycznej oceny uznaje, iż w następstwie zmiany sytuacji w danym państwie trzecim ponownie spełnia ono warunki uznania za bezpieczne określone w niniejszym rozporządzeniu. W takim przypadku państwa członkowskie mogłyby uznać to państwo trzecie za bezpieczny kraj trzeci lub bezpieczny kraj pochodzenia na poziomie krajowym tylko pod warunkiem, że Komisja nie wyrazi sprzeciwu wobec tego uznania. Jeżeli Komisja uzna, że warunki te są spełnione, może zaproponować zmianę wykazu państw trzecich uznanych za bezpieczne kraje trzecie na poziomie unijnym lub unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia, aby włączyć do nich dane państwo trzecie.

(52)  Komisja, wspomagana przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu, powinna dokonywać regularnego przeglądu sytuacji w państwach trzecich, które usunięto z unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia lub bezpiecznych krajów trzecich. W przypadku gdy państwo trzecie zostało usunięte ze wspólnego unijnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia, państwo członkowskie może powiadomić Komisję, jeżeli uważa, że w następstwie zmiany sytuacji w danym państwie trzecim, spełnia ono ponownie kryteria określone w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, kwalifikujące je do włączenia do wspólnego unijnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia. Komisja dokonuje analizy każdego takiego powiadomienia ze strony państwa członkowskiego i w stosownych przypadkach zwraca się do Parlamentu Europejskiego i Rady z wnioskiem o odpowiednią zmianę wspólnego unijnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia. W przypadku gdy Komisja nie złoży takiego wniosku, państwa członkowskie nie określają tego kraju jako bezpieczny kraj pochodzenia na szczeblu krajowym.

Or. en

Poprawka 394

Rachida Dati

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 52

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(52)  Komisja, wspomagana przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu, powinna dokonywać regularnego przeglądu sytuacji w państwach trzecich, które usunięto z unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia lub bezpiecznych krajów trzecich, w tym w przypadku gdy państwo członkowskie powiadamia Komisję, że na podstawie merytorycznej oceny uznaje, iż w następstwie zmiany sytuacji w danym państwie trzecim ponownie spełnia ono warunki uznania za bezpieczne określone w niniejszym rozporządzeniu. W takim przypadku państwa członkowskie mogłyby uznać to państwo trzecie za bezpieczny kraj trzeci lub bezpieczny kraj pochodzenia na poziomie krajowym tylko pod warunkiem, że Komisja nie wyrazi sprzeciwu wobec tego uznania. Jeżeli Komisja uzna, że warunki te są spełnione, może zaproponować zmianę wykazu państw trzecich uznanych za bezpieczne kraje trzecie na poziomie unijnym lub unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia, aby włączyć do nich dane państwo trzecie.

(52)  Komisja, wspomagana przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu, powinna dokonywać regularnego przeglądu sytuacji w państwach trzecich, które usunięto z unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia lub bezpiecznych krajów trzecich, w tym w przypadku gdy państwo członkowskie powiadamia Komisję, że na podstawie merytorycznej oceny uznaje, iż w następstwie zmiany sytuacji w danym państwie trzecim ponownie spełnia ono warunki uznania za bezpieczne określone w niniejszym rozporządzeniu. W takim przypadku państwa członkowskie mogłyby uznać to państwo trzecie za bezpieczny kraj trzeci lub bezpieczny kraj pochodzenia na poziomie krajowym tylko pod warunkiem, że Komisja nie wyrazi sprzeciwu wobec tego uznania. Jeżeli Komisja uzna, że warunki te są spełnione, powinna zaproponować zmianę wykazu państw trzecich uznanych za bezpieczne kraje trzecie na poziomie unijnym lub unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia, aby włączyć do nich dane państwo trzecie.

Or. fr

Poprawka 395

Brice Hortefeux

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 52

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(52)  Komisja, wspomagana przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu, powinna dokonywać regularnego przeglądu sytuacji w państwach trzecich, które usunięto z unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia lub bezpiecznych krajów trzecich, w tym w przypadku gdy państwo członkowskie powiadamia Komisję, że na podstawie merytorycznej oceny uznaje, iż w następstwie zmiany sytuacji w danym państwie trzecim ponownie spełnia ono warunki uznania za bezpieczne określone w niniejszym rozporządzeniu. W takim przypadku państwa członkowskie mogłyby uznać to państwo trzecie za bezpieczny kraj trzeci lub bezpieczny kraj pochodzenia na poziomie krajowym tylko pod warunkiem, że Komisja nie wyrazi sprzeciwu wobec tego uznania. Jeżeli Komisja uzna, że warunki te są spełnione, może zaproponować zmianę wykazu państw trzecich uznanych za bezpieczne kraje trzecie na poziomie unijnym lub unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia, aby włączyć do nich dane państwo trzecie.

(52)  Komisja, wspomagana przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu, powinna dokonywać regularnego przeglądu sytuacji w państwach trzecich, które usunięto z unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia lub bezpiecznych krajów trzecich, w tym w przypadku gdy państwo członkowskie powiadamia Komisję, że na podstawie merytorycznej oceny uznaje, iż w następstwie zmiany sytuacji w danym państwie trzecim ponownie spełnia ono warunki uznania za bezpieczne określone w niniejszej dyrektywie. W takim przypadku państwa członkowskie mogłyby uznać to państwo trzecie za bezpieczny kraj trzeci lub bezpieczny kraj pochodzenia na poziomie krajowym tylko pod warunkiem, że Komisja nie wyrazi sprzeciwu wobec tego uznania. Jeżeli Komisja uzna, że warunki te są spełnione, może zaproponować zmianę wykazu państw trzecich uznanych za bezpieczne kraje trzecie na poziomie unijnym lub unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia, aby włączyć do nich dane państwo trzecie.

Or. fr

Poprawka 396

Marina Albiol Guzmán

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 53

Tekst proponowany przez Komisję	Poprawka
(53) Jeżeli chodzi o bezpieczne kraje pochodzenia, w następstwie konkluzji Rady ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych z dnia 20 lipca 2015 r., w których państwa członkowskie uzgodniły, że priorytetowo należy potraktować ocenę bezpieczeństwa Bałkanów Zachodnich przez wszystkie państwa członkowskie, w dniu 2 września 2015 r. Agencja Unii Europejskiej ds. Azylu zorganizowała spotkanie z ekspertami z państw członkowskich, podczas którego osiągnięto szeroki konsensus, że Albania, Bośnia i Hercegowina, Kosowo*30, była jugosłowiańska republika Macedonii, Czarnogóra oraz Serbia powinny zostać uznane za bezpieczne kraje pochodzenia w rozumieniu niniejszego rozporządzenia.	skreśla się
_________________
30 * Użycie tej nazwy pozostaje bez uszczerbku dla stanowiska w sprawie statusu Kosowa i jest zgodne z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ 1244/99 oraz opinią Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości na temat ogłoszenia przez Kosowo niepodległości.

Or. en

Poprawka 397

Ska Keller

w imieniu grupy Verts/ALE

Jean Lambert, Judith Sargentini

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 53

Tekst proponowany przez Komisję	Poprawka
(53) Jeżeli chodzi o bezpieczne kraje pochodzenia, w następstwie konkluzji Rady ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych z dnia 20 lipca 2015 r., w których państwa członkowskie uzgodniły, że priorytetowo należy potraktować ocenę bezpieczeństwa Bałkanów Zachodnich przez wszystkie państwa członkowskie, w dniu 2 września 2015 r. Agencja Unii Europejskiej ds. Azylu zorganizowała spotkanie z ekspertami z państw członkowskich, podczas którego osiągnięto szeroki konsensus, że Albania, Bośnia i Hercegowina, Kosowo*30, była jugosłowiańska republika Macedonii, Czarnogóra oraz Serbia powinny zostać uznane za bezpieczne kraje pochodzenia w rozumieniu niniejszego rozporządzenia.	skreśla się
_________________
30 * Użycie tej nazwy pozostaje bez uszczerbku dla stanowiska w sprawie statusu Kosowa i jest zgodne z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ 1244/99 oraz opinią Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości na temat ogłoszenia przez Kosowo niepodległości.

Or. en

Poprawka 398

Ska Keller

w imieniu grupy Verts/ALE

Jean Lambert, Judith Sargentini

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 54

Tekst proponowany przez Komisję	Poprawka
(54) Na podstawie informacji z różnych źródeł, w tym w szczególności sprawozdań Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych i informacji pochodzących od państw członkowskich, Agencji Unii Europejskiej ds. Azylu, Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców, Rady Europy i innych odpowiednich organizacji międzynarodowych, niektóre kraje trzecie uznaje się za bezpieczne kraje pochodzenia.	skreśla się

Or. en

Poprawka 399

Marina Albiol Guzmán

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 54

Tekst proponowany przez Komisję	Poprawka
(54) Na podstawie informacji z różnych źródeł, w tym w szczególności sprawozdań Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych i informacji pochodzących od państw członkowskich, Agencji Unii Europejskiej ds. Azylu, Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców, Rady Europy i innych odpowiednich organizacji międzynarodowych, niektóre kraje trzecie uznaje się za bezpieczne kraje pochodzenia.	skreśla się

Or. en

Poprawka 400

Jussi Halla-aho

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 54

Tekst proponowany przez Komisję	Poprawka
(54)  Na podstawie informacji z różnych źródeł, w tym w szczególności sprawozdań Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych i informacji pochodzących od państw członkowskich, Agencji Unii Europejskiej ds. Azylu, Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców, Rady Europy i innych odpowiednich organizacji międzynarodowych, niektóre kraje trzecie uznaje się za bezpieczne kraje pochodzenia.	(54)  Na podstawie informacji z różnych źródeł, w tym w szczególności sprawozdań Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych i informacji pochodzących od państw członkowskich i Agencji Unii Europejskiej ds. Azylu, niektóre kraje trzecie uznaje się za bezpieczne kraje pochodzenia.

Or. en

Poprawka 401

Ska Keller

w imieniu grupy Verts/ALE

Jean Lambert, Judith Sargentini

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 55

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(55) Jeśli chodzi o Albanię, podstawa prawna ochrony przed prześladowaniem i złym traktowaniem jest należycie zagwarantowana dzięki przepisom prawa materialnego i procesowego w zakresie praw człowieka oraz prawa antydyskryminacyjnego, w tym dzięki uczestnictwu we wszystkich najważniejszych międzynarodowych traktatach dotyczących praw człowieka. W 2014 r. Europejski Trybunał Praw Człowieka stwierdził naruszenia w czterech spośród 150 wniosków. Nie ma żadnych oznak jakichkolwiek incydentów wydalenia, odesłania lub ekstradycji własnych obywateli do państw trzecich, w których między innymi istnieje poważne ryzyko, że mogliby oni zostać poddani karze śmierci, torturom, prześladowaniu lub innemu nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, lub w których ich życie lub wolność byłyby zagrożone z powodu rasy, religii, narodowości, orientacji seksualnej, przynależności do określonej grupy społecznej lub poglądów politycznych, lub w których istnieje poważne ryzyko wydalenia, odesłania czy ekstradycji stamtąd do innego państwa trzeciego. W 2014 r. państwa członkowskie uznały, że 7,8 % (1 040) wniosków o udzielenie azylu złożonych przez obywateli Albanii było uzasadnionych. Co najmniej osiem państw członkowskich wskazało Albanię jako bezpieczny kraj pochodzenia. Albania została uznana za kraj kandydujący przez Radę Europejską. W trakcie procedury uznawania w ocenie stwierdzono, że Albania spełnia kryteria ustanowione przez Radę Europejską podczas posiedzenia w Kopenhadze w dniach 21–22 czerwca 1993 r., odnoszące się do stabilności instytucji gwarantujących demokrację, państwa prawa, praw człowieka oraz poszanowania i ochrony mniejszości, oraz że Albania będzie musiała nadal spełniać te kryteria, aby przystąpić do UE, zgodnie z zaleceniami przedstawionymi w rocznym sprawozdaniu z postępów.

skreśla się

Or. en

Poprawka 402

Marina Albiol Guzmán

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 55

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(55) Jeśli chodzi o Albanię, podstawa prawna ochrony przed prześladowaniem i złym traktowaniem jest należycie zagwarantowana dzięki przepisom prawa materialnego i procesowego w zakresie praw człowieka oraz prawa antydyskryminacyjnego, w tym dzięki uczestnictwu we wszystkich najważniejszych międzynarodowych traktatach dotyczących praw człowieka. W 2014 r. Europejski Trybunał Praw Człowieka stwierdził naruszenia w czterech spośród 150 wniosków. Nie ma żadnych oznak jakichkolwiek incydentów wydalenia, odesłania lub ekstradycji własnych obywateli do państw trzecich, w których między innymi istnieje poważne ryzyko, że mogliby oni zostać poddani karze śmierci, torturom, prześladowaniu lub innemu nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, lub w których ich życie lub wolność byłyby zagrożone z powodu rasy, religii, narodowości, orientacji seksualnej, przynależności do określonej grupy społecznej lub poglądów politycznych, lub w których istnieje poważne ryzyko wydalenia, odesłania czy ekstradycji stamtąd do innego państwa trzeciego. W 2014 r. państwa członkowskie uznały, że 7,8 % (1 040) wniosków o udzielenie azylu złożonych przez obywateli Albanii było uzasadnionych. Co najmniej osiem państw członkowskich wskazało Albanię jako bezpieczny kraj pochodzenia. Albania została uznana za kraj kandydujący przez Radę Europejską. W trakcie procedury uznawania w ocenie stwierdzono, że Albania spełnia kryteria ustanowione przez Radę Europejską podczas posiedzenia w Kopenhadze w dniach 21–22 czerwca 1993 r., odnoszące się do stabilności instytucji gwarantujących demokrację, państwa prawa, praw człowieka oraz poszanowania i ochrony mniejszości, oraz że Albania będzie musiała nadal spełniać te kryteria, aby przystąpić do UE, zgodnie z zaleceniami przedstawionymi w rocznym sprawozdaniu z postępów.

skreśla się

Or. en

Poprawka 403

Emil Radev

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 55

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(55)  Jeśli chodzi o Albanię, podstawa prawna ochrony przed prześladowaniem i złym traktowaniem jest należycie zagwarantowana dzięki przepisom prawa materialnego i procesowego w zakresie praw człowieka oraz prawa antydyskryminacyjnego, w tym dzięki uczestnictwu we wszystkich najważniejszych międzynarodowych traktatach dotyczących praw człowieka. W 2014 r. Europejski Trybunał Praw Człowieka stwierdził naruszenia w czterech spośród 150 wniosków. Nie ma żadnych oznak jakichkolwiek incydentów wydalenia, odesłania lub ekstradycji własnych obywateli do państw trzecich, w których między innymi istnieje poważne ryzyko, że mogliby oni zostać poddani karze śmierci, torturom, prześladowaniu lub innemu nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, lub w których ich życie lub wolność byłyby zagrożone z powodu rasy, religii, narodowości, orientacji seksualnej, przynależności do określonej grupy społecznej lub poglądów politycznych, lub w których istnieje poważne ryzyko wydalenia, odesłania czy ekstradycji stamtąd do innego państwa trzeciego. W 2014 r. państwa członkowskie uznały, że 7,8 % (1 040) wniosków o udzielenie azylu złożonych przez obywateli Albanii było uzasadnionych. Co najmniej osiem państw członkowskich wskazało Albanię jako bezpieczny kraj pochodzenia. Albania została uznana za kraj kandydujący przez Radę Europejską. W trakcie procedury uznawania w ocenie stwierdzono, że Albania spełnia kryteria ustanowione przez Radę Europejską podczas posiedzenia w Kopenhadze w dniach 21–22 czerwca 1993 r., odnoszące się do stabilności instytucji gwarantujących demokrację, państwa prawa, praw człowieka oraz poszanowania i ochrony mniejszości, oraz że Albania będzie musiała nadal spełniać te kryteria, aby przystąpić do UE, zgodnie z zaleceniami przedstawionymi w rocznym sprawozdaniu z postępów.

(55)  Jeśli chodzi o Albanię, podstawa prawna ochrony przed prześladowaniem i złym traktowaniem jest należycie zagwarantowana dzięki przepisom prawa materialnego i procesowego w zakresie praw człowieka oraz prawa antydyskryminacyjnego, w tym dzięki uczestnictwu we wszystkich najważniejszych międzynarodowych traktatach dotyczących praw człowieka. W 2014 r. Europejski Trybunał Praw Człowieka stwierdził naruszenia w czterech spośród 150 wniosków. Nie ma żadnych oznak jakichkolwiek incydentów wydalenia, odesłania lub ekstradycji własnych obywateli do państw trzecich, w których między innymi istnieje poważne ryzyko, że mogliby oni zostać poddani karze śmierci, torturom, prześladowaniu lub innemu nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, lub w których ich życie lub wolność byłyby zagrożone z powodu rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub poglądów politycznych, lub w których istnieje poważne ryzyko wydalenia, odesłania czy ekstradycji stamtąd do innego państwa trzeciego. W 2014 r. państwa członkowskie uznały, że 7,8 % (1 040) wniosków o udzielenie azylu złożonych przez obywateli Albanii było uzasadnionych. Co najmniej osiem państw członkowskich wskazało Albanię jako bezpieczny kraj pochodzenia. Albania została uznana za kraj kandydujący przez Radę Europejską. W trakcie procedury uznawania w ocenie stwierdzono, że Albania spełnia kryteria ustanowione przez Radę Europejską podczas posiedzenia w Kopenhadze w dniach 21–22 czerwca 1993 r., odnoszące się do stabilności instytucji gwarantujących demokrację, państwa prawa, praw człowieka oraz poszanowania i ochrony mniejszości, oraz że Albania będzie musiała nadal spełniać te kryteria, aby przystąpić do UE, zgodnie z zaleceniami przedstawionymi w rocznym sprawozdaniu z postępów.

Or. bg

Poprawka 404

Ska Keller

w imieniu grupy Verts/ALE

Jean Lambert, Judith Sargentini

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 56

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(56) Jeśli chodzi o Bośnię i Hercegowinę, konstytucja stanowi podstawę podziału kompetencji między narodami składowymi tego kraju. Podstawa prawna ochrony przed prześladowaniem i złym traktowaniem jest należycie zagwarantowana dzięki przepisom prawa materialnego i procesowego w zakresie praw człowieka oraz prawa antydyskryminacyjnego, w tym dzięki uczestnictwu we wszystkich najważniejszych międzynarodowych traktatach dotyczących praw człowieka. W 2014 r. Europejski Trybunał Praw Człowieka stwierdził naruszenia w pięciu spośród 1 196 wniosków. Nie ma żadnych oznak jakichkolwiek incydentów wydalenia, odesłania lub ekstradycji własnych obywateli do państw trzecich, w których między innymi istnieje poważne ryzyko, że mogliby oni zostać poddani karze śmierci, torturom, prześladowaniu lub innemu nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, lub w których ich życie lub wolność byłyby zagrożone z powodu rasy, religii, narodowości, orientacji seksualnej, przynależności do określonej grupy społecznej lub poglądów politycznych, lub w których istnieje poważne ryzyko wydalenia, odesłania czy ekstradycji stamtąd do innego państwa trzeciego. W 2014 r. państwa członkowskie uznały, że 4,6 % (330) wniosków o udzielenie azylu złożonych przez obywateli Bośni i Hercegowiny było uzasadnionych. Co najmniej dziewięć państw członkowskich wskazało Bośnię i Hercegowinę jako bezpieczny kraj pochodzenia.

skreśla się

Or. en

Poprawka 405

Marina Albiol Guzmán

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 56

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(56) Jeśli chodzi o Bośnię i Hercegowinę, konstytucja stanowi podstawę podziału kompetencji między narodami składowymi tego kraju. Podstawa prawna ochrony przed prześladowaniem i złym traktowaniem jest należycie zagwarantowana dzięki przepisom prawa materialnego i procesowego w zakresie praw człowieka oraz prawa antydyskryminacyjnego, w tym dzięki uczestnictwu we wszystkich najważniejszych międzynarodowych traktatach dotyczących praw człowieka. W 2014 r. Europejski Trybunał Praw Człowieka stwierdził naruszenia w pięciu spośród 1 196 wniosków. Nie ma żadnych oznak jakichkolwiek incydentów wydalenia, odesłania lub ekstradycji własnych obywateli do państw trzecich, w których między innymi istnieje poważne ryzyko, że mogliby oni zostać poddani karze śmierci, torturom, prześladowaniu lub innemu nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, lub w których ich życie lub wolność byłyby zagrożone z powodu rasy, religii, narodowości, orientacji seksualnej, przynależności do określonej grupy społecznej lub poglądów politycznych, lub w których istnieje poważne ryzyko wydalenia, odesłania czy ekstradycji stamtąd do innego państwa trzeciego. W 2014 r. państwa członkowskie uznały, że 4,6 % (330) wniosków o udzielenie azylu złożonych przez obywateli Bośni i Hercegowiny było uzasadnionych. Co najmniej dziewięć państw członkowskich wskazało Bośnię i Hercegowinę jako bezpieczny kraj pochodzenia.

skreśla się

Or. en

Poprawka 406

Emil Radev

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 56

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(56)  Jeśli chodzi o Bośnię i Hercegowinę, konstytucja stanowi podstawę podziału kompetencji między narodami składowymi tego kraju. Podstawa prawna ochrony przed prześladowaniem i złym traktowaniem jest należycie zagwarantowana dzięki przepisom prawa materialnego i procesowego w zakresie praw człowieka oraz prawa antydyskryminacyjnego, w tym dzięki uczestnictwu we wszystkich najważniejszych międzynarodowych traktatach dotyczących praw człowieka. W 2014 r. Europejski Trybunał Praw Człowieka stwierdził naruszenia w pięciu spośród 1 196 wniosków. Nie ma żadnych oznak jakichkolwiek incydentów wydalenia, odesłania lub ekstradycji własnych obywateli do państw trzecich, w których między innymi istnieje poważne ryzyko, że mogliby oni zostać poddani karze śmierci, torturom, prześladowaniu lub innemu nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, lub w których ich życie lub wolność byłyby zagrożone z powodu rasy, religii, narodowości, orientacji seksualnej, przynależności do określonej grupy społecznej lub poglądów politycznych, lub w których istnieje poważne ryzyko wydalenia, odesłania czy ekstradycji stamtąd do innego państwa trzeciego. W 2014 r. państwa członkowskie uznały, że 4,6 % (330) wniosków o udzielenie azylu złożonych przez obywateli Bośni i Hercegowiny było uzasadnionych. Co najmniej dziewięć państw członkowskich wskazało Bośnię i Hercegowinę jako bezpieczny kraj pochodzenia.

(56)  Jeśli chodzi o Bośnię i Hercegowinę, konstytucja stanowi podstawę podziału kompetencji między narodami składowymi tego kraju. Podstawa prawna ochrony przed prześladowaniem i złym traktowaniem jest należycie zagwarantowana dzięki przepisom prawa materialnego i procesowego w zakresie praw człowieka oraz prawa antydyskryminacyjnego, w tym dzięki uczestnictwu we wszystkich najważniejszych międzynarodowych traktatach dotyczących praw człowieka. W 2014 r. Europejski Trybunał Praw Człowieka stwierdził naruszenia w pięciu spośród 1 196 wniosków. Nie ma żadnych oznak jakichkolwiek incydentów wydalenia, odesłania lub ekstradycji własnych obywateli do państw trzecich, w których między innymi istnieje poważne ryzyko, że mogliby oni zostać poddani karze śmierci, torturom, prześladowaniu lub innemu nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, lub w których ich życie lub wolność byłyby zagrożone z powodu rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub poglądów politycznych, lub w których istnieje poważne ryzyko wydalenia, odesłania czy ekstradycji stamtąd do innego państwa trzeciego. W 2014 r. państwa członkowskie uznały, że 4,6 % (330) wniosków o udzielenie azylu złożonych przez obywateli Bośni i Hercegowiny było uzasadnionych. Co najmniej dziewięć państw członkowskich wskazało Bośnię i Hercegowinę jako bezpieczny kraj pochodzenia.

Or. bg

Poprawka 407

Marina Albiol Guzmán

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 57

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(57) Jeśli chodzi o byłą jugosłowiańską republikę Macedonii, podstawa prawna ochrony przed prześladowaniem i złym traktowaniem jest należycie zagwarantowana dzięki przepisom prawa materialnego i procesowego w zakresie praw człowieka oraz prawa antydyskryminacyjnego, w tym dzięki uczestnictwu we wszystkich najważniejszych międzynarodowych traktatach dotyczących praw człowieka. W 2014 r. Europejski Trybunał Praw Człowieka stwierdził naruszenia w sześciu spośród 502 wniosków. Nie ma żadnych oznak jakichkolwiek incydentów wydalenia, odesłania lub ekstradycji własnych obywateli do państw trzecich, w których między innymi istnieje poważne ryzyko, że mogliby oni zostać poddani karze śmierci, torturom, prześladowaniu lub innemu nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, lub w których ich życie lub wolność byłyby zagrożone z powodu rasy, religii, narodowości, orientacji seksualnej, przynależności do określonej grupy społecznej lub poglądów politycznych, lub w których istnieje poważne ryzyko wydalenia, odesłania czy ekstradycji stamtąd do innego państwa trzeciego. W 2014 r. państwa członkowskie uznały, że 0,9 % (70) wniosków o udzielenie azylu złożonych przez obywateli byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii było uzasadnionych. Co najmniej siedem państw członkowskich wskazało byłą jugosłowiańską republikę Macedonii jako bezpieczny kraj pochodzenia. Była jugosłowiańska republika Macedonii została uznana za kraj kandydujący przez Radę Europejską. W trakcie procedury uznawania w ocenie stwierdzono, że była jugosłowiańska republika Macedonii spełnia kryteria ustanowione przez Radę Europejską podczas posiedzenia w Kopenhadze w dniach 21–22 czerwca 1993 r., odnoszące się do stabilności instytucji gwarantujących demokrację, państwa prawa, praw człowieka oraz poszanowania i ochrony mniejszości. Była jugosłowiańska republika Macedonii będzie musiała nadal spełniać te kryteria, aby przystąpić do UE, zgodnie z zaleceniami przedstawionymi w rocznym sprawozdaniu z postępów.

skreśla się

Or. en

Poprawka 408

Ska Keller

w imieniu grupy Verts/ALE

Jean Lambert, Judith Sargentini

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 57

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(57) Jeśli chodzi o byłą jugosłowiańską republikę Macedonii, podstawa prawna ochrony przed prześladowaniem i złym traktowaniem jest należycie zagwarantowana dzięki przepisom prawa materialnego i procesowego w zakresie praw człowieka oraz prawa antydyskryminacyjnego, w tym dzięki uczestnictwu we wszystkich najważniejszych międzynarodowych traktatach dotyczących praw człowieka. W 2014 r. Europejski Trybunał Praw Człowieka stwierdził naruszenia w sześciu spośród 502 wniosków. Nie ma żadnych oznak jakichkolwiek incydentów wydalenia, odesłania lub ekstradycji własnych obywateli do państw trzecich, w których między innymi istnieje poważne ryzyko, że mogliby oni zostać poddani karze śmierci, torturom, prześladowaniu lub innemu nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, lub w których ich życie lub wolność byłyby zagrożone z powodu rasy, religii, narodowości, orientacji seksualnej, przynależności do określonej grupy społecznej lub poglądów politycznych, lub w których istnieje poważne ryzyko wydalenia, odesłania czy ekstradycji stamtąd do innego państwa trzeciego. W 2014 r. państwa członkowskie uznały, że 0,9 % (70) wniosków o udzielenie azylu złożonych przez obywateli byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii było uzasadnionych. Co najmniej siedem państw członkowskich wskazało byłą jugosłowiańską republikę Macedonii jako bezpieczny kraj pochodzenia. Była jugosłowiańska republika Macedonii została uznana za kraj kandydujący przez Radę Europejską. W trakcie procedury uznawania w ocenie stwierdzono, że była jugosłowiańska republika Macedonii spełnia kryteria ustanowione przez Radę Europejską podczas posiedzenia w Kopenhadze w dniach 21–22 czerwca 1993 r., odnoszące się do stabilności instytucji gwarantujących demokrację, państwa prawa, praw człowieka oraz poszanowania i ochrony mniejszości. Była jugosłowiańska republika Macedonii będzie musiała nadal spełniać te kryteria, aby przystąpić do UE, zgodnie z zaleceniami przedstawionymi w rocznym sprawozdaniu z postępów.

skreśla się

Or. en

Poprawka 409

Emil Radev

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 57

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(57)  Jeśli chodzi o byłą jugosłowiańską republikę Macedonii, podstawa prawna ochrony przed prześladowaniem i złym traktowaniem jest należycie zagwarantowana dzięki przepisom prawa materialnego i procesowego w zakresie praw człowieka oraz prawa antydyskryminacyjnego, w tym dzięki uczestnictwu we wszystkich najważniejszych międzynarodowych traktatach dotyczących praw człowieka. W 2014 r. Europejski Trybunał Praw Człowieka stwierdził naruszenia w sześciu spośród 502 wniosków. Nie ma żadnych oznak jakichkolwiek incydentów wydalenia, odesłania lub ekstradycji własnych obywateli do państw trzecich, w których między innymi istnieje poważne ryzyko, że mogliby oni zostać poddani karze śmierci, torturom, prześladowaniu lub innemu nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, lub w których ich życie lub wolność byłyby zagrożone z powodu rasy, religii, narodowości, orientacji seksualnej, przynależności do określonej grupy społecznej lub poglądów politycznych, lub w których istnieje poważne ryzyko wydalenia, odesłania czy ekstradycji stamtąd do innego państwa trzeciego. W 2014 r. państwa członkowskie uznały, że 0,9 % (70) wniosków o udzielenie azylu złożonych przez obywateli byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii było uzasadnionych. Co najmniej siedem państw członkowskich wskazało byłą jugosłowiańską republikę Macedonii jako bezpieczny kraj pochodzenia. Była jugosłowiańska republika Macedonii została uznana za kraj kandydujący przez Radę Europejską. W trakcie procedury uznawania w ocenie stwierdzono, że była jugosłowiańska republika Macedonii spełnia kryteria ustanowione przez Radę Europejską podczas posiedzenia w Kopenhadze w dniach 21–22 czerwca 1993 r., odnoszące się do stabilności instytucji gwarantujących demokrację, państwa prawa, praw człowieka oraz poszanowania i ochrony mniejszości. Była jugosłowiańska republika Macedonii będzie musiała nadal spełniać te kryteria, aby przystąpić do UE, zgodnie z zaleceniami przedstawionymi w rocznym sprawozdaniu z postępów.

(57)  Jeśli chodzi o byłą jugosłowiańską republikę Macedonii, podstawa prawna ochrony przed prześladowaniem i złym traktowaniem jest należycie zagwarantowana dzięki przepisom prawa materialnego i procesowego w zakresie praw człowieka oraz prawa antydyskryminacyjnego, w tym dzięki uczestnictwu we wszystkich najważniejszych międzynarodowych traktatach dotyczących praw człowieka. W 2014 r. Europejski Trybunał Praw Człowieka stwierdził naruszenia w sześciu spośród 502 wniosków. Nie ma żadnych oznak jakichkolwiek incydentów wydalenia, odesłania lub ekstradycji własnych obywateli do państw trzecich, w których między innymi istnieje poważne ryzyko, że mogliby oni zostać poddani karze śmierci, torturom, prześladowaniu lub innemu nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, lub w których ich życie lub wolność byłyby zagrożone z powodu rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub poglądów politycznych, lub w których istnieje poważne ryzyko wydalenia, odesłania czy ekstradycji stamtąd do innego państwa trzeciego. W 2014 r. państwa członkowskie uznały, że 0,9 % (70) wniosków o udzielenie azylu złożonych przez obywateli byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii było uzasadnionych. Co najmniej siedem państw członkowskich wskazało byłą jugosłowiańską republikę Macedonii jako bezpieczny kraj pochodzenia. Była jugosłowiańska republika Macedonii została uznana za kraj kandydujący przez Radę Europejską. W trakcie procedury uznawania w ocenie stwierdzono, że była jugosłowiańska republika Macedonii spełnia kryteria ustanowione przez Radę Europejską podczas posiedzenia w Kopenhadze w dniach 21–22 czerwca 1993 r., odnoszące się do stabilności instytucji gwarantujących demokrację, państwa prawa, praw człowieka oraz poszanowania i ochrony mniejszości. Była jugosłowiańska republika Macedonii będzie musiała nadal spełniać te kryteria, aby przystąpić do UE, zgodnie z zaleceniami przedstawionymi w rocznym sprawozdaniu z postępów.

Or. bg

Poprawka 410

Marina Albiol Guzmán

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 58

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(58) Jeśli chodzi o Kosowo*, podstawa prawna ochrony przed prześladowaniem i złym traktowaniem jest należycie zagwarantowana dzięki przepisom prawa materialnego i procesowego w zakresie praw człowieka oraz prawa antydyskryminacyjnego. Nieprzystąpienie przez Kosowo* do odpowiednich międzynarodowych instrumentów w dziedzinie praw człowieka, takich jak EKPC, wynika z braku międzynarodowego konsensusu odnośnie do jego statusu suwerennego państwa. Nie ma żadnych oznak jakichkolwiek incydentów wydalenia, odesłania lub ekstradycji własnych obywateli do państw trzecich, w których między innymi istnieje poważne ryzyko, że mogliby oni zostać poddani karze śmierci, torturom, prześladowaniu lub innemu nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, lub w których ich życie lub wolność byłyby zagrożone z powodu rasy, religii, narodowości, orientacji seksualnej, przynależności do określonej grupy społecznej lub poglądów politycznych, lub w których istnieje poważne ryzyko wydalenia, odesłania czy ekstradycji stamtąd do innego państwa trzeciego. W 2014 r. państwa członkowskie uznały, że 6,3 % (830) wniosków o udzielenie azylu złożonych przez obywateli Kosowa* było uzasadnionych. Co najmniej sześć państw członkowskich wskazało Kosowo* jako bezpieczny kraj pochodzenia.

skreśla się

Or. en

Poprawka 411

Ska Keller

w imieniu grupy Verts/ALE

Judith Sargentini, Jean Lambert

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 58

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(58) Jeśli chodzi o Kosowo*, podstawa prawna ochrony przed prześladowaniem i złym traktowaniem jest należycie zagwarantowana dzięki przepisom prawa materialnego i procesowego w zakresie praw człowieka oraz prawa antydyskryminacyjnego. Nieprzystąpienie przez Kosowo* do odpowiednich międzynarodowych instrumentów w dziedzinie praw człowieka, takich jak EKPC, wynika z braku międzynarodowego konsensusu odnośnie do jego statusu suwerennego państwa. Nie ma żadnych oznak jakichkolwiek incydentów wydalenia, odesłania lub ekstradycji własnych obywateli do państw trzecich, w których między innymi istnieje poważne ryzyko, że mogliby oni zostać poddani karze śmierci, torturom, prześladowaniu lub innemu nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, lub w których ich życie lub wolność byłyby zagrożone z powodu rasy, religii, narodowości, orientacji seksualnej, przynależności do określonej grupy społecznej lub poglądów politycznych, lub w których istnieje poważne ryzyko wydalenia, odesłania czy ekstradycji stamtąd do innego państwa trzeciego. W 2014 r. państwa członkowskie uznały, że 6,3 % (830) wniosków o udzielenie azylu złożonych przez obywateli Kosowa* było uzasadnionych. Co najmniej sześć państw członkowskich wskazało Kosowo* jako bezpieczny kraj pochodzenia.

skreśla się

Or. en

Poprawka 412

Emil Radev

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 58

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(58)  Jeśli chodzi o Kosowo*, podstawa prawna ochrony przed prześladowaniem i złym traktowaniem jest należycie zagwarantowana dzięki przepisom prawa materialnego i procesowego w zakresie praw człowieka oraz prawa antydyskryminacyjnego. Nieprzystąpienie przez Kosowo* do odpowiednich międzynarodowych instrumentów w dziedzinie praw człowieka, takich jak EKPC, wynika z braku międzynarodowego konsensusu odnośnie do jego statusu suwerennego państwa. Nie ma żadnych oznak jakichkolwiek incydentów wydalenia, odesłania lub ekstradycji własnych obywateli do państw trzecich, w których między innymi istnieje poważne ryzyko, że mogliby oni zostać poddani karze śmierci, torturom, prześladowaniu lub innemu nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, lub w których ich życie lub wolność byłyby zagrożone z powodu rasy, religii, narodowości, orientacji seksualnej, przynależności do określonej grupy społecznej lub poglądów politycznych, lub w których istnieje poważne ryzyko wydalenia, odesłania czy ekstradycji stamtąd do innego państwa trzeciego. W 2014 r. państwa członkowskie uznały, że 6,3 % (830) wniosków o udzielenie azylu złożonych przez obywateli Kosowa* było uzasadnionych. Co najmniej sześć państw członkowskich wskazało Kosowo* jako bezpieczny kraj pochodzenia.

(58)  Jeśli chodzi o Kosowo*, podstawa prawna ochrony przed prześladowaniem i złym traktowaniem jest należycie zagwarantowana dzięki przepisom prawa materialnego i procesowego w zakresie praw człowieka oraz prawa antydyskryminacyjnego. Nieprzystąpienie przez Kosowo* do odpowiednich międzynarodowych instrumentów w dziedzinie praw człowieka, takich jak EKPC, wynika z braku międzynarodowego konsensusu odnośnie do jego statusu suwerennego państwa. Nie ma żadnych oznak jakichkolwiek incydentów wydalenia, odesłania lub ekstradycji własnych obywateli do państw trzecich, w których między innymi istnieje poważne ryzyko, że mogliby oni zostać poddani karze śmierci, torturom, prześladowaniu lub innemu nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, lub w których ich życie lub wolność byłyby zagrożone z powodu rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub poglądów politycznych, lub w których istnieje poważne ryzyko wydalenia, odesłania czy ekstradycji stamtąd do innego państwa trzeciego. W 2014 r. państwa członkowskie uznały, że 6,3 % (830) wniosków o udzielenie azylu złożonych przez obywateli Kosowa* było uzasadnionych. Co najmniej sześć państw członkowskich wskazało Kosowo* jako bezpieczny kraj pochodzenia.

Or. bg

Poprawka 413

Ska Keller

w imieniu grupy Verts/ALE

Jean Lambert, Judith Sargentini

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 59

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(59) Niniejsze rozporządzenie nie wpływa na stanowiska państw członkowskich w sprawie statusu Kosowa, odnośnie do czego podejmą one decyzje zgodnie ze swoją praktyką krajową i prawem międzynarodowym. Ponadto żaden termin, żadne sformułowanie ani żadna definicja użyte w niniejszym rozporządzeniu nie stanowią uznania przez Unię Kosowa za niepodległe państwo ani nie stanowią uznania Kosowa za taki podmiot przez poszczególne państwa członkowskie, chyba że dokonały tego kroku wcześniej. W szczególności użycie terminu „państwa” nie oznacza uznania statusu państwa.

skreśla się

Or. en

Poprawka 414

Brice Hortefeux

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 59

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(59) Niniejsze rozporządzenie nie wpływa na stanowiska państw członkowskich w sprawie statusu Kosowa, odnośnie do czego podejmą one decyzje zgodnie ze swoją praktyką krajową i prawem międzynarodowym. Ponadto żaden termin, żadne sformułowanie ani żadna definicja użyte w niniejszym rozporządzeniu nie stanowią uznania przez Unię Kosowa za niepodległe państwo ani nie stanowią uznania Kosowa za taki podmiot przez poszczególne państwa członkowskie, chyba że dokonały tego kroku wcześniej. W szczególności użycie terminu „państwa” nie oznacza uznania statusu państwa.

(59) Niniejsza dyrektywa nie wpływa na stanowiska państw członkowskich w sprawie statusu Kosowa, odnośnie do czego podejmą one decyzje zgodnie ze swoją praktyką krajową i prawem międzynarodowym. Ponadto żaden termin, żadne sformułowanie ani żadna definicja użyte w niniejszej dyrektywie nie stanowią uznania przez Unię Kosowa za niepodległe państwo ani nie stanowią uznania Kosowa za taki podmiot przez poszczególne państwa członkowskie, chyba że dokonały tego kroku wcześniej. W szczególności użycie terminu „państwa” nie oznacza uznania statusu państwa.

Or. fr

Poprawka 415

Marina Albiol Guzmán

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 59

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(59) Niniejsze rozporządzenie nie wpływa na stanowiska państw członkowskich w sprawie statusu Kosowa, odnośnie do czego podejmą one decyzje zgodnie ze swoją praktyką krajową i prawem międzynarodowym. Ponadto żaden termin, żadne sformułowanie ani żadna definicja użyte w niniejszym rozporządzeniu nie stanowią uznania przez Unię Kosowa za niepodległe państwo ani nie stanowią uznania Kosowa za taki podmiot przez poszczególne państwa członkowskie, chyba że dokonały tego kroku wcześniej. W szczególności użycie terminu „państwa” nie oznacza uznania statusu państwa.

(59) Niniejsza dyrektywa nie wpływa na stanowiska państw członkowskich w sprawie statusu Kosowa, odnośnie do czego podejmą one decyzje zgodnie ze swoją praktyką krajową i prawem międzynarodowym. Ponadto żaden termin, żadne sformułowanie ani żadna definicja użyte w niniejszej dyrektywie nie stanowią uznania przez Unię Kosowa za niepodległe państwo ani nie stanowią uznania Kosowa za taki podmiot przez poszczególne państwa członkowskie, chyba że dokonały tego kroku wcześniej. W szczególności użycie terminu „państwa” nie oznacza uznania statusu państwa.

Or. en

Poprawka 416

Ska Keller

w imieniu grupy Verts/ALE

Jean Lambert, Judith Sargentini

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 60

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(60) Jeśli chodzi o Czarnogórę, podstawa prawna ochrony przed prześladowaniem i złym traktowaniem jest należycie zagwarantowana dzięki przepisom prawa materialnego i procesowego w zakresie praw człowieka oraz prawa antydyskryminacyjnego, w tym dzięki uczestnictwu we wszystkich najważniejszych międzynarodowych traktatach dotyczących praw człowieka. W 2014 r. Europejski Trybunał Praw Człowieka stwierdził naruszenia w jednym spośród 447 wniosków. Nie ma żadnych oznak jakichkolwiek incydentów wydalenia, odesłania lub ekstradycji własnych obywateli do państw trzecich, w których między innymi istnieje poważne ryzyko, że mogliby oni zostać poddani karze śmierci, torturom, prześladowaniu lub innemu nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, lub w których ich życie lub wolność byłyby zagrożone z powodu rasy, religii, narodowości, orientacji seksualnej, przynależności do określonej grupy społecznej lub poglądów politycznych, lub w których istnieje poważne ryzyko wydalenia, odesłania czy ekstradycji stamtąd do innego państwa trzeciego. W 2014 r. państwa członkowskie uznały, że 3,0 % (40) wniosków o udzielenie azylu złożonych przez obywateli Czarnogóry było uzasadnionych. Co najmniej dziewięć państw członkowskich wskazało Czarnogórę jako bezpieczny kraj pochodzenia. Czarnogóra została uznana za kraj kandydujący przez Radę Europejską i zostały otwarte negocjacje. W trakcie procedury uznawania w ocenie stwierdzono, że Czarnogóra spełnia kryteria ustanowione przez Radę Europejską podczas posiedzenia w Kopenhadze w dniach 21–22 czerwca 1993 r., odnoszące się do stabilności instytucji gwarantujących demokrację, państwa prawa, praw człowieka oraz poszanowania i ochrony mniejszości. Czarnogóra będzie musiała nadal spełniać te kryteria, aby przystąpić do UE, zgodnie z zaleceniami przedstawionymi w rocznym sprawozdaniu z postępów.

skreśla się

Or. en

Poprawka 417

Marina Albiol Guzmán

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 60

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(60) Jeśli chodzi o Czarnogórę, podstawa prawna ochrony przed prześladowaniem i złym traktowaniem jest należycie zagwarantowana dzięki przepisom prawa materialnego i procesowego w zakresie praw człowieka oraz prawa antydyskryminacyjnego, w tym dzięki uczestnictwu we wszystkich najważniejszych międzynarodowych traktatach dotyczących praw człowieka. W 2014 r. Europejski Trybunał Praw Człowieka stwierdził naruszenia w jednym spośród 447 wniosków. Nie ma żadnych oznak jakichkolwiek incydentów wydalenia, odesłania lub ekstradycji własnych obywateli do państw trzecich, w których między innymi istnieje poważne ryzyko, że mogliby oni zostać poddani karze śmierci, torturom, prześladowaniu lub innemu nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, lub w których ich życie lub wolność byłyby zagrożone z powodu rasy, religii, narodowości, orientacji seksualnej, przynależności do określonej grupy społecznej lub poglądów politycznych, lub w których istnieje poważne ryzyko wydalenia, odesłania czy ekstradycji stamtąd do innego państwa trzeciego. W 2014 r. państwa członkowskie uznały, że 3,0 % (40) wniosków o udzielenie azylu złożonych przez obywateli Czarnogóry było uzasadnionych. Co najmniej dziewięć państw członkowskich wskazało Czarnogórę jako bezpieczny kraj pochodzenia. Czarnogóra została uznana za kraj kandydujący przez Radę Europejską i zostały otwarte negocjacje. W trakcie procedury uznawania w ocenie stwierdzono, że Czarnogóra spełnia kryteria ustanowione przez Radę Europejską podczas posiedzenia w Kopenhadze w dniach 21–22 czerwca 1993 r., odnoszące się do stabilności instytucji gwarantujących demokrację, państwa prawa, praw człowieka oraz poszanowania i ochrony mniejszości. Czarnogóra będzie musiała nadal spełniać te kryteria, aby przystąpić do UE, zgodnie z zaleceniami przedstawionymi w rocznym sprawozdaniu z postępów.

skreśla się

Or. en

Poprawka 418

Emil Radev

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 60

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(60)  Jeśli chodzi o Czarnogórę, podstawa prawna ochrony przed prześladowaniem i złym traktowaniem jest należycie zagwarantowana dzięki przepisom prawa materialnego i procesowego w zakresie praw człowieka oraz prawa antydyskryminacyjnego, w tym dzięki uczestnictwu we wszystkich najważniejszych międzynarodowych traktatach dotyczących praw człowieka. W 2014 r. Europejski Trybunał Praw Człowieka stwierdził naruszenia w jednym spośród 447 wniosków. Nie ma żadnych oznak jakichkolwiek incydentów wydalenia, odesłania lub ekstradycji własnych obywateli do państw trzecich, w których między innymi istnieje poważne ryzyko, że mogliby oni zostać poddani karze śmierci, torturom, prześladowaniu lub innemu nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, lub w których ich życie lub wolność byłyby zagrożone z powodu rasy, religii, narodowości, orientacji seksualnej, przynależności do określonej grupy społecznej lub poglądów politycznych, lub w których istnieje poważne ryzyko wydalenia, odesłania czy ekstradycji stamtąd do innego państwa trzeciego. W 2014 r. państwa członkowskie uznały, że 3,0 % (40) wniosków o udzielenie azylu złożonych przez obywateli Czarnogóry było uzasadnionych. Co najmniej dziewięć państw członkowskich wskazało Czarnogórę jako bezpieczny kraj pochodzenia. Czarnogóra została uznana za kraj kandydujący przez Radę Europejską i zostały otwarte negocjacje. W trakcie procedury uznawania w ocenie stwierdzono, że Czarnogóra spełnia kryteria ustanowione przez Radę Europejską podczas posiedzenia w Kopenhadze w dniach 21–22 czerwca 1993 r., odnoszące się do stabilności instytucji gwarantujących demokrację, państwa prawa, praw człowieka oraz poszanowania i ochrony mniejszości. Czarnogóra będzie musiała nadal spełniać te kryteria, aby przystąpić do UE, zgodnie z zaleceniami przedstawionymi w rocznym sprawozdaniu z postępów.

(60)  Jeśli chodzi o Czarnogórę, podstawa prawna ochrony przed prześladowaniem i złym traktowaniem jest należycie zagwarantowana dzięki przepisom prawa materialnego i procesowego w zakresie praw człowieka oraz prawa antydyskryminacyjnego, w tym dzięki uczestnictwu we wszystkich najważniejszych międzynarodowych traktatach dotyczących praw człowieka. W 2014 r. Europejski Trybunał Praw Człowieka stwierdził naruszenia w jednym spośród 447 wniosków. Nie ma żadnych oznak jakichkolwiek incydentów wydalenia, odesłania lub ekstradycji własnych obywateli do państw trzecich, w których między innymi istnieje poważne ryzyko, że mogliby oni zostać poddani karze śmierci, torturom, prześladowaniu lub innemu nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, lub w których ich życie lub wolność byłyby zagrożone z powodu rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub poglądów politycznych, lub w których istnieje poważne ryzyko wydalenia, odesłania czy ekstradycji stamtąd do innego państwa trzeciego. W 2014 r. państwa członkowskie uznały, że 3,0 % (40) wniosków o udzielenie azylu złożonych przez obywateli Czarnogóry było uzasadnionych. Co najmniej dziewięć państw członkowskich wskazało Czarnogórę jako bezpieczny kraj pochodzenia. Czarnogóra została uznana za kraj kandydujący przez Radę Europejską i zostały otwarte negocjacje. W trakcie procedury uznawania w ocenie stwierdzono, że Czarnogóra spełnia kryteria ustanowione przez Radę Europejską podczas posiedzenia w Kopenhadze w dniach 21–22 czerwca 1993 r., odnoszące się do stabilności instytucji gwarantujących demokrację, państwa prawa, praw człowieka oraz poszanowania i ochrony mniejszości. Czarnogóra będzie musiała nadal spełniać te kryteria, aby przystąpić do UE, zgodnie z zaleceniami przedstawionymi w rocznym sprawozdaniu z postępów.

Or. bg