Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(8)  Jeżeli osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową przebywa w innym państwie członkowskim niż państwo, w którym powinna przebywać zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr XXX/XXX [rozporządzenie dublińskie], osoba ta nie powinna być uprawniona do warunków przyjmowania określonych w art. 14–17.

skreśla się

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(12)   Zharmonizowane unijne przepisy dotyczące dokumentów, jakie mają być wydawane osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową, sprawiają, że takim osobom trudniej jest poruszać się wewnątrz Unii w nieuprawniony sposób. Należy wyjaśnić, że państwa członkowskie powinny wydawać osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową dokument podróży wyłącznie z poważnych przyczyn humanitarnych lub innych powodów o charakterze zasadniczym. Ważność dokumentów podróży powinna być również ograniczona do celu i czasu potrzebnego z uwagi na przyczyny, dla których dokumenty te wydano. Poważne przyczyny humanitarne można uwzględnić na przykład wówczas, gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową potrzebuje wyjechać do innego kraju, aby poddać się leczeniu lub odwiedzić krewnych w szczególnych sytuacjach, takich jak wizyta u poważnie chorych bliskich krewnych bądź ślub czy pogrzeb bliskich krewnych. Do innych powodów o charakterze zasadniczym można zaliczyć sytuacje, w których osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową, której przyznano dostęp do rynku pracy, musi odbyć podróż niezbędną do celów wykonywanej pracy; sytuacje, w których od osób ubiegających się o ochronę międzynarodową wymaga się odbycia podróży w ramach nauki bądź sytuacje, w których małoletni podróżują z rodzinami zastępczymi.

(12)   Zharmonizowane unijne przepisy dotyczące dokumentów, jakie mają być wydawane osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową, sprawiają, że takim osobom trudniej jest poruszać się wewnątrz Unii w nieuprawniony sposób. Ważność dokumentów podróży powinna być ograniczona do celu i czasu potrzebnego z uwagi na przyczyny, dla których dokumenty te wydano. Taką przyczyną może być na przykład to, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową potrzebuje wyjechać do innego kraju, aby poddać się leczeniu lub odwiedzić krewnych w szczególnych sytuacjach, takich jak wizyta u poważnie chorych bliskich krewnych bądź ślub czy pogrzeb bliskich krewnych. Do innych tego rodzaju powodów można zaliczyć sytuacje, w których osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową, której przyznano dostęp do rynku pracy, musi odbyć podróż niezbędną do celów wykonywanej pracy; sytuacje, w których od osób ubiegających się o ochronę międzynarodową wymaga się odbycia podróży w ramach nauki bądź sytuacje, w których małoletni podróżują z rodzinami zastępczymi.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(13)   Osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową nie przysługuje prawo wyboru państwa członkowskiego, w którym występują z wnioskiem. Osoba taka musi wystąpić z wnioskiem o ochronę międzynarodową w państwie członkowskim pierwszego wjazdu lub, w przypadku legalnego pobytu, w państwie członkowskim legalnego pobytu lub zamieszkania. Osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową, która nie dopełniła tego obowiązku, po ustaleniu państwa członkowskiego odpowiedzialnego na mocy rozporządzenia (UE) nr XXX/XXX [rozporządzenie dublińskie] ma mniejsze szanse na uzyskanie zezwolenia na pobyt w państwie członkowskim, w którym wystąpiła z wnioskiem, a zatem bardziej prawdopodobne jest, że dopuści się ucieczki. Należy więc dokładnie monitorować miejsce pobytu tej osoby.

(13)   Osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową nie przysługuje prawo wyboru państwa członkowskiego, w którym występują z wnioskiem. Osoba taka musi wystąpić z wnioskiem o ochronę międzynarodową w państwie członkowskim pierwszego wjazdu lub, w przypadku legalnego pobytu, w państwie członkowskim legalnego pobytu lub zamieszkania.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(14)   Od osób ubiegających się o ochronę międzynarodową wymaga się obecności w państwie członkowskim, w którym wystąpiły z wnioskiem, lub w państwie członkowskim, do którego zostały przekazane zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr XXX/XXX [rozporządzenie dublińskie]. W przypadku gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową dopuściła się ucieczki z tego państwa członkowskiego i bez zezwolenia udała się do innego państwa członkowskiego, konieczne dla zapewnienia dobrze funkcjonującego wspólnego europejskiego systemu azylowego jest szybkie zawrócenie tej osoby do państwa członkowskiego, w którym zobowiązana jest przebywać. Dopóki nie dokonano takiego przekazania, dopóty istnieje ryzyko ucieczki, dlatego miejsce pobytu osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową powinno być dokładnie monitorowane.

(14)   Od osób ubiegających się o ochronę międzynarodową wymaga się pozostawania do dyspozycji odpowiednich organów w państwie członkowskim, w którym wystąpiły z wnioskiem, lub w państwie członkowskim, do którego zostały przekazane zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr XXX/XXX [rozporządzenie dublińskie]. Jeżeli osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową dopuściła się ucieczki i bez zezwolenia udała się do innego państwa członkowskiego, dla zapewnienia dobrze funkcjonującego wspólnego europejskiego systemu azylowego konieczne jest szybkie zawrócenie tej osoby do państwa członkowskiego, w którym zobowiązana jest przebywać. Dopóki nie dokonano takiego przekazania, dopóty istnieje ryzyko ucieczki, dlatego miejsce pobytu osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową powinno być dokładnie monitorowane.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(15)   Fakt, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową w przeszłości uciekła do innego państwa członkowskiego, jest ważnym czynnikiem przy ocenie ryzyka ucieczki. Aby zapewnić, by osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie dopuściła się kolejnej ucieczki i pozostała dostępna dla właściwych organów, po odesłaniu tej osoby z powrotem do państwa członkowskiego, w którym ma obowiązek przebywać, należy dokładnie monitorować jej miejsce pobytu.

skreśla się

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(16)   Z uwagi na interes publiczny lub porządek publiczny, w celu szybkiego rozpatrzenia i skutecznego monitorowania wniosku o ochronę międzynarodową, w celu szybkiego przeprowadzenia i skutecznego monitorowania procesu ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr XXX/XXX [rozporządzenie dublińskie] lub w celu skutecznego zapobiegania ucieczce osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową państwo członkowskie powinno w stosownych przypadkach wyznaczyć dla tej osoby zakwaterowanie w określonym miejscu, takim jak ośrodek dla cudzoziemców, prywatny dom, mieszkanie, hotel lub inne miejsce dostosowane do potrzeb zakwaterowania osób ubiegających się o ochronę międzynarodową. Taka decyzja może być konieczna, aby skutecznie zapobiec ucieczce osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową, zwłaszcza w przypadku gdy taka osoba nie dopełniła obowiązku: wystąpienia z wnioskiem w państwie członkowskim pierwszego nielegalnego lub legalnego wjazdu; pozostania w państwie członkowskim, w którym ma obowiązek przebywać; lub w przypadku gdy osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową odesłano z powrotem do państwa członkowskiego, w którym ma obowiązek przebywać, po ucieczce do innego państwa członkowskiego. W przypadku gdy osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową przysługują materialne warunki przyjmowania, takie materialne warunki przyjmowania należy również zapewnić pod warunkiem, że osoba ta przebywa w tym określonym miejscu.

(16)   Z uwagi na interes publiczny lub porządek publiczny, w celu szybkiego rozpatrzenia i skutecznego monitorowania wniosku o ochronę międzynarodową lub w celu skutecznego uniemożliwienia ucieczki osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową, w przypadku gdy właściwe organy stwierdziły, że zachodzi ryzyko, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową może uciec, państwo członkowskie powinno w stosownych przypadkach móc wyznaczyć dla tej osoby zakwaterowanie w określonym miejscu, takim jak ośrodek dla cudzoziemców, prywatny dom, mieszkanie, hotel lub inne miejsce dostosowane do potrzeb zakwaterowania osób ubiegających się o ochronę międzynarodową. Taka decyzja może być konieczna, aby skutecznie zapobiec ucieczce osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową, zwłaszcza w przypadku gdy taka osoba nie dopełniła obowiązku pozostania w państwie członkowskim, w którym ma obowiązek przebywać lub w przypadku gdy osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową odesłano z powrotem do państwa członkowskiego, w którym ma obowiązek przebywać, po ucieczce do innego państwa członkowskiego. Jeżeli osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową przysługują materialne warunki przyjmowania, takie materialne warunki przyjmowania należy również zapewnić pod warunkiem, że osoba ta przebywa w tym określonym miejscu.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(17)   Jeżeli istnieją powody, by przypuszczać, iż osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową może dopuścić się ucieczki, państwa członkowskie powinny zobowiązać takie osoby do zgłaszania się we właściwych organach tak często, jak jest to konieczne do monitorowania, by dana osoba nie uciekła. Aby zniechęcić osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową do podejmowania dalszych prób ucieczki, państwa członkowskie powinny też móc przyznać materialne warunki przyjmowania, jeżeli dana osoba jest do nich uprawniona, wyłącznie w naturze.

(17)   Jeżeli istnieją powody, by przypuszczać, iż osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową może dopuścić się ucieczki, państwa członkowskie powinny również – na podstawie decyzji organów sądowych – zobowiązać takie osoby do zgłaszania się we właściwych organach tak często, jak jest to konieczne do monitorowania, by dana osoba nie uciekła. Aby zniechęcić osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową do podejmowania dalszych prób ucieczki, państwa członkowskie powinny też móc przyznać materialne warunki przyjmowania, jeżeli dana osoba jest do nich uprawniona, wyłącznie w naturze. Osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową powinny mieć również możliwość złożenia odwołania od decyzji zobowiązującej je do zgłaszania się we właściwych organach.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(18)   Wszystkie decyzje ograniczające swobodę przemieszczania się osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową powinny być podejmowane na podstawie indywidualnego zachowania i szczególnej sytuacji danej osoby, przy uwzględnieniu wszelkich specjalnych potrzeb tej osoby w zakresie przyjmowania oraz zasady proporcjonalności. Osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową muszą być należycie poinformowane o takich decyzjach i o skutkach ich niedopełnienia.

(18)   Wszystkie ograniczenia swobody przemieszczania się osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową powinny być nakładane na podstawie decyzji organów sądowych, uwzględniającej indywidualne zachowanie i szczególną sytuację danej osoby, w tym wszelkie specjalne potrzeby tej osoby w zakresie przyjmowania oraz zasadę proporcjonalności. Osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową powinny być należycie poinformowane o takich decyzjach i o skutkach ich niedopełnienia. Powinny mieć również możliwość złożenia odwołania od takich decyzji.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(19)   Z uwagi na poważne konsekwencje wobec osób ubiegających się o ochronę międzynarodową, które dopuściły się ucieczki lub które uważa się za obciążone ryzykiem ucieczki, znaczenie pojęcia ucieczka powinno zostać zdefiniowane w taki sposób, aby zawrzeć w nim zarówno zamierzone działanie w celu uniknięcia mających zastosowanie procedur azylowych, jak i faktyczne okoliczności, iż dana osoba jest niedostępna dla właściwych organów, w tym przez opuszczenie terytorium, w którym zobowiązana jest przebywać.

(19)   Z uwagi na poważne konsekwencje wobec osób ubiegających się o ochronę międzynarodową, które dopuściły się ucieczki lub które uważa się za obciążone ryzykiem ucieczki, znaczenie pojęcia ucieczka powinno zostać zdefiniowane tak, aby zawrzeć w nim zarówno zamierzone działanie w celu uniknięcia mających zastosowanie procedur azylowych, jak i faktyczne okoliczności, iż dana osoba jest niedostępna dla właściwych organów.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(20)   Zatrzymanie osób ubiegających się o ochronę międzynarodową powinno być zgodne z podstawową zasadą, według której osoba nie powinna zostać zatrzymana wyłącznie z powodu starań o uzyskanie ochrony międzynarodowej, w szczególności zgodnie z międzynarodowymi zobowiązaniami prawnymi państw członkowskich oraz z art. 31 konwencji genewskiej. Zatrzymanie osób ubiegających się o ochronę międzynarodową powinno być możliwe jedynie w jasno zdefiniowanych, wyjątkowych okolicznościach, określonych w niniejszej dyrektywie, przy czym sposób i cel zatrzymania muszą być zgodne z zasadami konieczności i proporcjonalności. Zatrzymanie osób ubiegających się o ochronę międzynarodową na podstawie niniejszej dyrektywy powinno być wyłącznie nakazane na piśmie przez organy sądowe lub administracyjne z podaniem przyczyn zatrzymania, w tym także w przypadkach gdy dana osoba została zatrzymana już w momencie wystąpienia z wnioskiem o ochronę międzynarodową. W przypadku zatrzymania osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową powinna ona mieć skuteczny dostęp do koniecznych gwarancji procesowych, takich jak możliwość odwołania się do krajowego organu sądowego.

(20)   Zatrzymanie osób ubiegających się o ochronę międzynarodową powinno być zgodne z podstawową zasadą, według której osoba nie powinna zostać zatrzymana wyłącznie z powodu starań o uzyskanie ochrony międzynarodowej, w szczególności zgodnie z międzynarodowymi zobowiązaniami prawnymi państw członkowskich oraz z art. 31 konwencji genewskiej. Zatrzymanie osób ubiegających się o ochronę międzynarodową powinno być możliwe jedynie w jasno zdefiniowanych, wyjątkowych okolicznościach, określonych w niniejszej dyrektywie, przy czym sposób i cel zatrzymania muszą być zgodne z zasadami konieczności i proporcjonalności. Zatrzymanie osób ubiegających się o ochronę międzynarodową na podstawie niniejszej dyrektywy powinno być wyłącznie nakazane na piśmie przez organy sądowe z podaniem przyczyn zatrzymania, w tym także w przypadkach gdy dana osoba została zatrzymana już w momencie wystąpienia z wnioskiem o ochronę międzynarodową. Każda decyzja nakazująca zatrzymanie powinna zawierać informację o rozpatrzeniu dostępnych alternatyw oraz powody ich niezastosowania. W przypadku zatrzymania osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową powinna ona mieć skuteczny dostęp do koniecznych gwarancji procesowych, takich jak możliwość odwołania się.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(30)   Stosując niniejszą dyrektywę, państwa członkowskie powinny starać się o jak najlepsze zabezpieczenie interesów dziecka oraz uwzględnienie jedności rodziny, zgodnie z Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej, Konwencją Organizacji Narodów Zjednoczonych z 1989 r. o prawach dziecka oraz Konwencją o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Warunki przyjmowania należy dostosować do specyficznej sytuacji małoletnich, zarówno tych bez opieki, jak i tych pozostających z rodzinami, z należytym uwzględnieniem ich bezpieczeństwa, opieki materialnej i emocjonalnej, a także zapewniać te warunki w sposób sprzyjający ich ogólnemu rozwojowi.

(30)   Stosując niniejszą dyrektywę, państwa członkowskie powinny starać się o jak najlepsze zabezpieczenie interesów dziecka oraz uwzględnienie jedności rodziny, zgodnie z Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej, Konwencją Organizacji Narodów Zjednoczonych z 1989 r. o prawach dziecka oraz Konwencją o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Państwa członkowskie powinny również zapewnić pełną zgodność z Konwencją Rady Europy w sprawie zapobiegania i zwalczania przemocy wobec kobiet i przemocy domowej oraz Konwencją w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet. Warunki przyjmowania należy dostosować do specyficznych potrzeb małoletnich, zarówno tych bez opieki, jak i tych pozostających z rodzinami, z należytym uwzględnieniem ich bezpieczeństwa, zwłaszcza dzięki zadbaniu o przyjazne dla dzieci zakwaterowanie, zapobieganiu przemocy seksualnej i ze względu na płeć, zapewnianiu opieki materialnej i emocjonalnej oraz edukacji, przy czym warunki te należy zapewniać w sposób sprzyjający ich ogólnemu rozwojowi.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(31)  Państwa członkowskie powinny zapewnić osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową niezbędną opiekę zdrowotną, która powinna objąć przynajmniej opiekę w nagłych wypadkach oraz podstawowe leczenie chorób, w tym poważnych zaburzeń psychicznych. Aby reagować na kwestie zdrowia publicznego w zakresie zapobiegania chorobom oraz chronić zdrowie indywidualnych osób ubiegających się o ochronę międzynarodową, dostęp tych osób do opieki zdrowotnej powinien obejmować także profilaktykę, w tym szczepienia. Państwa członkowskie mogą wymagać od osób ubiegających się o ochronę międzynarodową poddania się przesiewowemu badaniu medycznemu uzasadnionemu względami zdrowia publicznego. Wyniki badań przesiewowych nie powinny wpływać na ocenę wniosków o ochronę międzynarodową, która powinna być zawsze przeprowadzana obiektywnie, bezstronnie i podstawie indywidualnego przypadku zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr XXX/XXX [rozporządzenie w sprawie procedur].

(31)   Państwa członkowskie powinny zapewnić osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową pełny dostęp do niezbędnej opieki zdrowotnej, która powinna objąć przynajmniej opiekę w nagłych wypadkach, opiekę okołoporodową oraz podstawowe leczenie chorób, w tym poważnych zaburzeń psychicznych, takich jak zaburzenia wywołane stresem pourazowym (PTSD). Aby reagować na kwestie zdrowia publicznego w zakresie zapobiegania chorobom oraz chronić zdrowie i prawa indywidualnych osób ubiegających się o ochronę międzynarodową, dostęp tych osób do opieki zdrowotnej powinien obejmować także usługi zdrowotne w dziedzinie zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego oraz profilaktykę, w tym szczepienia. Państwa członkowskie mogą wymagać od osób ubiegających się o ochronę międzynarodową poddania się przesiewowemu badaniu medycznemu uzasadnionemu względami zdrowia publicznego zgodnie z wytycznymi do ustalenia wspólnie przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu i Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób. Wyniki badań przesiewowych nie powinny wpływać na ocenę wniosków o ochronę międzynarodową, która powinna być zawsze przeprowadzana obiektywnie, bezstronnie i podstawie indywidualnego przypadku zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr XXX/XXX [rozporządzenie w sprawie procedur].

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(32)   Uprawnienia osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową do materialnych warunków przyjmowania na mocy niniejszej dyrektywy mogą zostać ograniczone w pewnych okolicznościach, na przykład jeżeli osoba ta dopuściła się ucieczki do innego państwa członkowskiego i opuściła państwo członkowskie, w którym jest zobowiązana przebywać. Państwa członkowskie powinny jednak w każdych okolicznościach zapewnić dostęp do opieki zdrowotnej oraz godny poziom życia osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową, zgodnie z Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej i Konwencją Organizacji Narodów Zjednoczonych o prawach dziecka, w szczególności przez pokrycie kosztów utrzymania i zaspokojenie podstawowych potrzeb, zarówno pod względem bezpieczeństwa fizycznego i godności, jak i stosunków międzyludzkich, z należytym uwzględnieniem szczególnie trudnej sytuacji osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową oraz jej rodziny lub opiekunów. Należytą uwagę należy poświęcić również osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową, mającym szczególne potrzeby w zakresie przyjmowania. Uwzględnić należy szczególne potrzeby dzieci, zwłaszcza jeśli chodzi o poszanowanie prawa dziecka do edukacji i dostępu do opieki zdrowotnej. Jeżeli małoletni przebywa w państwie członkowskim innym niż państwo, w którym ma obowiązek przebywać, wówczas państwa członkowskie powinny zapewnić małoletniemu dostęp do odpowiednich zajęć edukacyjnych do czasu przekazania go do odpowiedzialnego państwa członkowskiego. Uwzględnić należy szczególne potrzeby kobiet ubiegających się o ochronę międzynarodową, które doświadczyły przemocy na tle płci, w tym przez zapewnienie im na różnych etapach procedury azylowej dostępu do opieki medycznej, wsparcia prawnego oraz odpowiedniej psychoterapii pourazowej i opieki psychospołecznej.

(32)   Państwa członkowskie powinny w każdych okolicznościach zapewnić dostęp do opieki zdrowotnej. Uwzględnić należy szczególne potrzeby dzieci, zwłaszcza jeśli chodzi o poszanowanie prawa dziecka do edukacji i dostępu do opieki zdrowotnej. Uwzględnić należy szczególne potrzeby osób ubiegających się o ochronę międzynarodową, zwłaszcza kobiet, które doświadczyły przemocy na tle seksualnym lub na tle płci, w tym przez zapewnienie im na różnych etapach procedury azylowej dostępu do opieki medycznej, wsparcia prawnego oraz odpowiedniej psychoterapii pourazowej i opieki psychospołecznej. Takie osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową powinny być uznawane za osoby o szczególnych potrzebach w zakresie przyjmowania.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(33)   Zakres definicji członka rodziny powinien odzwierciedlać rzeczywistość obecnych przepływów migracyjnych, w których osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową często przybywają na terytorium państw członkowskich po długim okresie tranzytu. Definicja ta powinna zatem obejmować rodziny powstałe poza państwem pochodzenia, ale przed ich przybyciem na terytorium państw członkowskich.

(33)   Zakres definicji członka rodziny nie powinien być dyskryminujący i powinien odzwierciedlać rzeczywistość obecnych przepływów migracyjnych, w których osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową często przybywają na terytorium państw członkowskich po długim okresie tranzytu. Definicja ta powinna zatem obejmować rodziny powstałe poza państwem pochodzenia, ale przed ich przybyciem na terytorium państw członkowskich. Państwa członkowskie powinny stosować definicję członka rodziny zgodnie z Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej, Konwencją Rady Europy o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz orzecznictwem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka dotyczącym zakresu definicji rodziny, z uwzględnieniem różnych okoliczności zależności, przy czym szczególną uwagę należy poświęcić dobru dziecka, podkreślając znaczenie ochrony kobiet ubiegających się o ochronę międzynarodową, które są ofiarami wczesnego i przymusowego małżeństwa. Pary niepozostające w związku małżeńskim nie powinny być dyskryminowane ze względu na orientację seksualną lub tożsamość płciową.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(34)   W celu promowania samowystarczalności osób ubiegających się o ochronę międzynarodową oraz ograniczenia znacznych rozbieżności między państwami członkowskimi istotne jest określenie jasnych norm dotyczących dostępu takich osób do rynku pracy oraz zapewnienie, aby dostęp ten był skuteczny, przez nienakładanie warunków, które faktycznie utrudniają takim osobom poszukiwanie zatrudnienia. Testy rynku pracy, które są stosowane, aby dać pierwszeństwo własnym obywatelom lub obywatelom innych państw Unii, lub obywatelom państw trzecich legalnie przebywającym w danym państwie członkowskim, nie powinny stanowić przeszkody w faktycznym dostępie osób ubiegających się o ochronę międzynarodową do rynku pracy i powinny być stosowane bez uszczerbku dla zasady preferencji dla obywateli Unii wyrażonej w odpowiednich postanowieniach obowiązujących aktów przystąpienia.

(34)   W celu promowania samowystarczalności osób ubiegających się o ochronę międzynarodową oraz ograniczenia znacznych rozbieżności między państwami członkowskimi istotne jest określenie jasnych norm dotyczących dostępu takich osób do rynku pracy oraz zapewnienie, aby dostęp ten był skuteczny, przez nienakładanie warunków, które faktycznie utrudniają takim osobom poszukiwanie zatrudnienia.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(35)   Maksymalny okres dostępu do rynku pracy powinien być dostosowany do czasu trwania procedury badania zasadności wniosków. Aby poprawić szanse na integrację i samowystarczalność osób ubiegających się o ochronę międzynarodową, zachęca się do zapewnienia wcześniejszego dostępu do rynku pracy w przypadku wniosków, które wydają się być dobrze uzasadnione, w tym w przypadku wniosków rozpatrywanych priorytetowo zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr XXX/XXX [rozporządzenie w sprawie procedur]. Państwa członkowskie powinny zatem rozważyć ograniczenie tego okresu na tyle, na ile jest to możliwe, w celu zapewnienia osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową dostępu do rynku pracy nie później niż 3 miesiące od daty złożenia wniosku w przypadku wniosków, które wydają się być dobrze uzasadnione. Państwa członkowskie nie powinny jednak udzielać dostępu do rynku pracy osobom, których wnioski o ochronę międzynarodową wydają się być nieuzasadnione i do których stosuje się przyspieszoną procedurę rozpatrywania wniosków.

(35)   Aby poprawić szanse na integrację i samowystarczalność osób ubiegających się o ochronę międzynarodową, należy zapewnić im natychmiastowy dostęp do rynku pracy.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(40a)   Umiejętności językowe są niezbędne w celu zapewnienia osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową odpowiedniego poziomu życia, przyznania im natychmiastowego dostępu do zatrudnienia oraz zagwarantowania im materialnych warunków przyjmowania, w tym artykułów nieżywnościowych. Nauka języka urzędowego lub jednego z języków urzędowych odnośnego państwa członkowskiego zwiększyłaby samowystarczalność i szanse na integrację w społeczeństwie przyjmującym oraz stanowi element zniechęcający do przepływów wtórnych. Wszystkim osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową należy zatem zagwarantować skuteczny dostęp do kursów językowych od momentu złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(10)   „ucieczka” oznacza działanie, w wyniku którego osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową w celu uniknięcia procedur azylowych opuszcza terytorium, gdzie ma obowiązek przebywać zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr XXX/XXX32 [rozporządzenie dublińskie], lub nie jest dostępna dla właściwych organów bądź dla sądu lub trybunału;

(10)   „ucieczka” oznacza celowe działanie z myślą o uniknięciu obowiązujących procedur azylowych i faktyczne okoliczności oznaczające, że dana osoba jest niedostępna dla właściwych organów.

__________________

__________________

32Dz.U. C [...] z [...], s. [...].

32Dz.U. C [...] z [...], s. [...].

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(11)   „ryzyko ucieczki” oznacza, że w danym indywidualnym przypadku istnieją przesłanki, oparte na obiektywnych kryteriach określonych w prawie krajowym, pozwalające przypuszczać, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową może dopuścić się ucieczki;

(11)   „ryzyko ucieczki” oznacza, że w danym indywidualnym przypadku istnieją szczególne przesłanki, oparte na obiektywnych i szczególnych kryteriach zgodnych z wytycznymi Agencji Unii Europejskiej ds. Azylu i z prawem krajowym, pozwalające przypuszczać, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową może dopuścić się ucieczki, przy czym nie obejmuje to kryteriów takich jak tylko bycie osobą ubiegającą się o ochronę międzynarodową w rozumieniu rozporządzenia (UE).../... [rozporządzenie w sprawie procedur] lub narodowość danej osoby, które są kryteriami o charakterze ogólnym;

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(13)   „osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową, o szczególnych potrzebach w zakresie przyjmowania” oznacza osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową, która potrzebuje specjalnych gwarancji, aby korzystać z praw i wypełniać obowiązki przewidziane w niniejszej dyrektywie, jak osoby małoletnie, małoletnie bez opieki, osoby niepełnosprawne, osoby w starszym wieku, kobiety w ciąży, samotni rodzice z małymi dziećmi, ofiary handlu ludźmi, osoby cierpiące na poważne choroby, osoby z zaburzeniami psychicznymi i osoby, które doznały tortur, gwałtu lub innych poważnych form przemocy psychologicznej, fizycznej lub seksualnej, jak np. ofiary okaleczania narządów płciowych kobiet.

(13)   „osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową, o szczególnych potrzebach w zakresie przyjmowania” oznacza osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową, która potrzebuje specjalnych gwarancji, aby korzystać z praw i wypełniać obowiązki przewidziane w niniejszej dyrektywie, jak osoby małoletnie, małoletnie bez opieki, osoby niepełnosprawne, osoby w starszym wieku, kobiety w ciąży, samotne kobiety, dorastające dziewczęta, kobiety będące głowami rodzin, lesbijki, geje, osoby biseksualne, transpłciowe i interseksualne, samotni rodzice z małymi dziećmi, ofiary handlu ludźmi, ofiary wczesnych lub przymusowych małżeństw, osoby niewierzące, apostaci i członkowie mniejszości religijnych, osoby cierpiące na poważne choroby, osoby z zaburzeniami psychicznymi, w tym cierpiące na zespół stresu pourazowego (PTSD), i osoby, które doznały tortur, gwałtu lub innych poważnych form przemocy psychologicznej, fizycznej, ofiary przestępstw z nienawiści, przemocy seksualnej lub ze względu na płeć, jak np. ofiary okaleczania narządów płciowych kobiet.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1.   Jak najszybciej, a najpóźniej w momencie złożenia do właściwego organu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej państwa członkowskie powiadamiają osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową o ustalonych świadczeniach oraz o obowiązkach dotyczących warunków przyjmowania, które osoby te muszą wypełniać. W udzielonych informacjach wskazuje się, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie jest uprawniona do warunków przyjmowania określonych w art. 14–17 niniejszej dyrektywy, jak zapisano w art. 17a tej samej dyrektywy, w żadnym państwie członkowskim innym niż państwo, w którym osoba ta zobowiązana jest przebywać zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr XXX/XXX [rozporządzenie dublińskie].

1.   Jak najszybciej, a najpóźniej w momencie złożenia do właściwego organu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej państwa członkowskie powiadamiają osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową o ustalonych świadczeniach oraz o obowiązkach dotyczących warunków przyjmowania, które osoby te muszą wypełniać. W udzielonych informacjach wskazuje się, do jakich warunków przyjmowania są uprawnione osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową, jakie są konsekwencje ucieczki, podstawy zatrzymania, podstawy zastąpienia, ograniczenia lub cofnięcia warunków przyjmowania, prawo odwołania od decyzji o zatrzymaniu lub decyzji dotyczących zastąpienia, ograniczenia lub cofnięcia warunków przyjmowania. Państwa członkowskie informują również osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową o odnośnych procedurach azylowych i prawach przyznanych po otrzymaniu statusu uchodźcy.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2.   Państwa członkowskie zapewniają przekazywanie informacji, o których mowa w ust. 1, w formie pisemnej z wykorzystaniem standardowego wzoru, który opracuje Agencja Unii Europejskiej ds. Azylu, oraz w języku zrozumiałym dla osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową lub w języku, co do którego można zasadnie przypuszczać, że jest dla niej zrozumiały. W razie potrzeby takie informacje są przekazywane również ustnie i dostosowane do potrzeb małoletnich.

2.   Państwa członkowskie zapewniają przekazywanie informacji, o których mowa w ust. 1, w formie pisemnej, zwięzłej, przejrzystej, czytelnej i łatwo dostępnej, przy użyciu jasnego i prostego języka i z wykorzystaniem standardowego wzoru, który opracuje Agencja Unii Europejskiej ds. Azylu, oraz w języku zrozumiałym dla osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową lub w języku, co do którego można zasadnie przypuszczać, że jest dla niej zrozumiały. Obejmują one odnośne informacje dotyczące osobistej sytuacji, która może wymagać szczególnych potrzeb w zakresie przyjmowania lub szczególnych gwarancji proceduralnych, przewidzianych w niniejszej dyrektywie i [rozporządzeniu w sprawie procedur]. W razie potrzeby takie informacje są przekazywane również ustnie w formie obrazów z wykorzystaniem wideo lub piktogramów i są dostosowane do potrzeb małoletnich lub osób o szczególnych potrzebach w zakresie przyjmowania.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Państwa członkowskie wydają osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową dokument podróży, wyłącznie jeśli zaistnieją ważne powody humanitarne lub inne powody o charakterze zasadniczym wymagające obecności tych osób w innym państwie. Ważność dokumentu podróży powinna być ograniczona do celu i czasu potrzebnego z uwagi na przyczyny, dla których wydaje się ten dokument.

Państwa członkowskie wydają bezzwłocznie osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową dokument podróży, jeżeli konieczna jest obecność osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową w innym państwie członkowskim, zwłaszcza gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową potrzebuje wyjechać do innego kraju, aby poddać się leczeniu lub odwiedzić krewnych w szczególnych sytuacjach, takich jak wizyta u poważnie chorych bliskich krewnych bądź ślub czy pogrzeb bliskich krewnych. Do innych tego rodzaju powodów zalicza się sytuacje, gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową, której przyznano dostęp do rynku pracy, musi odbyć podróż niezbędną do celów wykonywanej pracy; sytuacje, gdy od osób ubiegających się o ochronę międzynarodową wymaga się odbycia podróży w ramach nauki bądź sytuacje, gdy małoletni podróżują z rodzinami zastępczymi. Ważność dokumentu podróży powinna być ograniczona do celu i czasu potrzebnego z uwagi na przyczyny, dla których wydaje się ten dokument.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2.   Państwa członkowskie w razie potrzeby podejmują decyzje dotyczące pobytu danej osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową w określonym miejscu, jeśli przemawia za tym którakolwiek z następujących przyczyn:

2.   Państwa członkowskie mogą w razie potrzeby podjąć decyzje dotyczące pobytu danej osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową w określonym miejscu, takim jak ośrodek dla cudzoziemców, prywatny dom, mieszkanie, hotel lub inne miejsce dostosowane do potrzeb zakwaterowania osób ubiegających się o ochronę międzynarodową; decyzje te są oparte na obiektywnych kryteriach określonych w prawie krajowym i na decyzji organów sądowych, jeśli przemawia za tym którakolwiek z następujących przyczyn:

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

c)   sprawne przeprowadzenie i skuteczne monitorowanie procedury ustalania odpowiedzialnego państwa członkowskiego zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr XXX/XXX [rozporządzenie dublińskie];

skreśla się

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

d)   skuteczne zapobieganie ucieczce osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową, w szczególności:

d)   skuteczne zapobieganie ucieczce osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową, jeżeli właściwe organy ustaliły, że istnieje ryzyko ucieczki, w szczególności:

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

-   w przypadku osób ubiegających się o ochronę międzynarodową, które nie dopełniły obowiązku wystąpienia z wnioskiem w państwie członkowskim pierwszego wjazdu, zgodnie z art. [4 ust. 1] rozporządzenia (UE) nr XXX/XXX [rozporządzenie dublińskie], i wyjechały do innego państwa członkowskiego bez odpowiedniego uzasadnienia, i tam wystąpiły z wnioskiem; lub

-   w przypadku osób ubiegających się o ochronę międzynarodową, które celowo nie dopełniły obowiązku wystąpienia z wnioskiem w państwie członkowskim pierwszego wjazdu, zgodnie z art. [4 ust. 1] rozporządzenia (UE) nr XXX/XXX [rozporządzenie dublińskie], aby uniknąć obowiązujących procedur azylowych, i wyjechały do innego państwa członkowskiego bez odpowiedniego uzasadnienia, i tam wystąpiły z wnioskiem; lub

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

3.   Jeżeli istnieją powody, by przypuszczać, że istnieje ryzyko ucieczki osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową, państwa członkowskie w razie potrzeby zobowiązują taką osobę do zgłaszania się do właściwych organów lub do stawiania się przed nimi osobiście natychmiast lub w wyznaczonym czasie, tak często, jak jest to konieczne, aby skutecznie zapobiec ucieczce tej osoby.

3.   Jeżeli istnieją powody, by przypuszczać, że istnieje ryzyko ucieczki osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową, państwa członkowskie mogą w razie potrzeby, a także w sposób współmierny i na podstawie decyzji organów sądowych, zobowiązać taką osobę do zgłaszania się do właściwych organów lub do stawiania się przed nimi osobiście natychmiast lub w wyznaczonym czasie, tak często, jak jest to konieczne, aby skutecznie zapobiec ucieczce tej osoby.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

8.   Państwa członkowskie podają przyczyny faktyczne, a w stosownych przypadkach prawne, wszelkich decyzji podejmowanych zgodnie z niniejszym artykułem. Osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową są natychmiast informowane w formie pisemnej, w języku, który jest dla nich zrozumiały lub co do którego można zasadnie przypuszczać, że jest dla nich zrozumiały, o przyjęciu takiej decyzji, o procedurach zaskarżania decyzji zgodnie z art. 25 oraz o skutkach nieprzestrzegania obowiązków nałożonych decyzją.

8.   Państwa członkowskie podają przyczyny faktyczne, a w stosownych przypadkach prawne, wszelkich decyzji podejmowanych zgodnie z niniejszym artykułem. Osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową są natychmiast informowane w formie pisemnej, w języku, który jest dla nich zrozumiały lub co do którego można zasadnie przypuszczać, że jest dla nich zrozumiały, w zwięzłej, przejrzystej, czytelnej, łatwo dostępnej formie i przy użyciu jasnego i prostego języka, o przyjęciu takiej decyzji, o procedurach zaskarżania decyzji zgodnie z art. 25 oraz o skutkach nieprzestrzegania obowiązków nałożonych decyzją.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1.   Państwa członkowskie nie zatrzymują żadnej osoby wyłącznie ze względu na fakt, że jest ona osobą ubiegającą się o ochronę międzynarodową.

1.   Państwa członkowskie nie zatrzymują żadnej osoby wyłącznie ze względu na fakt, że jest ona osobą ubiegającą się o ochronę międzynarodową lub na podstawie narodowości osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową. Zatrzymania dokonuje się na podstawie decyzji organu sądowego i wyłącznie do celów zagwarantowania spełnienia danego konkretnego obowiązku spoczywającego na osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową, a ulega ono zakończeniu z chwilą spełnienia danego konkretnego obowiązku i nie ma charakteru kary.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

d)   w związku z procedurą na granicy zgodnie z art. [41] rozporządzenia (UE) nr XXX/XXX [rozporządzenie w sprawie procedur] mającym na celu podjęcie decyzji w sprawie prawa osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową do przybycia na terytorium państwa członkowskiego;

skreśla się

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Decyzja o zatrzymaniu osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową wydawana jest na piśmie przez organy sądowe lub administracyjne. W nakazie zatrzymania wskazuje się przesłanki prawne i faktyczne dla jego wydania.

Decyzja o zatrzymaniu osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową wydawana jest na piśmie przez organy sądowe lub administracyjne. W nakazie zatrzymania wskazuje się przesłanki prawne i faktyczne dla jego wydania, a także zawiera informację o rozpatrzeniu dostępnych alternatyw oraz powody ich niezastosowania.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

W przypadku zarządzenia zatrzymania przez organy administracyjne, państwa członkowskie zapewniają – z urzędu lub na żądanie osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową – szybką sądową kontrolę legalności zatrzymania. W razie kontroli z urzędu legalność zatrzymania jest ustalana możliwie jak najszybciej po dokonaniu zatrzymania. W razie kontroli na żądanie osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową legalność zatrzymania jest kontrolowana możliwie jak najszybciej po wszczęciu odnośnego postępowania. W tym celu państwa członkowskie określają w prawie krajowym terminy przeprowadzania kontroli sądowej z urzędu lub kontroli sądowej na żądanie osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową.

skreśla się

Jeżeli zatrzymanie zostało w wyniku kontroli sądowej uznane za niezgodne z prawem, dana osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową jest natychmiast zwalniana.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Zatrzymanie podlega kontroli przez organ sądowy w rozsądnych odstępach czasu, z urzędu lub na żądanie danej osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową, w szczególności w przypadku dłuższego okresu zatrzymania, zaistnienia nowych okoliczności lub jeśli dostępne będą nowe informacje, które mogą wpływać na legalność zatrzymania.

Zatrzymanie podlega kontroli przez organ sądowy w rozsądnych odstępach czasu, z urzędu lub na żądanie danej osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową, w szczególności w przypadku dłuższego okresu zatrzymania, zaistnienia nowych okoliczności lub jeśli dostępne będą nowe informacje, które mogą wpływać na legalność zatrzymania. Jeżeli zatrzymanie zostało w wyniku kontroli sądowej uznane za niezgodne z prawem, dana osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową jest natychmiast zwalniana.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

W przypadku kontroli nakazu zatrzymania, przewidzianej w ust. 3, państwa członkowskie zapewniają osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową dostęp do bezpłatnej pomocy prawnej i zastępstwa prawnego. Dotyczy to co najmniej przygotowania wymaganych w ramach postępowania dokumentów oraz udziału w rozprawie przed organami sądowymi w imieniu osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową.

W przypadku kontroli nakazu zatrzymania, przewidzianej w ust. 5, państwa członkowskie zapewniają osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową dostęp do bezpłatnej pomocy prawnej i zastępstwa prawnego. Dotyczy to co najmniej przygotowania wymaganych w ramach postępowania dokumentów oraz udziału w rozprawie przed organami sądowymi w imieniu osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1.   Państwa członkowskie zapewniają osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową dostęp do rynku pracy nie później niż 6 miesięcy od dnia złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, jeżeli właściwy organ nie podjął jeszcze decyzji administracyjnej, a osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie ponosi odpowiedzialności za tę zwłokę.

1.   Państwa członkowskie zapewniają osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową dostęp do rynku pracy od dnia złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Ze względów związanych z polityką rynku pracy państwa członkowskie mogą sprawdzić, czy na danym stanowisku pracy można zatrudnić obywateli danego państwa członkowskiego lub innych obywateli Unii , lub obywateli państw trzecich , którzy legalnie przebywają w tym państwie członkowskim.

skreśla się

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Artykuł 15 a

Kursy językowe

Państwa członkowskie zapewniają osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową rzeczywisty dostęp do nieodpłatnych kursów językowych od dnia złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej. Państwa członkowskie mogą jednak wymagać od osób ubiegających się o ochronę międzynarodową całkowitego lub częściowego pokrycia kosztów tych kursów zgodnie z warunkami określonymi w art. 16 ust. 4 i 5.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1.   W przypadku gdy zakwaterowanie jest świadczone w naturze, zapewnia ono odpowiedni poziom życia i przyjmuje jedną z następujących form lub ich kombinację:

1.   W przypadku gdy zakwaterowanie jest świadczone w naturze, odpowiednie dla osób ubiegających się o ochronę międzynarodową i uwzględniające ich specyficzną sytuację oraz potrzeby za pośrednictwem procedury składania wniosków w celu uniknięcia zbędnych przemieszczeń między różnymi miejscami zakwaterowania, zapewnia ono odpowiedni poziom życia i przyjmuje jedną z następujących form lub ich kombinację:

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

3.   Zapewniając materialne warunki przyjmowania, państwa członkowskie biorą pod uwagę szczególne względy wynikające z płci i wieku oraz sytuację osób ubiegających się o ochronę międzynarodową, o szczególnych potrzebach w zakresie przyjmowania.

3.   Zapewniając materialne warunki przyjmowania, państwa członkowskie biorą pod uwagę szczególne względy wynikające z płci i wieku oraz sytuację osób ubiegających się o ochronę międzynarodową, o szczególnych potrzebach w zakresie przyjmowania. Poza wiekiem i płcią państwa członkowskie uwzględniają także różnorodność (podejście uwzględniające wiek, płeć i różnorodność).

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

4.   Zapewniając zakwaterowanie, państwa członkowskie wprowadzają odpowiednie środki zapobiegające napadom oraz przemocy ze względu na płeć, w tym napadom na tle seksualnym i molestowaniu.

4.   Zapewniając zakwaterowanie, państwa członkowskie wprowadzają odpowiednie środki zapobiegające napadom oraz przemocy ze względu na płeć, w tym napadom na tle seksualnym i molestowaniu, a także wszelkim aktom przemocy popełnianym z powodu uprzedzeń lub dyskryminacji ze względu na cechy osobowe ofiary, o czym mowa w art. 22 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/29/UE1a.

1a Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/29/UE z dnia 25 października 2012 r. ustanawiająca normy minimalne w zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw oraz zastępująca decyzję ramową Rady 2001/220/WSiSW (Dz.U. L 315 z 14.11.2012, s. 57).

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Takie inne warunki w każdych okolicznościach zapewniają dostęp do opieki zdrowotnej zgodnie z art. 18 oraz godny poziom życia wszystkim osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową.

Takie inne warunki w każdych okolicznościach zapewniają pełny dostęp do opieki zdrowotnej zgodnie z art. 18 oraz godny poziom życia wszystkim osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową, w ramach którego zapewnia się im bezpieczeństwo oraz określa, rejestruje i spełnia ich szczególne potrzeby w zakresie przyjmowania.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Artykuł 17a

skreśla się

Warunki przyjmowania w państwie członkowskim innym niż państwo, w którym osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową ma obowiązek przebywać

1.   Osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie jest uprawniona do warunków przyjmowania określonych w art. 14–17 w żadnym państwie członkowskim innym niż państwo, w którym osoba ta zobowiązana jest przebywać zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr XXX/XXX [rozporządzenie dublińskie].

2.   Państwa członkowskie zapewniają godny poziom życia wszystkim osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową.

3.   Do czasu przekazania na mocy rozporządzenia (UE) nr XXX/XXX [rozporządzenie dublińskie] małoletniego do odpowiedzialnego państwa członkowskiego państwa członkowskie zapewniają mu dostęp do odpowiednich zajęć edukacyjnych.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1.   W odniesieniu do osób ubiegających się o ochronę międzynarodową, zobowiązanych do przebywania na ich terytorium zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr XXX/XXX [rozporządzenie dublińskie], państwa członkowskie mogą, w sytuacjach opisanych w ust. 2:

1.   W odniesieniu do osób ubiegających się o ochronę międzynarodową państwa członkowskie mogą, w sytuacjach opisanych w ust. 2 oraz na podstawie decyzji organów sądowych:

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

g)   nie dopełniła obowiązku określonego w art. [4 ust. 1] rozporządzenia (UE) nr XXX/XXX [rozporządzenie dublińskie] i wyjechała do innego państwa członkowskiego bez odpowiedniego uzasadnienia, i tam wystąpiła z wnioskiem; lub

skreśla się

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

h)  została odesłana z powrotem po ucieczce do innego państwa członkowskiego.

skreśla się

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

c)   kierował osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową do lekarza lub psychologa celem dalszej oceny ich stanu psychicznego i fizycznego, jeżeli istnieją oznaki, że dana osoba mogła być ofiarą tortur, gwałtu lub innych poważnych form przemocy psychicznej, fizycznej lub seksualnej i że może to wpłynąć na jej potrzeby w zakresie przyjmowania; oraz

c)   kierował osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową do lekarza lub psychologa celem dalszej oceny ich stanu psychicznego i fizycznego, jeżeli istnieją oznaki, że dana osoba mogła być ofiarą tortur, gwałtu lub innych poważnych form przemocy psychicznej, fizycznej, przemocy z nienawiści lub seksualnej i uwarunkowanej płcią i że może to wpłynąć na jej potrzeby w zakresie przyjmowania; oraz

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1.   Państwa członkowskie zapewniają ofiarom przemocy uwarunkowanej płcią, tortur, gwałtu lub innych poważnych aktów przemocy niezbędne leczenie wymagane ze względu na szkody wyrządzone takimi aktami, w szczególności dostęp do odpowiedniej opieki medycznej i psychologicznej.

1.   Państwa członkowskie zapewniają ofiarom przemocy seksualnej i uwarunkowanej płcią, innych form przemocy z nienawiści, tortur, gwałtu lub innych poważnych aktów przemocy niezbędne leczenie wymagane ze względu na szkody wyrządzone takimi aktami, w szczególności dostęp do odpowiedniej opieki medycznej i psychologicznej.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1.   Państwa członkowskie wprowadzają właściwe środki w celu zapewnienia, by organy i inne organizacje wdrażające niniejszą dyrektywę odbyły odpowiednie szkolenie w odniesieniu do potrzeb osób ubiegających się o ochronę międzynarodową obu płci. W tym celu państwa członkowskie włączają europejski program szkoleń w zakresie azylu opracowany przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu do szkoleń swojego personelu zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr XXX/XXX [rozporządzenie w sprawie Agencji Unii Europejskiej ds. Azylu].

1.   Państwa członkowskie wprowadzają właściwe środki w celu zapewnienia, by organy i inne organizacje wdrażające niniejszą dyrektywę odbyły odpowiednie szkolenie w odniesieniu do potrzeb osób ubiegających się o ochronę międzynarodową obu płci. W tym celu państwa członkowskie włączają europejski program szkoleń w zakresie azylu opracowany przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu do szkoleń swojego personelu zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr XXX/XXX [rozporządzenie w sprawie Agencji Unii Europejskiej ds. Azylu], podkreślających znaczenie czynnej identyfikacji szczególnych potrzeb w zakresie przyjmowania i odpowiednie działania służące zapobieganiu przemocy seksualnej i uwarunkowanej płcią, a także przemocy z nienawiści, oraz reagowaniu na tę przemoc od dnia złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Najpóźniej [trzy lata od wejścia w życie niniejszej dyrektywy], a następnie przynajmniej co pięć lat Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie stosowania niniejszej dyrektywy i proponuje wszelkie niezbędne zmiany.

Najpóźniej [rok od wejścia w życie niniejszej dyrektywy], a następnie przynajmniej co pięć lat Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie stosowania niniejszej dyrektywy i proponuje wszelkie niezbędne zmiany.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Państwa członkowskie na wniosek Komisji przesyłają informacje niezbędne dla sporządzenia sprawozdania w terminie do [dwa lata od wejścia w życie niniejszej dyrektywy], a następnie co pięć lat.

Państwa członkowskie na wniosek Komisji przesyłają informacje niezbędne dla sporządzenia sprawozdania w terminie do [sześć miesięcy od wejścia w życie niniejszej dyrektywy], a następnie co trzy lata.