Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(13)  Osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową należy zapewnić rzeczywistą możliwość przedstawienia organowi rozstrzygającemu wszystkich elementów, którymi dana osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową dysponuje. Z tego względu osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową powinno przysługiwać w stosownych przypadkach – z nielicznymi wyjątkami – prawo do bycia wysłuchanym w trakcie przesłuchania dotyczącego dopuszczalności lub istoty jej wniosku. Aby prawo do przesłuchania było skuteczne, osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową powinna korzystać z pomocy tłumacza ustnego i mieć zapewnioną możliwość wyczerpującego przedstawienia wyjaśnień dotyczących powodów, dla których złożyła wniosek. Należy zapewnić osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową wystarczająco dużo czasu na przygotowanie się i skonsultowanie się z doradcą prawnym lub innym doradcą oraz możliwość korzystania z pomocy doradcy prawnego lub innego doradcy podczas przesłuchania. Przesłuchanie powinno odbywać się w warunkach zapewniających odpowiednią poufność oraz powinno być prowadzone przez odpowiednio przeszkolony i kompetentny personel, w tym w stosownych przypadkach pracowników organów z innych państw członkowskich lub ekspertów oddelegowanych przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu. Przesłuchania można zaniechać wyłącznie w przypadku, gdy organ rozstrzygający zamierza podjąć pozytywną decyzję w sprawie wniosku lub gdy uważa, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie jest zdolna do uczestnictwa lub nie jest w stanie uczestniczyć w przesłuchaniu z powodu utrzymujących się okoliczności, na które nie ma ona wpływu. Biorąc pod uwagę fakt, że przesłuchanie stanowi zasadniczą część rozpatrywania wniosku, powinno ono zostać zarejestrowane, a osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową i ich doradcy prawni powinni otrzymać dostęp do zapisu, jak również do protokołu lub stenogramu przesłuchania, zanim organ rozstrzygający podejmie decyzję lub, w przypadku procedury rozpatrywania wniosku prowadzonej w trybie przyspieszonym, jednocześnie z podjęciem decyzji.

(13)  Osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową należy zapewnić rzeczywistą możliwość przedstawienia organowi rozstrzygającemu wszystkich elementów, którymi dana osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową dysponuje. Z tego względu osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową powinno przysługiwać w stosownych przypadkach – z nielicznymi wyjątkami – prawo do bycia wysłuchanym w trakcie przesłuchania dotyczącego dopuszczalności lub istoty jej wniosku. Aby prawo do przesłuchania było skuteczne, osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową powinna korzystać z pomocy tłumacza ustnego, a także w miarę możliwości i w razie konieczności mediatora kulturowego, i mieć zapewnioną możliwość wyczerpującego przedstawienia wyjaśnień dotyczących powodów, dla których złożyła wniosek. Należy zapewnić osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową wystarczająco dużo czasu na przygotowanie się i skonsultowanie się z doradcą prawnym lub innym doradcą oraz możliwość korzystania z pomocy doradcy prawnego lub innego doradcy podczas przesłuchania. Przesłuchanie powinno odbywać się w warunkach zapewniających odpowiednią poufność oraz powinno być prowadzone przez odpowiednio przeszkolony i kompetentny personel, w tym w stosownych przypadkach pracowników organów z innych państw członkowskich lub ekspertów oddelegowanych przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu. Przesłuchania można zaniechać wyłącznie w przypadku, gdy organ rozstrzygający zamierza podjąć pozytywną decyzję w sprawie wniosku lub gdy uważa, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie jest zdolna do uczestnictwa lub nie jest w stanie uczestniczyć w przesłuchaniu z powodu utrzymujących się okoliczności, na które nie ma ona wpływu. Biorąc pod uwagę fakt, że przesłuchanie stanowi zasadniczą część rozpatrywania wniosku, powinno ono zostać zarejestrowane, a osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową i ich doradcy prawni powinni otrzymać dostęp do zapisu, jak również do protokołu przesłuchania, zanim organ rozstrzygający podejmie decyzję. W przypadku gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową potrzebuje szczególnych gwarancji proceduralnych zgodnie z art. 19–22, musi ona mieć możliwość wyrażenia takiej potrzeby w rozsądnym terminie po przesłuchaniu.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(14)  W interesie zarówno państw członkowskich, jak i osób ubiegających się o ochronę międzynarodową leży zapewnienie prawidłowego uznania potrzeb ochrony międzynarodowej już na etapie postępowania administracyjnego poprzez udzielanie wysokiej jakości informacji i pomocy prawnej, co prowadzi do skuteczniejszego podejmowania decyzji lepszej jakości. W tym celu dostęp do pomocy i reprezentacji prawnej powinien stanowić integralną część wspólnej procedury ubiegania się o ochronę międzynarodową. W celu zapewnienia skutecznej ochrony praw osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową, w szczególności prawa do obrony oraz zasady sprawiedliwości, oraz w celu zapewnienia opłacalności procedury, należy zagwarantować osobom ubiegającym się – na ich wniosek i na warunkach określonych w niniejszym rozporządzeniu – nieodpłatną pomoc i reprezentację prawną w trakcie procedury administracyjnej i w postępowaniu odwoławczym. Nieodpłatna pomoc prawna i reprezentacja powinny być zapewniane przez osoby uprawnione do takich czynności na mocy prawa krajowego.

(14)  W interesie zarówno państw członkowskich, jak i osób ubiegających się o ochronę międzynarodową leży zapewnienie prawidłowego uznania potrzeb ochrony międzynarodowej już na etapie postępowania administracyjnego poprzez udzielanie wysokiej jakości informacji i pomocy prawnej, co prowadzi do skuteczniejszego podejmowania decyzji lepszej jakości. W tym celu dostęp do pomocy i reprezentacji prawnej powinien stanowić integralną część wspólnej procedury ubiegania się o ochronę międzynarodową. W celu zapewnienia skutecznej ochrony praw osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową, w szczególności prawa do obrony oraz zasady sprawiedliwości, oraz w celu zapewnienia opłacalności procedury, należy zagwarantować osobom ubiegającym się – na ich wniosek i na warunkach określonych w niniejszym rozporządzeniu – nieodpłatną pomoc i reprezentację prawną w trakcie procedury administracyjnej i w postępowaniu odwoławczym. Nieodpłatna pomoc prawna i reprezentacja powinny być zapewniane od momentu wyrażenia przez osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową zamiaru ubiegania się o ochronę przez osoby uprawnione do takich czynności na mocy prawa krajowego.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(17)  Osobom uznanym za osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową potrzebujące szczególnych gwarancji proceduralnych należy zapewnić odpowiednie wsparcie, w tym dać wystarczająco dużo czasu, w celu stworzenia warunków niezbędnych do zapewnienia im skutecznego dostępu do procedur oraz do przedstawienia elementów potrzebnych do uzasadnienia ich wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej. W przypadku gdy niemożliwe jest zapewnienie odpowiedniego wsparcia w ramach procedury rozpatrywania wniosku prowadzonej w trybie przyspieszonym lub procedury na granicy, z procedur tych należy wykluczyć osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową potrzebującą szczególnych gwarancji proceduralnych. Potrzeba szczególnych gwarancji proceduralnych o charakterze, który mógłby uniemożliwić stosowanie procedury rozpatrywania wniosku prowadzonej w trybie przyspieszonym lub procedury na granicy, powinna także oznaczać zapewnienie osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową dodatkowych gwarancji w przypadkach, gdy jej odwołanie nie wywołuje automatycznego skutku zawieszającego, z myślą o nadaniu skuteczności środkowi zaskarżenia w szczególnej sytuacji tej ubiegającej się osoby.

(17)  Osobom uznanym za osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową potrzebujące szczególnych gwarancji proceduralnych należy zapewnić odpowiednie wsparcie, w tym dać wystarczająco dużo czasu, w celu stworzenia warunków niezbędnych do zapewnienia im skutecznego dostępu do procedur oraz do przedstawienia elementów potrzebnych do uzasadnienia ich wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej. W przypadku gdy niemożliwe jest zapewnienie odpowiedniego wsparcia w ramach procedury rozpatrywania wniosku prowadzonej w trybie przyspieszonym lub procedury na granicy, z procedur tych należy wykluczyć osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową potrzebującą szczególnych gwarancji proceduralnych. Małoletni są zawsze wykluczeni z procedury na granicy.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(21)  Wspólna procedura skraca terminy wszczęcia procedury w odniesieniu do osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową, rozpatrzenia wniosku przez organ rozstrzygający, jak również rozpatrzenia odwołania w pierwszej instancji przez organy sądowe. Mając na uwadze, że nieproporcjonalnie duża liczba jednocześnie złożonych wniosków może stwarzać ryzyko opóźnienia dostępu do procedury i rozpatrzenia wniosków, czasami potrzebny może być pewien stopień elastyczności, aby w drodze wyjątku przedłużyć te terminy. W celu zapewnienia skutecznego procesu przedłużenie tych terminów powinno być jednak ostatecznością, biorąc pod uwagę, że państwa członkowskie powinny regularnie dokonywać przeglądu swoich potrzeb w celu utrzymania skutecznego systemu azylowego, w tym w stosownych przypadkach poprzez opracowanie planów awaryjnych, oraz że Agencja Unii Europejskiej ds. Azylu powinna zapewniać państwom członkowskim niezbędną pomoc operacyjną i techniczną. Jeżeli państwa członkowskie przewidują, że nie będą w stanie dotrzymać przewidzianych terminów, powinny zwrócić się o pomoc do Agencji Unii Europejskiej ds. Azylu. Jeżeli tego nie uczynią, a wskutek nieproporcjonalnej presji system azylowy w państwie członkowskim stanie się nieskuteczny w stopniu zagrażającym funkcjonowaniu wspólnego europejskiego systemu azylowego, Agencja może, na podstawie decyzji wykonawczej Komisji, podjąć środki w celu wsparcia tego państwa członkowskiego.

(21)  Wspólna procedura skraca terminy wszczęcia procedury w odniesieniu do osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową, rozpatrzenia wniosku przez organ rozstrzygający, jak również rozpatrzenia odwołania w pierwszej instancji przez organy sądowe. Mając na uwadze, że nieproporcjonalnie duża liczba jednocześnie złożonych wniosków może stwarzać ryzyko opóźnienia dostępu do procedury i rozpatrzenia wniosków, czasami potrzebny może być pewien stopień elastyczności, aby w drodze wyjątku przedłużyć te terminy. W celu zapewnienia skutecznego procesu przedłużenie tych terminów powinno być jednak ostatecznością, biorąc pod uwagę, że państwa członkowskie powinny regularnie dokonywać przeglądu swoich potrzeb w celu utrzymania skutecznego systemu azylowego, w tym w stosownych przypadkach poprzez opracowanie planów awaryjnych, oraz że Agencja Unii Europejskiej ds. Azylu powinna zapewniać państwom członkowskim niezbędną pomoc operacyjną i techniczną. Jeżeli państwa członkowskie przewidują, że nie będą w stanie dotrzymać przewidzianych terminów, powinny zwrócić się o pomoc do Agencji Unii Europejskiej ds. Azylu.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(25)  Osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową powinna zostać prawidłowo poinformowana o swoich prawach i obowiązkach w odpowiednim czasie oraz w języku, który rozumie lub co do którego można zasadnie przyjąć, że zostanie przez nią zrozumiany. Mając na uwadze fakt, że w przypadku gdy na przykład osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową odmawia współpracy z organami krajowymi, nie dostarczając elementów niezbędnych do rozpatrzenia wniosku oraz nie dostarczając swoich odcisków palców lub obrazu twarzy, lub nie złożyła swojego wniosku w określonym terminie, wniosek może zostać odrzucony jako zaniechany, konieczne jest poinformowanie osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową o skutkach niewywiązania się z tych obowiązków.

(25)  Osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową powinna zostać prawidłowo poinformowana o swoich prawach i obowiązkach w odpowiednim czasie, zwięźle, w sposób łatwo dostępny, z użyciem jasnego i prostego słownictwa oraz w języku, który rozumie. Konieczne jest poinformowanie osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową o skutkach niewywiązania się z tych obowiązków.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(26)  Aby być w stanie spełniać swoje obowiązki zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, pracownicy organów odpowiedzialnych za przyjmowanie i rejestrowanie wniosków powinni posiadać odpowiednią wiedzę i przejść niezbędne szkolenie w zakresie ochrony międzynarodowej, w tym przy wsparciu ze strony Agencji Unii Europejskiej ds. Azylu. Powinni także mieć zapewnione odpowiednie środki i polecenia umożliwiające im skuteczne wykonywanie swoich zadań.

(26)  Aby być w stanie spełniać swoje obowiązki zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, pracownicy organów odpowiedzialnych za przyjmowanie i rejestrowanie wniosków powinni posiadać odpowiednią wiedzę i mieć ukończone niezbędne szkolenie w zakresie ochrony międzynarodowej, w tym przy wsparciu ze strony Agencji Unii Europejskiej ds. Azylu. Powinni także mieć zapewnione odpowiednie środki i polecenia umożliwiające im skuteczne wykonywanie swoich zadań.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(27)  Aby ułatwić dostęp do procedury na przejściach granicznych i w ośrodkach zatrzymań, należy udostępnić informacje o możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony międzynarodowej. Podstawowa komunikacja niezbędna do tego, aby umożliwić właściwym organom zrozumienie, czy dana osoba deklaruje chęć otrzymania ochrony międzynarodowej, powinna być zapewniona za pośrednictwem tłumaczy ustnych.

(27)  Aby ułatwić dostęp do procedury na przejściach granicznych i w ośrodkach zatrzymań, należy udostępnić informacje o możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony międzynarodowej. Podstawowa komunikacja niezbędna do tego, aby umożliwić właściwym organom zrozumienie, czy dana osoba deklaruje chęć otrzymania ochrony międzynarodowej, powinna być zapewniona za pośrednictwem tłumaczy ustnych. Pracownicy świadczący usługi tłumaczenia ustnego powinni posiadać odpowiednią wiedzę i mieć ukończone niezbędne szkolenie w zakresie ochrony międzynarodowej.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(29)  W celu zapewnienia małoletnim bez opieki skutecznego dostępu do procedury zawsze należy im wyznaczyć opiekuna. Opiekunem powinna być osoba lub przedstawiciel organizacji, których wyznacza się w celu udzielenia pomocy małoletniemu i przeprowadzenia go przez procedurę z myślą o zabezpieczeniu interesu i ogólnego dobra dziecka. W stosownych przypadkach opiekun powinien dokonywać w imieniu małoletniego czynności prawnych. W celu zapewnienia skutecznego wsparcia małoletnim bez opieki nie należy powierzać opiekunom nieproporcjonalnie dużej liczby małoletnich bez opieki jednocześnie. Państwa członkowskie powinny wyznaczyć podmioty lub osoby odpowiedzialne za wspieranie, nadzorowanie i monitorowanie opiekunów w zakresie wykonywania ich zadań. Małoletni bez opieki powinien złożyć wniosek we własnym imieniu lub za pośrednictwem opiekuna. W celu zabezpieczenia praw i gwarancji proceduralnych małoletniego bez opieki w jego przypadku bieg terminu złożenia wniosku należy liczyć od wyznaczenia małoletniemu opiekuna i od jego spotkania z nim. Jeżeli opiekun nie złoży wniosku w wyznaczonym terminie, małoletniemu bez opieki należy zapewnić możliwość złożenia wniosku w swoim imieniu z pomocą organu rozpatrującego. Fakt, że małoletni bez opieki postanawia złożyć wniosek we własnym imieniu, nie powinien wykluczać wyznaczenia mu opiekuna.

(29)  W celu zapewnienia małoletnim bez opieki skutecznego dostępu do procedury zawsze należy im wyznaczyć opiekuna. Opiekunem powinna być osoba lub przedstawiciel organizacji, których wyznacza się w celu udzielenia pomocy małoletniemu i przeprowadzenia go przez procedurę z myślą o zabezpieczeniu interesu i ogólnego dobra dziecka. W stosownych przypadkach opiekun powinien dokonywać w imieniu małoletniego czynności prawnych. W celu zapewnienia skutecznego wsparcia małoletnim bez opieki nie należy powierzać opiekunom nieproporcjonalnie dużej liczby małoletnich bez opieki jednocześnie, a w każdym razie liczba małoletnich nie może przekraczać dwudziestu. Państwa członkowskie powinny wyznaczyć podmioty lub osoby odpowiedzialne za wspieranie, nadzorowanie i monitorowanie opiekunów w zakresie wykonywania ich zadań. Małoletni bez opieki powinien złożyć wniosek we własnym imieniu lub za pośrednictwem opiekuna. W celu zabezpieczenia praw i gwarancji proceduralnych małoletniego bez opieki w jego przypadku bieg terminu złożenia wniosku należy liczyć od wyznaczenia małoletniemu opiekuna i od jego spotkania z nim. Jeżeli opiekun nie złoży wniosku w wyznaczonym terminie, małoletniemu bez opieki należy zapewnić możliwość złożenia wniosku w swoim imieniu z pomocą organu rozpatrującego. Fakt, że małoletni bez opieki postanawia złożyć wniosek we własnym imieniu, nie powinien wykluczać wyznaczenia mu opiekuna.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(30)  W celu zagwarantowania praw osób ubiegających się o ochronę międzynarodową decyzje w sprawie wszystkich wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej powinny być podejmowane na podstawie faktów, obiektywnie, bezstronnie i indywidualnie, po dokładnym rozpatrzeniu, z uwzględnieniem wszystkich elementów dostarczonych przez osobę ubiegającą się oraz indywidualnej sytuacji osoby ubiegającej się. Aby zapewnić skrupulatne rozpatrywanie wniosku, organ rozstrzygający powinien brać pod uwagę istotne, dokładne i aktualne informacje o sytuacji panującej w kraju pochodzenia osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową, uzyskane od Agencji Unii Europejskiej ds. Azylu i z innych źródeł, takich jak Wysoki Komisarz Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców. Organ rozstrzygający powinien również uwzględniać jakąkolwiek istotną wspólną analizę informacji o kraju pochodzenia opracowaną przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu. Każde odroczenie zakończenia procedury powinno być w pełni zgodne ze zobowiązaniami państw członkowskich wynikającymi z rozporządzenia (UE) XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie kwalifikowania) oraz z prawem do dobrej administracji, bez uszczerbku dla skuteczności i sprawiedliwości procedury przewidzianej w niniejszym rozporządzeniu.

(30)  W celu zagwarantowania praw osób ubiegających się o ochronę międzynarodową decyzje w sprawie wszystkich wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej powinny być podejmowane na podstawie faktów, obiektywnie, bezstronnie i indywidualnie, po dokładnym rozpatrzeniu, z uwzględnieniem wszystkich elementów dostarczonych przez osobę ubiegającą się oraz indywidualnej sytuacji osoby ubiegającej się. Aby zapewnić skrupulatne rozpatrywanie wniosku, organ rozstrzygający powinien brać pod uwagę istotne, dokładne i aktualne informacje o sytuacji panującej w kraju pochodzenia osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową, uzyskane od Agencji Unii Europejskiej ds. Azylu i z innych źródeł, takich jak Wysoki Komisarz Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców oraz inne organizacje rządowe i pozarządowe. Organ rozstrzygający powinien również uwzględniać jakąkolwiek istotną wspólną analizę informacji o kraju pochodzenia opracowaną przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu. Każde odroczenie zakończenia procedury powinno być w pełni zgodne ze zobowiązaniami państw członkowskich wynikającymi z rozporządzenia (UE) XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie kwalifikowania) oraz z prawem do dobrej administracji, bez uszczerbku dla skuteczności i sprawiedliwości procedury przewidzianej w niniejszym rozporządzeniu.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(33)  Bez uszczerbku dla odpowiedniego i kompletnego rozpatrzenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej jak najszybsze podejmowanie decyzji leży w interesie zarówno państw członkowskich, jak i osób ubiegających się o ochronę międzynarodową. W celu usprawnienia procedury ubiegania się o ochronę międzynarodową należy określić maksymalny czas trwania procedury administracyjnej, jak również termin odwołania w pierwszej instancji. W ten sposób osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową powinny móc otrzymać decyzję w sprawie swojego wniosku w najkrótszym możliwym czasie we wszystkich państwach członkowskich, co zapewni szybki i skuteczny przebieg procedury.

(33)  Bez uszczerbku dla odpowiedniego i kompletnego rozpatrzenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej jak najszybsze podejmowanie decyzji leży w interesie zarówno państw członkowskich, jak i osób ubiegających się o ochronę międzynarodową. W celu usprawnienia procedury ubiegania się o ochronę międzynarodową należy określić maksymalny czas trwania procedury administracyjnej, jak również termin odwołania w pierwszej instancji. W ten sposób osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową powinny móc otrzymać decyzję w sprawie swojego wniosku w najkrótszym możliwym czasie we wszystkich państwach członkowskich, co zapewni szybki i skuteczny przebieg procedury. Usprawnienie procedury w żadnym razie nie stanowi przeszkody dla dogłębnej indywidualnej analizy istoty wniosku o ochronę.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(35)  Przed ustaleniem odpowiedzialnego państwa członkowskiego zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) XXX/XXX (rozporządzenie dublińskie)29 pierwsze państwo członkowskie, w którym złożono wniosek, powinno rozpatrzyć dopuszczalność tego wniosku, w przypadku gdy za kraj pierwszego azylu lub bezpieczny kraj trzeci w odniesieniu do osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową uznaje się państwo niebędące państwem członkowskim. Ponadto wniosek należy uznać za niedopuszczalny, gdy jest to kolejny wniosek niezawierający nowych istotnych elementów ani ustaleń oraz gdy odrębny wniosek złożony przez małżonka, partnera, osobę dorosłą pozostającą na utrzymaniu lub małoletniego uznaje się za nieuzasadniony.

skreśla się

__________________

29 Dz.U. L […] z […], s. […].

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(36)  Koncepcja kraju pierwszego azylu powinna być stosowana jako podstawa niedopuszczalności, w przypadku gdy można zasadnie założyć, że inne państwo udzieliłoby ochrony zgodnie z materialnymi standardami konwencji genewskiej lub że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową miałaby zapewnioną wystarczającą ochronę w tym państwie. W szczególności państwa członkowskie nie powinny rozpatrywać istoty wniosku, gdy kraj pierwszego azylu przyznał osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową status uchodźcy lub inną wystarczającą ochronę. Państwa członkowskie powinny postępować według tej zasady jedynie wówczas, gdy są przekonane, w tym w razie potrzeby lub w stosownych przypadkach na podstawie zapewnień uzyskanych od danego państwa trzeciego, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową korzystała i nadal będzie korzystała z ochrony w tym państwie zgodnie z konwencją genewską lub że korzystała i nadal będzie korzystała z innej wystarczającej ochrony, w szczególności w odniesieniu do prawa do legalnego pobytu, odpowiedniego dostępu do zatrudnienia, ośrodków dla cudzoziemców, opieki zdrowotnej i edukacji, a także prawa do łączenia rodzin zgodnie z międzynarodowymi standardami praw człowieka.

(36)  Państwa członkowskie mogą stosować koncepcję kraju pierwszego azylu jako podstawę niedopuszczalności, w przypadku gdy można zasadnie założyć, że inne państwo udzieliłoby ochrony zgodnie z materialnymi standardami konwencji genewskiej z 1951 r. W szczególności państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o nierozpatrywaniu istoty wniosku, gdy kraj pierwszego azylu przyznał osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową status uchodźcy. Państwa członkowskie powinny postępować według tej zasady jedynie wówczas, gdy są przekonane, w tym w razie potrzeby lub w stosownych przypadkach na podstawie zapewnień uzyskanych od danego państwa trzeciego, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową korzystała i nadal będzie korzystała z ochrony w tym państwie zgodnie z konwencją genewską, w szczególności w odniesieniu do prawa do legalnego pobytu, odpowiedniego dostępu do zatrudnienia, ośrodków dla cudzoziemców, opieki zdrowotnej i edukacji, a także prawa do łączenia rodzin zgodnie z międzynarodowymi standardami praw człowieka.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(37)  Koncepcja bezpiecznego kraju trzeciego powinna być stosowana jako podstawa niedopuszczalności, w przypadku gdy można zasadnie oczekiwać, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową z powodu związku z państwem trzecim, w tym z państwem tranzytu, może poszukiwać ochrony w tym państwie, oraz gdy zachodzą okoliczności wskazujące, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową zostanie przyjęta lub będzie podlegała readmisji do tego państwa. Państwa członkowskie powinny postępować według tej zasady jedynie wówczas, gdy są przekonane, w tym w razie potrzeby lub w stosownych przypadkach na podstawie zapewnień uzyskanych od danego państwa trzeciego, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową będzie miała możliwość uzyskania ochrony zgodnie z materialnymi standardami konwencji genewskiej lub będzie korzystała z wystarczającej ochrony, w szczególności w odniesieniu do prawa do legalnego pobytu, odpowiedniego dostępu do zatrudnienia, ośrodków dla cudzoziemców, opieki zdrowotnej i edukacji, a także prawa do łączenia rodzin zgodnie z międzynarodowymi standardami praw człowieka.

(37)  Państwa członkowskie mogą stosować koncepcję bezpiecznego kraju trzeciego jako podstawę niedopuszczalności, w przypadku gdy można zasadnie oczekiwać, że osoba ubiega się o ochronę w tym kraju z powodu związku z nim oraz gdy zachodzą okoliczności wskazujące, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową zostanie przyjęta lub będzie podlegała readmisji do tego państwa. Sam tranzyt osoby ubiegającej się o ochronę przez terytorium danego kraju nie oznacza takiego związku. Państwa członkowskie powinny postępować według tej zasady jedynie wówczas, gdy upewniły się, że w państwie trzecim osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową będzie miała możliwość uzyskania ochrony zgodnie z materialnymi standardami konwencji genewskiej z 1951 r. Koncepcję bezpiecznego kraju trzeciego można stosować jedynie w odniesieniu do państw, które ratyfikowały konwencję genewską bez ograniczeń terytorialnych.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(38)  Wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej powinien być rozpatrywany co do jego istoty w celu ustalenia, czy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową kwalifikuje się do ochrony międzynarodowej zgodnie z rozporządzeniem (UE) XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie kwalifikowania). Rozpatrywanie wniosku co do istoty nie jest konieczne, w przypadku gdy wniosek należy uznać za niedopuszczalny zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. W przypadku gdy z oceny bez zagłębiania się w sprawę wynika jednak jasno, że wniosek może zostać odrzucony jako całkowicie nieuzasadniony, wniosek ten można odrzucić na tej podstawie, nie rozpatrując jego dopuszczalności.

(38)  Wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej powinien być rozpatrywany co do jego istoty w celu ustalenia, czy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową kwalifikuje się do ochrony międzynarodowej zgodnie z rozporządzeniem (UE) XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie kwalifikowania). Rozpatrywanie wniosku co do istoty nie jest konieczne, w przypadku gdy wniosek należy uznać za niedopuszczalny zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. W przypadku gdy z oceny bez zagłębiania się w sprawę wynika jednak jasno, że wniosek może zostać odrzucony jako całkowicie nieuzasadniony i/lub że wniosek jest całkowicie uzasadniony, wniosek ten można odrzucić lub przyjąć na tej podstawie, nie rozpatrując jego dopuszczalności.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(39)  Rozpatrywanie wniosku powinno być przyspieszone i ukończone w ciągu maksymalnie dwóch miesięcy w tych przypadkach, gdy wniosek jest całkowicie nieuzasadniony, ponieważ ma wyraźny charakter nadużycia, w tym w przypadku gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową pochodzi z bezpiecznego kraju pochodzenia lub występuje z wnioskiem jedynie w celu opóźnienia lub zakłócenia wykonania decyzji o wydaleniu, lub gdy występują poważne obawy związane z bezpieczeństwem narodowym lub porządkiem publicznym, gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie ubiega się o ochronę międzynarodową w pierwszym państwie członkowskim wjazdu lub w państwie członkowskim legalnego pobytu lub gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową, której wniosek jest rozpatrywany i która wystąpiła z wnioskiem w innym państwie członkowskim lub która znajduje się na terytorium innego państwa członkowskiego bez dokumentu pobytu, zostaje poddana readmisji zgodnie z rozporządzeniem dublińskim. W tym ostatnim przypadku nie należy przyspieszać rozpatrywania wniosku, jeżeli osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową jest w stanie przedstawić poparte dowodami uzasadnienie wyjazdu do innego państwa członkowskiego bez zezwolenia, wystąpienia z wnioskiem w innym państwie członkowskim lub niestawienia się do dyspozycji właściwych organów, jak na przykład fakt niepoinformowania jej stosownie i w odpowiednim terminie o jej obowiązkach. Ponadto procedura rozpatrywania wniosku prowadzona w trybie przyspieszonym może być stosowana do małoletnich bez opieki wyłącznie w ściśle określonych okolicznościach przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.

(39)  Rozpatrywanie wniosku powinno być przyspieszone i ukończone w ciągu maksymalnie dwóch miesięcy w tych przypadkach, gdy wniosek jest całkowicie nieuzasadniony, ponieważ ma wyraźny charakter nadużycia, w tym w przypadku gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową pochodzi z bezpiecznego kraju pochodzenia lub gdy występują poważne obawy związane z bezpieczeństwem narodowym lub porządkiem publicznym. Ponadto procedura rozpatrywania wniosku prowadzona w trybie przyspieszonym może być stosowana do małoletnich bez opieki wyłącznie w ściśle określonych okolicznościach przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(40)  Z wieloma wnioskami o udzielenie ochrony międzynarodowej występuje się na granicy lub w strefie tranzytowej państwa członkowskiego przed wydaniem decyzji w sprawie wjazdu osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową. Państwa członkowskie powinny mieć możliwość ustanowienia procedur rozpatrywania wniosku pod względem dopuszczalności lub co do jego istoty, które umożliwiłyby podjęcie decyzji w sprawie takich wniosków w tych miejscach w dokładnie określonych okolicznościach. Procedura na granicy nie powinna trwać dłużej niż cztery tygodnie, a po tym okresie osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową należy zezwolić na wjazd na terytorium państwa członkowskiego. Procedura na granicy może być stosowana w miejscach znajdujących się w pobliżu granicy lub strefy tranzytowej wyłącznie w przypadku, gdy nieproporcjonalnie duża liczba osób ubiegających się o ochronę międzynarodową złoży wnioski na granicy lub w strefie tranzytowej. Procedura na granicy może być stosowana w odniesieniu do małoletnich bez opieki wyłącznie w ściśle określonych okolicznościach przedstawionych w niniejszym rozporządzeniu.

(40)  Z wieloma wnioskami o udzielenie ochrony międzynarodowej występuje się na granicy lub w strefie tranzytowej państwa członkowskiego przed wydaniem decyzji w sprawie wjazdu osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową. Państwa członkowskie powinny mieć możliwość ustanowienia procedur rozpatrywania wniosku pod względem dopuszczalności lub co do jego istoty, które umożliwiłyby podjęcie decyzji w sprawie takich wniosków w tych miejscach w dokładnie określonych okolicznościach. Procedura na granicy nie powinna trwać dłużej niż cztery tygodnie, a po tym okresie osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową należy zezwolić na wjazd na terytorium państwa członkowskiego. Procedura na granicy może być stosowana w miejscach znajdujących się w pobliżu granicy lub strefy tranzytowej wyłącznie w przypadku, gdy nieproporcjonalnie duża liczba osób ubiegających się o ochronę międzynarodową złoży wnioski na granicy lub w strefie tranzytowej. Procedura na granicy nie może być stosowana w odniesieniu do małoletnich.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(43)  W przypadku gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową wyraźnie wycofa swój wniosek z własnej inicjatywy lub nie wywiązuje się z obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia, rozporządzenia (UE) XXX/XXX (rozporządzenie dublińskie) lub dyrektywy XXX/XXX/UE (dyrektywa w sprawie warunków przyjmowania), w dorozumiany sposób wycofując swój wniosek, wniosku nie należy dalej rozpatrywać i powinien on zostać odrzucony jako wyraźnie wycofany lub zaniechany, a jakikolwiek wniosek złożony w państwie członkowskim przez tą samą osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową po tej decyzji powinien być uznawany za kolejny wniosek. Dorozumiane wycofanie nie powinno być jednak automatyczne, lecz należy zapewnić osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową możliwość zgłoszenia się do organu rozstrzygającego i wykazania, że niewywiązanie się z tych obowiązków było spowodowane okolicznościami, na które nie miała ona wpływu.

(43)  W przypadku gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową wyraźnie wycofa swój wniosek z własnej inicjatywy, wniosku nie należy dalej rozpatrywać i powinien on zostać odrzucony jako wyraźnie wycofany lub zaniechany.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(43a)  Wyraźne wycofanie nie powinno być automatyczne ani powodować automatycznego odrzucenia wniosku, lecz skutkować jego czasowym zawieszeniem. Należy zapewnić osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową możliwość zgłoszenia się do organu rozstrzygającego i wykazania, że niewywiązanie się z tych obowiązków było spowodowane okolicznościami, na które nie miała ona wpływu. W takim przypadku ponownie wszczyna się rozpatrywanie wniosku.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(44)  W przypadku gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową składa kolejny wniosek, nie przedstawiając nowych dowodów ani ustaleń, które znacząco zwiększają prawdopodobieństwo kwalifikowania się jako osoba korzystająca z ochrony międzynarodowej lub które odnoszą się do powodów odrzucenia poprzedniego wniosku jako niedopuszczalnego, ten kolejny wniosek nie powinien podlegać ponownej pełnej procedurze rozpatrywania. W takich przypadkach po przeprowadzeniu wstępnego rozpatrzenia wniosek powinien zostać odrzucony jako niedopuszczalny lub całkowicie nieuzasadniony, jeżeli wniosek jest w tak oczywisty sposób bezpodstawny lub ma tak wyraźny charakter nadużycia, że nie ma realnych szans powodzenia, zgodnie z zasadą powagi rzeczy osądzonej. Wstępne rozpatrzenie przeprowadza się na podstawie pisemnych oświadczeń i przesłuchania, jednak z przesłuchania można zrezygnować w tych przypadkach, gdy z pisemnych oświadczeń wyraźnie wynika, że wniosek nie prowadzi do nowych istotnych elementów lub ustaleń lub że jest wyraźnie bezpodstawny i nie ma realnych szans powodzenia. W przypadku kolejnych wniosków można zastosować wyjątki od prawa osoby do pozostawania na terytorium państwa członkowskiego, gdy kolejny wniosek zostanie odrzucony jako niedopuszczalny lub nieuzasadniony lub w przypadku wystąpienia z drugim lub dalszym kolejnym wnioskiem w jakimkolwiek państwie członkowskim po tym, jak została wydana ostateczna decyzja o odrzuceniu poprzedniego kolejnego wniosku jako niedopuszczalnego, nieuzasadnionego lub całkowicie nieuzasadnionego.

(44)  W przypadku gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową składa kolejny wniosek, nie przedstawiając nowych dowodów ani ustaleń, które odnoszą się do powodów odrzucenia poprzedniego wniosku jako niedopuszczalnego, ten kolejny wniosek nie powinien podlegać ponownej pełnej procedurze rozpatrywania. W takich przypadkach po przeprowadzeniu wstępnego rozpatrzenia wniosek powinien zostać odrzucony jako niedopuszczalny lub całkowicie nieuzasadniony, jeżeli wniosek jest w oczywisty sposób bezpodstawny lub ma wyraźny charakter nadużycia, zgodnie z zasadą powagi rzeczy osądzonej. Wstępne rozpatrzenie przeprowadza się na podstawie pisemnych oświadczeń i przesłuchania, jednak z przesłuchania można zrezygnować w tych przypadkach, gdy z pisemnych oświadczeń wyraźnie wynika, że wniosek nie prowadzi do nowych istotnych elementów lub ustaleń lub że jest wyraźnie bezpodstawny.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(45)  Przy ocenie zasadności wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej kluczowym aspektem jest bezpieczeństwo osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową w jej kraju pochodzenia. Uwzględniając fakt, że rozporządzenie (UE) XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie kwalifikowania) ma na celu osiągnięcie wysokiego poziomu zbieżności w zakresie kwalifikowania obywateli państw trzecich i bezpaństwowców jako osób korzystających z ochrony międzynarodowej, niniejsze rozporządzenie ustanawia wspólne kryteria uznawania państw trzecich za bezpieczne kraje pochodzenia oraz, z uwagi na potrzebę wzmocnienia stosowania koncepcji bezpiecznego kraju pochodzenia jako podstawowego narzędzia wspomagającego szybkie rozpatrywanie wniosków, które prawdopodobnie są nieuzasadnione, niniejsze rozporządzenie ustanawia unijny wspólny wykaz bezpiecznych krajów pochodzenia.

(45)  Przy ocenie zasadności wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej kluczowym aspektem jest bezpieczeństwo osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową w jej kraju pochodzenia. Uwzględniając fakt, że rozporządzenie (UE) XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie kwalifikowania) ma na celu osiągnięcie wysokiego poziomu zbieżności w zakresie kwalifikowania obywateli państw trzecich i bezpaństwowców jako osób korzystających z ochrony międzynarodowej, niniejsze rozporządzenie ustanawia wspólne kryteria uznawania państw trzecich za bezpieczne kraje pochodzenia oraz, z uwagi na potrzebę wzmocnienia stosowania koncepcji bezpiecznego kraju pochodzenia jako podstawowego narzędzia wspomagającego szybkie rozpatrywanie wniosków o ochronę międzynarodową niniejsze rozporządzenie ustanawia unijny wspólny wykaz bezpiecznych krajów pochodzenia.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(47)  Jeżeli chodzi o uznawanie bezpiecznych krajów trzecich na poziomie unijnym, w niniejszym rozporządzeniu przewidziano takie uznawanie. Państwa trzecie powinny być uznane za bezpieczne kraje trzecie na poziomie unijnym w drodze zmiany niniejszego rozporządzenia na podstawie warunków określonych w niniejszym rozporządzeniu oraz po przeprowadzeniu szczegółowej oceny opartej na dowodach obejmujących badanie merytoryczne oraz szeroko zakrojone konsultacje z państwami członkowskimi i odpowiednimi zainteresowanymi stronami.

skreśla się

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(48)  Ustanowienie unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia oraz unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów trzecich powinno rozwiązać również kwestię niektórych istniejących różnic między krajowymi wykazami bezpiecznych krajów obowiązującymi w państwach członkowskich. Chociaż państwa członkowskie powinny zachować prawo do stosowania lub wprowadzania przepisów pozwalających na uznanie na poziomie krajowym państw trzecich innych niż te, które uznano za bezpieczne kraje trzecie na poziomie unijnym lub które znajdują się w unijnym wspólnym wykazie jako bezpieczne kraje pochodzenia, ustanowienie takiego wspólnego uznania lub wykazu powinno zapewnić stosowanie tej koncepcji przez wszystkie państwa członkowskie w jednolity sposób w odniesieniu do osób ubiegających się o ochronę międzynarodową, których kraje pochodzenia znajdują się we wspólnym wykazie lub które są związane z bezpiecznym krajem trzecim. Powinno to ułatwić uspójnienie stosowania procedur, a tym samym zniechęcić również do wtórnego przemieszczania się osoby ubiegające się o udzielenie ochrony międzynarodowej. Z tego względu możliwość korzystania z wykazów lub uznań krajowych powinna zostać zniesiona w terminie pięciu lat od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

(48)  Ustanowienie unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia i ostateczna likwidacja krajowych wykazów bezpiecznych krajów pochodzenia gwarantują stosowanie tej koncepcji przez wszystkie państwa członkowskie w jednolity sposób w odniesieniu do osób ubiegających się o ochronę międzynarodową, których kraje pochodzenia znajdują się we wspólnym wykazie, i może tylko doprowadzić do pełnej zbieżności procedur azylowych w UE, jeżeli etapy procedur i terminy będą zharmonizowane, zwłaszcza w przypadku procedury przyspieszonej. Z tego względu możliwość korzystania z wykazów lub uznań krajowych powinna zostać zniesiona w terminie trzech lat od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(48a)  W okresie przejściowym państwa członkowskie muszą zadbać o wzajemną spójność krajowych wykazów bezpiecznych krajów pochodzenia i unijnych wspólnych wykazów. Kraj zawieszony w unijnym wspólnym wykazie lub z niego usunięty nie może być uważany za bezpieczny kraj pochodzenia na szczeblu krajowym.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(48b)  Komisja powinna okresowo analizować sytuację w państwach trzecich i możliwość przedstawienia wniosku w sprawie dodania ich do unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia, opierając się na informacjach z różnych źródeł, którymi dysponuje, w szczególności sprawozdaniach ESDZ, informacjach pochodzących od państw członkowskich, Agencji Unii Europejskiej ds. Azylu, UNHCR, Rady Europy i innych odpowiednich organizacji międzynarodowych, a także krajowych lub międzynarodowych organizacji pozarządowych. W razie potrzeby Komisja powinna następnie przedstawić wniosek w sprawie rozszerzenia unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia. Także Parlament Europejski i Rada muszą mieć możliwość zwrócenia się do Komisji o przedstawienie wniosków w sprawie wpisania danego kraju do unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia, zawieszenia jego obecności w tym wykazie bądź usunięcia go z niego.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(48c)  W celu harmonizacji krajowych wykazów bezpiecznych krajów pochodzenia w trzyletnim okresie przejściowym od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia państwa członkowskie mogą przekazywać Komisji propozycje dodania konkretnych państw do wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia. Komisja rozpatruje te propozycje w ciągu sześciu miesięcy od ich przedstawienia, opierając się na informacjach z różnych źródeł, którymi dysponuje, w szczególności regularnych sprawozdaniach ESDZ, informacjach pochodzących od państw członkowskich, Agencji Unii Europejskiej ds. Azylu, UNHCR, Rady Europy i innych odpowiednich organizacji międzynarodowych oraz krajowych lub międzynarodowych organizacji pozarządowych. Jeżeli dany kraj trzeci może być dodany do wykazu, Komisja przedstawia wniosek w sprawie rozszerzenia unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(50)  Do celów tej merytorycznej oceny Komisja powinna wziąć pod uwagę informacje z różnych źródeł, którymi dysponuje, w tym w szczególności swoje roczne sprawozdania z postępów w państwach trzecich uznanych za kraje kandydujące przez Radę Europejską, regularne sprawozdania Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych oraz informacje pochodzące od państw członkowskich, Agencji Unii Europejskiej ds. Azylu, Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców, Rady Europy i innych odpowiednich organizacji międzynarodowych. Komisja powinna móc przedłużyć zawieszenie uznania państwa trzeciego za bezpieczny kraj pochodzenia na poziomie unijnym lub zawieszenie obecności państwa trzeciego w unijnym wspólnym wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia na okres sześciu miesięcy oraz mieć możliwość ponownego jednokrotnego przedłużenia tego zawieszenia. Szczególnie istotne jest przeprowadzenie przez Komisję odpowiednich konsultacji, w tym na poziomie ekspertów, w trakcie prac przygotowawczych. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

(50)  Do celów tej merytorycznej oceny Komisja powinna wziąć pod uwagę informacje z różnych źródeł, którymi dysponuje, w tym w szczególności swoje roczne sprawozdania z postępów w państwach trzecich uznanych za kraje kandydujące przez Radę Europejską, regularne sprawozdania Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych oraz informacje pochodzące od państw członkowskich, Agencji Unii Europejskiej ds. Azylu, Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców, Rady Europy i innych odpowiednich rządowych i pozarządowych organizacji międzynarodowych. Komisja powinna móc przedłużyć zawieszenie uznania państwa trzeciego za bezpieczny kraj pochodzenia na poziomie unijnym lub zawieszenie obecności państwa trzeciego w unijnym wspólnym wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia na okres sześciu miesięcy oraz mieć możliwość ponownego jednokrotnego przedłużenia tego zawieszenia. Szczególnie istotne jest przeprowadzenie przez Komisję odpowiednich konsultacji, w tym na poziomie ekspertów, w trakcie prac przygotowawczych. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(51)  Po upływie ważności aktu delegowanego i jego przedłużeń, jeżeli nowy akt delegowany nie zostanie przyjęty, uznanie państwa trzeciego za bezpieczny kraj trzeci na poziomie unijnym lub obecność państwa trzeciego w unijnym wspólnym wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia nie powinny być dłużej zawieszone. Pozostaje to bez uszczerbku dla jakiejkolwiek proponowanej zmiany mającej na celu usunięcie państwa trzeciego z wykazów.

(51)  Po upływie ważności aktu delegowanego i jego przedłużeń, jeżeli nowy akt delegowany nie zostanie przyjęty, państwo trzecie nie powinno być dłużej zawieszone w unijnym wspólnym wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia. W celu ponownego umieszczenia danego państwa trzeciego w unijnym wspólnym wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia Komisja przyjmuje akt delegowany.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(52)  Komisja, wspomagana przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu, powinna dokonywać regularnego przeglądu sytuacji w państwach trzecich, które usunięto z unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia lub bezpiecznych krajów trzecich, w tym w przypadku gdy państwo członkowskie powiadamia Komisję, że na podstawie merytorycznej oceny uznaje, iż w następstwie zmiany sytuacji w danym państwie trzecim ponownie spełnia ono warunki uznania za bezpieczne określone w niniejszym rozporządzeniu. W takim przypadku państwa członkowskie mogłyby uznać to państwo trzecie za bezpieczny kraj trzeci lub bezpieczny kraj pochodzenia na poziomie krajowym tylko pod warunkiem, że Komisja nie wyrazi sprzeciwu wobec tego uznania. Jeżeli Komisja uzna, że warunki te są spełnione, może zaproponować zmianę wykazu państw trzecich uznanych za bezpieczne kraje trzecie na poziomie unijnym lub unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia, aby włączyć do nich dane państwo trzecie.

(52)  Komisja, wspomagana przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu, powinna dokonywać regularnego przeglądu sytuacji w państwach trzecich, które usunięto z unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia, w tym w przypadku gdy państwo członkowskie powiadamia Komisję, że na podstawie merytorycznej oceny uznaje, iż w następstwie zmiany sytuacji w danym państwie trzecim ponownie spełnia ono warunki uznania za bezpieczne określone w niniejszym rozporządzeniu. W takim przypadku państwa członkowskie mogłyby uznać to państwo trzecie za bezpieczny kraj pochodzenia na poziomie krajowym tylko pod warunkiem, że Komisja nie wyrazi sprzeciwu wobec tego uznania. Jeżeli Komisja uzna, że warunki te są spełnione, może zaproponować zmianę wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia, aby włączyć do nich dane państwo trzecie.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(53)  Jeżeli chodzi o bezpieczne kraje pochodzenia, w następstwie konkluzji Rady ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych z dnia 20 lipca 2015 r., w których państwa członkowskie uzgodniły, że priorytetowo należy potraktować ocenę bezpieczeństwa Bałkanów Zachodnich przez wszystkie państwa członkowskie, w dniu 2 września 2015 r. Agencja Unii Europejskiej ds. Azylu zorganizowała spotkanie z ekspertami z państw członkowskich, podczas którego osiągnięto szeroki konsensus, że Albania, Bośnia i Hercegowina, Kosowo*30, była jugosłowiańska republika Macedonii, Czarnogóra oraz Serbia powinny zostać uznane za bezpieczne kraje pochodzenia w rozumieniu niniejszego rozporządzenia.

skreśla się

__________________

30 * Użycie tej nazwy pozostaje bez uszczerbku dla stanowiska w sprawie statusu Kosowa i jest zgodne z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ 1244/99 oraz opinią Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości na temat ogłoszenia przez Kosowo niepodległości.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(62)  Jeśli chodzi o Turcję, podstawa prawna ochrony przed prześladowaniem i złym traktowaniem jest należycie zagwarantowana dzięki przepisom prawa materialnego i procesowego w zakresie praw człowieka oraz prawa antydyskryminacyjnego, w tym dzięki uczestnictwu we wszystkich najważniejszych międzynarodowych traktatach dotyczących praw człowieka. W 2014 r. Europejski Trybunał Praw Człowieka stwierdził naruszenia w 94 spośród 2 899 wniosków. Nie ma żadnych oznak jakichkolwiek incydentów wydalenia, odesłania lub ekstradycji własnych obywateli do państw trzecich, w których między innymi istnieje poważne ryzyko, że mogliby oni zostać poddani karze śmierci, torturom, prześladowaniu lub innemu nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, lub w których ich życie lub wolność byłyby zagrożone z powodu rasy, religii, narodowości, orientacji seksualnej, przynależności do określonej grupy społecznej lub poglądów politycznych, lub w których istnieje poważne ryzyko wydalenia, odesłania czy ekstradycji stamtąd do innego państwa trzeciego. W 2014 r. państwa członkowskie uznały, że 23,1 % (310) wniosków o udzielenie azylu złożonych przez obywateli Turcji było uzasadnionych. Jedno państwo członkowskie wskazało Turcję jako bezpieczny kraj pochodzenia. Turcja została uznana za kraj kandydujący przez Radę Europejską i zostały otwarte negocjacje. W ówczesnej ocenie stwierdzono, że Turcja w wystarczającym stopniu spełnia kryteria polityczne ustanowione przez Radę Europejską podczas posiedzenia w Kopenhadze w dniach 21–22 czerwca 1993 r., odnoszące się do stabilności instytucji gwarantujących demokrację, państwa prawa, praw człowieka oraz poszanowania i ochrony mniejszości, oraz że Turcja będzie musiała nadal spełniać te kryteria, aby przystąpić do UE, zgodnie z zaleceniami przedstawionymi w rocznym sprawozdaniu z postępów.

skreśla się

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(63)  W odniesieniu do cofnięcia statusu uchodźcy lub statusu ochrony uzupełniającej, a w szczególności ze względu na regularny przegląd statusu przeprowadzany na podstawie rozporządzenia (UE) XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie kwalifikowania), państwa członkowskie powinny zapewnić, aby osoby korzystające z ochrony międzynarodowej były należycie informowane o możliwym ponownym rozpatrzeniu ich statusu oraz miały możliwość przedstawienia swojego stanowiska w rozsądnym terminie poprzez złożenie pisemnego oświadczenia oraz na przesłuchaniu, zanim organy będą mogły podjąć uzasadnioną decyzję o cofnięciu ich statusu.

(63)  W odniesieniu do cofnięcia statusu uchodźcy lub statusu ochrony uzupełniającej państwa członkowskie powinny zapewnić, aby osoby korzystające z ochrony międzynarodowej były należycie informowane o możliwym ponownym rozpatrzeniu ich statusu oraz miały możliwość przedstawienia swojego stanowiska w rozsądnym terminie poprzez złożenie pisemnego oświadczenia oraz na przesłuchaniu, zanim organy będą mogły podjąć uzasadnioną decyzję o cofnięciu ich statusu.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(65)  Aby osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową była w stanie skorzystać ze swojego prawa do skutecznego środka zaskarżenia, należy jej pozwolić pozostać na terytorium państwa członkowskiego do czasu upływu terminu wniesienia odwołania w pierwszej instancji, a jeśli z tego prawa skorzystano w przewidzianym terminie, do czasu rozpatrzenia środka zaskarżenia. Jedynie w ograniczonej liczbie przypadków określonych w niniejszym rozporządzeniu skutek zawieszający odwołania nie jest automatyczny i w takiej sytuacji osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową musiałaby zwrócić się do sądu lub trybunału o zawieszenie wykonania decyzji nakazującej powrót lub sąd musiałby z urzędu zawiesić wykonanie tej decyzji. W przypadku stosowania wyjątku od prawa do środka zaskarżenia o automatycznym skutku zawieszającym prawa osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową do obrony powinny być odpowiednio zagwarantowane poprzez zapewnienie jej niezbędnej pomocy tłumacza ustnego i pomocy prawnej, jak również poprzez zapewnienie osobie ubiegającej się wystarczająco dużo czasu na przygotowanie i przedłożenie wniosku do sądu lub trybunału. Ponadto w tym kontekście sąd lub trybunał powinien mieć możliwość zbadania decyzji o odmowie udzielenia ochrony międzynarodowej pod względem faktycznym i prawnym. Osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową należy zezwolić na pozostanie na terytorium do czasu zakończenia procedury mającej na celu rozstrzygnięcie, czy może ona pozostać na danym terytorium. Decyzja ta powinna jednak zostać podjęta w ciągu jednego miesiąca.

(65)  Aby osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową była w stanie skorzystać ze swojego prawa do skutecznego środka zaskarżenia, należy jej pozwolić pozostać na terytorium państwa członkowskiego do czasu upływu terminu wniesienia odwołania w pierwszej instancji, a jeśli z tego prawa skorzystano w przewidzianym terminie, do czasu rozpatrzenia środka zaskarżenia.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2.  Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej ani do wniosków o udzielenie azylu dyplomatycznego lub terytorialnego złożonych w przedstawicielstwach państw członkowskich.

skreśla się

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Państwa członkowskie mogą ponadto podjąć decyzję o stosowaniu niniejszego rozporządzenia do wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej lub do wniosków o udzielenie azylu dyplomatycznego lub terytorialnego złożonych w przedstawicielstwach państw członkowskich w państwach trzecich.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

ca)  „bezpaństwowiec” oznacza osobę, której żadne państwo nie uznaje za swojego obywatela zgodnie ze swoim ustawodawstwem;

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

e)  „organ rozstrzygający” oznacza każdy organ quasi-sądowy lub administracyjny w państwie członkowskim odpowiedzialny za rozpatrywanie wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej i właściwy do podejmowania decyzji w pierwszej instancji;

e)  „organ rozstrzygający” oznacza każdy organ sądowy lub administracyjny w państwie członkowskim odpowiedzialny za rozpatrywanie wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej i właściwy do podejmowania decyzji w pierwszej instancji;

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

i)  „kolejny wniosek” oznacza następny wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, z którym występuje się w jakimkolwiek państwie członkowskim po tym, jak ostateczna decyzja w odniesieniu do poprzedniego wniosku została podjęta, w tym w przypadkach, gdy wniosek został odrzucony jako wyraźnie wycofany lub jako zaniechany w następstwie jego dorozumianego wycofania;

i)  „kolejny wniosek” oznacza następny wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, z którym występuje się w jakimkolwiek państwie członkowskim po tym, jak ostateczna decyzja oparta na tych samych elementach, które już były przedmiotem oceny w przypadku poprzedniego wniosku, została podjęta, oraz w przypadku, gdy wniosek został wyraźnie wycofany;

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

a)  przyjmuje, rejestruje i rozpatruje wnioski o udzielenie ochrony międzynarodowej;

a)  rozpatruje wnioski o udzielenie ochrony międzynarodowej;

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2.  Każde państwo członkowskie zapewnia organowi rozstrzygającemu odpowiednie środki, w tym wystarczającą liczbę wykwalifikowanych pracowników, aby mógł on wypełniać swoje zadania zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. W tym celu każde państwo członkowskie regularnie ocenia potrzeby organu rozstrzygającego, zapewniając, aby był on zawsze w stanie postępować z wnioskami o udzielenie ochrony międzynarodowej w sposób efektywny, w szczególności gdy otrzymuje on nieproporcjonalnie dużą liczbę wniosków jednocześnie.

2.  Każde państwo członkowskie zapewnia organom odpowiedzialnym odpowiednie środki, w tym wystarczającą liczbę wykwalifikowanych pracowników, aby mógł on wypełniać swoje zadania zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. W tym celu każde państwo członkowskie regularnie ocenia potrzeby organu rozstrzygającego, zapewniając, aby był on zawsze w stanie postępować z wnioskami o udzielenie ochrony międzynarodowej w sposób efektywny, w szczególności gdy otrzymuje on nieproporcjonalnie dużą liczbę wniosków jednocześnie.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Następujące organy mają za zadanie przyjmowanie i rejestrowanie wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej, jak również informowanie osób ubiegających się o ochronę międzynarodową o tym, gdzie i jak złożyć wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej:

Następujące organy mają za zadanie przyjmowanie i rejestrowanie wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej, jak również informowanie osób ubiegających się o ochronę międzynarodową o tym, gdzie i jak złożyć wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej. W żadnym razie organy te nie mają uprawnień do podejmowania decyzji w sprawie istoty wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

c)  organy ds. imigracji;

c)  rządowe organy ds. imigracji;

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

4.  Na potrzeby przyjmowania, rejestrowania i rozpatrywania wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej organ rozstrzygający odpowiedzialnego państwa członkowskiego może być wspomagany przez:

4.  Na potrzeby przyjmowania, rejestrowania i rozpatrywania wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej odpowiedzialne organy odpowiedzialnego państwa członkowskiego mogą być wspomagane przez:

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

ba)  ekspertów niezależnych krajowych i międzynarodowych stowarzyszeń wpisanych do odpowiedniego rejestru prowadzonego przez właściwe państwo członkowskie.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

5.  Państwa członkowskie zapewniają, aby pracownicy organu rozstrzygającego, lub jakiegokolwiek innego organu odpowiedzialnego za przyjmowanie i rejestrowanie wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej zgodnie z ust. 3, mieli odpowiednią wiedzę oraz otrzymywali niezbędne szkolenie i polecenia umożliwiające im wypełnianie swoich obowiązków podczas stosowania niniejszego rozporządzenia.

5.  Państwa członkowskie zapewniają, aby pracownicy odpowiedzialnych organów na mocy ust. 1 i 2 mieli odpowiednią wiedzę oraz ukończone szkolenie w rozumieniu art. 7 ust. 4 rozporządzenia (UE) XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie Agencji Unii Europejskiej ds. Azylu), a także otrzymywali polecenia umożliwiające im wypełnianie obowiązków podczas stosowania niniejszego rozporządzenia.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1.  Organy stosujące niniejsze rozporządzenie chronią poufność wszelkich informacji, które uzyskują w trakcie swojej pracy.

1.  Odpowiedzialne organy, o których mowa w art. 5, chronią poufność wszelkich informacji, które uzyskują w trakcie swojej pracy.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

b)  nie uzyskują od domniemanych sprawców prześladowań lub poważnych krzywd żadnych informacji w sposób, który doprowadziłby do uzyskania przez takich sprawców bezpośrednich informacji o fakcie wystąpienia z wnioskiem przez daną osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową oraz zagroziłby integralności fizycznej osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową lub osób pozostających na jej utrzymaniu bądź wolności i bezpieczeństwu członków jej rodziny pozostających w kraju pochodzenia.

b)  nie uzyskują od domniemanych sprawców prześladowań lub poważnych krzywd żadnych informacji.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

a)  dostarczenie danych, o których mowa w art. 27 ust. 1 akapit drugi lit. a) i b);

a)  dostarczenie danych, o których mowa w art. 27 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) i b);

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

3.  W przypadku gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową odmawia współpracy, nie dostarczając szczegółowych danych niezbędnych do rozpatrzenia wniosku oraz nie dostarczając swoich odcisków palców i obrazu twarzy, a odpowiedzialne organy należycie poinformowały tę osobę o jej obowiązkach i zapewniły jej rzeczywistą możliwość wypełnienia tych obowiązków, wniosek tej osoby odrzuca się jako zaniechany zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 39.

3.  W przypadku gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową odmawia współpracy, nie dostarczając danych, o których mowa w art. 27 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) i b), oraz nie dostarczając swoich odcisków palców i obrazu twarzy, a odpowiedzialne organy należycie poinformowały tę osobę o jej obowiązkach i konsekwencjach z nich wynikających, a także zapewniły jej rzeczywistą możliwość wypełnienia tych obowiązków, wniosek tej osoby może zostać odrzucony się jako zaniechany zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 39. Wykorzystywanie siły przy pobieraniu odcisków palców i wykonaniu zdjęcia wizerunku twarzy jest zabronione i sankcjonowane.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

4.  Osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową informuje organ rozstrzygający państwa członkowskiego, w którym jest zobowiązana przebywać, o swoim miejscu pobytu lub o adresie zamieszkania lub numerze telefonu, pod którym organ rozstrzygający lub inne odpowiedzialne organy mogą się z nią skontaktować. Osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową powiadamia organ rozstrzygający o wszelkich zmianach tych danych. Osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową przyjmuje wszelką korespondencję odpowiednio w ostatnim wskazanym miejscu pobytu lub pod ostatnim wskazanym adresem zamieszkania, w szczególności gdy osoba ta składa wniosek zgodnie z art. 28.

4.  Osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową informuje odpowiedzialny organ państwa członkowskiego, w którym jest zobowiązana przebywać, o swoim miejscu pobytu lub o adresie zamieszkania lub numerze telefonu i adresie poczty elektronicznej, pod którym odpowiedzialny organ może się z nią skontaktować. Osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową powiadamia organ rozstrzygający o wszelkich zmianach tych danych. Osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową przyjmuje wszelką korespondencję odpowiednio w ostatnim wskazanym miejscu pobytu lub pod ostatnim wskazanym adresem zamieszkania, w szczególności gdy osoba ta składa wniosek zgodnie z art. 28.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

7.  Odpowiedzialne organy mogą wymagać od osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową poddania się przeszukaniu lub umożliwienia przeszukania jej mienia, jeżeli jest to niezbędne do rozpatrzenia wniosku. Bez uszczerbku dla wszelkich przeszukań przeprowadzanych ze względów bezpieczeństwa przeszukanie osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową na mocy niniejszego rozporządzenia jest przeprowadzane przez osobę tej samej płci, z pełnym poszanowaniem zasad godności ludzkiej oraz integralności fizycznej i emocjonalnej.

7.  Organy rozstrzygające mogą wymagać od osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową poddania się przeszukaniu lub umożliwienia przeszukania jej mienia, jeżeli jest to niezbędne do rozpatrzenia wniosku. Bez uszczerbku dla wszelkich przeszukań przeprowadzanych ze względów bezpieczeństwa przeszukanie osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową na mocy niniejszego rozporządzenia jest przeprowadzane przez osobę tej samej płci, z pełnym poszanowaniem zasad godności ludzkiej oraz integralności fizycznej i emocjonalnej.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Organ rozstrzygający informuje osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową w języku, który rozumieją lub co do którego można zasadnie przyjąć, że zostanie przez nie zrozumiany, o następujących kwestiach:

Organ odpowiedzialny informuje osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową w języku, który rozumieją, w zwięzłej i łatwo dostępnej formie, przy użyciu jasnego i prostego słownictwa, o następujących kwestiach:

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

c)  prawach i obowiązkach osób ubiegających się o ochronę międzynarodową w trakcie procedury, w tym obowiązku pozostawania na terytorium państwa członkowskiego, w którym osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową są zobowiązane przebywać zgodnie z rozporządzeniem (UE) XXX/XXX (rozporządzenie dublińskie);

c)  prawach i obowiązkach osób ubiegających się o ochronę międzynarodową w trakcie procedury, w tym o możliwości połączenia się z członkami rodziny obecnymi na terytorium innych państw członkowskich zgodnie z rozporządzeniem (UE) XXX/XXX (rozporządzenie dublińskie);

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

ea)  prawie do skorzystania z pomocy na koszt państwa na wszystkich etapach procedury;

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

h)  wyniku decyzji organu rozstrzygającego, uzasadnieniu tej decyzji, a także skutku decyzji o odmowie udzielenia ochrony międzynarodowej oraz sposobie odwołania się od takiej decyzji.

h)  wyniku decyzji organu rozstrzygającego, uzasadnieniu tej decyzji oraz wszystkich elementach wziętych pod uwagę do celów podjęcia decyzji, a także skutku decyzji o odmowie udzielenia ochrony międzynarodowej oraz sposobie odwołania się od takiej decyzji.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Informacje, o których mowa w akapicie pierwszym, są udzielane w terminie umożliwiającym osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową skorzystanie z praw zagwarantowanych niniejszym rozporządzeniem i należyte wywiązanie się z obowiązków określonych w art. 7.

Informacje, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a)–g), są udzielane w momencie rejestracji wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, a w każdym przypadku przed przesłuchaniem, o którym mowa w art. 10 i 11, oraz w terminie umożliwiającym osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową skorzystanie z praw zagwarantowanych niniejszym rozporządzeniem i należyte wywiązanie się z obowiązków określonych w art. 7.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

3a.  W miarę możliwości i w razie konieczności organ rozstrzygający zapewnia osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową mediatora kulturowego, który będzie wspierał ją w takcie procedury, a w szczególności w czasie przesłuchania.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

4.  Organ rozstrzygający zapewnia wnioskodawcom możliwość kontaktu z Wysokim Komisarzem Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców lub jakąkolwiek inną organizacją świadczącą pomoc prawną lub inne doradztwo osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową zgodnie z prawem krajowym.

4.  Organ rozstrzygający zapewnia wnioskodawcom możliwość kontaktu z Wysokim Komisarzem Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców lub jakąkolwiek inną organizacją świadczącą pomoc prawną lub inne doradztwo osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową zgodnie z prawem krajowym. Czyni to również, kiedy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową przebywa w ośrodku detencyjnym lub jest obecna na przejściu granicznym.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

5.  Organ rozstrzygający zapewnia, aby osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową oraz w stosownych przypadkach ich opiekunowie, doradcy prawni lub inni doradcy mieli dostęp do informacji, o których mowa w art. 33 ust. 2 lit. e) i które są potrzebne do rozpatrywania wniosków, oraz do informacji przekazywanych przez ekspertów, o których mowa w art. 33 ust. 3, w przypadku gdy organ rozstrzygający uwzględnił te informacje przy podejmowaniu decyzji w sprawie ich wniosku.

5.  Organ rozstrzygający zapewnia, aby osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową oraz w stosownych przypadkach ich opiekunowie, doradcy prawni lub inni doradcy mieli dostęp do informacji, o których mowa w art. 33 ust. 2 lit. b), c) i e) i które są potrzebne do rozpatrywania wniosków, oraz do informacji przekazywanych przez ekspertów, o których mowa w art. 33 ust. 3, w przypadku gdy organ rozstrzygający uwzględnił te informacje przy podejmowaniu decyzji w sprawie ich wniosku.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

6.  Organ rozstrzygający powiadamia osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową w rozsądnym terminie o decyzji podjętej w sprawie ich wniosku. Jeżeli opiekun, doradca prawny lub inny doradca jest prawnym przedstawicielem osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową, organ rozstrzygający może powiadomić go o decyzji zamiast powiadamiać tę osobę.

6.  Organ rozstrzygający powiadamia osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową w terminie pięciu dni roboczych o decyzji podjętej w sprawie ich wniosku. Jeżeli opiekun, doradca prawny lub inny doradca jest prawnym przedstawicielem osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową, organ rozstrzygający powiadamia o decyzji również opiekuna, doradcę prawnego lub innego doradcę.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2.  Prawo do pozostawania nie stanowi uprawnienia do otrzymania zezwolenia na pobyt i nie daje osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową prawa do podróżowania na terytorium innych państw członkowskich bez zezwolenia, o którym mowa w art. 6 dyrektywy XXX/XXX/UE (dyrektywa w sprawie warunków przyjmowania).

2.  Prawo do pozostawania stanowi uprawnienie do pobytu czasowego w celu ubiegania się o azyl. W czasie rozpatrywania wniosku osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie ma prawa do podróżowania na terytorium innych państw członkowskich bez zezwolenia, o którym mowa w art. 6 dyrektywy XXX/XXX/UE (dyrektywa w sprawie warunków przyjmowania).

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

3.  Odpowiedzialne organy państw członkowskich mogą cofnąć prawo osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową do pozostawania na terytorium tych państw w trakcie procedury administracyjnej, jeżeli:

3.  Odpowiedzialne organy odpowiedzialnych państw członkowskich mogą cofnąć prawo osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową do pozostawania na terytorium tych państw w trakcie procedury administracyjnej, jeżeli:

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

4.  Państwo członkowskie może dokonać ekstradycji osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową do państwa trzeciego zgodnie z ust. 3 lit. b) wyłącznie w przypadku, gdy organ rozstrzygający upewnił się, że decyzja o ekstradycji nie doprowadzi bezpośrednio lub pośrednio do odesłania w pogwałceniu zobowiązań międzynarodowych i unijnych tego państwa członkowskiego.

4.  Państwo członkowskie może dokonać ekstradycji osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową do państwa trzeciego zgodnie z ust. 3 lit. b) lub wydalić ją wyłącznie w przypadku, gdy organ rozstrzygający upewnił się, że decyzja o ekstradycji lub nakaz wydalenia nie doprowadzą bezpośrednio lub pośrednio do odesłania w pogwałceniu zobowiązań międzynarodowych i unijnych tego państwa członkowskiego.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2.  Na przesłuchaniu dotyczącym dopuszczalności osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową zapewnia się możliwość przedstawienia odpowiedniego uzasadnienia przyczyn, dla których podstawy dopuszczalności przewidziane w art. 36 ust. 1 nie miałyby zastosowania do szczególnej sytuacji tej osoby.

2.  Na przesłuchaniu dotyczącym dopuszczalności osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową zapewnia się możliwość przedstawienia uzasadnienia przyczyn, dla których podstawy dopuszczalności przewidziane w art. 36 ust. 1 nie miałyby zastosowania do szczególnej sytuacji tej osoby.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1.  Zanim organ rozstrzygający podejmie decyzję co do istoty wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową zapewnia się możliwość przesłuchania dotyczącego merytorycznej treści jej wniosku.

1.  Zanim organ rozstrzygający podejmie decyzję co do istoty wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową zapewnia się możliwość przesłuchania dotyczącego merytorycznej treści jej wniosku. Takie przesłuchanie może odbyć się równocześnie z przesłuchaniem dotyczącym dopuszczalności.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2.  Na przesłuchaniu dotyczącym merytorycznej treści wniosku osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową zapewnia się odpowiednią możliwość przedstawienia elementów niezbędnych do uzasadnienia jej wniosku zgodnie z rozporządzeniem (UE) XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie kwalifikowania), a osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową jak najpełniej przedstawia wszystkie elementy, którymi dysponuje. Osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową zapewnia się możliwość złożenia wyjaśnień dotyczących ewentualnych brakujących elementów lub jakichkolwiek niespójności bądź sprzeczności w jej oświadczeniach.

2.  Na przesłuchaniu dotyczącym merytorycznej treści wniosku osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową zapewnia się możliwość przedstawienia elementów niezbędnych do uzasadnienia jej wniosku zgodnie z rozporządzeniem (UE) XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie kwalifikowania), a osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową jak najpełniej przedstawia wszystkie elementy, którymi dysponuje. Osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową zapewnia się możliwość złożenia wyjaśnień dotyczących ewentualnych brakujących elementów lub jakichkolwiek niespójności bądź sprzeczności w jej oświadczeniach.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

3.  Osoba prowadząca przesłuchanie dotyczące merytorycznej treści wniosku nie może nosić munduru wojskowego ani policyjnego.

skreśla się

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

3a.  Osoba prowadząca przesłuchanie dotyczące dopuszczalności lub merytorycznej treści wniosku nie może nosić munduru wojskowego ani policyjnego.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

4.  W przypadku gdy z wnioskami o udzielenie ochrony międzynarodowej występuje jednocześnie nieproporcjonalnie duża liczba obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców, co w praktyce utrudnia organowi rozstrzygającemu terminowe przeprowadzanie przesłuchań każdej osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową, w celu przeprowadzenia takich przesłuchań organ rozstrzygający może być wspomagany przez pracowników organów innych państw członkowskich, o których to organach mowa w art. 5 ust. 4 lit. a), i ekspertów oddelegowanych przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu, o których mowa w art. 5 ust. 4 lit. b).

skreśla się

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

6.  Osoba prowadząca przesłuchanie posiada kompetencje pozwalające uwzględnić osobiste i ogólne okoliczności towarzyszące złożeniu wniosku, w tym pochodzenie kulturowe, płeć społeczno-kulturową, orientację seksualną, tożsamość płciową i szczególne potrzeby osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową. Pracownicy przesłuchujący osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową posiadają także ogólną wiedzę o problemach, które mogłyby negatywnie wpłynąć na zdolność tych osób do udziału w przesłuchaniu, na przykład o oznakach, że dana osoba mogła być w przeszłości poddawana torturom.

6.  Osoba prowadząca przesłuchanie posiada kompetencje pozwalające uwzględnić osobiste i ogólne okoliczności towarzyszące złożeniu wniosku, w tym w tym ogólne warunki kraju pochodzenia, pochodzenie kulturowe, płeć społeczno-kulturową, orientację seksualną, tożsamość płciową i szczególne potrzeby osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową. Pracownicy przesłuchujący osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową posiadają także ogólną wiedzę o problemach, które mogłyby negatywnie wpłynąć na zdolność tych osób do udziału w przesłuchaniu, na przykład o oznakach, że dana osoba mogła być w przeszłości poddawana torturom.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Na potrzeby przesłuchania zapewniane są usługi tłumacza ustnego, który jest w stanie zapewnić odpowiednią komunikację pomiędzy osobą ubiegającą się o ochronę międzynarodową a osobą prowadzącą przesłuchanie. Komunikacja taka odbywa się w języku preferowanym przez osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową, chyba że jest inny język, który ta osoba rozumie oraz w którym jest w stanie jasno się komunikować.

Na potrzeby przesłuchania zapewniane są usługi tłumacza ustnego, który jest w stanie zapewnić odpowiednią komunikację pomiędzy osobą ubiegającą się o ochronę międzynarodową a osobą prowadzącą przesłuchanie. Tłumacze ustni i mediatorzy powinni przejść wcześniej odpowiednie szkolenie, o którym mowa w art. 7 ust. 5 rozporządzenia (UE) XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie Agencji Unii Europejskiej ds. Azylu), obejmujące elementy wymienione w ust. 6 niniejszego artykułu. Komunikacja taka odbywa się w języku preferowanym przez osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową, chyba że jest inny język, który ta osoba rozumie oraz w którym jest w stanie jasno się komunikować. Na prośbę osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową organ rozstrzygający zapewnia, aby osoby prowadzące przesłuchanie oraz tłumacz ustny i mediator byli tej samej płci co ta osoba, pod warunkiem że jest to możliwe oraz że organ rozstrzygający nie ma powodów, by uważać, że podstawą takiej prośby są trudności po stronie osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową dotyczące przedstawienia wyczerpującego uzasadnienia jego wniosku.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1.  Organ rozstrzygający lub jakikolwiek inny organ lub eksperci wspomagający go lub prowadzący przesłuchania sporządzają szczegółowy i oparty na faktach protokół zawierający wszystkie istotne elementy lub stenogram każdego przesłuchania.

1.  Organ rozstrzygający lub jakikolwiek inny organ lub eksperci wspomagający go lub prowadzący przesłuchania sporządzają protokół każdego przesłuchania zawierający wszystkie istotne elementy.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2.  Przesłuchanie jest rejestrowane za pomocą środków zapisu audio lub audiowizualnego. Osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową jest z wyprzedzeniem informowana o takim rejestrowaniu.

2.  Przesłuchanie jest rejestrowane za pomocą środków zapisu audio lub audiowizualnego. Osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową jest z wyprzedzeniem informowana o takim rejestrowaniu oraz o tym, w jaki sposób zapis ten zostanie wykorzystany. Szczególną uwagę poświęca się potrzebom ubiegających się o ochronę międzynarodową osób potrzebujących szczególnych gwarancji proceduralnych.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

3.  Osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową zapewnia się możliwość przedstawienia uwag lub wyjaśnień, ustnie lub pisemnie, dotyczących błędów w tłumaczeniu lub interpretacji w tekście protokołu lub stenogramu na końcu przesłuchania lub w określonym terminie, zanim organ rozstrzygający podejmie decyzję. W tym celu osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową informuje się w pełni o treści protokołu lub o istotnych elementach stenogramu, w stosownych przypadkach przy pomocy tłumacza ustnego. Następnie osoba ta proszona jest o potwierdzenie, że treść protokołu lub stenogram poprawnie oddaje treść przesłuchania.

3.  Osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową zapewnia się możliwość przedstawienia uwag lub wyjaśnień, ustnie lub pisemnie, dotyczących błędów w tłumaczeniu lub interpretacji w tekście protokołu na końcu przesłuchania lub w określonym terminie, zanim organ rozstrzygający podejmie decyzję. W tym celu osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową informuje się w pełni o treści protokołu, w stosownych przypadkach przy pomocy tłumacza ustnego. Następnie osoba ta proszona jest o potwierdzenie, że treść protokołu poprawnie oddaje treść przesłuchania, oraz że jest świadoma przysługującej jej możliwości uzupełnienia, skorygowania i sprawdzenia umieszczenia takich uzupełnień lub korekt w protokole przesłuchania.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

4.  W przypadku gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową odmawia potwierdzenia, że treść protokołu lub stenogramu poprawnie oddaje treść przesłuchania, powody tej odmowy wpisuje się do jej akt. Ta odmowa nie uniemożliwia organowi rozstrzygającemu podjęcia decyzji w sprawie wniosku.

4.  W przypadku gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową odmawia potwierdzenia, że treść protokołu poprawnie oddaje treść przesłuchania, powody tej odmowy wpisuje się do jej akt. Ta odmowa nie uniemożliwia organowi rozstrzygającemu podjęcia decyzji w sprawie wniosku.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

5.  Przed podjęciem decyzji przez organ rozstrzygający osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową i ich doradcy prawni lub inni doradcy mają dostęp do protokołu lub stenogramu oraz do zapisu.

5.  Przed podjęciem decyzji przez organ rozstrzygający osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową i ich doradcy prawni lub inni doradcy mają dostęp do protokołu oraz do zapisu, także w przypadku gdy wniosek jest rozpatrywany w procedurze prowadzonej w trybie przyspieszonym.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

6.  W przypadku gdy wniosek jest rozpatrywany zgodnie z procedurą rozpatrywania wniosku prowadzoną w trybie przyspieszonym, organ rozstrzygający może przyznać dostęp do protokołu lub stenogramu zapisu jednocześnie z podjęciem decyzji.

skreśla się

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

7.  Odpowiedzialne organy przechowują zapis lub stenogram przez dziesięć lat od daty podjęcia ostatecznej decyzji. Zapis usuwa się po upływie tego okresu lub, w przypadku gdy dotyczy on osoby, która uzyskała obywatelstwo któregokolwiek z państw członkowskich przed upływem tego okresu, usuwa się go, gdy tylko państwo członkowskie otrzyma informację, że dana osoba uzyskała takie obywatelstwo.

7.  Odpowiedzialne organy przechowują zapis przez dziesięć lat od daty podjęcia ostatecznej decyzji. Zapis usuwa się po upływie tego okresu lub, w przypadku gdy dotyczy on osoby, która uzyskała obywatelstwo któregokolwiek z państw członkowskich przed upływem tego okresu, usuwa się go, gdy tylko państwo członkowskie otrzyma informację, że dana osoba uzyskała takie obywatelstwo.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1.  Osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową mają prawo do skutecznej konsultacji z doradcą prawnym lub innym doradcą, dopuszczonym lub uprawnionym do takiej działalności na mocy prawa krajowego, w sprawach związanych z ich wnioskami na wszystkich etapach procedury.

1.  Osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową mają prawo do skutecznej konsultacji z doradcą prawnym lub innym doradcą, dopuszczonym lub uprawnionym do takiej działalności na mocy prawa krajowego, w sprawach związanych z ich wnioskami na wszystkich etapach procedury i jak tylko wyrażą zamiar ubiegania się o ochronę międzynarodową.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1.  Na wniosek osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową państwa członkowskie zapewniają nieodpłatną pomoc i reprezentację prawną w procedurze administracyjnej przewidzianej w rozdziale III oraz w postępowaniu odwoławczym przewidzianym w rozdziale V.

1.  Na wniosek osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową państwa członkowskie zapewniają nieodpłatną pomoc i reprezentację prawną w procedurze administracyjnej przewidzianej w rozdziale III oraz w postępowaniu odwoławczym przewidzianym w rozdziale V, czyniąc to jak najszybciej po wyrażeniu zamiaru ubiegania się o ochronę międzynarodową, a w każdym przypadku nie później niż w ciągu dwóch dni od wyrażenia tego zamiaru.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

b)  pomoc w przygotowaniu wniosku i przesłuchaniu, w tym w stosownych przypadkach udział w przesłuchaniu;

b)  pomoc w przygotowaniu wniosku i przesłuchania, a także udział w przesłuchaniu;

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

b)  uznaje się, że wniosek nie ma realnych szans powodzenia;

skreśla się

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

b)  uznaje się, że odwołanie nie ma realnych szans powodzenia;

skreśla się

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

W przypadku gdy decyzję o niezapewnieniu nieodpłatnej pomocy i reprezentacji prawnej podejmuje organ, który nie jest sądem ani trybunałem i który uzasadnia tę decyzję tym, że odwołanie nie ma realnych szans powodzenia, osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową ma prawo do skutecznego środka zaskarżenia przed sądem lub trybunałem przeciwko tej decyzji i w tym celu ma prawo do wnioskowania o nieodpłatną pomoc i reprezentację prawną.

skreśla się

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

4.  Państwa członkowskie mogą wymagać całkowitego lub częściowego zwrotu wszelkich poniesionych kosztów, jeżeli i gdy sytuacja finansowa osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową ulegnie znaczącej poprawie lub jeżeli decyzja o poniesieniu takich kosztów została podjęta na podstawie nieprawdziwych informacji przedstawionych przez tę osobę.

4.  Państwa członkowskie mogą wymagać całkowitego lub częściowego zwrotu wszelkich poniesionych kosztów, jeżeli decyzja o poniesieniu takich kosztów została podjęta na podstawie nieprawdziwych informacji przedstawionych przez tę osobę.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2.  W przypadku gdy osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową zidentyfikowano jako osoby potrzebujące szczególnych gwarancji proceduralnych, zapewnia się im odpowiednie wsparcie, aby umożliwić im korzystanie z praw i wywiązywanie się z obowiązków na podstawie niniejszego rozporządzenia w trakcie całej procedury ubiegania się o ochronę międzynarodową.

2.  W przypadku gdy osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową zidentyfikowano jako osoby potrzebujące szczególnych gwarancji proceduralnych, zapewnia się im odpowiednie wsparcie, aby umożliwić im korzystanie z praw i wywiązywanie się z obowiązków na podstawie niniejszego rozporządzenia w trakcie całej procedury ubiegania się o ochronę międzynarodową, również poprzez zapewnienie im, w miarę możliwości i w razie konieczności, mediatora kulturowego.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Odpowiedzialne organy nie mogą powierzać opiekunowi odpowiedzialności jednocześnie za nieproporcjonalnie dużą liczbę małoletnich bez opieki, co uniemożliwiłoby mu skuteczne wykonywanie swoich zadań.

Odpowiedzialne organy nie mogą powierzać jednemu opiekunowi odpowiedzialności za nieproporcjonalnie dużą liczbę małoletnich bez opieki jednocześnie, a w każdym razie liczba małoletnich nie może przekraczać dwudziestu, gdyż w przeciwnym razie uniemożliwiłoby to opiekunowi skuteczne wykonywanie zadań.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

-1.  Jeżeli, na podstawie oświadczeń osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową, dowodów w postaci dokumentów lub innych stosownych elementów istnieją wątpliwości do co tego, czy małoletni bez opieki rzeczywiście nie ukończył 18 lat, organy rozstrzygające mogą nakazać przeprowadzenie oceny psychospołecznej przez specjalistów mających kompetencje niezbędne do ustalenia wieku osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową w ramach rozpatrywania wniosku.

Ocena wieku nie może się opierać wyłącznie na wyglądzie fizycznym lub zachowaniu osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1.  Badania lekarskie mogą być wykorzystywane do ustalenia wieku małoletnich bez opieki w ramach rozpatrywania wniosku, w przypadku gdy na podstawie ogólnych oświadczeń osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową lub innych stosownych oznak, w tym oceny psychospołecznej, istnieją wątpliwości co do tego, czy osoba ta nie ukończyła 18 lat. Jeżeli wynik badania lekarskiego nie jest rozstrzygający lub obejmuje przedział wiekowy poniżej 18 lat, państwa członkowskie przyjmują, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową jest małoletnia.

1.  Jeśli po procedurze, o której mowa w ust. 1, nadal utrzymują się wątpliwości co do wieku małoletniego bez opieki, do ustalenia wieku małoletniego bez opieki w ramach rozpatrywania wniosku mogą być wykorzystywane badania lekarskie. Badanie lekarskie przeprowadza się w ostateczności. Jeżeli wynik badania lekarskiego nie jest rozstrzygający lub obejmuje przedział wiekowy poniżej 18 lat, państwa członkowskie przyjmują, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową jest małoletnia.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

4.  W przypadku gdy badania lekarskie są wykorzystywane do ustalenia wieku małoletnich bez opieki, organ rozstrzygający zapewnia, aby małoletni bez opieki zostali poinformowani przed rozpatrzeniem ich wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej oraz w języku, który rozumieją lub co do którego można zasadnie przyjąć, że zostanie przez nich zrozumiany, o możliwości ustalenia ich wieku w drodze badania lekarskiego. Obejmuje to informacje na temat sposobu przeprowadzenia badania i ewentualnych skutków wyniku badania lekarskiego dla rozpatrzenia wniosku, jak również na temat możliwości i skutków odmowy poddania się badaniu lekarskiemu ze strony małoletniego bez opieki lub jego opiekuna.

4.  W przypadku gdy badania lekarskie są wykorzystywane do ustalenia wieku małoletnich bez opieki, organ rozstrzygający zapewnia, aby małoletni bez opieki zostali poinformowani przed rozpatrzeniem ich wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej oraz w języku, który rozumieją, o możliwości ustalenia ich wieku w drodze badania lekarskiego. Obejmuje to informacje na temat sposobu przeprowadzenia badania i ewentualnych skutków wyniku badania lekarskiego dla rozpatrzenia wniosku, jak również na temat możliwości i skutków odmowy poddania się badaniu lekarskiemu ze strony małoletniego bez opieki lub jego opiekuna. Wszystkie dokumenty związane z badaniem lekarskim dołączane są do akt osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

5.  Odmowa poddania się badaniu lekarskiemu ze strony małoletniego bez opieki lub jego opiekuna może być traktowana jedynie jako domniemanie wzruszalne, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie jest małoletnia, i nie uniemożliwia organowi rozstrzygającemu podjęcia decyzji w sprawie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej.

5.  Odmowa poddania się badaniu lekarskiemu ze strony małoletniego bez opieki lub jego opiekuna może być traktowana jedynie jako domniemanie wzruszalne, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie jest małoletnia, i nie może być jedynym powodem odrzucenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Z wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej występuje się wtedy, gdy obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec wyraża chęć uzyskania ochrony międzynarodowej wobec urzędników organu rozstrzygającego lub innych organów, o których mowa w art. 5 ust. 3 lub 4.

Z wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej występuje się wtedy, gdy obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec wyraża chęć uzyskania ochrony międzynarodowej wobec urzędników odpowiedzialnych organów, o których mowa w art. 5.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

3.  W przypadku gdy z wnioskami o udzielenie ochrony międzynarodowej występuje jednocześnie nieproporcjonalnie duża liczba obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców, co w praktyce utrudnia rejestrowanie wniosków w ciągu trzech dni roboczych od wystąpienia z wnioskiem, organy państwa członkowskiego mogą wydłużyć ten termin do dziesięciu dni roboczych.

3.  W przypadku gdy z wnioskami o udzielenie ochrony międzynarodowej występuje jednocześnie nieproporcjonalnie duża liczba obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców, co w praktyce utrudnia rejestrowanie wniosków w ciągu trzech dni roboczych od wystąpienia z wnioskiem, organy państwa członkowskiego mogą wydłużyć ten termin do siedmiu dni roboczych.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1.  Osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową składa wniosek w ciągu dziesięciu dni roboczych od daty zarejestrowania wniosku, pod warunkiem że zostanie jej zapewniona rzeczywista możliwość uczynienia tego w podanym terminie.

1.  Osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową składa wniosek w ciągu piętnastu dni roboczych od daty zarejestrowania wniosku, pod warunkiem że zostanie jej zapewniona rzeczywista możliwość uczynienia tego w podanym terminie.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Organ odpowiedzialny za przyjmowanie i rejestrowanie wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej informuje osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową, że po podjęciu decyzji w sprawie wniosku osoba ta może przedstawiać tylko nowe elementy, które są istotne dla rozpatrzenia jej wniosku i o których mogła nie wiedzieć na wcześniejszym etapie lub które dotyczą zmian w jej sytuacji.

Organ odpowiedzialny za przyjmowanie i rejestrowanie wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej informuje osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową, że po podjęciu decyzji w sprawie wniosku osoba ta może przedstawiać tylko nowe elementy, które są istotne dla rozpatrzenia jej wniosku lub które dotyczą zmian w jej sytuacji.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1.  W przypadku gdy istnieją powody, aby przypuszczać, że obywatele państw trzecich lub bezpaństwowcy przetrzymywani w ośrodkach detencyjnych lub obecni na przejściach granicznych, w tym w strefach tranzytowych, na granicach zewnętrznych, mogą potrzebować ochrony międzynarodowej, odpowiedzialne organy informują ich o możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony międzynarodowej, w szczególności jeżeli:

1.  Organy odpowiedzialne informują obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców przetrzymywanych w ośrodkach detencyjnych lub obecnych na przejściach granicznych, w tym w strefach tranzytowych, na granicach zewnętrznych, o możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony międzynarodowej, w szczególności jeżeli:

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

-a)  istnieje prawdopodobieństwo, że dana osoba potrzebuje szczególnych gwarancji proceduralnych na mocy art. 19 i 20;

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2.  Odpowiedzialne organy dokonują niezbędnych ustaleń, aby usługi tłumaczenia ustnego były dostępne w celu ułatwienia dostępu do procedury ubiegania się o ochronę międzynarodową.

2.  Odpowiedzialne organy dokonują niezbędnych ustaleń, aby usługi tłumaczenia ustnego oraz, w miarę możliwości i w razie konieczności, mediacji kulturowej były dostępne w celu ułatwienia dostępu do procedury ubiegania się o ochronę międzynarodową.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

3.  W przypadku gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie złoży wniosku w imieniu swojego małżonka lub partnera, o którym mowa w ust. 1, w terminie dziesięciu dni roboczych, o którym mowa w art. 28 ust. 1, małżonkowi lub partnerowi zapewnia się możliwość złożenia swojego wniosku we własnym imieniu w kolejnym terminie dziesięciu dni roboczych rozpoczynającym się od daty upływu pierwszego terminu wynoszącego dziesięć dni roboczych. W przypadku gdy małżonek lub partner mimo to nie złoży swojego wniosku w tym kolejnym terminie dziesięciu dni roboczych, wniosek odrzuca się jako zaniechany zgodnie z procedurą określoną w art. 39.

3.  W przypadku gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie złoży wniosku w imieniu swojego małżonka lub partnera, o którym mowa w ust. 1, w terminie piętnastu dni roboczych, o którym mowa w art. 28 ust. 1, małżonkowi lub partnerowi zapewnia się możliwość złożenia swojego wniosku we własnym imieniu w kolejnym terminie piętnastu dni roboczych rozpoczynającym się od daty upływu pierwszego terminu wynoszącego piętnaście dni roboczych. W przypadku gdy małżonek lub partner mimo to nie złoży swojego wniosku w tym kolejnym terminie piętnastu dni roboczych, wniosek odrzuca się jako zaniechany zgodnie z procedurą określoną w art. 39.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

4.  W przypadku gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie złoży wniosku w imieniu osoby dorosłej pozostającej na jej utrzymaniu, o której mowa w ust. 1, w terminie dziesięciu dni roboczych, o którym mowa w art. 28 ust. 1, organ rozstrzygający składa wniosek w imieniu tej osoby dorosłej pozostającej na utrzymaniu osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową, jeżeli na podstawie indywidualnej oceny sytuacji osobistej tej osoby uzna, że może ona potrzebować ochrony międzynarodowej.

4.  W przypadku gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie złoży wniosku w imieniu osoby dorosłej pozostającej na jej utrzymaniu, o której mowa w ust. 1, w terminie piętnastu dni roboczych, o którym mowa w art. 28 ust. 1, organ odpowiedzialny, o którym mowa w art. 5, składa wniosek w imieniu tej osoby dorosłej pozostającej na utrzymaniu osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową, jeżeli na podstawie indywidualnej oceny sytuacji osobistej tej osoby uzna, że może ona potrzebować ochrony międzynarodowej.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

9.  W przypadku gdy osoba dorosła odpowiedzialna za małoletniego pod opieką nie złoży wniosku w imieniu małoletniego w terminie dziesięciu dni roboczych przewidzianym w art. 28 ust. 1, małoletniego informuje się o możliwości złożenia wniosku w swoim imieniu i zapewnia mu się możliwość uczynienia tego w kolejnym terminie dziesięciu dni roboczych rozpoczynającym się od daty upływu pierwszego terminu wynoszącego dziesięć dni roboczych, jeżeli małoletni posiada zdolność do czynności prawnych w postępowaniach zgodnie z prawem krajowym danego państwa członkowskiego. W przypadku gdy małoletni nie złoży swojego wniosku w tym kolejnym terminie dziesięciu dni roboczych, wniosek odrzuca się jako zaniechany zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 39.

9.  W przypadku gdy osoba dorosła odpowiedzialna za małoletniego pod opieką nie złoży wniosku w imieniu małoletniego w terminie piętnastu dni roboczych przewidzianym w art. 28 ust. 1, małoletniego informuje się o możliwości złożenia wniosku w swoim imieniu i zapewnia mu się możliwość uczynienia tego w kolejnym terminie piętnastu dni roboczych rozpoczynającym się od daty upływu pierwszego terminu wynoszącego piętnaście dni roboczych, jeżeli małoletni posiada zdolność do czynności prawnych w postępowaniach zgodnie z prawem krajowym danego państwa członkowskiego. W przypadku gdy małoletni nie złoży swojego wniosku w tym kolejnym terminie piętnastu dni roboczych, organ odpowiedzialny, o którym mowa w art. 5, składa wniosek w imieniu małoletniego, jeżeli na podstawie indywidualnej oceny sytuacji osobistej małoletniego uzna, że może on potrzebować ochrony międzynarodowej

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2.  W przypadku małoletniego bez opieki okres dziesięciu dni roboczych na złożenie wniosku przewidziany w art. 28 ust. 1 rozpoczyna się dopiero od momentu wyznaczenia opiekuna małoletniego bez opieki i spotkania się tego opiekuna z małoletnim. W przypadku gdy opiekun małoletniego bez opieki nie złoży wniosku w jego imieniu we wspomnianym terminie dziesięciu dni roboczych, organ rozstrzygający składa wniosek w imieniu małoletniego bez opieki, jeżeli na podstawie indywidualnej oceny sytuacji osobistej tego małoletniego uzna, że może on potrzebować ochrony międzynarodowej.

2.  W przypadku małoletniego bez opieki okres piętnastu dni roboczych na złożenie wniosku przewidziany w art. 28 ust. 1 rozpoczyna się dopiero od momentu wyznaczenia opiekuna małoletniego bez opieki i spotkania się tego opiekuna z małoletnim. W przypadku gdy opiekun małoletniego bez opieki nie złoży wniosku w jego imieniu we wspomnianym terminie piętnastu dni roboczych, organ odpowiedzialny, o którym mowa w art. 5, składa wniosek w imieniu małoletniego bez opieki, jeżeli na podstawie indywidualnej oceny sytuacji osobistej tego małoletniego uzna, że może on potrzebować ochrony międzynarodowej.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

e)  czy działalność osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową od chwili opuszczenia kraju pochodzenia służyła wyłącznie lub głównie stworzeniu warunków koniecznych do ubiegania się o udzielenie ochrony międzynarodowej – by ocenić, czy taka działalność naraziłaby tę osobę na prześladowanie lub poważną krzywdę, gdyby powróciła ona do tego kraju;

skreśla się

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

f)  czy od osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową można by racjonalnie oczekiwać, że powinna skorzystać z ochrony innego państwa, na którego obywatelstwo mogłaby się powołać.

skreśla się

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

3.  Pracownicy rozpatrujący wnioski i podejmujący decyzje posiadają wystarczającą wiedzę na temat stosownych norm mających zastosowanie w dziedzinie prawa azylowego i uchodźczego. Mają oni w razie potrzeby możliwość konsultacji z ekspertami na temat konkretnych zagadnień, takich jak kwestie medyczne, kulturowe, religijne oraz związane z dziećmi lub zagadnienia dotyczące płci społeczno-kulturowej. W stosownych przypadkach mogą przesyłać zapytania do Agencji Unii Europejskiej ds. Azylu zgodnie z art. 9 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie Agencji Unii Europejskiej ds. Azylu).

3.  Pracownicy rozpatrujący wnioski i podejmujący decyzje posiadają wystarczającą wiedzę na temat stosownych norm mających zastosowanie w dziedzinie prawa azylowego i uchodźczego oraz ukończyli niezbędne szkolenie, o którym mowa w rozporządzeniu (UE) XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie Agencji Unii Europejskiej ds. Azylu). Mają oni w razie potrzeby możliwość konsultacji z ekspertami na temat konkretnych zagadnień, takich jak kwestie medyczne, kulturowe, religijne oraz związane z dziećmi lub zagadnienia dotyczące płci społeczno-kulturowej. W stosownych przypadkach mogą przesyłać zapytania do Agencji Unii Europejskiej ds. Azylu zgodnie z art. 9 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie Agencji Unii Europejskiej ds. Azylu).

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

5.  Rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej może być traktowane priorytetowo zgodnie z podstawowymi zasadami i gwarancjami określonymi w rozdziale II, w szczególności w przypadku gdy:

5.  Rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej może być traktowane priorytetowo zgodnie z podstawowymi zasadami i gwarancjami określonymi w rozdziale II, w szczególności w przypadku gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową ma szczególne potrzeby w zakresie przyjmowania w rozumieniu art. 20 dyrektywy XXX/XXX/UE (dyrektywa w sprawie warunków przyjmowania) lub potrzebuje szczególnych gwarancji proceduralnych, o których mowa w art. 19 i 22 niniejszego rozporządzenia.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

a)  wniosek wydaje się uzasadniony;

skreśla się

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

b)  osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową ma szczególne potrzeby w zakresie przyjmowania w rozumieniu art. 20 dyrektywy XXX/XXX/UE (dyrektywa w sprawie warunków przyjmowania) lub potrzebuje szczególnych gwarancji proceduralnych, w szczególności w przypadku gdy jest małoletnim bez opieki.

skreśla się

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

5.  Organ rozstrzygający może przesunąć termin zakończenia procedury rozpatrywania wniosku, w przypadku gdy nie można zasadnie oczekiwać, by organ rozstrzygający podjął decyzję w terminach określonych w ust. 2 i w art. 40 ust. 4 w odniesieniu do procedury rozpatrywania wniosku prowadzonej w trybie przyspieszonym, ze względu na niepewną sytuację w kraju pochodzenia, co do której oczekuje się, że ma charakter tymczasowy. W takich przypadkach organ rozstrzygający:

skreśla się

a)  dokonuje przeglądu sytuacji w tym kraju pochodzenia co najmniej raz na dwa miesiące;

b)  informuje zainteresowanych wnioskodawców w rozsądnym terminie o powodach przesunięcia terminu.

Państwo członkowskie informuje Komisję i Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu w rozsądnym terminie o przesunięciu terminu zakończenia procedur w odniesieniu do tego kraju pochodzenia. W każdym wypadku państwa członkowskie kończą procedurę rozpatrywania wniosku w terminie 15 miesięcy od złożenia wniosku.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1.  Decyzję w sprawie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej wydaje się na piśmie i powiadamia się o niej osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową bez zbędnej zwłoki w języku, który rozumie lub co do którego można zasadnie przyjąć, że zostanie przez nią zrozumiany.

1.  Decyzję w sprawie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej wydaje się na piśmie i powiadamia się o niej osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową bez zbędnej zwłoki w języku, który rozumie.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2.  W przypadku gdy wniosek zostanie odrzucony jako niedopuszczalny, jako nieuzasadniony w odniesieniu do statusu uchodźcy lub statusu osoby potrzebującej ochrony uzupełniającej, jako wyraźnie wycofany lub zaniechany, decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Informacje na temat sposobu odwołania się od decyzji o odmowie udzielenia ochrony międzynarodowej podaje się na piśmie, chyba że już zostały przekazane osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową w inny sposób.

2.  W przypadku gdy wniosek zostanie odrzucony jako niedopuszczalny, jako nieuzasadniony w odniesieniu do statusu uchodźcy lub statusu osoby potrzebującej ochrony uzupełniającej, jako wyraźnie wycofany lub zaniechany, decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Informacje na temat sposobu i terminów odwołania się od decyzji o odmowie udzielenia ochrony międzynarodowej podaje się osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową na piśmie.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

a)  państwo niebędące państwem członkowskim jest uznawane za kraj pierwszego azylu w odniesieniu do osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową zgodnie z art. 44, chyba że jest oczywiste, że osoba ta nie zostanie przyjęta ani nie będzie podlegała readmisji do tego państwa;

skreśla się

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

b)  państwo niebędące państwem członkowskim jest uznawane za bezpieczny kraj trzeci w odniesieniu do osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową zgodnie z art. 45, chyba że jest oczywiste, że osoba ta nie zostanie przyjęta ani nie będzie podlegała readmisji do tego państwa;

skreśla się

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

3.  Il paragrafo 1, lettere a) e b), non si applica al beneficiario di protezione sussidiaria che è stato reinsediato con procedura accelerata a norma del regolamento (UE) XXX/XXX (regolamento reinsediamento)37 .

skreśla się

__________________

37 Dz.U. L […] z […], s. […].

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

5.  W przypadku gdy organ rozstrzygający bez zagłębiania się w sprawę stwierdza, że wniosek można odrzucić jako całkowicie nieuzasadniony, nie jest zobowiązany wypowiadać się w kwestii dopuszczalności wniosku.

5.  W przypadku gdy organ rozstrzygający bez zagłębiania się w sprawę stwierdza, że wniosek można przyjąć jako całkowicie zasadny na mocy art. 40 ust. 1 lit. a) niniejszego rozporządzenia lub odrzucić jako całkowicie nieuzasadniony, nie jest zobowiązany wypowiadać się w kwestii dopuszczalności wniosku.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

3.  Organ rozstrzygający uznaje wniosek nieuzasadniony za oczywiście bezzasadny w przypadkach, o których mowa w art. 40 ust. 1 lit. a), b), c), d) i e).

3.  Organ rozstrzygający może uznać wniosek nieuzasadniony za oczywiście bezzasadny w przypadkach, o których mowa w art. 40 ust. 1 lit. b).

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1.  Organ rozstrzygający odrzuca wniosek jako zaniechany, w przypadku gdy:

1.  Organ rozstrzygający może odrzucić wniosek jako zaniechany, w przypadku gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową:

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

a)  osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie złożyła swojego wniosku zgodnie z art. 28, mimo że miała rzeczywistą możliwość by to uczynić;

a)  nie złożyła swojego wniosku zgodnie z art. 28, mimo że miała rzeczywistą możliwość by to uczynić;

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

c)  osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową odmawia współpracy poprzez nieudzielenie szczegółowych informacji niezbędnych do rozpatrzenia wniosku oraz niedostarczenie odcisków palców i obrazu twarzy zgodnie z art. 7 ust. 3;

c)  odmawia współpracy poprzez nieudzielenie informacji, o których mowa w art. 27 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) i b), oraz niedostarczenie odcisków palców i obrazu twarzy zgodnie z art. 7 ust. 3;

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

d)  osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie stawiła się na przesłuchaniu, mimo że była do tego zobowiązana zgodnie z art. 10–12;

d)  nie stawiła się na przesłuchaniu, mimo że była do tego zobowiązana zgodnie z art. 10–12;

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

e)  osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową opuściła swoje miejsce pobytu bez poinformowania właściwych organów lub bez zezwolenia przewidzianego w art. 7 ust. 4;

e)  opuściła swoje miejsce pobytu bez poinformowania odpowiedzialnych organów lub bez zezwolenia przewidzianego w art. 7 ust. 4;

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

f)  osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową wielokrotnie nie wywiązywała się ze swoich obowiązków w zakresie zgłaszania się, nałożonych na nią zgodnie z art. 7 ust. 5.

f)  wielokrotnie nie wywiązywała się ze swoich obowiązków w zakresie zgłaszania się, nałożonych na nią zgodnie z art. 7 ust. 5.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2.  W okolicznościach, o których mowa w ust. 1, organ rozstrzygający przerywa rozpatrywanie wniosku i wysyła do osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową pisemne powiadomienie do miejsca pobytu lub pod adres, o którym mowa w art. 7 ust. 4, informując ją, że badanie wniosku zostało przerwane oraz że wniosek zostanie ostatecznie odrzucony jako zaniechany, jeżeli osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie zgłosi się do organu rozstrzygającego w terminie jednego miesiąca od daty wysłania pisemnego powiadomienia.

2.  W okolicznościach, o których mowa w ust. 1, organ rozstrzygający przerywa rozpatrywanie wniosku i wysyła do osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową pisemne powiadomienie do miejsca pobytu lub pod adres, o którym mowa w art. 7 ust. 4, informując ją, że badanie wniosku zostało przerwane oraz że wniosek będzie mógł zostać ostatecznie odrzucony jako zaniechany, jeżeli osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie zgłosi się do organu rozstrzygającego w terminie jednego miesiąca od daty wysłania pisemnego powiadomienia.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

3.  Jeżeli osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową zgłosi się do organu rozstrzygającego we wspomnianym terminie jednego miesiąca i wykaże, że niewywiązywanie się przez nią z obowiązków było spowodowane okolicznościami, na które nie miała ona wpływu, organ rozstrzygający wznawia rozpatrywanie wniosku.

3.  Jeżeli osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową zgłosi się do organu rozstrzygającego we wspomnianym terminie jednego miesiąca i wniesie o wznowienie procedury, organ rozstrzygający wznawia rozpatrywanie wniosku. W przypadku kolejnego niezastosowania się do postanowień ust. 1 wniosek zostaje ostatecznie odrzucony.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

4.  Jeżeli osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie zgłosi się do organu rozstrzygającego we wspomnianym terminie jednego miesiąca i nie wykaże, że niewywiązywanie się przez nią z obowiązków było spowodowane okolicznościami, na które nie miała ona wpływu, organ rozstrzygający uznaje, że wniosek został w sposób dorozumiany wycofany.

4.  Jeżeli osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie zgłosi się do organu rozstrzygającego we wspomnianym terminie jednego miesiąca, organ rozstrzygający uznaje, że wniosek został w sposób dorozumiany wycofany.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

5.  W przypadku dorozumianego wycofania wniosku organ rozstrzygający podejmuje decyzję o odrzuceniu wniosku jako zaniechanego lub jako nieuzasadnionego, jeżeli organ rozstrzygający już ustalił na etapie, na którym wniosek został w sposób dorozumiany wycofany, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie kwalifikuje się do otrzymania ochrony międzynarodowej zgodnie z rozporządzeniem (UE) XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie kwalifikowania).

skreśla się

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

-a)  wniosek wydaje się uzasadniony;

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

b)  osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową przedstawiła wyraźnie niespójne i sprzeczne, wyraźnie nieprawdziwe lub ewidentnie nieprawdopodobne wyjaśnienia, które są sprzeczne z wystarczająco sprawdzonymi informacjami dotyczącymi kraju pochodzenia, czyniąc tym samym swój wniosek w sposób oczywisty nieprzekonującym w odniesieniu do tego, czy kwalifikuje się jako osoba korzystająca z ochrony międzynarodowej na mocy rozporządzenia (UE) XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie kwalifikowania);

b)  osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową przedstawiła wyraźnie niespójne i sprzeczne lub wyraźnie nieprawdziwe wyjaśnienia, które są sprzeczne z wystarczająco sprawdzonymi informacjami dotyczącymi kraju pochodzenia, czyniąc tym samym swój wniosek w sposób oczywisty nieprzekonującym w odniesieniu do tego, czy kwalifikuje się jako osoba korzystająca z ochrony międzynarodowej na mocy rozporządzenia (UE) XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie kwalifikowania);

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

c)  osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową wprowadziła organy w błąd, przedstawiając nieprawdziwe informacje lub dokumenty bądź zatajając istotne informacje lub dokumenty dotyczące jej tożsamości lub obywatelstwa, które mogłyby mieć negatywny wpływ na decyzję;

c)  osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową wprowadziła organy w błąd, przedstawiając nieprawdziwe informacje lub dokumenty bądź zatajając dokumenty dotyczące jej tożsamości lub obywatelstwa, które mogłyby mieć negatywny wpływ na decyzję.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

d)  osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową wystąpiła z wnioskiem jedynie w celu opóźnienia lub zakłócenia wykonania wcześniejszej lub mającej zostać wkrótce podjętej decyzji skutkującej jej wydaleniem z terytorium państwa członkowskiego;

skreśla się

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

g)  osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie wywiązuje się z obowiązków określonych w art. 4 ust. 1 i art. 20 ust. 3 rozporządzenia (UE) XXX/XXX (rozporządzenie dublińskie), chyba że wykaże, że było to spowodowane okolicznościami, na które nie miała wpływu;

skreśla się

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

h)  dany wniosek jest kolejnym wnioskiem, w przypadku gdy wniosek jest w tak oczywisty sposób bezpodstawny lub ma tak wyraźny charakter nadużycia, że nie ma realnych szans powodzenia.

skreśla się

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1a.  Organ rozstrzygający może przyspieszyć – zgodnie z podstawowymi zasadami i gwarancjami przewidzianymi w rozdziale II – rozpatrywanie istoty wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, w przypadkach gdy:

a)  państwo trzecie jest uznawane za kraj pierwszego azylu w odniesieniu do osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową zgodnie z art. 44, chyba że jest oczywiste, że osoba ta nie zostanie przyjęta ani nie będzie podlegała readmisji do tego państwa;

b)  państwo trzecie jest uznawane za bezpieczny kraj trzeci w odniesieniu do osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową zgodnie z art. 45, chyba że jest oczywiste, że osoba ta nie zostanie przyjęta ani nie będzie podlegała readmisji do tego państwa;

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1b.  Ustęp 1a nie ma zastosowania do osób korzystających z ochrony uzupełniającej, które zostały przesiedlone na mocy procedury przyspieszonej zgodnie z rozporządzeniem (UE) XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie przesiedleń).

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2.  Organ rozstrzygający kończy procedurę rozpatrywania wniosku prowadzoną w trybie przyspieszonym w terminie dwóch miesięcy od złożenia wniosku. Na zasadzie wyjątku w przypadkach określonych w ust. 1 lit. d) organ rozstrzygający kończy procedurę rozpatrywania wniosku prowadzoną w trybie przyspieszonym w terminie ośmiu dni roboczych.

2.  Organ rozstrzygający kończy procedurę rozpatrywania wniosku prowadzoną w trybie przyspieszonym w terminie dwóch miesięcy od złożenia wniosku.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2a.  Jeśli organ rozstrzygający nie zdoła zakończyć procedury rozpatrywania wniosku prowadzonej w trybie przyspieszonym w terminie określonym w ust. 2, wniosek rozpatrywany jest zgodnie z innymi przepisami niniejszego rozporządzenia.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

a)  osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową pochodzi z państwa trzeciego uznanego za bezpieczny kraj pochodzenia zgodnie z warunkami określonymi w art. 47;

a)  wniosek wydaje się uzasadniony;

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

4.  W przypadku przyjazdu nieproporcjonalnie dużej liczby obywateli państwa trzeciego lub bezpaństwowców składających wnioski o udzielenie ochrony międzynarodowej na granicy lub w strefie tranzytowej, co w praktyce utrudnia stosowanie przepisów ust. 1 w takich miejscach, procedura na granicy może być również stosowana w miejscach znajdujących się w pobliżu granicy lub strefy tranzytowej.

4.  W przypadku przyjazdu nieproporcjonalnie dużej liczby obywateli państwa trzeciego lub bezpaństwowców składających wnioski o udzielenie ochrony międzynarodowej na granicy lub w strefie tranzytowej, co w praktyce utrudnia stosowanie przepisów ust. 1 w takich miejscach, procedura na granicy może być również stosowana w miejscach znajdujących się w pobliżu granicy lub strefy tranzytowej. Również w tych okolicznościach zastosowanie mają terminy określone w ust. 2.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Procedura na granicy może być stosowana wobec małoletnich bez opieki zgodnie z art. 8–11 dyrektywy (UE) XXX/XXX (dyrektywa w sprawie warunków przyjmowania) wyłącznie w przypadku, gdy:

Procedura na granicy nie może być stosowana wobec małoletnich.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

a)  osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową pochodzi z państwa trzeciego uznanego za bezpieczny kraj pochodzenia zgodnie z warunkami określonymi w art. 47;

skreśla się

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

b)  osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową może z poważnych przyczyn być uznana za zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego lub porządku publicznego państwa członkowskiego lub osoba ta została przymusowo wydalona z poważnych względów bezpieczeństwa publicznego lub porządku publicznego zgodnie z prawem krajowym;

skreśla się

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

c)  istnieją uzasadnione powody, aby uznać, że państwo trzecie jest w odniesieniu do osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową bezpiecznym krajem trzecim zgodnie z warunkami określonymi w art. 45;

skreśla się

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

d)  osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową wprowadziła organy w błąd, przedstawiając nieprawdziwe informacje lub dokumenty bądź zatajając istotne informacje lub dokumenty dotyczące jej tożsamości lub obywatelstwa, które mogłyby mieć negatywny wpływ na decyzję.

skreśla się

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Literę d) stosuje się wyłącznie w przypadku, gdy istnieją poważne podstawy, by uznać, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową próbuje zataić istotne elementy, które prawdopodobnie doprowadziłyby do wydania decyzji o odmowie udzielenia ochrony międzynarodowej, oraz pod warunkiem że osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową zapewniono rzeczywistą możliwość przedstawienia popartego dowodami uzasadnienia swoich działań.

skreśla się

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2.  Kolejny wniosek podlega wstępnemu rozpatrzeniu, w trakcie którego organ rozstrzygający ustala, czy zaistniały lub zostały przedstawione przez osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową istotne nowe elementy lub ustalenia, które znacząco zwiększają prawdopodobieństwo, że kwalifikuje się ona jako osoba korzystająca z ochrony międzynarodowej na mocy rozporządzenia (UE) XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie kwalifikowania) lub które odnoszą się do powodów odrzucenia poprzedniego wniosku jako niedopuszczalnego.

2.  Kolejny wniosek podlega wstępnemu rozpatrzeniu, w trakcie którego organ rozstrzygający ustala, czy zaistniały lub zostały przedstawione przez osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową nowe elementy lub ustalenia, które są istotne lub które odnoszą się do powodów odrzucenia poprzedniego wniosku jako niedopuszczalnego.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

3.  Wstępne rozpatrzenie przeprowadza się na podstawie pisemnych oświadczeń i przesłuchania zgodnie z podstawowymi zasadami i gwarancjami przewidzianymi w rozdziale II. Z przesłuchania można zrezygnować w tych przypadkach, gdy z pisemnych oświadczeń wyraźnie wynika, że wniosek nie prowadzi do nowych istotnych elementów lub ustaleń lub że jest wyraźnie bezpodstawny i nie ma realnych szans powodzenia.

3.  Wstępne rozpatrzenie przeprowadza się na podstawie pisemnych oświadczeń i przesłuchania zgodnie z podstawowymi zasadami i gwarancjami przewidzianymi w rozdziale II. Z przesłuchania można zrezygnować w tych przypadkach, gdy z pisemnych oświadczeń wyraźnie wynika, że wniosek nie prowadzi do nowych istotnych elementów lub ustaleń.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Zastosowanie drugiego zdania ustępu 3 nie stanowi przeszkody dla odpowiedniego i kompletnego rozpatrzenia wniosku, a postanowienie to nie ma zastosowania, jeśli wniosek został odrzucony w wyniku wyraźnego lub dorozumianego wycofania wniosku w rozumieniu art. 38 i 39.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

b)  osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie była w stanie, nie ze swojej winy, przedstawić tych elementów lub ustaleń w trakcie procedury w kontekście poprzedniego wniosku, chyba że nieuwzględnienie tych elementów lub ustaleń uważa się za nieuzasadnione.

b)  osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie była w stanie, nie ze swojej winy, przedstawić tych elementów lub ustaleń w trakcie procedury w kontekście poprzedniego wniosku.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

5.  W przypadku gdy warunki wszczęcia nowej procedury określone w ust. 4 nie są spełnione, organ orzekający odrzuca wniosek jako niedopuszczalny lub całkowicie nieuzasadniony, jeżeli wniosek jest w tak oczywisty sposób bezpodstawny lub ma tak wyraźny charakter nadużycia, że nie ma realnych szans powodzenia.

5.  W przypadku gdy warunki wszczęcia nowej procedury określone w ust. 4 nie są spełnione, organ orzekający odrzuca wniosek jako niedopuszczalny.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Artykuł 43

skreśla się

Wyjątek od stosowania prawa do pozostania w przypadku kolejnych wniosków

Bez uszczerbku dla zasady non-refoulement państwa członkowskie mogą przewidzieć wyjątek od prawa do pozostania na ich terytorium i odstąpić od stosowania art. 54 ust. 1 w przypadku, w którym:

a)  kolejny wniosek został odrzucony przez organ rozstrzygający jako niedopuszczalny lub całkowicie nieuzasadniony;

b)  w jakimkolwiek państwie członkowskim wystąpiono z drugim lub dalszym kolejnym wnioskiem po tym, jak wydana została ostateczna decyzja o odrzuceniu poprzedniego kolejnego wniosku jako niedopuszczalnego, nieuzasadnionego lub całkowicie nieuzasadnionego.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1.  Państwo trzecie uznaje się za kraj pierwszego azylu w odniesieniu do konkretnej osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową, pod warunkiem że:

1.  Państwo trzecie można uznać za kraj pierwszego azylu w odniesieniu do konkretnej osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową, pod warunkiem że:

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

4.  W odniesieniu do małoletnich bez opieki koncepcję kraju pierwszego azylu można stosować wyłącznie w przypadku, gdy organy państw członkowskich najpierw otrzymały od organów danego państwa trzeciego zapewnienie, że organy te zajmą się małoletnim bez opieki i że zostanie on niezwłocznie objęty jedną z form ochrony, o których mowa w ust. 1.

4.  W odniesieniu do małoletnich bez opieki nie można stosować koncepcji kraju pierwszego azylu.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Państwo trzecie uznaje się za bezpieczny kraj trzeci, pod warunkiem że:

Państwo trzecie można uznać za bezpieczny kraj trzeci, pod warunkiem że:

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

e)  istnieje możliwość uzyskania w stosownych przypadkach ochrony zgodnie z materialnymi standardami konwencji genewskiej lub wystarczającej ochrony, o której mowa w art. 44 ust. 2.

e)  istnieje możliwość ubiegania się o udzielenie ochrony międzynarodowej oraz, w przypadku uznania za uchodźcę, otrzymania ochrony zgodnie z konwencją genewską bez jakichkolwiek ograniczeń geograficznych.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2.  Koncepcję bezpiecznego kraju trzeciego stosuje się:

2.  Państwo członkowskie może stosować koncepcję bezpiecznego kraju trzeciego, jeśli państwo trzecie uznano za bezpieczny kraj trzeci zgodnie z art. 50.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

a)  w przypadku gdy państwo trzecie uznano za bezpieczny kraj trzeci zgodnie z art. 50;

skreśla się

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

b)  w przypadku gdy państwo trzecie uznano za bezpieczny kraj trzeci na poziomie unijnym; lub

skreśla się

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

c)  w indywidualnych przypadkach w odniesieniu do konkretnej osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową.

skreśla się

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

a)  istnieje związek między osobą ubiegającą się o ochronę międzynarodową a danym państwem trzecim, na podstawie którego udanie się do tego państwa byłoby rozsądne z punktu widzenia tej osoby, w tym z uwagi na przejazd tej osoby tranzytem przez to państwo trzecie, które jest pod względem geograficznym położone w pobliżu kraju pochodzenia wnioskodawcy;

a)  istnieje związek między osobą ubiegającą się o ochronę międzynarodową a danym państwem trzecim, na podstawie którego udanie się do tego państwa byłoby rozsądne z punktu widzenia tej osoby;

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

5.  W odniesieniu do małoletnich bez opieki koncepcję bezpiecznego kraju trzeciego można stosować wyłącznie w przypadku, gdy organy państw członkowskich najpierw otrzymały od organów danego państwa trzeciego potwierdzenie, że organy te zajmą się małoletnim bez opieki i że uzyska on niezwłocznie dostęp do jednej z form ochrony, o których mowa w ust. 1 lit. e).

5.  W odniesieniu do małoletnich bez opieki nie można stosować koncepcji bezpiecznego kraju trzeciego.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

a)  informuje odpowiednio osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową;

a)  informuje odpowiednio na piśmie osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową;

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Artykuł 46

skreśla się

Uznanie za bezpieczny kraj trzeci na poziomie unijnym

1.  Państwa trzecie uznaje się za bezpieczne kraje trzecie na poziomie unijnym zgodnie z warunkami określonymi w art. 45 ust. 1.

2.  Komisja dokonuje regularnego przeglądu sytuacji w państwach trzecich uznanych za bezpieczne kraje trzecie na poziomie unijnym, korzystając z pomocy Agencji Unii Europejskiej ds. Azylu i na podstawie innych źródeł informacji, o których mowa w art. 45 ust. 1 akapit drugi.

3.  Komisja posiada uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych w celu zawieszenia uznania państwa trzeciego za bezpieczny kraj trzeci na poziomie unijnym z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 49.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2.  Ocena, czy państwo trzecie można uznać za bezpieczny kraj pochodzenia zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, opiera się na zróżnicowanych źródłach informacji, w tym w szczególności na informacjach z państw członkowskich, Agencji Unii Europejskiej ds. Azylu, Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych, Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców, Rady Europy i innych właściwych organizacji, oraz uwzględnia się w niej wspólną analizę informacji o kraju pochodzenia, o której mowa w art. 10 rozporządzenia (UE) XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie Agencji Unii Europejskiej ds. Azylu).

2.  Ocena, czy państwo trzecie można uznać za bezpieczny kraj pochodzenia zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, opiera się na zróżnicowanych źródłach informacji, w tym w szczególności na informacjach z państw członkowskich, Agencji Unii Europejskiej ds. Azylu, Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych, Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców, Rady Europy i innych właściwych organizacji rządowych i pozarządowych, oraz uwzględnia się w niej wspólną analizę informacji o kraju pochodzenia, o której mowa w art. 10 rozporządzenia (UE) XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie Agencji Unii Europejskiej ds. Azylu).

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

4a.  Parlament Europejski lub Rada mogą zwrócić się do Komisji o przedstawienie wniosku w sprawie wpisania danego kraju do unijnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2.  Komisja dokonuje regularnego przeglądu sytuacji w państwach trzecich, które znajdują się w unijnym wspólnym wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia, korzystając z pomocy Agencji Unii Europejskiej ds. Azylu i na podstawie innych źródeł informacji, o których mowa w art. 45 ust. 2.

2.  Komisja dokonuje regularnego przeglądu sytuacji w państwach trzecich, które znajdują się w unijnym wspólnym wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia lub których obecność w tym wykazie zawieszono na mocy art. 49, korzystając z pomocy Agencji Unii Europejskiej ds. Azylu i na podstawie innych źródeł informacji, o których mowa w art. 47 ust. 2. Agencja ta rzetelnie i terminowo informuje Parlament Europejski.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Zawieszenie i zniesienie uznania państwa trzeciego za bezpieczny kraj pochodzenia na poziomie unijnym lub zawieszenie obecności państwa trzeciego w unijnym wspólnym wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia i usunięcie go z tego wykazu

Zawieszenie obecności państwa trzeciego w unijnym wspólnym wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia i usunięcie go z tego wykazu

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1.  W przypadku nagłej zmiany sytuacji państwa trzeciego, które jest uznane za bezpieczny kraj trzeci na poziomie unijnym lub które znajduje się w unijnym wspólnym wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia, Komisja przeprowadza merytoryczną ocenę faktu, czy dane państwo spełnia warunki określone w art. 45 lub 47, a jeżeli Komisja uzna, że warunki te nie są już spełniane, przyjmuje akt delegowany zawieszający uznanie państwa trzeciego za bezpieczny kraj trzeci na poziomie unijnym lub zawieszający obecność państwa trzeciego w unijnym wspólnym wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia na okres sześciu miesięcy.

1.  W przypadku nagłej zmiany sytuacji państwa trzeciego, które znajduje się w unijnym wspólnym wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia, Komisja przeprowadza merytoryczną ocenę faktu, czy dane państwo spełnia warunki określone w art. 47, a jeżeli Komisja uzna, że warunki te nie są już spełniane, przyjmuje akt delegowany zawieszający obecność państwa trzeciego w unijnym wspólnym wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia na okres sześciu miesięcy. Jak najszybciej, a w każdym przypadku przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja informuje o tym państwa członkowskie i zaleca im, by w stosunku do tego państwa trzeciego nie stosowały na poziomie krajowym koncepcji bezpiecznego kraju trzeciego.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2.  Komisja dokonuje ciągłego przeglądu sytuacji w tym państwie trzecim, biorąc po uwagę między innymi informacje przekazane przez państwa członkowskie na temat późniejszych zmian sytuacji w tym państwie.

2.  Komisja dokonuje ciągłego przeglądu sytuacji w tym państwie trzecim, biorąc po uwagę źródła informacji, o których mowa w art. 47 ust. 2.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

3.  W przypadku gdy Komisja przyjęła zgodnie z ust. 1 akt delegowany zawieszający uznanie państwa trzeciego za bezpieczny kraj trzeci na poziomie unijnym lub zawieszający obecność państwa trzeciego w unijnym wspólnym wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia, w ciągu trzech miesięcy od daty przyjęcia aktu delegowanego składa wniosek, zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, o zmianę niniejszego rozporządzenia w celu usunięcia tego państwa trzeciego spośród uznanych bezpiecznych krajów trzecich na poziomie unijnym lub z unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia.

3.  W przypadku gdy Komisja przyjęła zgodnie z ust. 1 akt delegowany zawieszający uznanie państwa trzeciego za bezpieczny kraj trzeci w unijnym wspólnym wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia, w ciągu trzech miesięcy od daty przyjęcia aktu delegowanego składa wniosek, zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, o zmianę niniejszego rozporządzenia w celu usunięcia tego państwa trzeciego z unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

4.  W przypadku gdy Komisja nie złoży takiego wniosku w ciągu trzech miesięcy od przyjęcia aktu delegowanego, o którym mowa w ust. 2, akt delegowany zawieszający uznanie państwa trzeciego za bezpieczny kraj trzeci na poziomie unijnym lub zawieszający obecność państwa trzeciego w unijnym wspólnym wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia przestaje obowiązywać. W przypadku gdy Komisja złoży taki wniosek w ciągu trzech miesięcy, Komisja jest uprawniona do przedłużenia – na podstawie merytorycznej oceny – ważności tego aktu delegowanego o sześć miesięcy z możliwością ponownego jednokrotnego przedłużenia o taki okres.

4.  W przypadku gdy Komisja złoży taki wniosek w ciągu trzech miesięcy, Komisja jest uprawniona do przedłużenia – na podstawie merytorycznej oceny – ważności tego aktu delegowanego o sześć miesięcy z możliwością ponownego jednokrotnego przedłużenia o taki okres. W przypadku gdy Komisja nie złoży takiego wniosku w ciągu trzech miesięcy, przyjmuje ona akt delegowany w celu ponownego ujęcia danego państwa trzeciego w unijnym wspólnym wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

4a.  Parlament Europejski lub Rada mogą zwrócić się do Komisji o przedstawienie wniosku w sprawie zawieszenia obecności danego państwa w unijnym wspólnym wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia lub w sprawie usunięcia go z tego wykazu.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Uznanie państw trzecich za bezpieczne kraje trzecie lub bezpieczne kraje pochodzenia na poziomie krajowym

Uznanie za bezpieczny kraj pochodzenia na poziomie krajowym

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1.  Przez okres pięciu lat od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia państwa członkowskie mogą zachować lub wprowadzić ustawodawstwo, które pozwala na uznanie na poziomie krajowym bezpiecznych krajów pochodzenia innych niż te uznane na poziomie unijnym lub te znajdujące się w unijnym wspólnym wykazie w załączniku 1 do celów rozpatrywania wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej.

1.  Przez okres trzech lat od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia państwa członkowskie mogą zachować lub wprowadzić ustawodawstwo, które pozwala na uznanie na poziomie krajowym bezpiecznych krajów pochodzenia innych niż te uznane na poziomie unijnym lub te znajdujące się w unijnym wspólnym wykazie w załączniku 1 do celów rozpatrywania wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2.  W przypadku gdy zawieszone zostaje uznanie państwa trzeciego za bezpieczny kraj trzeci na poziomie unijnym lub zawieszona zostaje obecność państwa trzeciego w unijnym wspólnym wykazie w załączniku 1 do niniejszego rozporządzenia zgodnie z art. 49 ust. 1, państwa członkowskie nie mogą uznać tego państwa za bezpieczny kraj trzeci lub bezpieczny kraj pochodzenia na poziomie krajowym ani nie mogą stosować koncepcji bezpiecznego kraju trzeciego na zasadzie ad hoc w odniesieniu do konkretnej osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową.

2.  Państwa członkowskie nie mogą uznać na poziomie krajowym za bezpieczny kraj pochodzenia państwa trzeciego, którego obecność w unijnym wspólnym wykazie w załączniku 1 do niniejszego rozporządzenia została zawieszona zgodnie z art. 49 ust. 1.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

W przypadku gdy państwo trzecie nie jest już uznawane za bezpieczny kraj trzeci na poziomie unijnym lub gdy państwo trzecie zostało usunięte z unijnego wspólnego wykazu w załączniku 1 do niniejszego rozporządzenia zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, państwo członkowskie może powiadomić Komisję, że uznaje, iż w następstwie zmiany sytuacji w tym państwie ponownie spełnia ono warunki określone w art. 45 ust. 1 i art. 47.

W przypadku gdy państwo trzecie zostało usunięte z unijnego wspólnego wykazu w załączniku 1 do niniejszego rozporządzenia zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, państwo członkowskie może powiadomić Komisję, że uznaje, iż w następstwie zmiany sytuacji w tym państwie ponownie spełnia ono warunki określone w art. 47.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Powiadomienie zawiera merytoryczną ocenę spełniania przez to państwo warunków określonych w art. 45 ust. 1 i art. 47, w tym wyjaśnienie konkretnych zmian sytuacji w państwie trzecim, które powodują, że państwo to ponownie spełnia omawiane warunki.

Powiadomienie zawiera merytoryczną ocenę spełniania przez to państwo warunków określonych w art. 47, w tym wyjaśnienie konkretnych zmian sytuacji w państwie trzecim, które powodują, że państwo to ponownie spełnia omawiane warunki.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Powiadamiające państwo członkowskie może uznać to państwo trzecie za bezpieczny kraj trzeci lub bezpieczny kraj pochodzenia na poziomie krajowym tylko pod warunkiem, że Komisja nie wyrazi sprzeciwu wobec tego uznania.

Powiadamiające państwo członkowskie może uznać to państwo trzecie za bezpieczny kraj pochodzenia na poziomie krajowym tylko pod warunkiem, że Komisja nie wyrazi sprzeciwu wobec tego uznania.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

4.  Państwa członkowskie powiadamiają Komisję i Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu o państwach trzecich uznanych za bezpieczne kraje trzecie lub bezpieczne kraje pochodzenia na poziomie krajowym niezwłocznie po takim uznaniu. Państwa członkowskie informują Komisję i Agencję raz do roku o innych bezpiecznych krajach trzecich, do których koncepcja jest stosowana na zasadzie ad hoc w odniesieniu do konkretnych osób ubiegających się o ochronę międzynarodową.

4.  Państwa członkowskie powiadamiają Komisję i Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu o państwach trzecich uznanych za bezpieczne kraje pochodzenia na poziomie krajowym niezwłocznie po takim uznaniu. Państwa członkowskie informują Komisję i Agencję raz do roku o innych bezpiecznych krajach trzecich, do których koncepcja jest stosowana na zasadzie ad hoc w odniesieniu do konkretnych osób ubiegających się o ochronę międzynarodową.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową może przedstawiać tylko nowe elementy, które są istotne dla rozpatrzenia jej wniosku i o których mogła nie wiedzieć na wcześniejszym etapie lub które dotyczą zmian w jej sytuacji.

Osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową może przedstawiać nowe elementy, które są istotne dla rozpatrzenia jej wniosku.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

a)  w ciągu tygodnia w przypadku decyzji o odrzuceniu kolejnego wniosku jako niedopuszczalnego lub całkowicie nieuzasadnionego;

a)  w ciągu dwóch tygodni w przypadku decyzji o odrzuceniu wniosku jako niedopuszczalnego lub w przypadku decyzji o odrzuceniu wniosku jako wyraźnie wycofanego lub zaniechanego, lub w przypadku decyzji o odrzuceniu wniosku jako nieuzasadnionego lub całkowicie nieuzasadnionego w zakresie dotyczącym statusu uchodźcy lub statusu osoby potrzebującej ochrony uzupełniającej, wydanej w ramach procedury rozpatrywania wniosku prowadzonej w trybie przyspieszonym lub procedury na granicy, lub wydanej podczas pobytu osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową w ośrodku detencyjnym;

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

b)  w ciągu dwóch tygodni w przypadku decyzji o odrzuceniu wniosku jako niedopuszczalnego lub w przypadku decyzji o odrzuceniu wniosku jako wyraźnie wycofanego lub zaniechanego, lub w przypadku decyzji o odrzuceniu wniosku jako nieuzasadnionego lub całkowicie nieuzasadnionego w zakresie dotyczącym statusu uchodźcy lub statusu osoby potrzebującej ochrony uzupełniającej, wydanej w ramach procedury rozpatrywania wniosku prowadzonej w trybie przyspieszonym lub procedury na granicy, lub wydanej podczas pobytu osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową w ośrodku detencyjnym;

skreśla się

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Państwa członkowskie mogą przedłużyć terminy określone w niniejszym ustępie, jeśli jest to konieczne ze względu na indywidualne okoliczności wniosku.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Do celów lit. b) państwa członkowskie mogą przewidzieć kontrolę z urzędu decyzji podejmowanych zgodnie z procedurą na granicy.

Do celów lit. a) państwa członkowskie mogą przewidzieć kontrolę z urzędu decyzji podejmowanych zgodnie z procedurą na granicy.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Terminy przewidziane w niniejszym ustępie liczy się od daty powiadomienia osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową o decyzji organu rozstrzygającego lub od momentu wyznaczenia doradcy prawnego lub innego doradcy, jeżeli osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową złożyła wniosek o nieodpłatną pomoc i reprezentację prawną.

Terminy przewidziane w niniejszym ustępie liczy się od daty powiadomienia osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową o decyzji organu rozstrzygającego. Jeżeli osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową złożyła wniosek o nieodpłatną pomoc i reprezentację prawną na mocy art. 15, terminy te liczy się od momentu wyznaczenia doradcy prawnego lub innego doradcy.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2.  Sąd lub trybunał uprawniony jest do rozstrzygnięcia, czy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową może pozostać na terytorium odpowiedzialnego państwa członkowskiego, na wniosek tej osoby albo z urzędu, jeżeli prawo do pozostawania w państwie członkowskim jest odbierane osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową wskutek którejkolwiek z następujących kategorii decyzji:

skreśla się

a)  decyzji o uznaniu wniosku za całkowicie nieuzasadniony lub o odrzuceniu wniosku jako nieuzasadnionego w zakresie dotyczącym statusu uchodźcy lub statusu osoby potrzebującej ochrony uzupełniającej w przypadkach podlegających procedurze rozpatrywania wniosku prowadzonej w trybie przyspieszonym lub procedurze na granicy;

b)  decyzji o odrzuceniu wniosku jako niedopuszczalnego zgodnie z art. 36 ust. 1 lit. a) i c);

c)  decyzji o odrzuceniu wniosku jako wyraźnie wycofanego lub zaniechanego zgodnie odpowiednio z art. 38 lub 39.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

3.  Sąd lub trybunał jest uprawniony do rozstrzygnięcia, czy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową może pozostać na terytorium odpowiedzialnego państwa członkowskiego, pod warunkiem że:

skreśla się

a)  osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową dysponuje pomocą w zakresie niezbędnego tłumaczenia ustnego, ma pomoc prawną i wystarczająco dużo czasu, aby przygotować wniosek i przedłożyć sądowi argumenty za przyznaniem jej prawa do pozostawania na terytorium do czasu rozpatrzenia środka zaskarżenia; oraz

b)  w ramach rozpatrywania wniosku o pozostanie na terytorium odpowiedzialnego państwa członkowskiego trybunał lub sąd bada decyzję o odmowie udzielenia ochrony międzynarodowej pod względem faktycznym i prawnym.

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

4.  Państwa członkowskie zezwalają osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową na pozostawanie na swoim terytorium do czasu zakończenia procedury mającej na celu rozstrzygnięcie, czy może ona pozostać na tym terytorium. Decyzję tę podejmuje się w ciągu jednego miesiąca od wniesienia odwołania.

skreśla się

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

5.  Osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową, która złożyła skargę kasacyjną w odniesieniu do pierwszej lub kolejnej decyzji w sprawie odwołania nie ma prawa do pozostawania na terytorium państwa członkowskiego, chyba że sąd lub trybunał postanowi inaczej, działając na wniosek tej osoby lub z urzędu. Decyzję tę podejmuje się w ciągu jednego miesiąca od złożenia tej skargi kasacyjnej.

skreśla się