PARLAMENT EUROPEJSKI

Dokument z posiedzenia

16.4.2009                                                                                                                B6‑0185/2009

PROJEKT REZOLUCJI

zamykającej debatę nad oświadczeniami Rady i Komisji

zgodnie z art. 103 ust. 2 Regulaminu

złożyli Cristiana Muscardini, Guntars Krasts, Roberta Angelilli

w imieniu grupy politycznej UEN

w sprawie szczytu G20, który odbył się dnia 2 kwietnia 2009 r.

B6‑0185/2009

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie szczytu G20, który odbył się dnia 2 kwietnia 2009 r.

Parlament Europejski,

–   uwzględniając deklarację „grupy dwudziestu” z dnia 2 kwietnia 2009 r. zatytułowaną „Globalny plan naprawy i reform”,

–   uwzględniając deklarację „grupy dwudziestu” z dnia 2 kwietnia 2009 r. w sprawie wzmocnienia systemu finansowego,

–   uwzględniając sporządzoną przez OECD listę krajów nieprzestrzegających międzynarodowych norm wymiany informacji podatkowych, opublikowaną w dniu 2 kwietnia 2009 r.,

–   uwzględniając posiedzenie szefów państw i rządów Eurogrupy z dnia 12 października 2008 r., którego celem było przyjęcie skoordynowanego planu ratunkowego w obliczu kryzysu gospodarczego,

–   uwzględniając sprawozdanie grupy ekspertów wysokiego szczebla zajmującej się nadzorem finansowym w UE, której przewodniczy Jacques de Larosière oraz jej sprawozdanie dla Komisji z dnia 25 lutego 2009 r. przygotowane na wiosenny szczyt Rady Europejskiej w 2009 r.,

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie europejskiego planu naprawy gospodarczej[1],

–   uwzględniając wynik wiosennego szczytu Rady Europejskiej,

–   uwzględniając art. 103 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że w 2009 r. wyniki gospodarcze na świecie szybko się pogarszają, a najbardziej optymistyczne prognozy przewidują na 2010 r. jedynie powolną naprawę sytuacji, co przybliża nas do głębokiego kryzysu społecznego i politycznego, bez uwzględniania rosnącego bezrobocia,

 

B.   mając na uwadze, że „grupa dwudziestu” za źródło kryzysu uznała niedostateczną koordynację i brak spójności polityk makroekonomicznych, a także niewłaściwe i nietrwałe reformy strukturalne w skali światowej,

 

C.  mając na uwadze, że jednym z głównych wyzwań podczas zwalczania kryzysu w międzynarodowej i europejskiej gospodarce jest brak zaufania na rynkach finansowych i kapitałowych, wymagający dogłębnej reformy ram regulacyjnych i ram zarządzania rynkami finansowymi,

 

D.  mając na uwadze, że członkostwo w strefie euro okazało się zwiększać stabilność gospodarczą w odnośnych państwach członkowskich, głównie w wyniku starań tych państw związanych z przestrzeganiem kryteriów z Maastricht oraz Paktu na rzecz stabilności i wzrostu w sytuacji zabezpieczenia ich przed wahaniami kursów walutowych,

 

E.   mając na uwadze, że kilka państw członkowskich napotkało poważne problemy dotyczące bilansu płatniczego i niektóre były zmuszone zwrócić się o pomoc do MFW,

 

F.   mając na uwadze, że globalny plan naprawy i reform obejmuje następujące cele: przywrócenie zaufania, wzrostu gospodarczego i miejsc pracy; naprawa systemu finansowego w celu przywrócenia udzielania kredytów; wzmocnienie regulacji finansowej w celu odbudowy zaufania; finansowanie i reforma międzynarodowych instytucji finansowych w celu pokonania obecnego kryzysu i zapobieżenia przyszłym kryzysom; promowanie światowego handlu i inwestycji oraz odrzucenie protekcjonizmu – jako fundament dobrobytu; a także praca na rzecz integracyjnej, ekologicznej i zrównoważonej naprawy sytuacji,

 

G.  mając na uwadze fakt, że by wzrost mógł trwać, konieczne jest jego szerokie upowszechnienie, co oznacza skupienie go na potrzebach pracujących rodzin oraz ich zatrudnieniu,

 

H.  mając na uwadze, że w kontekście wzajemnej zależności państw uprzemysłowionych, wschodzących i rozwijających się istnieje potrzeba kompleksowej reakcji, opartej na dużej spójności i systematycznej współpracy pomiędzy państwami oraz na międzynarodowo uzgodnionych ramach dotyczących wysokich standardów, mając też na uwadze, że wszelkie propozycje środków muszą uwzględniać następstwa dla wszystkich państw,

 

I.    mając na uwadze ostrzeżenia WTO, według których rok 2008 był pierwszym rokiem w ostatnim ćwierćwieczu, w którym zmniejszył się światowy handel, mając też na uwadze, że kluczowym czynnikiem wyjścia z kryzysu jest ożywienie światowego handlu,

 

1.   przychylnie odnosi się do wyników londyńskiego szczytu „grupy dwudziestu”, który zaowocował globalnym planem naprawy i reform, przewidującym zastrzyk w wysokości 1 biliona USD by ożywić system udzielania kredytów oraz pobudzić wzrost i zatrudnienie, i mającym na celu stworzenie warunków do przywrócenia zaufania, wzmocnienia regulacji finansowych, przeprowadzenia reformy instytucji finansowych, wspierania światowego handlu i inwestycji oraz odrzucenia protekcjonizmu;

 

2.   z zadowoleniem przyjmuje wspólne podejście do lepszej regulacji sektora finansowego oraz poprawy nadzoru finansowego; nakłania wszystkie rządy do ratyfikowania odnośnych decyzji na szczeblu różnych organizacji wielostronnych oraz do działania zgodnie ze zobowiązaniami podjętymi na szczycie G20;

 

3.   wzywa nowo utworzoną Radę Stabilności Finansowej oraz MFW do przedstawienia Parlamentowi sprawozdania w sprawie monitorowania wdrażania planu działania na rzecz wzmocnienia sektora finansowego;

 

4.   opowiada się za podwojeniem mechanizmu UE zapewniającego średnioterminową pomoc finansową dla bilansów płatniczych państw członkowskich spoza strefy euro w wysokości od 25 mld euro do 50 mld euro;

 

5.   wzywa wszystkie państwa członkowskie bez klauzuli dającej wolny wybór (opt-out), które znajdują się jeszcze poza strefą euro, do skoncentrowania się na spełnieniu kryteriów z Maastricht oraz do zaplanowania jak najwcześniejszego przyjęcia euro w celu skuteczniejszego zabezpieczenia się przed ewentualnymi przyszłymi kryzysami;

 

6.   z zadowoleniem przyjmuje kolejne cięcia stóp procentowych przez EBC w celu pobudzenia wzrostu oraz szybkie dostarczanie przez EBC krótkoterminowych mechanizmów finansowych mających na celu ożywienie udzielania pożyczek w transakcjach międzybankowych;

 

7.   udziela poparcia G20 za zdecydowanie się w dużej mierze na rozwiązania oparte na pożyczkach i gwarancjach, które zmaksymalizują efekty gospodarcze, pomagając jednocześnie zmniejszyć długoterminowy wpływ na budżet państwa programów dysponujących kwotą ponad 1 biliona USD;

 

8.   odrzuca wszelkie formy protekcjonizmu zarówno w gospodarce realnej, jak i w sektorze finansowym jako reakcję na spowolnienie gospodarcze i słabnący handel światowy oraz nadal zamierza doprowadzić do pilnie potrzebnego ambitnego i zrównoważonego zamknięcia dauhańskiej rundy rozwojowej, w oparciu o już poczynione postępy;

 

9.   z zadowoleniem przyjmuje znaczne zwiększenie środków MFW, który jest głównym dostarczycielem pomocy finansowej dla krajów z problemami dotyczącymi bilansu płatniczego, w tym państw członkowskich UE, i który działa na rzecz wsparcia wzrostu na rynkach wschodzących i w krajach rozwijających się;

 

10. wzywa Komisję do oceny dodatkowej kwoty w ramach specjalnych praw ciągnienia MFW, która może okazać się niezbędna, oraz do oceny przez EBC skutków tego rozszerzania dla stabilności cen na świecie;

 

11. proponuje, by wszystkie rynki finansowe, produkty i uczestniczące podmioty podlegały – bez wyjątku i niezależnie od kraju pochodzenia – regulacji i nadzorowi, w którym to celu konieczne jest sporządzenie i zatwierdzenie przez wszystkie państwa listy sankcji przeciwko rajom podatkowym oraz pilne uregulowanie funduszy hedgingowych, funduszy spekulacyjnych i agencji ratingowych; z zadowoleniem przyjmuje w związku z tym skreślenie ze sporządzonej przez OECD czarnej listy rajów podatkowych wszystkich czterech krajów, które na niej pozostawały, po tym jak wkrótce po szczycie G20 zgodziły się one na przestrzeganie zasad przejrzystości podatkowej;

 

12. proponuje skupienie wszystkich działań mających na celu zwalczanie kryzysu na tworzeniu miejsc pracy oraz wzywa do nadania priorytetowego charakteru projektom dotyczącym inwestycji i współpracy w dziedzinie badań i rozwoju, innowacji technologicznych oraz edukacji;

 

13.  wzywa Komisję do rozpoczęcia, w ramach refleksji nad przyszłością strategii zrównoważonego rozwoju, niezbędnych procesów mających na celu pełne uwzględnienie konsekwencji zmian klimatu dla wszystkich dotychczasowych kierunków polityki; zwraca się do Komisji o dokonanie oceny możliwości stworzenia sprawnie działającego rynku wewnętrznego energii ze źródeł odnawialnych;

 

14. podkreśla potrzebę skutecznego wdrożenia pakietu klimatyczo-energetycznego i większych inwestycji w odnawialne i niskoemisyjne źródła energii oraz wydajność energetyczną, co powinno stanowić centralną część planu działań w sprawie energii na lata 2010-2014;

 

15. przychylnie odnosi się do ponownego potwierdzenia przez członków G20 zobowiązania na rzecz realizacji milenijnych celów rozwoju i ich poszczególnych przyrzeczeń dotyczących oficjalnej pomocy rozwojowej;

 

16. wspiera inicjatywę G20 i wezwanie ONZ do zorganizowania w czerwcu br. konferencji najwyższego szczebla, służącej przekształceniu światowej gospodarki i systemu finansowego w sprawiedliwszy, równiejszy i bardziej demokratyczny system;

 

17. zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, EBC, rządom i parlamentom państw członkowskich, państwom członkowskim G20 oraz MFW.

[1] Teksty przyjęte, P6_TA-PROV(2009)0123