Dokument z posiedzenia
18.11.2009 B7‑0142/2009
PROJEKT REZOLUCJI
zamykający debatę na temat oświadczenia Komisji
zgodnie z art. 110 ust. 2 Regulaminu
w sprawie oznaczania pochodzenia
Carl Schlyter
w imieniu grupy politycznej Verts/ALE
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie oznaczania pochodzenia
Parlament Europejski,
– uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 980/2005 z dnia 27 czerwca 2005 r. wprowadzające plan ogólnych preferencji taryfowych[1],
– uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 2005/29 z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącą nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym[2],
– uwzględniając art. IX i art. XXIV ust. 5 Układu Ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT 1994),
– uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny[3] oraz rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r.[4] określające przepisy dotyczące wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, które ustanawia wspólnotowy system niepreferencyjnych zasad pochodzenia,
– uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 918/83 z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiające wspólnotowy system zwolnień celnych[5],
– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 9 lutego 2009 r. w sprawie wzmocnienia roli europejskich MŚP w handlu międzynarodowym,
– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 6 lipca 2006 r. w sprawie oznaczania pochodzenia,
– uwzględniając swoje oświadczenie pisemne z dnia 11 grudnia 2007 r. w sprawie wskazywania kraju pochodzenia niektórych produktów importowanych z krajów trzecich,
– uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,
A. mając na uwadze, że obecnie UE nie ma żadnych zharmonizowanych przepisów ani jednolitych praktyk w zakresie oznaczania pochodzenia w UE; mając na uwadze, że rozbieżności między przepisami obowiązującymi w państwach członkowskich, jak również brak jasnych zasad wspólnotowych w tym obszarze sprawiają, że ramy prawne są jedynie fragmentaryczne,
B. mając na uwadze, że środki krajowe nakładające obowiązek oznaczania pochodzenia towarów przywożonych z innych państw członkowskich są zakazane, natomiast podobne ograniczenia nie istnieją w odniesieniu do obowiązkowego oznaczania pochodzenia dla towarów przywożonych z krajów trzecich,
C. mając na uwadze, że szereg najważniejszych partnerów handlowych UE, jak USA, Chiny, Japonia i Kanada, ustanowiło wymogi w zakresie obowiązkowego oznaczania pochodzenia,
D. mając na uwadze, że w agendzie lizbońskiej UE sama ustanowiła jako cel wzmocnienie gospodarki UE, między innymi poprzez podniesienie konkurencyjności przemysłu UE na tle gospodarki światowej; mając na uwadze, że w sposób konkurencyjny zglobalizowaną gospodarkę działającą na zasadach rynkowych można uznać za uczciwą tylko wtedy, gdy opiera się na wspólnych społecznych i ekologicznych założeniach i wartościach, a także gdy działa na jasno określonych zasadach obowiązujących zarówno producentów, jak i eksporterów oraz importerów,
E. mając na uwadze, że system oznaczania pochodzenia dałby konsumentom UE pełną świadomość co do kraju pochodzenia nabywanych przez nich produktów; mając na uwadze, że konsumenci mogliby w ten sposób identyfikować dany produkt z normami społecznymi i środowiskowymi oraz z normami bezpieczeństwa, z jakimi ogólnie kojarzony jest dany kraj, wobec braku wiążących norm uzgodnionych w ramach zasad handlu międzynarodowego,
F. mając na uwadze, że wniosek w sprawie wprowadzenia w UE obowiązkowego systemu oznaczania kraju pochodzenia ogranicza się do określonej liczby przywożonych produktów, takich jak wyroby włókiennicze, biżuteria, odzież, obuwie, wyroby skórzane, lampy i wyposażenie oświetleniowe, szkło, ceramika oraz torby, w przypadku których wymagane oznaczenie kraju produkcji podaje wartościową informację przy wyborze dokonywanym przez konsumentów końcowych,
G. mając na uwadze, że ważne jest zapewnienie równych warunków konkurencji także producentom z naszych głównych krajów partnerskich, którzy wdrożyli oznaczanie pochodzenia,
H. mając na uwadze, że wejście w życie traktatu lizbońskiego w dniu 1 grudnia 2009 r. nada Radzie i Parlamentowi Europejskiemu równe prawa w tym przedmiocie; mając na uwadze, że zastosowanie będzie miała zwykła procedura prawodawcza na podstawie art. 207 traktatu lizbońskiego,
1. przypomina, że ochrona konsumentów wymaga przejrzystych i spójnych przepisów handlowych obejmujących wskazanie pochodzenia;
2. wzywa Komisję i Radę do podjęcia wszystkich koniecznych kroków w celu zapewnienia równych szans także partnerom handlowym, którzy wprowadzili wymagania oznaczania pochodzenia;
3. wzywa Komisję i Radę do wprowadzenia odpowiednich mechanizmów nadzoru i egzekwowania w dziedzinie ceł;
4. nalega, aby państwa członkowskie utrzymywały spójne podejście wspólnotowe w tej kwestii, co pozwoli konsumentom UE na otrzymywanie pełniejszych i dokładniejszych informacji; uważa obowiązkowe oznaczanie pochodzenia za ważny krok w kierunku pełniejszego informowania na temat społecznych i ekologicznych norm produkcji i przetwórstwa;
5. zachęca Komisję do stanowczego interweniowania razem z państwami członkowskimi na rzecz obrony uzasadnionych praw i oczekiwań konsumentów za każdym razem, gdy istnieje dowód na oszukańcze bądź wprowadzające w błąd oznaczanie pochodzenia przez producentów i importerów spoza UE;
6. uważa, że wniosek dotyczący rozporządzenia Rady wprowadzającego obowiązek wskazania kraju pochodzenia określonych produktów przywożonych z państw trzecich do Unii Europejskiej („oznaczanie pochodzenia”) stanowi warunek osiągnięcia celu przejrzystości i odpowiedniego informowania konsumentów, jak również spójności zasad handlu międzynarodowego; uważa za istotne, aby w ramach drugiego etapu rozszerzyć listę objętych rozporządzeniem produktów na wszystkie główne importowane towary konsumpcyjne;
7. uważa, że dnia 1 grudnia 2009 r. w ramach zwykłej procedury ustawodawczej określonej w traktacie lizbońskim powinny się formalnie rozpocząć konsultacje i wymiana poglądów między Parlamentem i Radą oraz że żadne dalsze opóźnienia w tym zakresie nie mogą mieć uzasadnienia;
8. wzywa Komisję do pozostawienia jej wniosku bez zmian i ponownego przedłożenia go Parlamentowi zgodnie z art. 207 traktatu lizbońskiego natychmiast po wejściu traktatu w życie;
9. zobowiązuje swego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji.