Dokument z posiedzenia
9.12.2009 B7‑0188/2009
PROJEKT REZOLUCJI
złożony w odpowiedzi na pytanie wymagające odpowiedzi ustnej B7‑0232/2009
zgodnie z art. 115 ust. 5 Regulaminu
w sprawie perspektyw dauhańskiej agendy rozwoju w następstwie siódmej konferencji ministerialnej WTO
Georgios Papastamkos, Daniel Caspary, Tokia Saïfi
w imieniu grupy politycznej PPE
Robert Sturdy
w imieniu grupy politycznej ECR
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie perspektyw dauhańskiej agendy rozwoju w następstwie siódmej konferencji ministerialnej WTO
Parlament Europejski,
– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 4 kwietnia 2006 r. w sprawie oceny rundy negocjacji z Ad-Dauhy po konferencji ministerialnej Światowej Organizacji Handlu (WTO) w Hongkongu[1],
– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 9 października 2008 r. w sprawie zawieszenia dauhańskiej rundy negocjacji w WTO i przyszłości dauhańskiej agendy rozwoju[2],
– uwzględniając zobowiązanie przyjęte na ostatnich szczytach przez światowych przywódców grupy G20, dotyczące powstrzymania się od stosowania środków wprowadzających bariery dla handlu i inwestycji oraz do skorygowania wszelkich tego rodzaju środków w najbliższym czasie,
– uwzględniając konkluzje siódmej konferencji ministerialnej WTO, która odbyła się w Genewie w dniach od 30 listopada do 2 grudnia 2009 r.,
– uwzględniając art. 115 ust. 5 oraz art. 110 ust. 2 Regulaminu,
A. mając na uwadze, że dauhańską rundę rozwojową rozpoczęto w 2001 r. w celu stworzenia nowych możliwości handlowych, wzmocnienia wielostronnych zasad handlowych, rozwiązania problemu nierównowagi w systemie handlu i wykorzystania handlu do osiągnięcia trwałego rozwoju, z naciskiem na integrację gospodarczą krajów rozwijających się, a zwłaszcza krajów najmniej rozwiniętych,
B. mając na uwadze, że kryzys gospodarczy szczególnie boleśnie uderzył w handel międzynarodowy, a przepływy handlowe skurczyły się w jeszcze większym stopniu niż światowa produkcja,
C. mając na uwadze, że udoskonalenie zasad WTO dotyczących ułatwień handlowych i innych kwestii związanych z handlem przyniosłoby korzyść wszystkim członkom WTO, zwiększając pewność prawa, obniżając koszty transakcji handlowych i zapobiegając nadużyciom,
D. mając na uwadze, że nazwy „Unia Europejska” użyto w WTO po raz pierwszy na sesji roboczej w dniu 1 grudnia 2009 r. podczas siódmej konferencji ministerialnej, w wyniku wejścia w życie traktatu z Lizbony,
1. ponownie wyraża swoje zaangażowanie na rzecz wielostronnego systemu handlu oraz WTO jako gwaranta opartego na zasadach systemu handlowego; uważa, że WTO ma do odegrania kluczową rolę w zapewnieniu lepszego zarządzania globalizacją oraz sprawiedliwszego podziału płynących z niej korzyści;
2. jest zdania, że podczas obecnego kryzysu gospodarczego zasady i zobowiązania WTO w dużej mierze uniemożliwiły jej członkom stosowanie środków ograniczających handel, umożliwiając zarazem elastyczność w przyjmowaniu środków ożywiających gospodarkę;
3. zachęca członków WTO do dalszego zaangażowania w aktywne zwalczanie protekcjonizmu we wszystkich ich dwu- i wielostronnych stosunkach handlowych oraz w przyszłych porozumieniach;
4. dostrzega postęp, jaki osiągnięto w ramach dauhańskiej agendy rozwoju od konferencji ministerialnej w Hongkongu; odnotowuje zaangażowanie widoczne podczas siódmej konferencji ministerialnej w Genewie;
5. zdecydowanie popiera zamknięcie dauhańskiej agendy rozwoju w oparciu o kompleksowe, ambitne i wyważone wyniki negocjacji, korzystne dla wzrostu gospodarczego i rozwoju na całym świecie, a także dla wiarygodności wielostronnego systemu handlu; jest zdania, że pomyślne zamknięcie dauhańskiej agendy rozwoju może być ważnym czynnikiem stymulującym ogólnoświatowe ożywienie gospodarcze po kryzysie finansowym i gospodarczym;
6. nalega, by Komisja utrzymywała twarde stanowisko negocjacyjne, którego celem będzie rzeczywiście zwiększony dostęp europejskich produktów i usług do rynku zarówno w krajach rozwiniętych, jak i wschodzących;
7. wzywa Komisję do ścisłego przestrzegania mandatu negocjacyjnego udzielonego przez Radę, w którym zakończona już reforma WPR wyznacza limit działania Komisji, pod warunkiem że jej partnerzy handlowi zgodzą się na podobne ustępstwa, a także do zdecydowanej obrony stanowiska UE w sprawie oznaczeń geograficznych;
8. wzywa do osiągnięcia ambitnych wyników w negocjacjach w sprawie dostępu do rynku dla towarów nierolnych (NAMA), gwarantujących nowe możliwości rzeczywistego dostępu do rynku poprzez znaczne cięcia stosowanych stawek i jednocześnie umożliwiających szczególne i zróżnicowane traktowanie; popiera podejmowanie inicjatyw sektorowych w dziedzinach mających znaczenie dla interesów eksportowych UE;
9. wzywa zaawansowane kraje rozwijające się do przyjęcia na siebie odpowiedzialności, jaka przypada im ze względu na rolę odgrywają przez nie w światowej gospodarce, oraz do czynienia ustępstw współmiernych do stopnia ich rozwoju i konkurencyjności (sektorowej); podkreśla znaczenie handlu między krajami Północy a krajami Południa, a także między samymi krajami Południa;
10. wzywa do odpowiedniego różnicowania krajów rozwijających się na zaawansowane i inne oraz do wymiany najlepszych praktyk zarówno między nimi, jak i między nimi a krajami rozwiniętymi;
11. ponownie wyraża silne poparcie dla uznania rozwoju za centralny element dauhańskiej agendy rozwoju i wzywa kraje rozwinięte oraz bardziej zaawansowane kraje rozwijające się do realizacji ambitnych celów wyznaczonych w deklaracji z Ad-Dauhy w celu zapewnienia, że trwająca runda negocjacji handlowych będzie faktycznie poświęcona rozwojowi;
12. wzywa kraje rozwinięte i zaawansowane kraje rozwijające się, by przyłączyły się do inicjatywy UE „wszystko prócz broni”, oferując krajom najsłabiej rozwiniętym w 100% bezcłowy i bezkontyngentowy dostęp do rynku; podkreśla również znaczenie umocnienia ram pomocy na rzecz wymiany handlowej i odpowiedniej pomocy technicznej dla krajów rozwijających się;
13. wzywa do intensyfikacji rozmów w dziedzinie usług, w której celem UE jest dalsze otwieranie wszystkich rynków przy równoczesnym utrzymaniu celów polityki krajowej członków WTO i ich prawa do regulowania usług publicznych, z uwzględnieniem szczególnych potrzeb krajów rozwijających się;
14. wzywa do zacieśnienia współpracy między WTO a innymi organizacjami i organami międzynarodowymi, takimi jak Organizacja Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO), Międzynarodowa Organizacja Pracy (MOP), Program Narodów Zjednoczonych ds. Ochrony Środowiska (UNEP), Program Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju (UNDP) oraz Konferencja Narodów Zjednoczonych ds. Handlu i Rozwoju (UNCTAD), z myślą o zapewnieniu wzajemnego wsparcia i spójności między aspektami handlowymi i pozahandlowymi; w związku z tym wspiera wysiłki prowadzące do przyjęcia międzynarodowych standardów i współpracy regulacyjnej;
15. zwraca uwagę, że należy zastanowić się nad reformą instytucjonalną WTO, tak aby poprawić jej funkcjonowanie oraz umocnić jej legitymację demokratyczną i odpowiedzialność; podkreśla w związku z tym znaczenie parlamentarnego wymiaru WTO, zwłaszcza w odniesieniu do Parlamentu Europejskiego ze względu na jego nowe zadania w zakresie wspólnej polityki handlowej;
16. popiera wzmocnienie istniejących oraz zawieranie nowych dwustronnych i regionalnych umów o wolnym handlu (WTO plus) jako uzupełnienia ram wielostronnych;
17. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, parlamentom państw członkowskich i krajów ubiegających się o członkowstwo w UE, dyrektorowi generalnemu WTO i przewodniczącemu Unii Międzyparlamentarnej.