Zittingsdocument
1.2.2010 B7‑0064/2010
ONTWERPRESOLUTIE
naar aanleiding van verklaringen van de Raad en de Commissie
ingediend overeenkomstig artikel 110, lid 2, van het Reglement
over de resultaten van de conferentie van Kopenhagen over de klimaatverandering (COP 15)
Corien Wortmann-Kool, Karl-Heinz Florenz, Richard Seeber, Peter Liese, Vera Pilar del Castillo, Romana Jordan Cizelj, Sirpa Pietikäinen, Theodoros Skylakakis, Maria Da Graça Carvalho,
namens de PPE-Fractie
Resolutie van het Europees Parlement over de resultaten van de conferentie van Kopenhagen over de klimaatverandering (COP 15)
Het Europees Parlement,
– gezien het Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering (UNFCCC) en het Kyoto-protocol bij het UNFCCC,
– gezien de vijftiende conferentie van de partijen (COP 15) bij het UNFCCC en de vijfde conferentie van de partijen waarin de partijen bij het Kyoto-protocol bijeenkomen (COP/MOP 5), die van 7 tot en met 18 december in Kopenhagen (Denemarken) hebben plaatsgevonden, en het ondertekende definitieve akkoord,
– gezien het klimaat- en energiepakket dat het Parlement op 17 december 2008 heeft goedgekeurd, en met name Richtlijn 2009/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2009 tot wijziging van Richtlijn 2003/87/EG teneinde de regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten van de Gemeenschap te verbeteren en uit te breiden[1] en Beschikking nr. 406/2009/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2009 inzake de inspanningen van de lidstaten om hun broeikasgasemissies te verminderen om aan de verbintenissen van de Gemeenschap op het gebied van het verminderen van broeikasgassen tot 2020 te voldoen[2],
– onder verwijzing naar zijn vorige resoluties over klimaatverandering, met name zijn resolutie van 4 februari 2009 over "2050: De toekomst begint vandaag – aanbevelingen voor een toekomstig geïntegreerd beleid van de EU inzake klimaatverandering"[3] en de resolutie van 11 maart 2009 over een strategie van de EU voor een uitgebreide overeenkomst inzake de klimaatverandering in Kopenhagen en het ter beschikking stellen van voldoende middelen voor het beleid inzake klimaatverandering[4],
– gezien de vragen voor mondelinge beantwoording van … aan de Commissie en de Raad over de EU-strategie voor de conferentie van Kopenhagen over de klimaatverandering (COP 15) ( O-0000/2009 – B7-0000/2009 , O-0000/2009 – B7‑0000/2009 ),
– gezien de hoorzitting met de kandidaat-commissaris voor Klimaatactie, mevrouw Connie Hedegaard, op 15 januari 2010,
– gezien de verklaringen van de Raad en de Commissie van 20 januari 2010 over de resultaten van de top van Kopenhagen over de klimaatverandering,
– gezien de volgende conferentie, COP 16, die in Mexico zal worden gehouden,
– gelet op artikel 110, lid 2, van zijn Reglement,
A. overwegende dat de onderhandelingen over een allesomvattende internationale overeenkomst over de klimaatverandering voor de periode na 2012 in december 2009 zijn geëindigd met een teleurstellend akkoord, dat niet aan de verwachtingen van de EU voldeed,
B. overwegende dat het akkoord noch bindende afspraken, noch doelstellingen op lange termijn inhoudt,
C. overwegende dat het feit dat de 2 °C-doelstelling uitdrukkelijk in het akkoord is opgenomen, als een historische stap kan worden beschouwd,
D. overwegende dat de emissiereductiecijfers die de partijen voorstelden, onvoldoende waren om de 2 °C-doelstelling te halen, en overwegende dat de toezeggingen die de verschillende landen nu hebben gedaan, geenszins beantwoorden aan de CO2-reductie die volgens het IPCC nodig is, namelijk een uitstoot van slechts 700 à 800 miljard ton CO2 tegen 2050,
E. overwegende dat de ontwikkelingslanden en de opkomende economieën alsook de Verenigde Staten erkend hebben dat zij mede verantwoordelijk te zijn en maatregelen moeten toezeggen om hun emissies te verminderen;
F. overwegende dat de EU niet in staat was haar leidende rol in de bestrijding van de klimaatverandering tot uiting te brengen en niet eens betrokken was bij de slotonderhandelingen met de Verenigde Staten, China, India, Brazilië en Zuid-Afrika over het definitieve ontwerpakkoord,
G. overwegende dat de internationale klimaatonderhandelingen door het resultaat van Kopenhagen in het slop zijn geraakt en dat de komende maanden van essentieel belang zullen zijn om een kritische blik op de afgelopen maanden te werpen en het proces weer op gang te brengen,
1. betreurt dat het tijdens de COP 15 bereikte akkoord zo zwak is; geeft echter toe dat het een voldoende basis vormt om de komende COP 16 voor te bereiden en te helpen slagen, omdat het een aantal positieve elementen bevat, zoals de algemene consensus om de opwarming van de aarde te beperken tot 2 °C boven het pre-industriële niveau, omdat het bepaalt dat deze doelstelling en de maatregelen uit hoofde van dit akkoord uiterlijk in 2015 zullen worden herzien, en omdat het gewag maakt van het zoeken naar manieren om de opwarming van de aarde te beperken tot 1,5 °C;
2. is verheugd dat de opkomende economieën zich ertoe hebben verbonden hun emissies te verminderen en dat melding wordt gemaakt van de ontwikkelingslanden, die volgens een verificatiemethode nationale verslagen over hun emissiereductie moeten indienen;
3. stelt vast dat in het akkoord melding wordt gemaakt van een jaarlijks fonds van 100 miljard dollar van de ontwikkelde landen tegen 2020 en het bedrag van 30 miljard dollar ten behoeve van de ontwikkelingslanden over de komende drie jaar (2010-2012) om de klimaatverandering te helpen bestrijden, en van de instelling van een groen klimaatfonds waarmee projecten tegen ontbossing en aantasting van bossen in ontwikkelingslanden zullen worden gesteund, op voorwaarde dat alle vormen van financiering transparant zijn en het nodige toezicht wordt uitgeoefend;
4. gaat akkoord met de instelling van een mechanisme om emissies door ontbossing en aantasting van bossen te verminderen en de verwijdering van broeikasgassen door bossen te bevorderen en de instelling van een technologiemechanisme om de ontwikkeling en overdracht van technologie te versnellen, en is verheugd over de vermelding van de rol van de markt in het bevorderen van de kosteneffectiviteit van mitigatiemaatregelen;
5. uit zijn tevredenheid over de aanpassingsmaatregelen, met name in de meest kwetsbare ontwikkelingslanden (in het bijzonder MOL's, kleine eilandstaten en Afrikaanse landen);
6. betreurt dat de Verenigde Staten en China om redenen van binnenlandse politiek niet bereid waren een ambitieuzer akkoord te aanvaarden en dat zij samen met een aantal derde landen (Cuba, Nicaragua, Soedan en Venezuela) in de internationale onderhandelingen een blokkerende houding hebben aangenomen om strikte en bindende toezeggingen te vermijden, in weerwil van het grote politieke momentum in Kopenhagen;
7. is van mening dat verdere discussies over maatregelen zoals belastingaanpassingen aan de grenzen of andere sancties de huidige onenigheid zullen verergeren en niet zullen bijdragen tot het sluiten van een internationale klimaatovereenkomst;
8. betreurt dat er in het akkoord van Kopenhagen geen gewag wordt gemaakt van een internationale overeenkomst over lucht- scheepvaart, maar stelt vast dat deze kwestie dankzij de in Kopenhagen overeengekomen rechtsdocumenten op de agenda blijft, en pleit nogmaals voor een internationale overeenkomst waarin ook de emissies van de lucht- en scheepvaart worden opgenomen;
9. betreurt dat de EU er niet in geslaagd is haar leiderspositie op internationaal vlak te behouden en roept de EU op lering te trekken uit de resultaten van de COP 15 en met het oog op een meer eensgezinde, beslissende en invloedrijke Europese aanwezigheid haar strategie te heroverwegen teneinde een leidende rol te blijven spelen in de bestrijding van de klimaatverandering;
10. gelooft dat uit de resultaten van de COP 15 lessen kunnen worden getrokken om dit jaar tijdens de COP 16 in Mexico succesvolle resultaten te behalen;
11. onderstreept dat nieuwe, globale benaderingen, zoals de begrotingsbenadering, moeten worden besproken en nieuwe inspiratie voor het debat kunnen verschaffen; gelooft voorts dat dergelijke nieuwe benaderingen van het wereldwijde klimaatbeleid economische efficiëntie met een wereldwijd partnerschap voor ontwikkeling moeten combineren en tegelijkertijd alle landen, met inbegrip van de opkomende economieën, voor hun klimaatverantwoordelijkheid moeten plaatsen;
12. is ervan overtuigd dat Europa, als het in een duurzame toekomst investeert, daarmee oplossingen zal aanreiken die tegelijkertijd het klimaat, de zekerheid van de energievoorziening, minder energieafhankelijkheid, een efficiënter gebruik van grondstoffen, het concurrentievermogen van het bedrijfsleven en de werkgelegenheid ten goede kunnen komen;
13. is van mening dat er beter moet worden gecommuniceerd over de mogelijkheden die klimaatbescherming biedt, ook om de groei in de toekomst veilig te stellen en landen die niet nog niet zo ontwikkeld zijn als de EU te helpen niet dezelfde fouten te maken als de EU-landen;
14. insisteert dat de EU, geleid door haar grondgedachte van solidariteit, enerzijds partners moet samenbrengen in een nieuwe geest van wederzijds respect en verantwoordelijkheid, en anderzijds benaderingen van onderaf (bv. publiek-private samenwerking, investeringen in nieuwe technologieën en onderzoek, en maatregelen ter bevordering van technologie-, innovatie- of energiegerichte klimaatpartnerschappen met China, India en andere opkomende economieën) moet bevorderen zodat burgers nieuwe impulsen kunnen geven;
15. benadrukt dat de EU om te slagen vooral met één stem moet spreken, zodat de andere partijen bij de onderhandelingen haar serieus nemen en als een van de belangrijkste, of ten minste als een even belangrijke gesprekspartner beschouwen;
16. beveelt aan om de EU op toekomstige conferenties door één onderhandelaar te laten vertegenwoordigen om zo het gemeenschappelijke Europese standpunt te onderstrepen;
17. benadrukt dat alle klimaatvriendelijke bronnen van energieproductie moeten worden bevorderd als de EU tegelijk haar klimaatdoelstellingen wil halen en haar energievoorziening wil waarborgen; vindt het essentieel dat de EU en haar lidstaten meer in schone technologieën, energiegerelateerd onderzoek, energie-efficiëntie en een efficiënt gebruik van hulpbronnen gaan investeren om de geloofwaardigheid van de EU en haar leidende rol op internationaal vlak kracht bij te zetten;
18. deelt de mening dat, in aanvulling op de onderhandelingen over specifieke reductiedoelstellingen, het potentieel van energie-efficiëntie op internationaal vlak duidelijker aan bod moet komen als belangrijke en goedkope bijdrage aan de beperking van de klimaatverandering; is ervan overtuigd dat een internationale overeenkomst over energie-efficiëntie deel moet uitmaken van het resultaat van de komende klimaatonderhandelingen in Mexico-stad;
19. roept de EU en haar lidstaten op geen eenzijdige toezeggingen te doen ten koste van het concurrentievermogen van het Europese bedrijfsleven; vindt het essentieel dat de andere industrielanden buiten de EU daar vergelijkbare inspanningen tegenoverstellen en dat de ontwikkelingslanden en de opkomende economieën een redelijke reductie toezeggen; wijst erop dat de reductiedoelstellingen meetbaar, rapporteerbaar en verifieerbaar moeten zijn;
20. vraagt dat grondig wordt besproken welke de beste instrumenten zijn om de emissiebeperkingen op wereldschaal te verwezenlijken en dat de standpunten van de EU hierover kritisch worden bekeken; gelooft niettemin dat de voorkeur moet worden gegeven aan de toepassing van op de markt gebaseerde instrumenten, omdat dergelijke instrumenten het mogelijk maken de verplichte reductiedoelstellingen tegen de laagst mogelijke sociale kosten te verwezenlijken;
21. dringt er bij de ontwikkelde landen op aan meer te investeren in nieuwe en geavanceerde technologieën voor klimaatvriendelijke en energie-efficiënte productieprocessen; acht het essentieel dat Europa het goede voorbeeld geeft door de uitgaven voor onderzoek naar klimaatvriendelijke technologie in het kader van het kaderprogramma voor onderzoek aanzienlijk te verhogen;
22. stelt voor om, in het kader van de gezamenlijke internationale maatregelen om de CO2-emissies op wereldschaal effectief te verminderen, een wereldwijde bottom-upaanpak per sector te ontwikkelen voor energie-intensieve industrietakken; wijst erop dat in het kader van deze aanpak emissiedoelstellingen voor deze industrietakken in de hele wereld, plus technologieoverdracht als stimulans, zeer doeltreffend zijn gebleken in landen zoals Japan en momenteel worden ontwikkeld door het Asia-Pacific Partnership;
23. beschouwt de klimaattop in Mexico-stad als een uitstekende gelegenheid om een overeenkomst te sluiten over de ontwikkeling van een wereldwijde bottom-upaanpak per sector voor energie-intensieve industrietakken; acht de deelname van de Verenigde Staten, China, India en Brazilië aan een dergelijke internationale overeenkomst onontbeerlijk;
24. benadrukt dat het essentieel is dat de EU vasthoudt aan haar ambitieuze doelstellingen in de strijd tegen de klimaatverandering en haar bepalingen betreffende koolstoflekkage alsook het op de markt gebaseerde mechanisme en het systeem voor de handel in emissierechten handhaaft, maar dat de EU bereid moet zijn tot meer flexibiliteit als het erom gaat van het Kyoto-protocol over te schakelen op eventuele vrijwillige toezeggingen van andere landen, mits ook zij daadwerkelijk maatregelen treffen om hun emissies aanzienlijk te verminderen;
25. onderstreept dat de EU – in het licht van de toezegging die de andere landen op 31 januari hebben gedaan – beter moet communiceren over haar bereidheid om de uitstoot van broeikasgassen met 30% te verminderen op voorwaarde dat de andere landen bereid zijn zich ertoe te verbinden zelf ook de nodige maatregelen te treffen, volgens het beginsel van een "gezamenlijke maar gedifferentieerde verantwoordelijkheid", en dat de EU meer in het algemeen kritisch moet onderzoeken of vertrouwen op nationale toezeggingen een geschikte wereldwijde strategie is wat ambitie en afdwingbaarheid betreft;
26. erkent dat niet alleen de vermindering van de CO2-uitstoot, maar ook een efficiënter en duurzamer gebruik van de natuurlijke hulpbronnen een van de voornaamste toekomstige uitdagingen is, die in de nabije toekomst een centrale kwestie zal zijn;
27. is van mening dat de bilaterale bijeenkomsten tussen het Europees Parlement en de nationale parlementen in aanzienlijke mate aan het debat kunnen bijdragen en voor meer begrip tussen de partijen kunnen zorgen; overweegt daarom deze bijeenkomsten vóór het begin van de officiële onderhandelingen te houden om op een relevantere manier bij te dragen tot een zo goed mogelijk resultaat van de onderhandelingen;
28. onderstreept dat er in de EU behoefte is aan een nieuwe "klimaatdiplomatie" en dat de allianties met de machtigste landen in de wereld en met de meer progressieve ontwikkelingslanden zoals Brazilië, Mexico, Costa Rica en de Maldiven moeten worden versterkt; is voorts van mening dat de EU, om de toekomstige onderhandelingen te bevorderen, moet helpen zorgen voor een betere informatiedoorstroming en betere feedback, met name naar en binnen heterogene groepen zoals de G77;
29. dringt er bij het secretariaat van het Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering op aan de werkmethoden van de internationale onderhandelingen te herzien, met name wat betreft de rol van nationale leiders en standpunten die vóór het einde van de onderhandelingen naar buiten worden gebracht, opdat de overeen te komen teksten vooraf naar behoren worden voorbereid en opdat de onderhandelende partijen de nodige beslissingsbevoegdheid hebben om het proces efficiënter en effectiever te maken;
30. vraagt dat een nauwer verband wordt gelegd tussen het EU-beleid inzake buitenlandse zaken en klimaatactie; is ervan overtuigd dat de klimaatverandering hoog op de agenda van het externe optreden van de EU moet komen te staan; vraagt daarom met aandrang dat de EU met één stem spreekt om in de komende onderhandelingen een leidende rol te blijven spelen, en dat zij tijdens de bijeenkomsten op hoog niveau van de COP 16 wordt vertegenwoordigd door de voorzitter van de Commissie, de heer Barroso, de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, barones Ashton, en de commissaris voor klimaatactie, mevrouw Hedegaard;
31. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen en parlementen van de lidstaten en het secretariaat van het Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering, met het verzoek haar te doen toekomen aan alle verdragsluitende partijen buiten de EU.