Zittingsdocument

 

14.6.2010                                                                                                                B7‑0348/2010

ONTWERPRESOLUTIE

naar aanleiding van de verklaringen van de Raad en de Commissie

ingediend overeenkomstig artikel 110, lid 2, van het Reglement

over EU 2020

Martin Schulz, Stephen Hughes

namens de S&D-Fractie

Daniel Cohn-Bendit, Rebecca Harms, Philippe Lamberts

namens de Verts/ALE-Fractie

 

B7‑0348/2010

Resolutie van het Europees Parlement over EU 2020

Het Europees Parlement,

–   gezien de mededeling van de Commissie over de uitbreiding van de coördinatie van het economisch beleid ( COM(2010)0250 ),

–   gelet op de verordening van de Raad tot oprichting van een Europees financieel stabilisatiemechanisme,

–   gezien de conclusies van het voorzitterschap na de laatste bijeenkomst van de Europese Raad van 25 en 26 maart 2010,

–   gezien de conclusies van het voorzitterschap na de bijeenkomsten van de Europese Raad in maart 2000, 2001, 2005, 2006, 2007 en december 2009,

–   gezien het resultaat van de bijeenkomst van de staatshoofden en regeringsleiders van de eurozone op 7 mei 2010,

–   gezien de besluiten van de ECOFIN-Raad van 9 mei 2010,

–   gezien de mededeling van de Commissie met de titel "Europa 2020 – Een strategie voor slimme, duurzame en inclusieve groei" ( COM(2010)2020 ),

–   gezien de evaluatie van de Lissabonstrategie door de Commissie ( SEC(2010)0114 ),

–   gezien de mededeling van de Commissie over uitbreiding van de coördinatie van het economisch beleid ( COM(2010)0250 ),

–   onder verwijzing naar zijn resolutie van 10 maart 2010 over de EU 2020[1],

–   gelet op artikel 3 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,

–   gelet op artikel 110, lid 2, van zijn Reglement,

A. overwegende dat de financiële, economische en sociale crisis ernstig blijft en dat de verwachtingen met betrekking tot de nieuwe Europa 2020-strategie die in juni 2010 door de Europese Raad moet worden aangenomen, dan ook zeer hooggespannen zijn,

B.  overwegende dat de werkloosheid in tal van lidstaten nog steeds stijgt, en dat in de EU uiteindelijk 28 miljoen mensen hier het slachtoffer van kunnen worden omdat een adequate beleidsreactie op middellange termijn ontbreekt, en dat hierdoor enorme sociale en menselijke problemen worden veroorzaakt; overwegende dat de crisis miljoenen banen heeft vernietigd en de onbestendigheid van banen en de armoede heeft verergerd; overwegende dat 16% van de inwoners van de EU het risico loopt in armoede te vervallen; overwegende dat 9,6% van de bevolking werkloos is; overwegende dat 8% van de mensen tot de "werkende armen" worden gerekend,

C. overwegende dat klimaatverandering, de teloorgang van de biodiversiteit en de verkwistende uitputting van grondstoffenreserves fundamentele vraagtekens oproepen bij de huidige niet-duurzame productie-, distributie- en consumptiepatronen, wat een nieuw duurzaam ontwikkelingsmodel noodzakelijk maakt,

D. overwegende dat de Lissabonstrategie ten doel had een uiterst concurrerende kenniseconomie tot stand te brengen, die in staat is tot duurzame groei, meer en betere banen, een grotere sociale cohesie en eerbiediging van het milieu, maar dat deze doelstellingen niet zijn verwezenlijkt,

E.  overwegende dat in het Verdrag van Lissabon duidelijk wordt gesteld dat de Unie haar externe optreden bepaalt en uitvoert om duurzame economische, sociale en ecologische ontwikkeling in ontwikkelingslanden te bevorderen, met als hoofddoel het uitbannen van de armoede en het bevorderen van de opneming van alle landen in de wereldeconomie,

F.  overwegende dat de Raad na een aantal maanden van onnodige en kostbare aarzeling waardoor de belastingcrisis in de eurozone aanzienlijk ernstiger is geworden, overeenstemming heeft bereikt over een pakket van maatregelen voor het behoud van de financiële stabiliteit in Europa, met inbegrip van een Europees financieel stabilisatiemechanisme ten bedrage van in totaal EUR 500 miljard,

G. overwegende dat een monetaire unie die wordt gekenmerkt door het ontbreken van een kader voor het oplossen van crises voor landen met een hoge schuldenlast en grensoverschrijdende financiële instellingen, alsook door het ontbreken van gecoördineerd anticyclisch belastingbeleid, in hoge mate kwetsbaar is voor interne en externe schokken,

1.  is diep teleurgesteld over de hoofdelementen van de nieuwe Europa 2020-strategie, die de Europese Raad op 26 maart overeenkwam;

2.  is van mening dat de Europese Raad een historische kans heeft laten liggen om alle lering te trekken uit de huidige crisis en om een werkelijk vooruitziende, ambitieuze en samenhangende strategie te bepalen;

3.  benadrukt het feit dat de Europa 2020-strategie van Europa de voortrekker moet maken van de groene revolutie van de 21ste eeuw, waarbij de menselijke ontwikkeling moet worden verzoend met de fysieke grenzen van de aarde;

4.  dringt daarom aan op de verschuiving van de algemene doelstelling van de Europa 2020-strategie van het puur nastreven van groei van het bbp naar een ruimer politiek toekomstconcept van de EU als sociale en duurzame Unie, waarin mensen en de bescherming van het milieu centraal staan bij de beleidsvorming, en wordt gestreefd naar het creëren van welzijn en optimale kansen voor iedereen; benadrukt in dit verband dat concurrentievermogen geen doel op zich is;

5.  is van mening dat de nieuwe strategie, voorbij het bbp, een reeks indicatoren op het gebied van welzijn moet omvatten, alsmede indicatoren waarbij rekening wordt gehouden met ruime externe economische factoren en druk op het milieu, en dat deze indicatoren moeten worden bepaald, goedgekeurd en beoordeeld via democratische en vernieuwende procedures;

 

6.  herhaalt zijn eerdere verzoeken om één enkele en geïntegreerde ontwikkelingsstrategie voor Europa, met een helder langetermijnrichtsnoer voor economische groei, met het oog op de opbouw van een betere, eerlijkere en duurzamere maatschappij met meer gedeelde welvaart voor allen, en bescherming tegen hebzucht en buitensporig gedrag vanuit de financiële sector; herhaalt zijn verzoek de overlappende strategieën te combineren die Europa momenteel zou moeten toepassen, met name de Europa 2020-strategie, de strategie voor duurzame ontwikkeling en het stabiliteits- en groeipact (SGP); betreurt dat deze benadering door de Europese Raad is afgewezen, waardoor het probleem van gebrek aan beleidsamenhang onopgelost blijft;

7.  is echter van mening dat de EU in de komende tien jaar te maken krijgt met een veelvoud van problemen in verband met de waarborging van haar economische en sociale vooruitgang, waaronder de nadelige gevolgen van de recessie, en is van mening dat deze problemen een diepgaande herziening vereisen van mechanismen waardoor doelen op het gebied van Europese werkgelegenheid en sociale structuur kunnen worden verwezenlijkt;

8.  is van mening dat de huidige belastingcrisis in de eurozone – waarbij momenteel 13 van de 16 lidstaten niet aan de SGP-normen voldoen, en volgens prognoses van de EIB in 2011-2012 geen enkele lidstaat zijn verplichtingen zal kunnen nakomen, en er omvangrijke en stelselmatige speculatieve aanvallen op nationale obligaties plaatsvinden – een duidelijk signaal vormt van de ernstige tekortkomingen van het huidige EU-beleid inzake economische coördinatie dat voornamelijk voortbouwt op belastingconsolidatie en toezicht; wijst erop dat er, om de schepping van werkgelegenheid mogelijk te maken en ter verwezenlijking van de nagestreefde duurzame economische ontwikkeling en sociale samenhang, eveneens absolute voorrang moet worden gegeven aan de aanpak van hardnekkig en grootschalig gebrek aan macro-economisch evenwicht en verschillen in mededingingsvermogen in de eurozone; spreekt er in dit verband zijn waardering voor uit dat de Commissie deze noodzaak erkent in haar mededeling over coördinatie van het economisch beleid;

9.  spreekt zijn waardering uit voor de besluiten van de Raad de regie in de eurozone uit te breiden met nieuwe instrumenten om de problemen die door de crisis naar boven zijn gekomen aan te pakken, alsook voor de besluiten inzake de tenuitvoerlegging van een steunpakket voor Griekenland, de oprichting van het Europees financieel stabilisatiemechanisme, de versteviging van de economische sturing, de regulering van de financiële markten en de bestrijding van speculatie; aldus wordt als hoofdbeginsel gehuldigd dat problemen van de eurozone moeten worden aangepakt met oplossingen van de eurozone; is van mening dat deze nieuwe instrumenten eveneens de coördinatie van het economisch beleid van alle lidstaten van de EU boven het toezicht uit moeten tillen en moeten leiden tot een proactieve coördinatie van het economisch beleid, met inbegrip van verbeterde stuurmechanismen voor de uitvoering van de Europa 2020-strategie; betreurt in dit verband dat de Commissie weliswaar ingrijpende voorstellen heeft gedaan om het toezicht op de begrotingen op te voeren, maar dat zij geen voldoende relevante oplossingen heeft voorgesteld voor herstel en versteviging van de economische duurzaamheid op lange termijn en voor een doelgerichte coördinatie van het economisch beleid die is afgestemd op totstandbrenging van een gezamenlijke begrotingsstrategie in het kader van een alomvattende Europa 2020-strategie;

10. wijst erop dat verwezenlijking van duurzame overheidsfinanciën niet alleen verantwoorde uitgaven vergt maar eveneens adequate en sociaal rechtvaardige belastingen; verzoekt de Commissie met het oog hierop een reeks maatregelen voor te stellen om de lidstaten te helpen het evenwicht van de overheidsrekeningen te herstellen en de overheidsinvesteringen te financieren door middel van Euro-obligaties, een EU-belasting op financiële transacties, groene belastingen, een progressieve bankheffing, automatische uitwisseling van gegevens en bestrijding van belastingparadijzen; tevens moet zij de lidstaten helpen fiscale concurrentie te vervangen door fiscale samenwerking, met onder meer een tijdschema voor de invoering van een gemeenschappelijke geconsolideerde fiscale grondslag voor de vennootschapswinsten en een mechanisme om te zorgen voor een minimumcoördinatie van de vennootschapbelastingtarieven op soortgelijke basis als momenteel bestaat voor de BTW;

11. dringt er daarom op aan dat de door de Europese Raad in maart 2010 ingestelde bijzondere eenheid concrete voorstellen doet voor diepgaandere en bredere economische coördinatie; deze dienen overeenkomstig de artikelen 121 en 136 van het VWEU een reeks richtsnoeren te omvatten om gecoördineerd en geharmoniseerd anticyclisch belastingbeleid te ontwikkelen, alsook aanvullende solidariteitsmechanismen van de EU voor het aanpakken van intern gebrek aan evenwicht, asymmetrische schokken, voor vergroting van de convergentie en verbetering van de doelmatigheid waarmee kredieten worden toegewezen;

12. betreurt dat er in de conclusies van de Europese Raad geen rekening mee wordt gehouden dat het fragiele herstel dat zich aftekent ten volle in de nieuwe Europa 2020-strategie tot uiting moet komen door het formuleren van een samenhangende en omvattende beleidsagenda die de macro-economische beleidsvoornemens op zodanige wijze in deze strategie integreert dat ervoor wordt gezorgd dat de noodzakelijke begrotingsconsolidatie de uitvoering van de strategie niet ondergraaft, vooral ten aanzien van de bestrijding van de werkloosheid en passende, goed gecoördineerde investeringen in infrastructuur en kennis; is verontrust over de conclusies van de Europese Raad van 9 mei 2010 waarin wordt aangedrongen op een krachtige inzet ter versnelling van de belastingconsolidatie, waardoor de beleidstoezeggingen in de Europa 2020-strategie in gevaar komen, het behoud van krachtige en eerlijke welzijnstaten en het nog broze herstelproces worden bedreigd, en waardoor op middellange termijn dus nog eens een paar miljoen banen verloren kunnen gaan;

13. wijst erop dat de recente gebeurtenissen met betrekking tot credit default swaps voor staatsobligaties waarvan financiële speculanten gebruik maken, ertoe hebben geleid dat diverse nationale spreidingen ongerechtvaardigd hoge niveaus bereikten, er in niet mis te verstane termen aan hebben herinnerd dat tekortkomingen en gebrek aan stabiliteit in het raamwerk van regelgeving en toezicht in de financiële sector rechtstreekse negatieve gevolgen hebben voor de duurzaamheid van de nationale economieën en de stabiliteit in de eurozone; is krachtig voorstander van zo snel mogelijke vaststelling van een uitgebreid en ambitieus Europees kader voor toezicht op de financiële sector dat adequate regelgeving en controle mogelijk maakt van alle financiële producten, transacties en instellingen in de EU; wijst erop dat de noodzaak van doorzichtigheid van markten en meer Europese regelgeving niet alleen een zaak is van doelmatig toezicht op de markt, maar eveneens van Europese zelfbeschikking;

14. neemt kennis van de vijf hoofddoelen die door de Europese Raad zijn vastgesteld op het gebied van werkgelegenheid, voorwaarden voor onderzoek en ontwikkeling, terugdringing van de uitstoot van broeikasgassen, opvoering van het onderwijsniveau en bevordering van sociale integratie; betreurt dat deze hoofddoelen niet zijn geformuleerd in het kader van een logische en samenhangende strategie voor duurzame ontwikkeling waarin economisch, sociaal en milieubeleid worden gecombineerd; betreurt het gebrek aan ambitie in deze hoofddoelen en het ontbreken van specifieke indicatoren in enkele daarvan, waardoor in belangrijke kwesties zoals sociale inclusie, onderwijs en armoedebestrijding de deur wordt opengezet voor achteruitgang;

15. neemt kennis van het hoofddoel over werkgelegenheid voor mannen en vrouwen; betreurt dat in het kader van dit doel geen rekening wordt gehouden met de kwaliteit van het werk; herhaalt dat hoogwaardige werkgelegenheid een hoofdprioriteit moet zijn in de Europa 2020-strategie en dat het voor de verbetering van de werkgelegenheidsresultaten van levensbelang is goed werkende – nationale en Europese – arbeidsmarkten en sociale omstandigheden meer centraal te stellen; pleit daarom voor een nieuwe wetgevingsagenda ter versterking van de rechten en arbeidsomstandigheden van de werknemers, met inbegrip van een herziening van de richtlijn terbeschikkingstelling van werknemers en nieuwe of herziene richtlijnen inzake een minimuminkomen, arbeidstijden, onrechtmatig persoonlijk ontslag, voorlichting en overleg, erkenning van vakbonden, grensoverschrijdende collectieve arbeidsovereenkomsten, gelijke behandeling van atypische werknemers, gelijke beloning en arbeidsinspectie; is voorts van mening dat in de nieuwe strategie meer nadruk moet vallen op de kwaliteit van banen en fatsoenlijk werk, met inbegrip van de bestrijding van onzeker en zwart werk en de schepping van voorwaarden voor de combinatie van werk en persoonlijk leven; is ook van mening dat ervoor moet worden gezorgd dat mensen die momenteel van de arbeidsmarkt zijn uitgesloten, daar weer toegang toe kunnen krijgen; verzoekt de Commissie af te stappen van haar methode deze sector slechts als onderwerp voor haar mededelingen te beschouwen, en toonaangevende wetgevingsinitiatieven voor te stellen om de rechten van werknemers zo snel mogelijk te beschermen;

16. dringt er in dit verband bij de Europese Raad en de Commissie op aan om een ambitieuze agenda inzake behoorlijke arbeidsomstandigheden op te stellen en goed te keuren, die onder meer de doelstelling omvat van een loon dat voldoende is om van te leven; verzoekt de sociale partners in samenwerking met de Commissie gemeenschappelijke Europese initiatieven te nemen om sociale dumping te bestrijden en het aantal werkende armen terug te dringen; dringt er bij de Commissie op aan jaarlijks indicatoren te publiceren met betrekking tot de kwaliteit van banen, zoals overeengekomen in de Raad;

17. onderstreept het feit dat buitensporige loonmatiging ook als rem fungeert op de groei van de gezinsinkomens en bijgevolg voor de particuliere consumptie; waarschuwt derhalve dat de aandacht niet hoofdzakelijk mag worden geconcentreerd op loonmatiging als manier om prijsstabiliteit te bewerkstelligen; herinnert eraan dat de toegenomen mondiale concurrentie al tot een neerwaartse druk op de lonen heeft geleid, terwijl hogere grondstoffenprijzen de koopkracht van de consumenten in de EU hebben aangetast;

18. wenst dat de lidstaten, de Raad, de Commissie en het Parlement voor het eind van het jaar een omvattende groene werkgelegenheidsstrategie aannemen, waarin de kadervoorwaarden worden bepaald voor het gebruik van het werkgelegenheidspotentieel van een duurzamere economie op de grondslag van vaardigheden en innovatie, en om ervoor te zorgen dat de overstap op een dergelijke economie maatschappelijk rechtvaardig verloopt en alle mensen in Europa tot voordeel strekt; is van mening dat deze strategie investeringen moet omvatten in opleiding en een leven lang leren, om werknemers te ondersteunen bij het ontwikkelen van nieuwe vaardigheden en om hen indien nodig in staat te stellen naar een nieuwe baan over te stappen; alsook een kaderakkoord inzake overgangszekerheid, inclusief het recht op opleiding en voldoende sociale zekerheid in perioden van overgang naar een andere baan; een akkoord tussen de sociale partners over het recht op een leven lang leren en opleiding op de werkplek; en steun voor de aanpassing van vaardigheden en de organisatie van de werkplek in het algemeen;

19. neemt kennis van het hoofddoel inzake de verbetering van het onderwijs; betreurt het ontbreken van in cijfers uitgedrukte streefdoelen en dringt er bij de Europese Raad op aan om een streefdoel van 100% vast te stellen voor het secundair onderwijs, alsook kwalitatieve streefdoelen en indicatoren voor het primaire en secundaire onderwijs;

20. spreekt er zijn waardering voor uit dat de Europese Raad sociale integratie voorstelt, met name door beperking van de armoede centraal te stellen, maar betreurt ten zeerste dat heldere doelen en initiatieven ter zake ontbreken; is van mening dat dit een van de belangrijkste doelen is van de Europa 2020-strategie; dringt aan op een ambitieuze langetermijnstrategie ter bestrijding van de armoede met verstrekkende doelen voor armoedebeperking, die ook gericht zijn op vrouwen, kinderen, ouderen en werkende armen, met inbegrip van een gecoördineerd huisvestingsbeleid in Europa; is in dit verband van mening dat de Europa 2020-strategie expliciet ambitieuze streefdoelen moet omvatten om de armoede elke vijf jaar met de helft te verminderen (dat wil zeggen een streefdoel met betrekking tot het armoedepeil van 8,5% in 2015 en 4% in 2020) en om de ongelijkheid en meer specifiek de kloof tussen rijk en arm te verminderen; is daarom van mening dat armoede moet worden gemeten als "relatieve armoede" om te helpen diegenen te identificeren die gevaar van uitsluiting lopen, en dat de Gini-indicator een expliciet instrument van de Europa 2020-strategie moet zijn;

21. wijst, met betrekking tot de ten doel gestelde armoedebestrijding, op zijn voorgaande voorstellen voor een EU-doelstelling voor minimuminkomensregelingen en ondersteunende uitkeringsregelingen waarbij inkomenssteun wordt verschaft die minstens 60% van het mediaan nationaal equivalent inkomen bedraagt, en voor een tijdschema dat aangeeft wanneer deze doelstelling door alle lidstaten moet zijn bereikt;

22. verzoekt de Commissie en de lidstaten op de grondslag van de hoofddoelen inzake werkgelegenheid en armoedebestrijding op EU- en nationaal niveau een reeks subdoelen te bepalen, waarop concreet beleid en controlemechanismen moeten volgen, met inbegrip van indicatoren;

23. wijst erop dat – met name sociale – overheidsdiensten sleutelelementen vormen van maatschappelijke integratie; wijst erop dat plaatselijke, regionale en nationale instanties ruime discretionaire bevoegdheden hebben ontvangen voor de terbeschikkingstelling hiervan; betreurt dat er te weinig aandacht wordt geschonken aan diensten van algemeen economisch belang als wezenlijke kanalen voor investeringen of voor het leveren van wezenlijke diensten voor burgers en de economie; herinnert eraan dat de openbare verleners van dit soort diensten reeds lang aandringen op meer rechtszekerheid voor het leveren van deze diensten met betrekking tot het subsidiariteitsbeginsel en het beginsel van plaatselijk zelfbestuur; verzoekt de Commissie, gezien de nieuwe Verdragsbepalingen, een algemene analyse in te dienen van de gevolgen van de liberalisering tot nu toe, samen met een wetgevingskader;

24. betreurt dat gendergelijkheid niet in de door de Europese Raad vastgestelde hoofddoelen wordt genoemd als één van de voornaamste doelstellingen van de Europa 2020-strategie; bepleit een wetgevingsagenda voor gendergelijkheid om de bestaande verschillen in beloning tussen mannen en vrouwen weg te werken, een volwaardige deelname van vrouwen aan de arbeidsmarkt te verzekeren en tegelijk de carrièrekansen van vrouwen te verbeteren, onder meer door:

      -  het verschil in beloning tussen mannen en vrouwen uiterlijk in 2020 te beperken tot 0 à 5%;

      -  een wetsvoorstel in te dienen tot herziening van de huidige wetgeving;

      -  inbreukprocedures tegen lidstaten die in gebreke blijven op gang te brengen;

      -  meer maatregelen te nemen om werk en gezinsleven te kunnen combineren, door ervoor te zorgen dat er, met behoud van rechten op sociale zekerheid, betaalbare, soepele en hoogwaardige diensten beschikbaar zijn, met name kinderopvangfaciliteiten, door te streven naar 50% van de nodige opvang voor kinderen van 0 tot 3 jaar oud en 100% van de nodige opvang voor kinderen vanaf 3 jaar oud, en naar betere toegang tot zorg voor andere afhankelijke personen;

      -  een streefcijfer van 75% te bepalen voor de werkgelegenheid van vrouwen, waarvan ten minste 50% dient te bestaan uit werk dat economisch onafhankelijk maakt, via gericht actief arbeidsmarktbeleid en bepalingen die het mogelijk maken werk en persoonlijk leven te combineren, zoals flexibele werktijden en werkplekken en beschikbaarheid van betaalbare en hoogwaardige zorg voor kinderen en andere afhankelijke personen;

25. stelt vast dat de Europese Raad opnieuw de in december 2008 overeengekomen EU-toezegging bevestigt om de uitstoot van broeikasgassen in 2020 met 20% te verminderen, het energieverbruik afkomstig van hernieuwbare energiebronnen met ten minste 20% te verhogen en het energieverbruik met 20% te verminderen dankzij energie-efficiëntie; herinnert eraan dat doelstellingen om de binnenlandse broeikasgasemissies in 2020 te verminderen met minder dan 30% ten opzichte van het niveau van 1990 volledig haaks staan op de wetenschap en de dramatische gevolgen van een op hol geslagen klimaatverandering niet zullen voorkomen; is van mening dat dit bovendien zou aantonen dat het EU-leiderschap inzake het mondiale klimaatbeleid ten einde loopt; wijst er met klem op dat aanvullende reductiedoelstellingen op langere termijn noodzakelijk zijn, dat het Europees beleid zich op deze langeretermijndoelstellingen moet richten en dat nu moet worden begonnen met de tenuitvoerlegging ervan; verzoekt de Commissie maatregelen voor te stellen voor een grondige wijziging van de productie, de distributie en het gebruik om aan deze doelstellingen tegemoet te komen;

26. is ernstig bezorgd over het feit dat concrete doelstellingen of streefcijfers, of zelfs een vermelding van biodiversiteitsdoelstellingen tegen 2020, in de Europa 2020-strategie ontbreken; vraagt daarom dat meetbare streefdoelen worden goedgekeurd om het verlies van biodiversiteit en ecosysteemdiensten te stoppen en deze waar mogelijk tegen 2020 te herstellen; herinnert de Commissie eraan dat de Europese burgers verwachten dat de Unie streeft naar een schonere, veiligere en gezondere maatschappij; verzoekt de Commissie het beginsel dat de vervuiler betaalt en het voorzorgsbeginsel in de wetgeving te blijven toepassen, omdat dit sleutelelementen zijn voor een geslaagd duurzaam economisch herstel; is teleurgesteld over de vooruitgang die tot dusverre is geboekt in verband met de strategie voor duurzame ontwikkeling; betreurt dat maatregelen inzake preventieve gezondheidszorg en ongelijkheden in de gezondheidszorg niet hoger staan op de lijst van prioriteiten voor 2020;

27. betreurt dat het de Europa 2020-strategie aan iedere ambitie ontbreekt voor de ontwikkeling van een werkelijk gemeenschappelijk Europees energiebeleid; wijst er met nadruk op dat een werkende interne markt weliswaar een hoofddoel voor Europa vormt en dat het derde pakket maatregelen op energiegebied snel ten uitvoer moet worden gelegd, maar dat er door de te grote nadruk op dit deel van het Europese energiebeleid afbreuk is gedaan aan de andere twee doelen, namelijk duurzame ontwikkeling en voorzieningszekerheid; wijst er andermaal op dat de interne markt niet los van de externe dimensie kan worden aangepakt en dat Europa behoefte heeft aan een werkelijk gemeenschappelijk Europees energiebeleid om daadwerkelijk invloed te kunnen uitoefenen op de continuïteit van de energievoorziening, de klimaatverandering en de betaalbaarheid van energie;

28. vraagt de EU als eerste stap in de richting van een groene, volledig op hernieuwbare energiebronnen gebaseerde, hoogst efficiënte economie in 2050 bindende streefdoelen voor 2020 te bepalen ter vermindering van het energieverbruik en verhoging van het aandeel van hernieuwbare energiebronnen, waarbij de technische en niet-technische belemmeringen voor de verdere ontwikkeling van duurzame hernieuwbare energiebronnen worden verwijderd;

29. benadrukt het feit dat ecologische duurzaamheid afhankelijk is van een absolute vermindering van het gebruik van hulpbronnen; wijst op de noodzaak de huidige economische crisis te gebruiken om over te stappen op een volledig op hernieuwbare bronnen gebaseerde, hoogst efficiënte economie; wijst erop dat snelle en grootschalige veranderingen nodig zijn, wil de Europese industrie erin slagen het gebruik van materialen met een hoog koolstofgehalte als energiebronnen tot een minimum terug te dringen en het gebruik van grondstoffen in het algemeen drastisch te beperken; dringt in dit opzicht aan op de aanneming van een ambitieus streefdoel voor verbetering van het doelmatig gebruik van grondstoffen; spreekt in dit verband zijn waardering uit voor het toonaangevende initiatief "Europa dat efficiënt gebruikmaakt van hulpbronnen" en voor het "industriebeleid voor het globaliseringstijdperk", stelt echter vast dat beleidsinstrumenten voor de verwezenlijking van de noodzakelijke veranderingen ontbreken; verzoekt de Commissie haar analyse in te dienen van de manier waarop de omschakeling van de industrie op een volledig op duurzame hulpbronnen gebaseerde, uiterst efficiënte economie kan worden verwezenlijkt, haar werkprogramma te herzien en beleidsvoorstellen te doen; betreurt het ten zeerste dat de Europese Raad alleen een standpunt ten aanzien van energie-efficiëntie heeft goedgekeurd, zonder enige vermelding van een efficiënt gebruik van de natuurlijke hulpbronnen;

30. spreekt zijn waardering uit voor het in de Europa 2020-strategie uiteengezette kader voor de opstelling van een digitale agenda voor Europa, maar betreurt dat de strategie en de planning in 2010 ondanks dat maatregelen dringend geboden zijn, geen van beide concrete maatregelen en doelen bevatten om dit perspectief te verwezenlijken; verzoekt de Commissie een uitgebreid actieplan in te dienen met een tijdschema en doelstellingen voor snelle en tastbare resultaten met het oog op een open en welvarende digitale samenleving;

31. neemt kennis van het hoofddoel van 3% van het bbp voor onderzoek en ontwikkeling; wijst erop dat belangrijke O&O-projecten, sleutelinvesteringen in energie-infrastructuur, de nieuwe EU-bevoegdheid inzake ruimtebeleid, en de financiering van het innovatiebeleid van de EU stevige, geloofwaardige en duurzame financiële steun van de EU vergen om de hoofddoelen van de Unie voor 2020 te kunnen verwezenlijken; is in dit verband van mening dat expliciete streefdoelen moeten worden bepaald voor financieringsinstrumenten die geschikt zijn voor kmo's, alsmede de bevordering van open normen om digitale interoperabiliteit en toegankelijkheid te garanderen; dringt erop aan dat EU-doelen voor innovatie op milieugebied duidelijk worden opgenomen;

32. dringt aan op grootschalige en snelle omschakeling van de Europese industrie via een Europees duurzaam industriebeleid dat gericht is op de schepping van groene banen en de verbetering van het doelmatig gebruik van grondstoffenreserves; onderstreept dat de voordelen daarvan eerlijk verdeeld en verspreid moeten worden en gericht moeten zijn op een betere levenskwaliteit voor iedereen; is van mening dat de duurzame ontwikkeling van de Europese industrie een intensieve dialoog met werknemers en arbeiders vereist, daar een toekomstgericht industriebeleid behoefte heeft aan innovatie, intelligente herstructurering, verbetering van procedures en ontwikkeling van kwalificatienormen, en dat de deelname van werknemers en arbeiders al deze projecten ten goed komt; herhaalt dat voor deze omschakeling eveneens maatregelen vereist zijn om werknemers te helpen bij de overstap op een nieuwe, milieutechnisch duurzame economie;

33. wijst er andermaal op dat de Europese Unie doelmatiger moet investeren in de bestaande vervoersinfrastructuur, zoals TEN-T, om de schepping van banen te bevorderen, de sociale en territoriale samenhang te verbeteren en een duurzaam en interoperabel vervoerssysteem op te zetten; dringt aan op samenspel van middelen van vervoer en intelligent gebruik van logistiek, daar voor het koolstofvrij en duurzaam maken van de vervoerssector innovatie, nieuwe technieken en financiële middelen nodig zullen zijn;

34. is van mening dat een nieuwe strategie voor de interne markt de kern moet vormen van een nieuwe strategie voor 2020; wijst er met nadruk op dat de interne markt als een geheel moet worden benaderd, met name via een sociaal en op de consument gericht beleid, en dat ook in deze context aandacht moet worden besteed aan de zorgen van de burgers;

35. waardeert dat de Europese Raad heeft gewezen op de sleutelrol van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en het cohesiebeleid voor de ondersteuning van de Europa 2020-strategie; dringt aan op een nauwe koppeling van de Europa 2020-strategie en het cohesiebeleid, gezien de enorme gevolgen die het cohesiebeleid kan hebben voor de verwezenlijking van de langetermijndoelen van de Europa 2020-strategie en voor de duurzame en sociale aanpak van de financiële crisis; benadrukt dat het cohesiebeleid een sleutelelement moet zijn van de Europa 2020-strategie en een beleid dient te vormen voor alle Europese regio’s, waardoor de werkelijk Europese gevolgen van de strategie verder worden versterkt; dringt erop aan dat de grondbeginselen van het cohesiebeleid – geïntegreerde aanpak, regie op een aantal niveaus en werkelijke samenwerking – een sleutelrol spelen bij de verwezenlijking van de doelstellingen van de Europa 2020-strategie, en om die reden hier volledig in moeten worden opgenomen; wijst erop dat territoriale samenhang overeenkomstig het Verdrag van Lissabon een integraal deel moet uitmaken van de Europa 2020-strategie;

36. wijst erop dat de aanstaande hervormingen van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en het cohesiebeleid moeten worden uitgevoerd met de nadruk op de verwezenlijking van de in de Europa 2020-strategie uiteengezette doelstellingen; wijst er andermaal op dat de hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid in 2013 in dat verband moet worden gezien, wil zij een milieutechnisch, economisch en sociaal duurzaam landbouwbeleid opleveren dat gericht is op voedselzekerheid, het beheer van grondstoffenreserves, klimaatverandering, territoriale samenhang, milieubescherming en werkgelegenheid in plattelandsgebieden;

37. wijst erop dat visserij (in het wild levende vis en acquacultuur) een van de belangrijkste pijlers van de voedselzekerheid van de Europese Unie is en dat de duurzaamheid en stabiliteit ervan als zodanig dienen te worden gewaarborgd, zodat zij in de toekomst door middel van visserijproducten kwalitatief en kwantitatief kan bijdragen tot de voorziening in de behoeften van meer dan een half miljard Europeanen;

38. betreurt dat er onvoldoende aandacht wordt besteed aan de externe dimensie van de Europa 2020-strategie; verzoekt de Commissie haar handelsstrategie voor Europa 2020 vorm te geven op de grondslag van een multilaterale aanpak, om het handelsbeleid van de EU om te vormen tot een echt instrument voor de schepping van werkgelegenheid, de bestrijding van armoede en duurzame ontwikkeling wereldwijd; is er vast van overtuigd dat logische aansluiting tussen de interne en externe aspecten van het EU-beleid onontbeerlijk is en dat de structuur van een nieuw handelsbeleid dient aan te sluiten op een krachtig industriebeleid dat zorgt voor de schepping van banen, waardoor er meer en betere banen kunnen worden gecreëerd;

39. verzoekt de Commissie tijdig te zorgen voor een open dialoog met het Europees Parlement en maatschappelijke organisaties over de prioriteiten van de EU voor de periode na Doha, met name sociale en milieunormen en hervorming van de WTO; dringt er voorts op aan dat alle bilaterale of regionale handelsovereenkomsten van de EU waarover momenteel wordt onderhandeld, afdwingbare sociale en milieubepalingen omvatten, met name de tenuitvoerlegging van kernnormen inzake arbeid en andere aspecten van behoorlijk werk, zoals vastgesteld door de IAO; dringt er in dit verband op aan dat lidstaten ten volle hun internationale verplichtingen nakomen en onmiddellijk alle IAO-verdragen tot dusverre ratificeren, met name IAO-verdrag nr. 94;

40. verzoekt de Commissie met klem in haar externe optreden een bredere en meer alomvattende aanpak aan de dag te leggen, in aansluiting op het EU-concept van beleidssamenhang met het oog op ontwikkeling; herinnert eraan dat het gemeenschappelijk handelsbeleid volgens de nieuwe bepaling in het Verdrag van Lissabon moet worden gevoerd met volledige eerbiediging van de beginselen en doelstellingen van het externe optreden van de Unie; dringt erop aan dat de Europa 2020-strategie nauw verbonden zal zijn met de toekomstige handelsstrategie van de Europese Unie en het bijbehorende actieplan, met het oog op de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling;

41. wijst erop dat het van wezenlijk belang is niet alleen de omvang van de officiële ontwikkelingshulp aan ontwikkelingslanden tot en na 2020 op te voeren en de doelmatigheid van de hulpprogramma's te verbeteren, maar eveneens te zorgen voor samenhang van het beleid met de aanpak van belastingparadijzen, belastingontduiking en illegale geldstromen, die een ongunstige uitwerking hebben op de duurzame ontwikkeling van arme landen; wijst erop dat uitbreiding van de ontwikkelingssamenwerking niet alleen een doel op zich is, maar bevorderlijk is voor eerlijke en rechtvaardige handel tussen de EU en ontwikkelingslanden, waaraan de burgers van de EU en van de ontwikkelingslanden voordeel ontlenen; acht het van levensbelang dat erop wordt toegezien dat de nagestreefde wereldwijde armoedebestrijding niet door andere beleidsmaatregelen van de EU in het gedrang komt; wijst op de vereiste samenhang van het ontwikkelingsbeleid zoals vastgelegd in artikel 208 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie; is van mening dat EU-beleid dat gevolgen heeft in het buitenland zodanig moet worden opgezet dat op duurzame wijze in de behoeften van ontwikkelingslanden wordt voorzien, teneinde de armoede te bestrijden, een behoorlijk inkomen en werk te waarborgen en fundamentele mensenrechten te eerbiedigen, met inbegrip van vrouwenrechten, sociale, economische en milieurechten;

42. benadrukt dat een grondige herziening nodig is van de "Europa als wereldspeler"-handelsstrategie van de Commissie, om samenwerking met betrekking tot bindende normen voor sociaal en ecologisch duurzame handelsbetrekkingen te bevorderen;

43. benadrukt dat de nationale begrotingen van de 27 EU-landen en de EU-begroting onderling beter verenigbaar moeten zijn en elkaar beter moeten aanvullen, wil de Europa 2020-strategie geloofwaardig zijn; wijst erop dat de EU-begroting in dat opzicht een belangrijkere rol zou moeten spelen door middelen te combineren; is dan ook van mening dat de EU-begroting zich na 2013 moet richten op de kardinale beleidsprioriteiten van deze strategie en moet streven naar verhoging van het niveau van de EU-uitgaven tot het overeengekomen plafond voor de eigen middelen van 1,24% van het bruto nationaal product (betalingen) en 1,31 % (vastleggingen); dringt erop aan dat de Commissie op korte en middellange termijn vóór afloop van het eerste halfjaar van 2010 een voorstel doet tot herziening van de plafonds in het huidige MFK 2007-2013, om de aanvullende begrotingsmiddelen te vinden die nodig zijn om te beginnen met de tenuitvoerlegging van de doelen van de Europa 2020-strategie, met name voor de financiering van de voorgestelde toonaangevende initiatieven; wijst er eveneens op dat blijvend moet worden gezocht naar nieuwe instrumenten ter financiering van de EU, zoals euro-obligaties, en naar een nieuw stelsel voor de financiering van de EU-begroting, met inbegrip van een belasting op financiële transacties en groene belastingen; wijst er voorts op dat in de EU-begroting en alle kredietbronnen moet doorklinken dat de overgang naar een in milieuopzicht duurzame economie moet worden gefinancierd;

44. benadrukt dat de Europa 2020-strategie alleen geloofwaardig kan zijn als zij voldoende gefinancierd wordt; betreurt dat de Europese Raad en de Europese Commissie dit thema niet aanroeren; wijst er in dat verband op dat meer acties van de EIB of meer gebruik van PPS (zoals de Commissie voorstelt in haar mededeling) in een aantal economisch uitstekend verdedigbare gevallen weliswaar een doelmatige oplossing kunnen vormen, maar geen oplossing voor alle problemen kunnen zijn; verzoekt de Europese Commissie voorts te onderzoeken welke rol langetermijninvesteringen van overheid of particulieren kunnen spelen bij de financiering van infrastructuur die nodig is voor de tenuitvoerlegging van de toonaangevende initiatieven die worden voorgesteld in de Europa 2020-strategie, en of het nodig is het Europese regelgevingskader aan te passen om de samenwerking tussen langetermijninvesteerders te bevorderen;

45. neemt kennis van de prikkels om de politieke betrokkenheid bij de strategie op nationaal niveau te vergroten; betreurt echter het gebrek aan voorstellen om door middel van een krachtige Europese wetgevingsagenda voor een grotere politieke betrokkenheid op Europees niveau te zorgen; stelt voor dat de Commissie de "communautaire methode" nog eens beziet en bij de tenuitvoerlegging van de Europa 2020-strategie gebruik maakt van de instrumenten die het Verdrag van Lissabon biedt; is bezorgd over het gebrek aan samenhang in de aanpak doordat van de lidstaten verwacht wordt dat zij reeds in juni 2010 hun nationale doelen in het kader van de EU-kerndoelen en indicatoren vaststellen, hoewel over sommige van deze laatste nog geen overeenstemming is bereikt;

46. is van mening dat democratische ondersteuning een cruciale voorwaarde is voor succes, en dat de nationale parlementen daarom actief bij de vaststelling en uitvoering van de Europa 2020-strategie moeten worden betrokken; is op dezelfde manier van mening dat regio's, gemeenten, sociale partners en ngo's actief bij de vaststelling en uitvoering van de strategie moeten worden betrokken;

47. roept de Commissie in dit verband op om de Raad en het Europees Parlement in de aanloop naar de Europese Raad van juni 2010 een volledige lijst voor te leggen van de richtlijnen en verordeningen voor de verwezenlijking van de doelstellingen die voor de nieuwe strategie moeten worden vastgesteld;

48. verzoekt de Raad met klem te erkennen dat het Europees Parlement een sleutelrol vervult bij de vaststelling en tenuitvoerlegging van de Europa 2020-strategie, die in het kader van een interinstitutionele overeenkomst moet worden geformuleerd, teneinde een democratische en doeltreffende weg voorwaarts uit te stippelen en officieel vorm te geven; betreurt dat het maar zo kort de tijd heeft gekregen om zijn steentje bij te dragen aan de geïntegreerde richtsnoeren; herinnert de Commissie en de Raad eraan dat het volgens het Verdrag het recht heeft te worden geraadpleegd over de werkgelegenheidsrichtsnoeren;

49. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Europese Raad en de Commissie.

[1] Aangenomen teksten van die datum, P7_TA(2010)0053