Parlament Europejski,

–   uwzględniając międzynarodową konferencję darczyńców poświęconą przyszłości Haiti, która odbyła się w Nowym Jorku dnia 31 marca 2010 r., oraz sprawozdanie delegacji Komisji Rozwoju Parlamentu Europejskiego, która udała się do Nowego Jorku,

–   uwzględniając przyjęty w marcu 2010 r. plan działania na rzecz odbudowy i rozwoju krajowego Haiti - główne projekty dla przyszłości,

–   uwzględniając konkluzje nadzwyczajnego posiedzenia Rady Spraw Zagranicznych, które odbyło się w Brukseli w dniu 18 stycznia 2010 r.,

–   uwzględniając oświadczenie Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa z dnia 19 stycznia 2010 r. w sprawie trzęsienia ziemi na Haiti,

–   uwzględniając wnioski z przygotowawczej konferencji ministerialnej, która odbyła się w Montrealu w dniu 25 stycznia 2010 r.,

–   uwzględniając europejski konsensus w sprawie pomocy humanitarnej podpisany w grudniu 2007 r. przez trzy instytucje europejskie,

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 10 lutego 2010 r. w sprawie niedawnego trzęsienia ziemi na Haiti,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Rozwoju Parlamentu Europejskiego, która udała się na Haiti w dniach 25-27 czerwca,

–   uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że trzęsienie ziemi o sile 7,3 w skali Richtera, które wystąpiło na Haiti dnia 12 stycznia 2010 r., spowodowało śmierć 222 750 osób, dotknęło 3 miliony kolejnych i zmusiło do opuszczenia domów około 1,7 miliona Haitańczyków, z których ponad milion wciąż przebywa w prowizorycznych obozach, które powinny mieć charakter tymczasowy,

B.  mając na uwadze, że rok po trzęsieniu ziemi sytuacja na Haiti nadal jest chaotyczna, kraj wciąż znajduje się w sytuacji kryzysowej, a jego odbudowa rozpoczyna się z trudnościami,

C. mając na uwadze, że dziesięciolecia biedy, degradacji środowiska naturalnego, narażenia na wiele klęsk żywiołowych, przemocy, niestabilności politycznej i dyktatury uczyniły z tego kraju najbiedniejsze państwo obydwu Ameryk oraz że szkody spowodowane trzęsieniem ziemi dodatkowo osłabiły zdolność państwa do świadczenia podstawowych usług publicznych, a przez to do aktywnego reagowania na wysiłki w zakresie niesienia pomocy i odbudowy,

D. mając na uwadze, że do chwili obecnej rzeczywiście przekazano jedynie kilkaset milionów dolarów z dziesięciu miliardów obiecanych podczas międzynarodowej konferencji darczyńców na rzecz odbudowy Haiti, która odbyła się w Nowym Jorku dnia 31 marca 2010 r.,

E.  mając na uwadze, że tymczasowa komisja ds. odbudowy Haiti (IHCR) została powołana na wniosek tego kraju, aby zapewnić koordynację i skuteczne przyznawanie środków oraz by wdrożyć plan działania na rzecz rozwoju Haiti; mając na uwadze, że Komisja Europejska jako główny donator jest członkiem IHCR i posiada prawo głosu,

F.  mając na uwadze, że usuwanie gruzów stanowi główne wyzwanie związane z odbudową kraju – usunięto niecałe 5% ruin – oraz że w obecnym tempie potrzeba będzie sześciu lat na odgruzowanie 20 mln metrów sześciennych rumowiska oraz 180 ciężarówek pracujących dzień i noc przez 18 miesięcy, aby usunąć ruiny,

G. mając na uwadze, że epidemia cholery, która wybuchła 19 października 2010 r., pochłonęła 3 333 ofiar, a ponad 148 000 osób jest chorych, że rozprzestrzenianie się epidemii uwypukla wyraźne braki strukturalne państwa haitańskiego i ograniczenia systemu pomocy międzynarodowej i Misji Stabilizacyjnej Narodów Zjednoczonych na Haiti (MINUSTAH), a także że na działania mające na celu zapobieganie chorobie wpływa przede wszystkim obecny kryzys polityczny, który nastał po wyborach,

H. mając na uwadze, że wybory z dnia 28 listopada, których wyniki ogłoszono na początku grudnia, wywołały na Haiti gwałtowne manifestacje i liczne doniesienia o fałszerstwach, a także mając na uwadze, że społeczność międzynarodowa powinna wspierać przejrzysty i zgodny z prawem proces wyborczy w celu zapewnienia uczciwego głosowania niezbędnego do odbudowy kraju,

1.  przypomina o silnej mobilizacji wspólnoty międzynarodowej po pustoszącym trzęsieniu ziemi na Haiti i o jej rzeczywistej woli politycznej wspierania odbudowy Haiti inaczej, tzn. nie popełniając błędów z przeszłości, i usunięcia na dobre wszystkich głębokich przyczyn ubóstwa Haiti;

2.  ubolewa z powodu zasięgu klęski na Haiti, której skutki są wciąż wyraźnie widoczne w rok po trzęsieniu ziemi; z zadowoleniem przyjmuje wysokość pomocy humanitarnej udzielonej Haiti przez Komisję Europejską, której suma opiewa na 120 mln euro (z czego 12 mln przeznaczono na walkę z cholerą) oraz zaangażowanie europejskiego komisarza ds. współpracy międzynarodowej, pomocy humanitarnej i reagowania kryzysowego, a także DG ECHO i jej ekspertów;

3.  podkreśla, że tworzenie klastrów umożliwiło koordynowanie działań humanitarnych w terenie, lecz że metoda ta okazała się jednak niewystarczająca wobec znaczącej liczby podmiotów niosących pomoc humanitarną oraz złożoności kryzysu ze względu na duże zagęszczenie urbanistyczne;

4.  z zadowoleniem przyjmuje wysiłki i pracę wykonaną przez organizacje humanitarne (Czerwony Krzyż, organizacje pozarządowe, ONZ) i państwa członkowskie oraz nalega, by zapewnić niezbędne informowanie o niewidocznych skutkach działań humanitarnych i o tym, że sytuację udało się opanować przede wszystkim dzięki zapewnieniu opieki nad rannymi, dostawom wody pitnej i żywności oraz prowizorycznych schronień;

5.  stwierdza, że epidemia cholery ukazała niemal całkowitą niezdolność państwa haitańskiego w obliczu choroby, której łatwo zapobiegać i którą łatwo leczyć, oraz ograniczenia systemu pomocy międzynarodowej w kraju, w którym działają wyjątkowo liczne organizacje humanitarne (12 000 organizacji pozarządowych); podkreśla, że podmioty niosące pomoc humanitarną nie mogą wciąż maskować słabości państwa haitańskiego ani zastępować go oraz że sprawą pilną jest działanie na rzecz długoterminowego rozwoju, szczególnie w zakresie dostępu do opieki zdrowotnej, wody pitnej i kanalizacji;

6.  z zadowoleniem przyjmuje wspólne zobowiązanie Komisji i państw członkowskich, podjęte na międzynarodowej konferencji na rzecz odbudowy Haiti, do przeznaczenia 1,2 mld euro, z czego 460 mln w formie pomocy pozahumanitarnej przez Komisję; ponownie apeluje, by Unia Europejska jako główny darczyńca odgrywała rolę politycznego lidera w wysiłkach na rzecz odbudowy;

7.  wzywa Komisję i państwa członkowskie, by włączyły lokalną produkcję żywności i bezpieczeństwo żywnościowe w wysiłki na rzecz odbudowy Haiti, dzięki rozwojowi infrastruktury wiejskiej i pomocy dla drobnych rolników, w ramach wspólnego podejścia przy programowaniu zasobów na rzecz odbudowy Haiti i przy śródokresowym przeglądzie programowania pozostałych funduszy Komisji, czyli dostępnych jeszcze 169 mln euro z 460 mln zapowiedzianych w Nowym Jorku;

8.  ubolewa z powodu faktu, iż tymczasowa komisja ds. odbudowy Haiti (IHRC), która powinna odgrywać centralną rolę w koordynacji odbudowy, rozpoczęła pracę z opóźnieniem; ubolewa z powodu braku informacji dotyczących działania i skuteczności IHRC i zwraca się do Komisji Europejskiej, jako do członka IHRC, o interwencję w celu przyspieszenia wdrażania mandatu IHRC oraz o przedłożenie Parlamentowi Europejskiemu sprawozdania z działalności IHRC oraz z wykorzystania zasobów i środków obiecanych na konferencji w Nowym Jorku i rzeczywiście przeznaczonych na odbudowę;

9.    przyznaje, że IHRC jako centralna struktura zarządzania odbudową może skutecznie działać tylko dzięki odtworzeniu potencjału haitańskiego państwa i zmianie przywódców, wybranych w przejrzystym i zgodnym z prawem procesie wyborczym, oraz dzięki prawdziwej politycznej woli podejmowania decyzji niezbędnych do wykonania tak ogromnej pracy;

10. ubolewa z powodu faktu, że Haitańczycy mają do dyspozycji tylko łopaty, kilofy i taczki do wywożenia ton gruzu w ramach działań pod hasłem „pieniądze za pracę”, które blokują stolicę, a przy tym są dramatycznie niewystarczające wobec skali problemu; podkreśla, że usuwanie gruzów jest niezbędne do odbudowy Haiti, i ubolewa, że na oczyszczanie rumowisk nie przeznaczono praktycznie żadnych funduszy;

11. wyraża ubolewanie z powodu poważnego kryzysu mieszkaniowego na Haiti; podkreśla, że przenoszenie bezdomnych, którzy w większości przypadków mieszkają w prowizorycznych obozach w stolicy Port-au-Prince, napotyka problem w postaci braku dostępnych działek, nieistniejącego systemu gruntowego i przejęcia wielu działek przez diasporę, i apeluje o wolę polityczną haitańskich władz, by podjęto zdecydowane działania, zwłaszcza w formie wywłaszczania;

12. wyraża rosnące zaniepokojenie sytuacją haitańskich dzieci po trzęsieniu ziemi, które z ogromną mocą uderzyło w ponad 800 000 dzieci, narażonych na przemoc, nadużycia seksualne, handel ludźmi, wykorzystywanie i porzucenie, i wzywa Unię Europejską (Komisję) do zdecydowanego zaangażowania się w przywracanie bezpiecznych warunków życia chroniących dzieci, by wspierać proces wdrażania systemu ochrony społecznej na Haiti oraz reformę szkolnictwa;

13. wzywa Unię Europejską do współpracy z rządem wyspy w celu opracowania kompleksowego prawodawstwa chroniącego prawa dzieci i wdrożenia w prawie krajowym obowiązków wynikających z licznych instrumentów międzynarodowych ratyfikowanych przez Haiti, a dotyczących praw dziecka, praw człowieka, zwalczania niewolnictwa i ochrony praw dziecka;

14. uważa, że niezmiernie ważne jest, aby Komisja wspierała realizację procesu identyfikacji, ewidencji i poszukiwania rodzin dzieci odłączonych od bliskich oraz aby wykazała szczególną czujność na granicach, by przeciwdziałać handlowi dziećmi i ich nielegalnej adopcji.

15. zdecydowanie twierdzi, że sprawą zasadniczą jest niezwłoczne przywrócenie zdolności haitańskiego państwa do zapewnienia funkcjonowania demokracji i dobrych rządów, co jest niezbędne do odbudowy kraju, a także czuwanie nad zapewnieniem udziału społeczeństwa obywatelskiego i ludności Haiti;

16. jest żywo zaniepokojony obecnym kryzysem politycznym związanym z wynikami wyborów prezydenckich i parlamentarnych, szeroko podważanymi i ostrożnie potwierdzanymi przez misje zagranicznych obserwatorów – w chwili obecnej specjaliści wysłani przez Organizację Państw Amerykańskich ponownie obliczają głosy;

17. zwraca się do Unii Europejskiej, by dołożyła wszelkich starań na rzecz zdecydowanego wspierania przejrzystego i zgodnego z prawem procesu wyborczego oraz prawidłowego przebiegu drugiej tury planowanej na luty, by Haiti nie pogrążyło się w jeszcze większym kryzysie; uważa, że tylko prezydent i parlamentarzyści wybrani zgodnie z prawem będą mogli podejmować niezbędne decyzje oraz że odbudowa wymaga stabilności i woli politycznej;

18. zwraca się do społeczności międzynarodowej i do Unii Europejskiej o prowadzenie ścisłej współpracy z przyszłymi władzami Haiti i do wspierania ich w organizowaniu instytucji, w dążeniu do nowej równowagi na wszystkich szczeblach i do w pełni funkcjonującej demokracji, przez cały czas trwania procesu odbudowy;

19. wzywa Komisję, by w duchu europejskiego konsensusu w sprawie pomocy humanitarnej dołożono istotnych starań na rzecz uwzględnienia aspektu przygotowania na klęski i ograniczania zagrożenia nimi we współpracy z rządem, z władzami lokalnymi i społeczeństwem obywatelskim, na etapie reagowania kryzysowego i długoterminowego rozwoju;

20. stwierdza, że Haiti otrzymuje pomoc humanitarną od dziesięcioleci i że w obecnym kryzysie pełnego znaczenia nabiera związek między pomocą w sytuacjach kryzysowych, odbudową i rozwojem; opowiada się zatem za doskonaleniem dialogu i koordynacji działań organizacji humanitarnych i agencji rozwojowych działających w terenie oraz w instytucjach europejskich i państwach członkowskich;

21. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Wysokiej Przedstawiciel Unii Europejskiej ds. Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa, Radzie, Komisji i państwom członkowskim, prezydentowi i rządowi Haiti, zastępcy sekretarza Generalnego ONZ ds. pomocy humanitarnej i pomocy w sytuacjach kryzysowych, a także Bankowi Światowemu i MFW.