Parlament Europejski,

–   uwzględniając fakt, że w 1971 r. ONZ uznała kraje najsłabiej rozwinięte (LDC) za „najbiedniejszą i najsłabszą część” społeczności międzynarodowej,

–   uwzględniając kryteria przyjęte przez komisję ONZ ds. polityki rozwoju (CDP) i pozwalające określić, które kraje należą do grupy LDC,

–   uwzględniając wyniki posiedzenia ONZ na wysokim szczeblu w sprawie milenijnych celów rozwoju (MCR), które odbyło się we wrześniu 2010 r.,

–   uwzględniając brukselski program działania na rzecz krajów najsłabiej rozwiniętych przyjęty podczas trzeciej konferencji ONZ poświęconej krajom najsłabiej rozwiniętym, która odbyła się w maju 2001 r. w Brukseli,

–   uwzględniając fakt, że ogólnym założeniem 10-letniego programu jest znaczne ograniczenie skrajnego ubóstwa i głodu przez skoncentrowane działania w powiązanych dziedzinach,

–   uwzględniając decyzję podjętą przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w 2008 r. w sprawie zwołania czwartej konferencji ONZ poświęconej krajom najsłabiej rozwiniętym (LDC-IV),

–   uwzględniając fakt, że LDC-IV pozwoli ocenić wyniki dobiegającego końca brukselskiego programu działania na rzecz LDC i zaproponować nowe działania wychodzące naprzeciw nowym wyzwaniom w dziedzinie rozwoju, z którymi borykają się kraje LDC, takim jak zmiany klimatu, kryzys żywnościowy, energetyczny oraz gospodarczo-finansowy,

–   uwzględniając fakt, że LDC-IV pozwoli na wymianę najlepszych wzorców postępowania i zebranych doświadczeń oraz zidentyfikowanie przeszkód i ograniczeń, jak również określenie niezbędnych działań, zidentyfikowanie nowych wyzwań, przed którymi stają kraje najsłabiej rozwinięte, a także określenie niezbędnych działań, potwierdzenie światowego zaangażowania w wychodzenie naprzeciw konkretnym potrzebom krajów najsłabiej rozwiniętych, mobilizację dodatkowego wsparcia międzynarodowego oraz sformułowanie i przyjęcie odnowionego partnerstwa,

–   mając na uwadze bieżące przygotowania do LDC-IV na poziomie krajowym, regionalnym i międzynarodowym,

–   uwzględniając rezolucje Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr A/RES/63/227, A/RES/64/213 i A/C.2/65/L.55 w sprawie krajów najsłabiej rozwiniętych,

–   uwzględniając rezolucję Rady Gospodarczo-Społecznej nr E/2009/31 ws. wdrożenia programu działań skierowanego do krajów najsłabiej rozwiniętych na lata 2001-2010,

–   uwzględniając sprawozdanie Sekretarza Generalnego ONZ na temat wdrożenia programu działań na rzecz krajów najsłabiej rozwiniętych na lata 2001-2010 (A/65/80),

–   uwzględniając prace prowadzone od 2002 r. przez Biuro Wysokiego Przedstawiciela ONZ ds. Krajów Słabo Rozwiniętych, Krajów Rozwijających się Pozbawionych Dostępu do Morza i Krajów Rozwijających się Położonych na Małych Wyspach,

–   uwzględniając program z Ałmaty przeznaczony dla krajów rozwijających się bez dostępu do morza, program z Barbadosu oraz strategię morską dla małych rozwijających się państw wyspiarskich,

–   uwzględniając sprawozdania grupy wybitnych osobistości ONZ na czwartą konferencję poświęconą krajom najsłabiej rozwiniętym,

–   uwzględniając inicjatywę UE „wszystko oprócz broni”,

–   uwzględniając nowe zasady pochodzenia w ramach ogólnego systemu preferencji UE z dnia 1 stycznia 2011 r.

–   uwzględniając inicjatywę przejrzystości w branżach wydobywczych,

–   uwzględniając plan działania w zakresie przepisów prawa leśnego, zarządzania i wymiany handlowej (FLEGT),

–   uwzględniając dokument roboczy służb Komisji Europejskiej z dnia 16 lutego 2011 r. dotyczący stanowiska UE na czwartą konferencję ONZ poświęconą krajom najsłabiej rozwiniętym, która odbędzie się w dniach 9-13 maja 2011 r.,

–   uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że 48 krajów najsłabiej rozwiniętych to najbiedniejsi i najbardziej zagrożeni członkowie społeczności międzynarodowej,

B.  mając na uwadze, że od 1981 r. społeczność międzynarodowa przyjęła trzy programy działania pozwalające zmobilizować światowe poparcie dla społeczno-gospodarczego rozwoju krajów najsłabiej rozwiniętych,

C. mając na uwadze, że podczas LDC-IV, którą zwołano do Stambułu (Turcja) w dniach 9-13 maja 2011 r., zostanie przeprowadzona kompleksowa ocena wdrożenia brukselskiego programu działania i przyjęty nowy program, który zacznie przynosić efekty w latach 2011-2020,

D. mając na uwadze, że LDC-IV określi strategie polityczne i zidentyfikuje wyzwania, przed którymi staną państwa najsłabiej rozwinięte w najbliższym dziesięcioleciu, i potwierdzi zobowiązanie społeczności międzynarodowej do wyjścia naprzeciw potrzebom krajów LDC,

E.  mając na uwadze, że istnieje potrzeba zmobilizowania dodatkowych środków na rzecz państw najsłabiej rozwiniętych i określenia nowych zasad partnerstwa między państwami najsłabiej rozwiniętymi a partnerami działającymi na rzecz ich rozwoju,

F.  mając na uwadze, że w latach 2000-2010 przeciętny wskaźnik rozwoju społecznego wzrósł zaledwie do 0,39 z 0,34, a średnio państwa najsłabiej rozwinięte są na właściwej drodze jedynie w odniesieniu do 2 z 7 wskaźników MCR, którymi są wskaźnik: ubóstwa, żywienia, edukacji, śmiertelności dzieci poniżej piątego roku życia, śmiertelności niemowląt, wody pitnej i warunków sanitarnych,

G. mając na uwadze, że pomimo znacznego wzrostu oficjalnej pomocy rozwojowej, wsparcie jest wciąż poniżej założeń brukselskiego programu działania, a większość krajów najsłabiej rozwiniętych wciąż boryka się ze skrajnym ubóstwem, brakiem infrastruktury i potencjału produkcyjnego oraz wzrastającym bezrobociem,

H. mając na uwadze, że kryzys finansowy i gospodarczy, kryzys w zakresie bezpieczeństwa żywności oraz kryzys na rynku towarowym i energetycznym dowiodły, że kraje najsłabiej rozwinięte są szczególnie podatne na negatywne wydarzenia zewnętrzne i osłabienie międzynarodowych środków wsparcia,

I.   mając na uwadze, że na przestrzeni ostatnich dziesięciu lat tylko trzy kraje: Botswana, Republika Zielonego Przylądka i Malediwy wyszły z grupy krajów najsłabiej rozwiniętych,

J.   mając na uwadze, że trwające obecnie przygotowania do LDC-IV wymagają zaangażowania licznego grona podmiotów oraz korzystania z mechanizmów konsultacyjnych uwzględniających stanowiska krajowów i regionów, parlamentów, społeczeństwa obywatelskiego i sektora prywatnego,

K. mając na uwadze, że przygotowania parlamentarne do LDC-IV znajdą się w szczytowym momencie podczas parlamentarnego forum, które odbędzie się dnia 8 maja 2011 r. w Stambule,

L.  mając na uwadze, że UE, będąc największym dawcą pomocy, zwiększyła oficjalną pomoc rozwojową o 78% z 8,3 miliardów euro w 2000 r. do 14,7 miliardów euro w 2009 r.,

M. mając na uwadze, że UE powinna zmobilizować swoje zasoby i pomagać we wdrażaniu nowego programu działania,

N. mając na uwadze, że UE winna przyjąć wspólne stanowisko na LDC-IV prowadzące do skutecznej realizacji celów,

O. mając na uwadze, że UE nie powinna pozwolić na to, by bieżący kryzys gospodarczy i finansowy negatywnie wpłynął na partnerstwo na rzecz rozwoju z krajami najsłabiej rozwiniętymi,

1.  podkreśla, że pomoc UE dla krajów najsłabiej rozwiniętych winna być przede wszystkim ukierunkowana na działania prowadzące do dobrobytu oraz rozwoju gospodarki rynkowej, co w istotny sposób przyczyni się do zwalczania ubóstwa;

2.  apeluje do UE, by wypełniając zobowiązania w zakresie dostępu do rynku i liberalizacji handlu, redukcji zadłużenia, potwierdzenia znaczenia realizacji celu oficjalnej pomocy rozwojowej ustalonego dla krajów najsłabiej rozwiniętych na poziomie 0,15-0,20% DNB, mobilizując w tym celu zasoby krajowe, a jednocześnie zasadniczo zwiększając skuteczność i przejrzystość tych funduszy, nadal odgrywała przewodnią rolę we wspieraniu krajów najsłabiej rozwiniętych;

3.  podkreśla znaczenie Parlamentu Europejskiego i jego decydującą rolę w zatwierdzaniu budżetu UE przeznaczonego na pomoc na rzecz rozwoju; jest w związku z tym przekonany, że Parlament Europejski powinien być bardziej angażowany w przygotowanie europejskiej strategii na rzecz rozwoju; istotne znaczenie ma również ustanowienie mechanizmu sprawozdawczego;

4.  wzywa do priorytetowego traktowania wzrostu gospodarczego jako kluczowego elementu rozwoju pozwalającego na ograniczenie ubóstwa w krajach najsłabiej rozwiniętych;

5.  wzywa do ograniczenia barier handlowych i subsydiów zakłócających wymianę handlową, by zwiększyć udział krajów najsłabiej rozwiniętych w światowej wymianie handlowej; zniesienie subsydiów na eksport płodów rolnych, do którego zobowiązano się w ramach dauhańskiej rundy WTO na rzecz rozwoju, należy wdrożyć możliwie najszybciej;

6.  uważa, że LDC-IV winna koncentrować się na wynikach, mieć jasno określone cele i wskaźniki, oparte na skutecznych i przejrzystych mechanizmach monitorowania;

7.  uważa za konieczne położenie szczególnego nacisku na wyjście z grupy państw najsłabiej rozwiniętych oraz wykorzystanie wyników szczytu MCR, który odbył się we wrześniu 2010 r. jako wskazówek pozwalających przyspieszyć proces zwalczania ubóstwa, prowadzących do zrównoważonego i uwzględniającego wszystkie strony wzrostu gospodarczego, prawidłowego zarządzania i budowania potencjału;

8.  wzywa UE do przyjęcia lepiej skoordynowanego podejścia w celu odniesienia się do podstawowych przyczyn konfliktów w państwach najsłabiej rozwiniętych oraz zapobiegania im, jak również wspierania wysiłków pozwalających na budowę państw żyjących w pokoju i zgodnie z zasadami demokracji;

9.  wzywa grupę G20 do dalszego priorytetowego traktowania zmienności cen żywności oraz strategii w zakresie bezpieczeństwa żywnościowego oraz do podejmowania działań zmierzających do zwiększenia dostępu państw najsłabiej rozwiniętych do otwartego rynku;

10. uważa, że należy zwiększyć możliwości krajów najsłabiej rozwiniętych w zakresie stawiania czoła zmianom klimatu, zachęcając do przekazywania rozwiązań technologicznych, poprawiając działania podejmowane na mocy ramowych działań dostosowawczych z Cancún, jak również w ramach zrównoważonych pod względem wpływu na środowisko naturalne strategii politycznych wynikających z porozumienia kopenhaskiego;

11. wzywa UE i partnerów z państw najsłabiej rozwiniętych do poprawy mechanizmów współpracy w zakresie dobrego zarządzania, demokracji, praw człowieka i równości płci;

12. wzywa do pomocy państwom rozwijającym się w przyjmowaniu skuteczniejszych systemów podatkowych i dobrym zarządzaniu podatkami; stoi na stanowisku, że pomoc UE w zakresie reformy systemu podatkowego winna skupiać się na określeniu nowych podatków, a co za tym idzie podwyższyć kwotę wpływających do budżetu państwa należnych podatków;

13. podkreśla potrzebę zwiększenia skuteczności pomocy na rzecz rozwoju zgodnie z deklaracją paryską i planem działania z Akry;

14. uwzględniając postanowienia Traktatu z Lizbony i decyzje podjęte przez Radę w maju 2005 r., wzywa do bezwarunkowego stosowania spójnej polityki obejmującej handel i współpracę w zakresie rozwoju, zmiany klimatu, transport, energetykę, bezpieczeństwo żywnościowe, migracje, jak również wspólną politykę rolną i rybołówstwa;

15. zobowiązuje przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji.