Parlament Europejski,

–  uwzględniając deklarację ministerialną z Ad-Dauhy złożoną przez Światową Organizację Handlu dnia 14 listopada 2001 r.,

–  uwzględniając deklarację ministerialną z Hongkongu złożoną przez WTO w dniu 18 grudnia 2005 r.,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 4 kwietnia 2006 r. w sprawie oceny rundy negocjacji z Ad-Dauhy po Konferencji Ministerialnej Światowej Organizacji Handlu (WTO) w Hongkongu

Dz.U. C 293 E z 2.12.2006, s. 155.

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie dauhańskiej agendy rozwoju, szczególnie rezolucje z dnia 9 października 2008 r.

Dz.U. C 9 E z 15.1.2010, s. 31.

–  uwzględniając dokument końcowy z dorocznej sesji Konferencji Parlamentarnej w sprawie WTO z 2011 r., przyjęty w drodze konsensusu w dniu 22 marca 2011 r. w Genewie,

–  uwzględniając nieformalne posiedzenia Komitetu Negocjacji Handlowych w dniu 31 maja 2011 r. i 22 czerwca 2011 r., jak również dokumenty przedstawione przez przewodniczących negocjacji w dniu 21 kwietnia 2011 r.,

–  uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że runda z Ad-Dauhy została zainicjowana w 2001 r. w celu stworzenia nowych możliwości handlowych, wzmocnienia wielostronnych zasad handlowych, skorygowania istniejących nierówności w systemie handlu oraz wykorzystania handlu do osiągnięcia zrównoważonego rozwoju, z naciskiem na integrację gospodarczą krajów rozwijających się, zwłaszcza krajów najsłabiej rozwiniętych, a także w przekonaniu, że system wielostronny, oparty na bardziej sprawiedliwych i godziwych zasadach, może przyczynić się do uczciwego i wolnego handlu służącego rozwojowi wszystkich kontynentów;

B. mając na uwadze, że istotne jest, aby postrzegać porozumienia na szczeblu wielostronnym, kilkustronnym i dwustronnym jako część wspólnych narzędzi regulowania kwestii międzynarodowych, a zatem jako podstawowe elementy zrównoważonych i uzupełniających stosunków politycznych i handlowych;

C. mając na uwadze, że rozmowy ministerialne prowadzone na forum WTO w celu zamknięcia rundy z Ad-Dauhy utknęły w martwym punkcie pod koniec lipca 2008 r.;

D. mając na uwadze, że na początku 2011 r. nastąpił postęp w negocjacjach, odnotowany w sprawozdaniach przedstawionych przez przewodniczących negocjacji w dniu 21 kwietnia 2011 r., z których to sprawozdań wynika jednak zarazem, że zakładane wcześniej – na forum Komitetu Negocjacji Handlowych – osiągnięcie porozumienia w 2011 r. będzie bardzo trudne;

E. mając na uwadze, że w dniach 15-17 grudnia 2011 r. w Genewie odbędzie się 8. konferencja ministerialna WTO;

1. ponownie wyraża swoje pełne zaangażowanie na rzecz wielostronnego systemu handlu oraz na rzecz WTO jako gwaranta systemu handlowego opartego na zasadach; uważa, że WTO ma do odegrania kluczową rolę w zapewnianiu lepszego zarządzania globalizacją, sprawiedliwszego podziału płynących z niej korzyści oraz zrównoważonego wzrostu gospodarczego; potwierdza swoje pełne zobowiązanie do wyważonego i sprawiedliwego zamknięcia dauhańskiej agendy rozwoju, co stanowiłoby ważną oznakę zaufania politycznego do przyszłego ogólnoświatowego systemu handlu, opartego na zasadach i równowadze;

2. jest w pełni świadomy trudności związanych z zasadą jednego zobowiązania;

3. wyraża ubolewanie, że na 8. konferencji ministerialnej w Genewie w dniach 15-17 grudnia 2011 r. nie będzie możliwe osiągnięcie porozumienia w sprawie nierozstrzygniętych kwestii dauhańskiej agendy rozwoju; podkreśla jednak znaczenie osiągnięcia pewnych rezultatów i wymiernych postępów, aby nie podważyć wielostronnego systemu handlu i jego funkcji regulacyjnej;

4. ponownie wyraża silne poparcie dla umieszczenia kwestii rozwoju w centrum dauhańskiej agendy rozwoju i wzywa członków WTO do realizacji celów określonych w deklaracji ministerialnej z Ad-Dauhy z 2001 r. i zobowiązań podjętych na konferencji ministerialnej WTO w Hongkongu w 2005 r.; jest przekonany, że podczas 8. konferencji ministerialnej WTO konieczne jest osiągnięcie wyników przynajmniej odnośnie krajów najsłabiej rozwiniętych;

5. uważa, że zgodnie z postanowieniami ust. 47 dauhańskiej deklaracji ministerialnej porozumienie dotyczące jak najszybszego wdrażania powinno zawierać przynajmniej kompleksowy pakiet dla krajów najsłabiej rozwiniętych i krajów rozwijających się, zawierający:

(a) bezcłowy i bezkontyngentowy dostęp do rynku dla produktów z krajów najsłabiej rozwiniętych, dotyczący przynajmniej 97% wszystkich pozycji taryfowych, zgodnie z ustaleniami poczynionymi w Hongkongu w 2005 r.;

(b) zniesienie przez kraje rozwinięte subsydiów wywozowych na bawełnę, zgodnie z poprzednimi porozumieniami, jak również konkretne zobowiązania do szybkiego i specjalnego ograniczenia subsydiów na bawełnę zakłócających handel wewnętrzny;

(c) specjalne i zróżnicowane traktowanie zgodnie z wcześniejszymi porozumieniami, w tym zwolnienie z opłat w handlu usługami oraz specjalny i zróżnicowany mechanizm monitorowania;

(d) ulepszone preferencyjne reguły pochodzenia mające zastosowanie do przywozu z krajów najsłabiej rozwiniętych w celu zapewnienia, że reguły te są przejrzyste, proste i przyczyniają się do ułatwienia dostępu do rynku;

6. wzywa wszystkie kraje rozwinięte i zaawansowane kraje rozwijające się, by przyłączyły się do inicjatywy UE „wszystko prócz broni”, gwarantując krajom najsłabiej rozwiniętym stuprocentowy bezcłowy i bezkontyngentowy dostęp do rynku, ponieważ pozycje taryfowe wyłączone z porozumienia z Hongkongu dotyczą niektórych produktów kluczowych dla krajów ubogich, co znacznie zmniejsza korzyści dla krajów najsłabiej rozwiniętych;

7. przypomina główne różnice w krajowym wzroście gospodarczym na świecie, jak również bieżące zmiany w międzynarodowych przepływach handlowych; wzywa kraje wschodzące, by przyjęły na siebie odpowiedzialność, jaka przypada im ze względu na rolę odgrywaną przez nie w światowej gospodarce, oraz by poczyniły ustępstwa współmierne do stopnia ich rozwoju i konkurencyjności;

8.   uważa ponadto, że dzięki dotychczasowym postępom w negocjacjach w sprawie ułatwień w handlu byłoby możliwe włączenie tego obszaru do porozumienia, jako że poprawa przepisów WTO w sprawie ułatwień w handlu byłaby korzystna dla wszystkich członków WTO, ponieważ pozwoliłaby na zwiększenie pewności prawa, obniżenie kosztów transakcji handlowych oraz zapobieganie nadużyciom;

9.   ponownie podkreśla znaczenie lepszego dostępu do produktów i technologii ekologicznych dla osiągnięcia celów zrównoważonego rozwoju;

10. uważa, że ze względu na utrzymujący się impas wywołany przez pierwotny kształt i pierwotne cele dauhańskiej agendy rozwoju obecnie potrzebne jest, bardziej niż kiedykolwiek, wznowienie debaty na temat przyszłego funkcjonowania WTO i ewentualnej reformy nowego wielostronnego systemu handlowego; wzywa Komisję do aktywnego konsultowania z Parlamentem wspólnej wizji kształtu przyszłego globalnego systemu handlu; wzywa WTO wraz z pozostałymi organizacjami międzynarodowymi, by w obecnym kontekście kryzysu gospodarczego i społecznego konsekwentnie i bezzwłocznie stawili czoła nowym światowym wyzwaniom, w których handel odgrywa istotną rolę, takim jak bezpieczeństwo żywnościowe, energia, zrównoważony rozwój oraz pomoc na rzecz handlu, nawet jeśli dauhańska agenda rozwoju nie zostanie przyjęta;

11. jest zdecydowanie przekonany, że WTO jako uczestnik globalnego systemu zarządzania gospodarką ma ogromne znaczenie dla świata; zachęca wszystkich członków WTO do dalszego wspierania kompleksowego, ambitnego i zrównoważonego rozwoju WTO, aby zapewnić wzrost gospodarczy i skuteczną walkę z ubóstwem na świecie;

12. podkreśla, że należy zbadać, czy osiągnięcie pierwotnie zakładanych celów rundy dauhańskiej nie stało się niemożliwe ze względu na zmianę sytuacji od momentu rozpoczęcia rundy dauhańskiej, biorąc w szczególności pod uwagę rolę krajów BRIC w gospodarce światowej;

13. podkreśla, że ze względu na niedawne wahania cen żywności zasady obowiązujące w handlu międzynarodowym muszą przyczyniać się do promowania większego bezpieczeństwa żywnościowego;

14. wyraża ubolewanie, że wiele krajów nakłada ograniczenia wywozowe na zasoby naturalne, które występują w ograniczonych ilościach; uważa, że zasady obowiązujące w handlu międzynarodowym powinny kompleksowo regulować te ograniczenia wywozowe;

15. wzywa członków WTO, aby wsparli stworzenie silnych powiązań instytucjonalnych między WTO i innymi organizacjami międzynarodowymi, takimi jak MOP, FAO, UNCTAD, UNFCCC oraz inne organizacje ONZ;

16. wzywa Komisję i Radę, aby zapewniły ścisłe włączenie Parlamentu w prace nad przygotowaniem 8. konferencji ministerialnej, która odbędzie się Genewie w dniach 15-17 grudnia 2011 r.;

17. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz dyrektorowi generalnemu WTO.