Parlament Europejski,

–   uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie sytuacji w krajach Rogu Afryki,

–   uwzględniając wyniki konferencji państw-darczyńców, która odbyła się w Adis Abebie w dniu 25 sierpnia 2011 r.,

–   uwzględniając milenijne cele rozwoju ONZ,

–   uwzględniając Deklarację ONZ w sprawie praw człowieka,

–   uwzględniając Konwencję ONZ o prawach dziecka,

–   uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że według oświadczeń ONZ 750 tysięcy osób grozi śmierć głodowa w następnych czterech miesiącach, zaś 13,3 mln ludzi w Somalii, Etiopii, Kenii i Dżibuti potrzebuje niezwłocznie doraźnej pomocy;

B.  mając na uwadze, że sytuacja w Rogu Afryki została uznana za obecnie najpoważniejszy na świecie kryzys bezpieczeństwa żywności, zarówno pod względem skali, jak i natężenia;

C. mając na uwadze, że w niektórych miejscach poziom niedożywienia przekracza ponad trzykrotnie próg uznawany za kryzysowy i sądzi się, że dziesiątki tysięcy osób już nie żyją; mając na uwadze, że przewiduje się, iż sytuacja w Rogu Afryki pogorszy się jeszcze zanim nastąpi poprawa, zaś najbardziej dramatyczne prognozy dotyczą października 2011 r., przy czym nie należy spodziewać się poprawy aż do początku 2012 r.;

D. mając na uwadze, że konflikty, brak bezpieczeństwa, wysokie ceny żywności, zmiana klimatu, przyrost demograficzny, brak infrastruktury oraz kurczące się zasoby naturalne przyczyniły się do pogłębienia kryzysu w regionie;

E.  mając na uwadze, że w ostatnich sześciu miesiącach susza przyniosła pogorszenie sytuacji w hodowli, i w przypadku i tak niewielkiej produkcji zwierzęcej nastąpiło pogorszenie warunków hodowli zwierząt;

F.  mając na uwadze, że krajem, który ucierpiał w największym stopniu, jest Somalia, gdzie 1,4 miliona osób zostało przesiedlonych, a ponad połowa ludności jest uzależniona od pomocy żywnościowej; mając na uwadze, że według doniesień UNICEF 780 tysięcy dzieci w południowej Somalii cierpi na poważne niedożywienie;

G. mając na uwadze, że według FAO liczba Somalijczyków potrzebujących pomocy humanitarnej wzrosła w ostatnich ośmiu miesiącach z 2,4 do 4 milionów, przy czym 3 miliony z tych osób zamieszkują południe kraju;

H. mając na uwadze, że sytuację humanitarną w Somalii pogarszają złe rządy i trwający konflikt między rebeliantami a oddziałami rządowymi; mając na uwadze, że grupa bojowników al-Szabab kontroluje wiele obszarów, na których ogłoszono stan klęski głodu, i okazała się ona nieprzejednana, uniemożliwiając zachodnim agencjom pomocowym wjazd na ten obszar, co poważnie utrudnia akcję niesienia pomocy;

I.   mając na uwadze, że wojskowe sukcesy sił tymczasowego rządu federalnego oraz misji Unii Afrykańskiej w Somalii przyniosły pewien stopień bezpieczeństwa, bowiem pomoc nie może dotrzeć do docelowych beneficjentów, jeżeli brak jest stabilności politycznej i bezpieczeństwa;

J.   mając na uwadze, że ponad 860 tysięcy uchodźców z Somalii uciekło do sąsiednich krajów, w szczególności do Kenii i Etiopii, w poszukiwaniu bezpieczeństwa, pożywienia i wody, a kenijski obóz dla uchodźców w Dadaab jest przepełniony, gdyż przebywa w nim ponad 420 tysięcy osób;

K. mając na uwadze, że 80% uchodźców stanowią kobiety i dzieci, a wiele z nich pada ofiarą przemocy seksualnej i zastraszania zarówno w drodze do obozów dla uchodźców, jak i w samych obozach;

L.  mając na uwadze, że choroby takie jak cholera, odra czy malaria stanowią rosnące zagrożenie dla osłabionej społeczności, w związku z czym wymagane jest wzmożone wsparcie z przeznaczeniem na pomoc medyczną, wodę pitną i środki sanitarne;

M. mając na uwadze, że UE przeznaczyła 158 milionów EUR na pomoc humanitarną w 2011 r. razem z 440 milionami EUR pochodzącymi od państw członkowskich oraz ponad 680 milionów EUR dla tego regionu w postaci pomocy długoterminowej w dziedzinie rolnictwa, rozwoju obszarów wiejskich i bezpieczeństwa żywnościowego do 2013 r.;

N. mając na uwadze, że przywódcy Unii Afrykańskiej (UA) obiecali wesprzeć operację udzielania pomocy humanitarnej kwotą ponad 350 milionów USD;

O. mając na uwadze, że szybka intensyfikacja działań w odpowiedzi na sytuację kryzysową jest niezmiernie ważna, aby sprostać istniejącemu zapotrzebowaniu na pomoc humanitarną i zapobiec dalszemu pogorszeniu sytuacji; mając na uwadze całkowity niedobór środków operacyjnych w następnych 6 miesiącach z przeznaczeniem na działania WFP związane z suszą na obszarach Dżibuti, Etiopii, Kenii i Somalii wyniesie 190 milionów USD;

P.  mając na uwadze, że skutki zmiany klimatu poważnie wpłynęły na plony w tym regionie, co w połączeniu z pogorszeniem koniunktury gospodarczej na świecie oraz rosnącymi cenami żywności i paliw spowolniło walkę z ubóstwem i realizację milenijnych celów rozwoju;

Q. mając na uwadze, że wzmożone zjawisko piractwa na Oceanie Indyjskim poważnie zakłóca transport dostaw zarówno do tego regionu, jak i z niego;

1.  wyraża głębokie współczucie w związku ze śmiercią i cierpieniem wielu osób w regionie; apeluje o skupienie pomocy państw członkowskich UE w większym stopniu na obszarach, których mieszkańcy najdotkliwiej odczuwają głód, by dostawy żywności, środków medycznych, czystej wody i środków sanitarnych docierały do najbardziej potrzebujących;

2.  nawołuje wszystkie władze i ugrupowania w regionie, aby umożliwiły otwarcie korytarzy dla pomocy humanitarnej, tak by żywność i pomoc docierała głębiej do regionów dotkniętych kryzysem;

3.  domaga się, aby wszystkie strony położyły niezwłocznie kres nadużyciom wobec ludności cywilnej, zwłaszcza kobiet i dzieci, dopilnowały, że sprawcy zostaną pociągnięci do odpowiedzialności, oraz zagwarantowały dostęp do pomocy i swobodę przemieszczania się wszystkich osób uciekających przed konfliktem i suszą;

4.  zdecydowanie potępia rolę grupy bojowników islamskich al-Szabab, która utrudnia organizacjom pomocy humanitarnej i WFP dostawy pomocy żywnościowej do tak wielu osób, do ilu uda się dotrzeć, zważywszy na zdolności operacyjne;

5.  domaga się, by w przyszłości społeczność międzynarodowa skupiła swoje programy pomocowe na dwóch kwestiach: po pierwsze na utrzymaniu działań w odpowiedzi na kryzysy humanitarne, a po drugie na podjęciu bardziej długofalowych wysiłków dla zapewnienia większej odporności na zjawisko suszy, aby w przyszłości uniknąć ludzkiego cierpienia;

6.  uważa, że na całym obszarze Rogu Afryki niezbędne jest śmiałe podejście, które zapewni zarówno odbudowę, jak i odporność w obliczu katastrof, przy czym należy uwzględnić takie aspekty jak: ochrona środowiska, gospodarka pasterska i hodowla praktykowana przez ludy wędrowne, zmiany demograficznej, równość w wydatkach związanych z rozwojem, dobre rządy oraz potrzeba zachowania niezależności;

7.  z zadowoleniem przyjmuje zaangażowanie się Unii Afrykańskiej w operację udzielania pomocy humanitarnej, m.in. poprzez misję pokojową AMISOM, ubolewa jednak, że w skład misji pokojowej wysłanej przez Unię Afrykańską do Somalii wchodzi zaledwie 9 tysięcy osób, podczas gdy zapowiedziano udział 20 tysięcy;

8.  z zadowoleniem przyjmuje przeznaczenie przez UE i państwa członkowskie środków pomocowych ; przypomina jednak, że aby zgromadzić kwotę określoną w nadzwyczajnym apelu ONZ, nadal potrzeba miliarda USD; apeluje do społeczności międzynarodowej o przekazywanie zadeklarowanych środków;

9.  uważa, że w celu uniknięcia w przyszłości klęski głodu i kryzysu bezpieczeństwa zaopatrzenia w żywność w regionie, państwa członkowskie UE i społeczność międzynarodowa powinny wzmocnić sektor rolnictwa i przyspieszyć inwestycje w rozwój obszarów wiejskich;

10. uważa, że Somaliland stanowi główną siłę stabilności, bezpieczeństwa i wzrostu w Rogu Afryki; wyraża uznanie dla tego niezależnego demokratycznego zarządzanego autonomicznie terytorium za jego rolę w stawianiu czoła al-Szabab i zwalczaniu piractwa w regionie;

11. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii ds. polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, Radzie Bezpieczeństwa i sekretarzowi generalnemu ONZ, instytucjom Unii Afrykańskiej, rządom i parlamentom krajów tworzących Międzyrządowy Organ ds. Rozwoju, Parlamentowi Panafrykańskiemu, Zgromadzeniu Parlamentarnemu AKP-UE, prezydencji G20 oraz rządom państw członkowskich UE.