Dokument z posiedzenia
27.9.2011 B7‑0525/2011
PROJEKT REZOLUCJI
zamykającej debatę na temat oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa
złożony zgodnie z art. 110 ust. 2 Regulaminu
w sprawie sytuacji w Palestynie
Daniel Cohn-Bendit, Margrete Auken, Nicole Kiil-Nielsen, Hélène Flautre, Franziska Katharina Brantner, Jan Philipp Albrecht, Jill Evans, Frieda Brepoels, Rui Tavares, Karima Delli, Isabelle Durant, Yannick Jadot, Michail Tremopoulos, Raül Romeva i Rueda, Bart Staes, Malika Benarab-Attou, Emilie Turunen, Catherine Grèze
w imieniu grupy politycznej Verts/ALE
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie sytuacji w Palestynie
Parlament Europejski,
– uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie Bliskiego Wschodu,
– uwzględniając oświadczenie Kwartetu Bliskowschodniego z dnia 12 marca 2010 r.,
– uwzględniając wnioski Rady z dnia 8 grudnia 2009 r. i 13 grudnia 2010 r. w sprawie procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie,
– uwzględniając oświadczenie Kwartetu Bliskowschodniego z dnia 23 września 2011 r. przyjęte w następstwie złożenia przez prezydenta Mahmuda Abbasa wniosku o przyjęcie Palestyny w poczet członków Organizacji Narodów Zjednoczonych,
– uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,
A. mając na uwadze, że UE wielokrotnie potwierdzała swoje poparcie dla koncepcji dwóch państw – państwa Izrael i sąsiadującego z nim niepodległego, demokratycznego i zdolnego do samostanowienia państwa palestyńskiego – współistniejących obok siebie w pokoju i poczuciu bezpieczeństwa, jak również wzywała do wznowienia bezpośrednich rozmów pokojowych pomiędzy Izraelem a Palestyńczykami i oświadczyła, że nie zostaną zaakceptowane żadne zmiany granic sprzed 1967 r., w tym jeżeli chodzi o Jerozolimę, poza zmianami ustalonymi przez strony;
B. mając na uwadze, że władze Autonomii Palestyńskiej skutecznie wdrożyły plan budowania państwowości pt. „Palestyna: koniec okupacji, początek państwowości”; mając na uwadze, że uczestnicy posiedzenia komitetu kontaktowego ad hoc, które odbyło się w Brukseli w dniu 13 kwietnia 2011 r., z zadowoleniem przyjęli ocenę Banku Światowego, MFW i ONZ stwierdzającą, że w analizowanych kluczowych dziedzinach funkcjonowanie państwa w Autonomii Palestyńskiej jest ponadprzeciętne, a porównanie instytucji palestyńskich z instytucjami krajów o ugruntowanej państwowości wypada korzystnie;
C. mając na uwadze, że nieprzerwana okupacja i ciągłe osadnictwo na Zachodnim Brzegu Jordanu zagrażają realizacji koncepcji współistnienia dwóch państw i doprowadziły do zawieszenia negocjacji pokojowych;
D. mając na uwadze, że ustalono, iż nieprzekraczalny termin zawarcia przez Kwartet Bliskowschodni porozumienia ramowego mija we wrześniu 2011 r.;
E. mając na uwadze, że Rada oświadczyła w deklaracji berlińskiej z 1999 r., że uzna państwo palestyńskie w stosownym czasie; mając na uwadze, że we wnioskach z dnia 13 grudnia 2010 r. potwierdziła ona gotowość uznania państwa palestyńskiego w stosownym momencie;
F. mając na uwadze, że w dniu 23 września 2011 r. prezydent Mahmud Abbas złożył w Zgromadzeniu Ogólnym ONZ wniosek o stałe członkostwo Palestyny w ONZ; mając na uwadze, że składająca się z 15 członków Rada Bezpieczeństwa ONZ, której zgoda jest konieczna w przypadku wniosku o członkowstwo w ONZ i pełne uznanie państwowości, powinna rozpocząć dyskusję nad przyjęciem wniosku Palestyny w dniu 26 września;
G. mając na uwadze, że w związku z wiosną arabską, która rozprzestrzeniła się do terytorium Izraela, tym pilniejsza jest potrzeba zaprowadzenia pełnego pokoju na Bliskim Wschodzie, ponieważ jest to w żywotnym interesie zainteresowanych stron, wszystkich społeczności w regionie i wspólnoty międzynarodowej;
H. mając na uwadze, że wsparcie na rzecz wolności, godności, odpowiedzialności i sprawiedliwości w regionie powinno wiązać się też z poparciem dla uzasadnionych dążeń Palestyńczyków;
I. mając na uwadze, że utworzenie państwa Palestyna przyczyniłoby się do utrzymania pokoju i bezpieczeństwa na świecie i pozwoliło dalej podążać drogą koncepcji współistnienia dwóch państw, jak również stanowiło podstawę do wznowienia negocjacji pokojowych zgodnie z wnioskami Rady w sprawie procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie przyjętymi dnia 8 grudnia 2009 r. i 13 grudnia 2010 r.;
1. przypomina o swoim zdecydowanym poparciu dla koncepcji dwóch państw w granicach z 1967 r. z Jerozolimą jako stolicą obu państw – Izraela oraz sąsiadującej z nim niepodległej, demokratycznej i zdolnej do samostanowienia Palestyny – współistniejących obok siebie w pokoju i poczuciu bezpieczeństwa; popiera zatem wniosek złożony przez prezydenta Mahmuda Abbasa na ręce sekretarza generalnego ONZ Ban Ki-moona w dniu 23 września 2011 r.;
2. wzywa UE i jej państwa członkowskie, by uczyniły wszystko, co w ich mocy, aby określić wspólne stanowisko zgodne z poprzednim oświadczeniem popierającym uznanie Palestyny w granicach z 1967 r., w tym ustalenia dotyczące Jerozolimy, oraz przyjęcie Palestyny w poczet pełnoprawnych członków ONZ;
3. dostrzega i docenia skuteczne wysiłki prezydenta Palestyny Mahmuda Abbasa i premiera Salama Fajjada na rzecz budowania państwowości; przypomina, że UE zachęcała do tych starań i popierała je, co czyniły też różne podmioty międzynarodowe; uważa, że na tej solidnej i trwałej podstawie Palestyna zdoła stworzyć suwerenne państwo;
4. apeluje o niezwłoczne wznowienie bezpośrednich i poważnych rozmów pokojowych opartych na zagadnieniach uznanych przez społeczność międzynarodową, takich jak granice z roku 1967, oraz na planie przyjętym przez obie strony, jako że wyłącznie porozumienie będące wynikiem negocjacji między obiema stronami może przynieść Izraelczykom i Palestyńczykom trwały pokój i trwałe bezpieczeństwo; przypomina, że osadnictwo jest niezgodne z prawem międzynarodowym i utrudnia proces pokojowy; apeluje zatem o całkowite wstrzymanie działań osadniczych; podkreśla, że nie można zaakceptować żadnych zmian granic sprzed 1967 r., w tym zmian dotyczących Jerozolimy, chyba że są one wynikiem ustaleń obu stron;
5. zaznacza, że tak jak Izrael powinien uznać państwo palestyńskie w granicach z 1967 r., tak Palestyna powinna przyjąć decyzję OWP z 1993 r. o uznaniu państwa Izrael w granicach z roku 1967 i zrozumieć jego uzasadnione zaniepokojenie kwestiami bezpieczeństwa;
6. przywołuje oświadczenie Kwartetu Bliskowschodniego z dnia 23 września 2011 r., w którym ponowiono apel do strony izraelskiej i palestyńskiej o bezzwłoczne usunięcie obecnych przeszkód i wznowienie bezpośrednich dwustronnych negocjacji mających na celu osiągnięcie porozumienia w uzgodnionym czasie, ale nie później niż przed końcem 2012 r.; uważa w związku z tym, że aby uczynić krok w kierunku wznowienia skutecznych i wiarygodnych negocjacji pokojowych, wszystkie strony muszą koniecznie potwierdzić swoje zobowiązania wynikające z planu działania, a Izrael musi w szczególności całkowicie wstrzymać działania osadnicze;
7. zobowiązuje przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, ESDZ, wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, parlamentom i rządom państw członkowskich, przewodniczącemu Zgromadzenia Ogólnego ONZ, wysłannikowi Kwartetu Bliskowschodniego, Knesetowi i rządowi Izraela, przewodniczącemu Autonomii Palestyńskiej i Palestyńskiej Radzie Legislacyjnej.