Dokument z posiedzenia
25.1.2012 B7‑0017/2012
PROJEKT REZOLUCJI
zamykającej debatę na temat oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa
złożony zgodnie z art. 110 ust. 2 Regulaminu
w sprawie Iranu i jego programu nuklearnego ( 2012/2512(RSP) )
Johannes Cornelis van Baalen, Marietje Schaak, Alexander Alvaro
w imieniu grupy politycznej ALDE
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie Iranu i jego programu nuklearnego ( 2012/2512(RSP) )
Parlament Europejski,
– uwzględniając oświadczenie wydane przez wysoką przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa Catherine Ashton w imieniu państw E3+3 po rozmowach z Iranem w Stambule w dniach 21 i 22 stycznia 2011 r.,
– uwzględniając oświadczenie wiceprzewodniczącej Komisji Europejskiej/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa z dnia 18 listopada 2011 r. w sprawie Iranu,
– uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie Islamskiej Republiki Iranu, a w szczególności rezolucje z dnia 10 lutego 2010 r. oraz 10 marca 2011 r.,
– uwzględniając zaangażowanie Iranu na rzecz Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej, potrzebę wszystkich państw będących stroną tego układu, by całkowicie wypełnić wszystkie swoje zobowiązania oraz przywołując prawo państw będących stroną układu do prowadzenia badań, produkcji oraz wykorzystania energii nuklearnej dla celów pokojowych, bez uszczerbku dla artykułów I i II tego układu i zgodnie z nimi,
– uwzględniając rezolucję Rady Gubernatorów Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej (GOV/2006/14), która stwierdza, że rozwiązanie kwestii nuklearnej Iranu przyczyniłoby się do zwiększenia światowych wysiłków na rzecz nierozprzestrzeniania broni jądrowej oraz do osiągnięcia celu związanego z uwolnieniem krajów Bliskiego Wschodu od broni masowego rażenia, w tym środków jej dostawy,
– uwzględniając raport Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej sporządzony dla Rady Gubernatorów w sprawie wdrożenia porozumienia o zabezpieczeniach układu Norwegii, Polski i Jugosławii oraz właściwe postanowienia rezolucji Rady Bezpieczeństwa w sprawie Islamskiej Republiki Iranu z dnia 8 listopada 2011 r.,
– uwzględniając właściwe rezolucje Organizacji Narodów Zjednoczonych, w tym rezolucje: 1696 (2006), 1737 (2006), 1747 (2007), 1803 (2008), 1835 (2008), 1887 (2009) oraz 1929 (2010), a także oświadczenie przewodniczącego Organizacji Narodów Zjednoczonych z dnia 29 marca 2006 r. (S/PRST/2006/15) i potwierdzając postanowienia rezolucji,
– uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,
A. mając na uwadze znaczenie wysiłków politycznych i dyplomatycznych mających na celu znalezienie wspólnego rozwiązania gwarantującego, że program nuklearny Iranu służy wyłącznie celom pokojowym oraz zwracając uwagę na związane z tym wysiłki Turcji i Brazylii na rzecz układu z Iranem w sprawie teherańskiego reaktora badawczego, który mógłby służyć jako środek do budowania zaufania;
B. mając na uwadze, że raport w dalszej części zwraca uwagę na fakt, że Iran kontynuuje wzbogacanie uranu oraz działania związane z jego przetwarzaniem, do zawieszenia których Iran jest zobligowany na mocy kilku rezolucji Rady Bezpieczeństwa; mając jednak na uwadze, że sam Układ o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej nie wyklucza działań związanych z przetwarzaniem uranu przez państwa będące stroną układu oraz że w związku z tym irański program wzbogacania uranu nie stanowi naruszenia Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej;
C. mając na uwadze, że wprawdzie Iran ogłosił, że Fordo rozpocznie działanie w lutym i będzie wzbogacać uran do 20%, potwierdził jednak, że przed końcem stycznia oczekuje miesięcznej inspekcji prowadzonej przez inspektorów z Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej;
1. ponownie wzywa Iran do natychmiastowego zaprzestania rozwoju technologii wzbogacania uranu, która znacznie wykracza poza potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa dostaw paliw dla celów cywilnych oraz lekceważy międzynarodowe obawy odnośnie do tajnych planów militarnych;
2. uznaje, że sankcje i środki dyplomatyczne mogłyby pomóc rządowi irańskiemu zaakceptować i respektować rezolucje Organizacji Narodów Zjednoczonych, unikając w ten sposób ewentualnej interwencji zbrojnej; mając na uwadze, że sankcje te do chwili obecnej nie przyniosły żadnych pożądanych rezultatów na arenie międzynarodowej; wyraża ubolewanie z powodu stałego sprzeciwu Chin i Rosji w Radzie Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych wobec zastosowania sankcji przeciwko Iranowi;
3. zwraca się o nałożenie sankcji i środków ograniczających ukierunkowanych na założone cele i proporcjonalnych do tych celów, z myślą wyłącznie o wywarciu nacisku na ponoszące odpowiedzialność elity represyjnych lub zbrodniczych reżimów oraz odpowiedzialne podmioty niepubliczne upadłych państw, przy jednoczesnym zmniejszeniu do minimum, w miarę możliwości, negatywnych skutków dla ludności cywilnej, zwłaszcza jej najsłabszych grup; (raport Watsona w sprawie środków ograniczających UE);
4. niemniej jednak przypomina, że Iran – w przeciwieństwie do niektórych państw posiadających broń jądrową – jest członkiem Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej i w związku z tym powinien zezwalać na inspekcje swoich zakładów jądrowych przez MAEA;
5. jest poważnie zaniepokojony faktem, że Iran wybudował zakład wzbogacania uranu w Kom, łamiąc swoje zobowiązania dotyczące zaprzestania wszelkich działań związanych ze wzbogacaniem uranu;
6. ponownie wyraża determinację na rzecz umocnienia władzy MAEA, wyraźnie wspierając rolę Rady Gubernatorów MAEA i chwaląc MAEA za wysiłki podejmowane w celu rozwiązania pozostałych kwestii związanych z irańskim programem nuklearnym;
7. z całą stanowczością wzywa Iran do pełnej współpracy z MAEA we wszystkich pozostałych kwestiach, w szczególności tych, które budzą obawy dotyczące potencjalnego znaczenia militarnego irańskiego programu nuklearnego, w tym także poprzez bezzwłoczne zapewnienie dostępu do wszystkich zakładów, sprzętu, osób oraz dokumentów wymaganych przez MAEA, a także podkreśla znaczenie zapewnienia, że MAEA posiada wszelkie niezbędne zasoby i upoważnienie do wykonywania swych zadań w Iranie;
8. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji przewodniczącemu UE, wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich, sekretarzowi generalnemu ONZ, Radzie Bezpieczeństwa ONZ, dyrektorowi generalnemu MAEA, rządom i parlamentom krajów Maszreku, Rady Współpracy Państw Zatoki Perskiej, Izraela, Palestyny, Iraku, Turcji oraz rządowi i parlamentowi Islamskiej Republiki Iranu.