Parlament Europejski,

–   uwzględniając Powszechną Deklarację Praw Człowieka z 1948 r. oraz Międzynarodowy Pakt Praw Obywatelskich i Politycznych z 1966 r.,

–   uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie DRK, w szczególności rezolucję z dnia 17 stycznia 2008 r. w sprawie sytuacji w Demokratycznej Republice Konga oraz gwałtów jako zbrodni wojennych, rezolucję z dnia 17 grudnia 2009 r. w sprawie aktów przemocy w Demokratycznej Republice Konga związanych z dopuszczaniem się przemocy seksualnej przez grupy zbrojne oraz z ciągłym łamaniem praw człowieka w DRK, rezolucję z dnia 7 października 2010 r. w sprawie braku ochrony praw człowieka i sprawiedliwości w Demokratycznej Republice Konga oraz rezolucję z dnia 7 lipca 2011 r. w sprawie Demokratycznej Republiki Konga i masowych gwałtów w prowincji Południowego Kiwu,

–   uwzględniając umowę o partnerstwie z Kotonu podpisaną w czerwcu 2000 r.,

–   uwzględniając wspólne działanie Rady 2009/769/WPZiB z dnia 19 października 2009 r. zmieniające wspólne działanie 2007/405/WPZiB w sprawie misji policyjnej Unii Europejskiej w zakresie reformy systemu bezpieczeństwa mającej odniesienie do wymiaru sprawiedliwości w Demokratycznej Republice Konga (EUPOL DR Konga),

–   uwzględniając misję ds. reformy sektora bezpieczeństwa EUSEC DR Konga utworzoną w czerwcu 2005 r. (wspólne działanie Rady 2005/355/WPZiB z dnia 2 maja 2005 r. w sprawie misji doradczej i pomocowej Unii Europejskiej w zakresie reformy sektora bezpieczeństwa Demokratycznej Republiki Konga),

–   uwzględniając rezolucję Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1856 (2008) w sprawie mandatu MONUC,

–   uwzględniając rezolucję Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1925 (2010), w której określono mandat misji ONZ w Demokratycznej Republice Konga (MONUSCO),

–   uwzględniając wspólne oświadczenie wysokiej przedstawiciel Catherine Ashton i komisarza europejskiego ds. rozwoju Andrisa Piebalgsa z dnia 27 sierpnia 2010 r. w sprawie nawrotu aktów przemocy w Północnym Kiwu w Demokratycznej Republice Konga,

–   uwzględniając oświadczenie komisarza europejskiego ds. rozwoju Andrisa Piebalgsa z dnia 22 lutego 2010 r. w sprawie konieczności położenia kresu bezkarności w DRK („Un pas vers la fin de l’impunité”),

–   uwzględniając oświadczenie wysokiej przedstawiciel Catherine Ashton złożone w dniu 9 grudnia 2011 r. w imieniu Unii Europejskiej w sprawie procesu wyborczego w Demokratycznej Republice Konga,

–   uwzględniając oświadczenie wysokiej przedstawiciel złożone w dniu 20 grudnia 2011 r. w imieniu Unii Europejskiej w sprawie ostatecznych wyników wyborów prezydenckich w DRK i kontynuacji obecnego procesu wyborczego,

–   uwzględniając sprawozdanie końcowe z unijnej misji obserwacji wyborów prezydenckich i parlamentarnych w DRK z dnia 28 listopada 2011 r., która odbyła się w terminie od 19 października 2012 r. do 13 stycznia 2012 r.,

–   uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że wolne i uczciwe wybory stanowią jeden z fundamentów demokratycznych rządów;

B.  mając na uwadze, że umocowanie prawne rządu jest wynikiem wolnych i uczciwych wyborów; mając na uwadze, że prawomocny status rządu umacnia jego politykę publiczną, zaś brak takiego statusu ją osłabia;

C. mając na uwadze, że wybory prezydenckie i parlamentarne w DRK odbyły się w dniu 28 listopada 2011 r.; mając na uwadze, że wraz z nowelizacją ordynacji wyborczej przed wyborami parlamentarnymi wykluczono możliwość przeprowadzenia drugiej tury w dniu 26 lutego 2012 r.;

D. mając na uwadze, że wiceprzewodnicząca Komisji/wysoka przedstawiciel Catherine Ashton, mówiąc w imieniu UE, przypomniała swoje zaniepokojenie związane z poważnymi uchybieniami i brakiem przejrzystości przy opracowywaniu i publikowaniu wyników wyborów, co zgłaszała m.in. unijna misja obserwacji wyborów;

E.  mając na uwadze, że polityczni przeciwnicy Josepha Kabili stale zwracali uwagę na liczne nieprawidłowości, jakie miały miejsce w związku z wyborami prezydenckimi i parlamentarnymi;

F.  mając na uwadze, że chociaż same władze Konga oraz Niezależna Państwowa Komisja Wyborcza DRK dostrzegły niedociągnięcia, Najwyższy Trybunał Sprawiedliwości DRK utrzymał w mocy ostateczne wyniki obu wyborów i w dniu 16 grudnia 2012 r. ogłosił ponowny wybór na prezydenta kraju urzędującego prezydenta Josepha Kabili;

G. mając na uwadze, że w dniu 18 kwietnia 2012 r., tj. pięć miesięcy po wyborach parlamentarnych, powstał nowy rząd na czele z premierem Augustinem Matatą Ponyo;

H. mając na uwadze, że sytuacja w zakresie praw człowieka w DRK nadal daje poważne powody do niepokoju samym obywatelom oraz społeczności międzynarodowej, ponieważ w ostatnich latach napływały przerażające doniesienia o systematycznym naruszaniu praw człowieka, w tym o masowych gwałtach i związanych z nimi torturach, m.in. w prowincjach Północnego Kiwu i Południowego Kiwu;

I.   mając na uwadze, że w ostatnich latach zarówno krajowe, jak i międzynarodowe organizacje praw człowieka uznały za sprawców tych straszliwych przestępstw kilku członków kongijskiej armii, policji, służb bezpieczeństwa i innych grup zbrojnych działających na terytorium DRK, takich jak grupa rebeliantów rwandyjskich FDLR (Demokratyczne Siły Wyzwolenia Rwandy) – dowodzona przez sprawców ludobójstwa w Rwandzie, którzy uciekli do Konga – oraz kongijska milicja Mai-Mai;

J.   mając na uwadze, że zasoby naturalne oraz zyski z nielegalnego wydobycia i handlu minerałami nadal pozostają często pod kontrolą uzbrojonych grup paramilitarnych, szczególnie w niestabilnej wschodniej części DRK, gdzie konflikt toczy się od wielu lat pomimo obecności misji pokojowej MONUC Organizacji Narodów Zjednoczonych, która ma za zadanie wspieranie sił zbrojnych DRK w przywracaniu pokoju w kraju;

1.  przyjmuje do wiadomości ostateczne wyniki wyborów prezydenckich i parlamentarnych w DRK z dnia 28 listopada; nie ma jednak pewności co do ich wiarygodności z uwagi na brak odpowiedniego monitorowania tych kluczowych procesów wyborczych;

2.  zwraca uwagę, że UE wsparła organizację tych wyborów środkami w wysokości 47,5 miliona EUR i przeznaczyła dalsze 2 miliony EUR na bezpieczeństwo; docenia osobiste zaangażowanie 147 obserwatorów, którzy nadzorowali przebieg wyborów w ramach unijnej misji obserwacji wyborów w DRK w 2011 r.;

3.  docenia udział obywateli Konga w tym ważnym procesie wyborczym i zachęca ich do naciskania na kongijskie władze, by uwzględniły zalecenia w sprawie reform procesu wyborczego oparte na wnioskach zawartych w sprawozdaniu końcowym z unijnej misji obserwacji wyborów w DRK oraz na ocenach wyborów przeprowadzonych przez Niezależną Państwową Komisję Wyborczą i krajowe społeczeństwo obywatelskie;

4.  surowo potępia wszystkie nieprawidłowości, jakie miały miejsce w czasie tych wyborów w wyniku celowego postępowania mającego pozbawić obywateli możliwości dokonania wolnego wyboru władz politycznych kraju; ubolewa nad niezamierzonymi nieprawidłowościami, które mogły przynieść taki sam skutek;

5.  wzywa obecny rząd DRK do intensywniejszych działań wewnętrznych na rzecz zapewnienia praworządności i bezpieczeństwa obywateli Konga na całym terytorium kraju; apeluje do premiera, jako do członka rządu odpowiedzialnego za finanse publiczne, by dopilnował tego, aby najwyższe standardy zarządzania finansowego i skuteczne procedury budżetowe stały się normą w procesie decyzyjnym rządu DRK;

6.  jest nadal zaniepokojony dużą skalą przemocy wobec ludności cywilnej, w tym masowych gwałtów, w DRK; przypomina prezydentowi Josephowi Kabili o obietnicy, jaką złożył z okazji pięćdziesiątej rocznicy niepodległości DRK, zdecydowanego zaangażowania się w promowanie działalności politycznej przestrzegającej praw człowieka i umacniającej praworządność poprzez dopilnowanie, że osoby odpowiedzialne za łamanie praw człowieka i międzynarodowego prawa humanitarnego zostaną pociągnięte do odpowiedzialności i osądzone;

7.  zobowiązuje przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, rządom i parlamentom państw członkowskich, instytucjom Unii Afrykańskiej, sekretarzowi generalnemu ONZ, Radzie Bezpieczeństwa ONZ, Radzie Praw Człowieka ONZ oraz prezydentowi, premierowi i obu izbom parlamentu DRK.