Parlament Europejski,

–   uwzględniając sprawozdanie na mocy Konwencji ONZ w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet (CEDAW) oraz fakultatywnego protokółu do niej i Konwencji w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania,

–   uwzględniając rezolucję z dnia 24 marca 2009 r. w sprawie walki z okaleczaniem żeńskich narządów płciowych praktykowanym w UE

Dz.U. C 117 E z 6.5.2010, s. 52.

–   uwzględniając sprawozdanie WHO z 2010 r. pt. „Globalna strategia na rzecz powstrzymania pracowników służby zdrowia przed dokonywaniem okaleczania żeńskich narządów płciowych”,

–   uwzględniając sprawozdanie sekretarza generalnego ONZ z dnia 5 grudnia 2011 r. pt. „Położyć kres okaleczaniu żeńskich narządów płciowych”,

–   uwzględniając konkluzje Rady EPSCO z dnia 8 marca 2010 r. dotyczące wykorzeniania przemocy wobec kobiet w Unii Europejskiej oraz jej apel o zastosowanie międzynarodowego podejścia do walki z okaleczaniem żeńskich narządów płciowych,

–   uwzględniając swoją rezolucję A7‑065/2011 z dnia 5 marca br. w sprawie priorytetów oraz zarysu ram nowej polityki UE w dziedzinie walki z przemocą wobec kobiet,

–   uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że okaleczanie żeńskich narządów płciowych jest nadużyciem spotykającym 140 mln żyjących obecnie kobiet i dziewcząt, którego skutki są nieodwracalne, mając również na uwadze, że każdego roku kolejnym 3 mln dziewcząt grozi takie okaleczenie,

B.  mając na uwadze, że 500 tys. kobiet żyjących w Europie doświadczyło okaleczenia narządów płciowych, a 180 tys. dziewcząt grozi takie okaleczenie, a także mając na uwadze, że według ekspertów liczby te są zaniżone i nie biorą pod uwagę drugiego pokolenia i nielegalnych imigrantek,

C. mając na uwadze, że wszelkie formy okaleczania narządów płciowych są przejawem przemocy wobec kobiet, stosowanej zarówno przez mężczyzn, jak i inne kobiety, i stanowią pogwałcenie praw podstawowych kobiet, w szczególności prawa do osobistej integralności oraz zdrowia fizycznego i psychicznego,

D. mając na uwadze, że w perspektywie krótko- i długoterminowej okaleczenia żeńskich narządów płciowych powodują ciężkie i nieodwracalne uszkodzenia zdrowia psychofizycznego u poddawanych im kobiet i dziewcząt, stanowiąc poważne naruszenie dla ich osoby i integralności, a w niektórych przypadkach mogą nawet prowadzić do śmierci;

1.  wzywa Zgromadzenie Ogólne ONZ do przyjęcia na 67. sesji rezolucji w sprawie wprowadzenia zakazu okaleczania żeńskich narządów płciowych na świecie, zachęcając państwa członkowskie do współpracy na rzecz położenia kresu tej szkodliwej praktyce;

2.  wzywa wspólnotę międzynarodową, właściwe organy ONZ oraz społeczeństwo obywatelskie do udzielenia aktywnego wsparcia przez przyznanie środków finansowych i ukierunkowane innowacyjne programy oraz do rozpowszechniania najlepszych praktyk dotyczących zajmowania się potrzebami i priorytetami dziewcząt w niekorzystnym położeniu, między innymi narażonych na okaleczenie narządów płciowych, które mają utrudniony dostęp do właściwych służb i programów;

3.  zauważa, że okaleczeniu narządów płciowych poddawane są najczęściej młode dziewczęta w okresie między niemowlęctwem a 15. rokiem życia i że stanowi to naruszenie praw dziecka; przypomina, że 27 państw członkowskich zobowiązało się do ochrony praw dziecka przystępując do konwencji ONZ o prawach dziecka;

4.  wzywa Komisję Europejską do poświęcenia kwestii okaleczania żeńskich narządów płciowych szczególnej uwagi w ramach ogólnej strategii na rzecz zwalczania przemocy wobec kobiet oraz agendy UE na rzecz praw dziecka; apeluje do państw członkowskich o podjęcie zdecydowanych działań w celu zwalczania tej nielegalnej praktyki;

5.  wzywa państwa członkowskie, które jeszcze tego nie zrobiły, do uznania na szczeblu krajowym praktyk okaleczania żeńskich narządów płciowych za niezgodne z prawem oraz do ścigania osób, które dokonują takiego okaleczenia lub osób zabierających małe dziewczynki i dziewczęta do krajów poza UE, gdzie przeprowadza się takie operacje;

6.  jest poważnie zaniepokojony dowodami na przeprowadzanie tej szkodliwej a czasami nawet śmiertelnej praktyki przez personel medyczny, jakby był to zabieg medyczny;

7.  zwraca się do sekretarza generalnego ONZ o dopilnowanie, by wszystkie właściwe organizacje i organy ONZ, w szczególności Fundusz Narodów Zjednoczonych na rzecz Dzieci, Fundusz Ludnościowy ONZ, Światowa Organizacja Zdrowia, Organizacja Narodów Zjednoczonych do spraw Oświaty, Nauki i Kultury, Fundusz Narodów Zjednoczonych na rzecz Kobiet, Program Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju oraz Wysoki Komisarz NZ ds. Praw Człowieka, każdy ze swojej strony i wspólnie, brały pod uwagę ochronę i promowanie praw dziewcząt zakazujących okaleczania narządów płciowych w programach krajowych, oraz zgodnie z priorytetami krajowymi, w celu dalszego zwiększenia ich wysiłków w tej kwestii;

8.  podkreśla, że aby zagwarantować, że wszystkie kluczowe podmioty, przedstawiciele rządu, w tym przedstawiciele organów ścigania i organów sądowych, pracownicy służby zdrowia, przywódcy religijni i społecznościowi, nauczyciele, pracodawcy, pracownicy mediów oraz osoby pracujące bezpośrednio z dziewczętami, jak również rodzice, rodziny i społeczności będą wspólnie działać na rzecz zmiany nastawienia i wyeliminowania szkodliwych praktyk zagrażających dziewczętom, konieczne jest zwiększenie świadomości, mobilizacja wspólnoty, edukacja i szkolenia;

9.  wzywa państwa członkowskie do usprawnienia ich systemów informacji na temat zdrowia, tak aby mogły one monitorować liczbę dziewcząt i kobiet, które poddano okaleczeniu narządów płciowych przyjmowanych w europejskich placówkach służby zdrowia;

10. zwraca uwagę na potrzebę wspierania społeczeństwa obywatelskiego, a w szczególności organizacji kobiet pracujących w obrębie swoich społeczności na rzecz położenia kresu przemocy wobec kobiet i dzieci, w tym okaleczaniu żeńskich narządów płciowych;

11. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, sekretarzowi generalnemu ONZ oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.