Parlament Europejski,

–   uwzględniając konkluzje Rady Europejskiej z 28 i 29 czerwca 2012 r.,

–   uwzględniając zalecenia Komisji Europejskiej dla poszczególnych krajów z dnia 30 maja 2012 r.,

–   uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że aktualny kryzys gospodarczy i społeczny jest rezultatem neoliberalnej polityki Unii Europejskiej polegającej na promowaniu deregulacji rynków finansowych, liberalizacji rynku towarów i usług oraz nadawaniu rosnącego znaczenia aspektowi finansowemu gospodarki, a także redukcji inwestycji publicznych i postępującej deregulacji rynku pracy;

B.  mając na uwadze, że działania antykryzysowe UE pogłębią globalny kryzys kapitalizmu;

C. mając na uwadze, że doszło do bezprecedensowego dofinansowania instytucji finansowych, co doprowadziło do masowego uspołecznienia strat i wysokich deficytów publicznych;

D. mając na uwadze, że środki zaradcze przyjęte przez Radę zawiodły; mając na uwadze, że środki oszczędnościowe poważnie pogłębiły kryzys gospodarczy i społeczny, prowadząc do powszechnego ubóstwa, bezrobocia i niestabilności struktur zatrudnienia;

E.  mając na uwadze, że struktury demokratyczne uległy poważnemu paraliżowi z racji nadmiernego nacisku na środki oszczędnościowe i z powodu tzw. „dyscypliny rynkowej” narzuconej przez trojkę;

F.  mając na uwadze, że wyraźnie zwiększyły się nierówności społeczno-gospodarcze z powodu nieprzerwanej redystrybucji z sektora zarobków do kapitału;

1.  ponownie krytycznie ustosunkowuje się do nieudanej polityki UE w zakresie środków oszczędnościowych i popiera wszelkie kroki zmierzające do jej wycofania; uważa, że środki zaproponowane przez Radę są absolutnie niewystarczające, by rozwiązać kryzys i przekształcić państwa członkowskie UE w demokratyczne i integracyjne społeczeństwa z korzyścią dla wszystkich obywateli;

2.  nalega na to, by planowanie budżetowe oraz kontrola budżetowa pozostały w rękach demokratycznie wybranych parlamentów i rządów państw członkowskich UE;

3.  zauważa, że Rada wciąż trzyma się nieudanych strategii politycznych, zgodnie z zaleceniami pakietów dotyczących zarządzania gospodarczego, a mianowicie sześciopaku i dwupaku;

4.  ubolewa nad przyjęciem zaleceń dla poszczególnych krajów w ramach europejskiego semestru; stanowczo sprzeciwia się procesowi europejskiego semestru oraz związanym z nim zaleceniom makroekonomicznym; jest wyraźnie zaniepokojony faktem, że realizacja tych zaleceń jeszcze bardziej pogłębi dysproporcje społeczno-gospodarcze, ponieważ proponowane środki będą miały szczególnie negatywny wpływ na najbardziej wrażliwe grupy społeczne;

5.  ponownie wzywa do bezwarunkowego obniżenia długu publicznego oraz do bezpośredniej interwencji EBC na pierwotnych rynkach obligacji w celu uwolnienia państw od dyktatu rynków finansowych;

6.  ubolewa nad tym, że tzw. „Pakt na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia” jest w głównej mierze powtórzeniem istniejących już polityk, co najprawdopodobniej nie przełoży się na długotrwały efekt rozwiązania kapitalistycznego kryzysu;

7.  podkreśla pilną potrzebę dokonania społecznej i ekologicznej transformacji europejskich gospodarek, ponieważ zaniechanie takiego działania niechybnie doprowadzi do dalszego pogorszenia się sytuacji gospodarczej i powszechnego ubóstwa;

8.  przypomina Radzie, że wzrost gospodarczy jest warunkiem wstępnym dobrobytu, ale sam w sobie go nie stanowi, w związku z czym konieczne jest położenie większego nacisku na wzrost jakościowy, zrównoważony i integrujący, do którego może przyczynić się i z którego może skorzystać każdy obywatel, zwłaszcza grupy ubogie i marginalizowane;

9.  wzywa państwa członkowskie do sprawiedliwego podziału bogactw w Unii Europejskiej poprzez zwalczanie uchylania się od opodatkowania, wprowadzenie podatku od majątku, podniesienie podatków dochodowych osobom o najwyższych dochodach oraz opodatkowanie sektora finansowego i jego spekulacyjnych produktów finansowych;

10. przypomina, że sektor finansowy wraz ze swoimi nadmiernie spekulacyjnymi produktami finansowymi znacząco przyczynił się do kryzysu gospodarczego, który opanował świat; przypomina, że podatnicy musieli w bezprecedensowym stopniu dofinansować instytucje finansowe, które masowo korzystały z niebotycznych zysków;

11. ubolewa nad opóźnieniem, z jakim europejscy decydenci zajęli się sprawą lepszego nadzoru rynków finansowych i ich graczy; przypomina, że lewica zawsze domagała się ścisłej kontroli publicznej tych rynków i ich instrumentów;

12. wierzy, że surowszy nadzór nad instytucjami finansowymi może stanowić podstawowy pierwszy krok na drodze do prawdziwej publicznej kontroli sektora finansowego; ponownie podkreśla konieczność drastycznego ograniczenia sektora finansowego, by mógł on zacząć wspierać gospodarkę realną zamiast tworzyć bańki spekulacyjne;

13. ponawia apel o to, by banki i inni gracze finansowi, którzy odnotowali kolosalne zyski przy jednoczesnej ograniczonej wartości dodanej dla ogółu społeczeństwa, należycie przyczynili się do rozwiązania kryzysu, który sami spowodowali;

14. podkreśla postulaty Parlamentu Europejskiego, aby stanowiska polityczne uzgadniane przez Radę Europejską były przedmiotem negocjacji między Parlamentem i Radą oraz parlamentami krajowymi, zanim Rada formalnie przedłoży swoje wnioski w celu uzyskania zgody Parlamentu w odniesieniu do rozporządzenia w sprawie WRF zgodnie z art. 312 TFUE; podkreśla, że negocjacje w sprawie wniosków ustawodawczych dotyczących programów wieloletnich muszą odbywać się w ramach zwykłej procedury ustawodawczej i trwać do czasu osiągnięcia porozumienia w sprawie ich kopert finansowych; jest zdecydowany korzystać w razie potrzeby z pełni uprawnień w procedurze zgody i w zwykłej procedurze ustawodawczej, nadanych mu na mocy traktatu; ponownie wyraża głębokie zaniepokojenie faktem, że konkluzje Rady Europejskiej mogłyby zostać przyjęte przed negocjacjami ustawodawczymi;

15. ponownie staje na stanowisku, że budżet Unii musi gwarantować odpowiedni poziom zasobów, zarówno w kontekście przyszłorocznego budżetu, jak i kolejnych wieloletnich ram finansowych na lata 2014-2020;

16. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz parlamentom państw członkowskich.