Parlament Europejski,

–   uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje z dni: 26 lutego 2004 r.

Dz.U. C 98 E z 23.4.2004, s. 152.

–   uwzględniając sprawozdanie na temat wdrożenia europejskiej strategii bezpieczeństwa uzgodnionej przez Radę Europejską w dniu 11 grudnia 2008 r.,

–   uwzględniając strategię Unii Europejskiej przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia, przyjętą przez Radę Europejską w dniu 12 grudnia 2003 r.,

–   uwzględniając oświadczenie Rady z dnia 8 grudnia 2008 r. w sprawie umocnienia bezpieczeństwa międzynarodowego, w szczególności pkt 6, 8 i 9 tego oświadczenia, które wyraża „determinację UE w przeciwdziałaniu rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia i sposobów jej dostarczania”,

–   uwzględniając oświadczenie rzecznika wysokiej przedstawiciel UE Catherine Ashton z dnia 24 listopada 2012 r. w sprawie przełożenia na później konferencji helsińskiej w sprawie utworzenia z Bliskiego Wschodu strefy wolnej od broni masowego rażenia,

–   uwzględniając trzy seminaria UE, a mianowicie seminarium na temat bezpieczeństwa na Bliskim Wschodzie, nierozprzestrzeniania broni masowego rażenia i rozbrojenia, jakie odbyło się w Paryżu w czerwcu 2008 r., pierwsze seminarium na temat Bliskiego Wschodu zorganizowane przez Konsorcjum UE ds. Nieproliferacji w dniach 6-7 lipca 2011 r. w Brukseli oraz drugie seminarium na temat Bliskiego Wschodu zorganizowane przez to Konsorcjum w dniach 5-6 listopada 2012 r. – seminaria, których celem było przygotowanie konferencji ONZ w sprawie utworzenia z Bliskiego Wschodu strefy wolnej od broni masowego rażenia,

–   uwzględniając dokument końcowy z konferencji przeglądowej stron Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej (NPT) z 2010 r., w szczególności tom pierwszy dokumentu końcowego, Wnioski i zalecenia co do działań następczych, ust. 104 i 116 oraz rozdział IV dotyczący Bliskiego Wschodu, a w szczególności stosowania rezolucji z 1995 r. w sprawie Bliskiego Wschodu,

–   uwzględniając regionalne traktaty o strefach wolnych od broni masowego rażenia, takiej jak Traktat o zakazie broni nuklearnej w Ameryce Łacińskiej i na Karaibach z 1967 r., Traktat o ustanowieniu strefy wolnej od broni jądrowej na południowym Pacyfiku z 1985 r., Traktat o ustanowieniu strefy wolnej od broni jądrowej w Azji Południowo-Wschodniej z 1995 r., Traktat o nieobecności broni jądrowej w Afryce z 1996 r. oraz Traktat ustanawiający strefę wolną od broni jądrowej w Azji Środkowej z 2006 r.,

–   uwzględniając rezolucje Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1540 (2004) i 1673 (2006) w sprawie nierozprzestrzeniania broni masowego rażenia (BMR),

–   uwzględniając oświadczenie sekretarza generalnego ONZ Ban Ki-moona z dnia 24 listopada 2012 r., w którym opowiedział się on za zwołaniem pod egidą ONZ konferencji z udziałem wszystkich krajów Bliskiego Wschodu, mającej na celu utworzenie z Bliskiego Wschodu strefy wolnej od broni jądrowej oraz innych rodzajów broni masowego rażenia,

–   uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że rozprzestrzenianie broni masowego rażenia i środki jej dostarczania zarówno podmiotom państwowym, jak i niepaństwowym, stanowią jedno z największych zagrożeń dla międzynarodowej stabilności i bezpieczeństwa;

B.  mając na uwadze, że należy umocnić Układ o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej (NPT), który jest kamieniem węgielnym ogólnoświatowego systemu nierozprzestrzeniania, i uznać, że potrzebne jest odważne przywództwo polityczne oraz szereg postępowych i regularnych kroków, aby potwierdzić, że NPT jest prawomocny i ugruntować umowy, traktaty i agencje, które stanowią obecny system rozprzestrzeniania broni jądrowej i rozbrojenia;

C. mając na uwadze, że UE zobowiązała się zastosować wszelkie będące w jej zasięgu instrumenty, aby zapobiegać programom rozprzestrzeniania broni jądrowej, przerywać i, w miarę możliwości, likwidować te programy, które stanowią powód do niepokoju na poziomie ogólnoświatowym, co jasno wyrażono w strategii UE na rzecz przeciwdziałania rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia, którą Rada Europejska przyjęła w dniu 12 grudnia 2003 r.;

D. mając na uwadze, że od roku 2003 r. powszechne stało się wprowadzanie „klauzul o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej” do umów zawieranych pomiędzy UE a państwami trzecimi;

E.  mając na uwadze, że w rozdziale IV dokumentu końcowego konferencji przeglądowej NPT z 2010 r. wezwano wszystkie państwa regionu do podjęcia niezbędnych kroków oraz środków zmierzających do budowania zaufania, aby przyczynić się do realizacji celów zawartych w rezolucji z 1995 r. w sprawie Bliskiego Wschodu; mając na uwadze, że w tym dokumencie wezwano strony również do zorganizowania w 2012 r. konferencji, w której udział wzięłyby wszystkie państwa Bliskiego Wschodu, a która dotyczyłaby utworzenia z Bliskiego Wschodu strefy wolnej od broni masowego rażenia;

F.  mając na uwadze, że w rozdziale IV dokumentu końcowego konferencji przeglądowej NPT z 2010 r. wezwano sekretarza generalnego ONZ oraz wnioskodawców rezolucji z 1995 r. do mianowania mediatora, którego mandat polegałby na wspieraniu stosowania rezolucji z 1995 r., oraz do rozpoczęcia przygotowań do zwołania konferencji w 2012 r.; mając na uwadze, że finlandzki podsekretarz stanu Jaakko Laajava został mianowany mediatorem oraz że konferencję w 2012 r. postanowiono zorganizować w Finlandii;

G. mając na uwadze, że w dniu 24 listopada 2012 r. sekretarz generalny ONZ Ban Ki-moon oświadczył, że konferencja może odbyć się w 2013 r.;

1.  wyraża głębokie ubolewanie z powodu przełożenia przewidzianej na 2012 r. konferencji w sprawie utworzenia z Bliskiego Wschodu strefy wolnej od broni jądrowej i wszelkich innych rodzajów broni masowego rażenia;

2.  wzywa sekretarza generalnego ONZ, mediatora z ramienia ONZ, wnioskodawców rezolucji z 1995 r. w sprawie Bliskiego Wschodu, wysoką przedstawiciel UE oraz państwa członkowskie UE, aby upewnili się, że przewidziana na 2012 r. konferencja odbędzie się najpóźniej w 2013 r.;

3.  przypomina wszystkim zainteresowanym stronom, że sprawa jest pilna, mając na uwadze konflikt dotyczący irańskiego programu jądrowego i negocjacje w tej sprawie oraz wojnę domową w Syrii; przypomina, że rząd Syrii nadal kontroluje jeden z najpotężniejszych i najbardziej niebezpiecznych na świecie arsenałów broni chemicznej;

4.  wzywa do podjęcia nowej inicjatywy budowania zaufania na szczeblu regionalnym, opartej na przykładzie procesu helsińskiego, aby zrealizować długoterminowy cel, jakim jest Bliski Wschód bez konfliktów zbrojnych;

5.  wzywa do utworzenia stref wolnych od broni jądrowej, co byłoby obiecującym pierwszym krokiem na drodze do świata wolnego od broni jądrowej;

6.  z wielkim zadowoleniem przyjmuje pięć regionalnych stref wolnych od broni jądrowej, jakie utworzono w Ameryce Łacińskiej i na Karaibach, na południowym Pacyfiku, w Azji Południowo-Wschodniej, w Azji Środkowej i Afryce; wzywa państwa członkowskie, Stany Zjednoczone i Rosję, aby poszły za tym przykładem i utworzyły europejską strefę wolną od broni masowego rażenia; wzywa rządy Francji i Wielkiej Brytanii, aby wyzbyły się broni jądrowej; apeluje do rządu Stanów Zjednoczonych, aby wycofał taktyczną broń jądrową z Europy, a do rządu Federacji Rosyjskiej, aby wycofał broń jądrową z zachodniej części swojego terytorium;

7.  wzywa wszystkie zainteresowane strony, aby poczyniły postępy w realizacji celu, jakim jest pełne rozbrojenie jądrowe w oparciu międzynarodowy traktat w celu stopniowej eliminacji broni jądrowej na całym świecie, i ponownie wyraża sprzeciw wobec stosowania energii jądrowej do celów zarówno wojskowych, jak i cywilnych, ze względu na nieodłącznie związane z tym ryzyko dwoistego wykorzystania;

8.  wzywa wszystkie strony do przeglądu swoich doktryn wojskowych , aby zrezygnować z możliwości pierwszego uderzenia;

9.  w związku z tym wzywa wiceprzewodniczącą Komisji/wysoką przedstawiciel, Radę oraz Komisję do dołożenia wszelkich starań, aby podnieść świadomość Europejczyków w zakresie nierozprzestrzeniania broni jądrowej, we współpracy ze wszystkimi stronami i podmiotami niepaństwowymi działającymi na rzecz świata wolnego od broni jądrowej, ze szczególnym uwzględnieniem sieci parlamentarzystów na rzecz nierozprzestrzeniania broni jądrowej i rozbrojenia, sieci „Burmistrzowie dla Pokoju” oraz sieci gmin miejskich wolnych od broni jądrowej;

10. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, Radzie, Komisji, sekretarzowi generalnemu ONZ, mediatorowi oraz rządom i parlamentom państw regionu Bliskiego Wschodu.