Dokument z posiedzenia
6.3.2013 B7‑0126/2013
PROJEKT REZOLUCJI
złożony w następstwie oświadczeń Rady i Komisji
zgodnie z art. 110 ust. 2 Regulaminu
w sprawie wieloletnich ram finansowych i zasobów własnych
Richard Ashworth
w imieniu grupy ECR
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie wieloletnich ram finansowych i zasobów własnych
Parlament Europejski,
– uwzględniając art. 295, 310, 311, 312 i 317 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),
– uwzględniając art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) oraz Protokół nr 1 do Traktatu z Lizbony,
– uwzględniając porozumienie polityczne osiągnięte przy okazji konkluzji Rady Europejskiej z dni 7-8 lutego br.,
– uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu PE,
A. mając na uwadze, że zgodnie z art. 312 ust. 2 TFUE Rada, stanowiąc zgodnie ze specjalną procedurą ustawodawczą, przyjmuje rozporządzenie określające wieloletnie ramy finansowe (WRF), stanowiąc jednomyślnie po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego;
B. mając na uwadze, że zgodnie z art. 310 ust. 1 TFUE wszystkie dochody i wydatki Unii muszą być wpisane do budżetu;
C. mając na uwadze, że zgodnie z art. 295 TFUE Parlamentu Europejski, Rada i Komisja konsultują się wzajemnie oraz za wspólnym porozumieniem ustalają warunki współpracy, i mając na uwadze, że w tym celu powinny one zawrzeć porozumienie międzyinstytucjonalne, aby usprawnić roczną procedurę budżetową i współpracę pomiędzy instytucjami w sprawach budżetowych;
D. mając na uwadze, że art. 312 ust. 5 TFUE wzywa Parlament Europejski, Radę i Komisję do podjęcia wszelkich środków niezbędnych do ułatwienia przyjęcia ram finansowych;
E. mając na uwadze, że zgodnie z art. 311 TFUE Unia musi pozyskiwać środki niezbędne do osiągnięcia swoich celów i należytego prowadzenia swoich polityk, a jej budżet ma być finansowany w całości z zasobów własnych; mając na uwadze, że Rada zobowiązana jest skonsultować się z Parlamentem przed przyjęciem nowej decyzji w sprawie reformy zasobów własnych, a ponadto musi uzyskać zgodę Parlamentu przed przyjęciem rozporządzenia w sprawie środków wdrażania systemu zasobów własnych;
F. mając na uwadze, że konieczne jest, by UE dysponowała zarówno budżetem, jak i procedurą budżetową w pełni odzwierciedlającymi przejrzystą i demokratyczną istotę parlamentarnego procesu decyzyjnego i procesu kontroli, w oparciu o poszanowanie zasad jedności i uniwersalności, które wymagają, aby ogół dochodów i wydatków był rejestrowany w całości, bez wzajemnych dostosowań;
KONTEKST
1. w pełni zdaje sobie sprawę z tego, że negocjacje nad WRF na lata 2014-2020 przebiegają w bardzo trudnym kontekście gospodarczym, w którym państwa członkowskie podejmują znaczne i nieprzerwane wysiłki zmierzające do wprowadzenia korekt budżetowych do swych budżetów narodowych;
2. przypomina, że UE potrzeba nowoczesnego budżetu i zorientowanych na przyszłość inwestycji, zarówno na poziomie państw członkowskich, jak i na szczeblu UE; pomijając bieżące wysiłki w zakresie inwestycji zwraca uwagę na długoterminowe znaczenie podejścia dwutorowego w ramach konsolidacji fiskalnej, sprzyjającego wzrostowi gospodarczemu, łączącego ograniczenie deficytu i zadłużenia publicznego ze wspieraniem takich inwestycji;
3. zwraca uwagę, że w kontekście obecnych ograniczeń budżetowych niezwykle ważne jest zdobycie pełnego poparcia ze strony obywateli UE; podkreśla, że wyzwaniem dla Unii Europejskiej będzie nie to, by wydawać więcej, lecz by wydawać efektywniej, wychodząc naprzeciw prawdziwym potrzebom;
INFORMACJE OGÓLNE
Pułapy
4. akceptuje porozumienie polityczne w sprawie ogólnych pułapów WRF, osiągnięte na szczycie Rady Europejskiej w dniach 7-8 lutego br., które odzwierciedla pragmatyczną i realistyczną reakcję na trudne warunki budżetowe i gospodarcze we wszystkich państwach członkowskich;
5. uznaje, że pułapy WRF stanowią tylko jeden aspekt przyszłego planowania wydatków i że wydajne i skuteczne wydatki są równie ważne, jeśli nie ważniejsze; przypomina ponadto, że wszystkie wydatki UE muszą być ukierunkowane na te regiony i państwa członkowskie, które najbardziej ich potrzebują, zgodnie z zasadą równości i solidarności między nowymi i starymi państwami członkowskimi;
Jednolitość budżetu
6. z zadowoleniem przyjmuje żądania Rady Europejskiej, by wszystkie pozycje wydatków, z wyjątkiem niektórych instrumentów elastyczności, pozostawić w obrębie WRF na poziomie niższym od zatwierdzonych pułapów środków; zwraca uwagę, że to rozwiązanie gwarantuje przewidywalność, przejrzystość i jedność finansowania w ramach WRF;
Lepsze wydatkowanie zasobów
7. ponownie zwraca uwagę, że osiągnięcie europejskiej wartości dodatnej i zapewnienie należytego gospodarowania środkami finansowymi – skuteczności, wydajności, oszczędności – powinny, jeszcze bardziej niż kiedykolwiek dotąd, stać się zasadami przewodnimi budżetu UE, przy jednoczesnym poszanowaniu zasady subsydiarności, określonej w art. 5 TUE i zawartej w Protokole nr 1 do Traktatu z Lizbony w sprawie roli parlamentów narodowych w Unii Europejskiej;
8. domaga się, aby zgodnie z art. 310 ust. 5 i art. 317 TFUE państwa członkowskie realizowały budżet zgodnie z zasadą należytego gospodarowania środkami finansowymi; przypomina państwom członkowskim o ich zobowiązaniu prawnym zapewnienia, by środki wprowadzone do budżetu wykorzystywane były zgodnie z tą zasadą, i o tym, że państwa członkowskie muszą ponieść swą część odpowiedzialności za rozwiązanie coraz bardziej palącego problemu niedociągnięć, na jakie zwrócił uwagę Trybunał Obarchunkowy;
Zobowiązania pozostające do spłaty (z fr. RAL)
9. jest zaniepokojony rosnącym poziomem RAL i jednocześnie przyznaje, że skala tych zobowiązań, w przypadku przeniesienia ich do kolejnych WRF, stanie się źródłem poważnych niepewności dotyczących poziomów płatności funduszy strukturalnych, w szczególności dla 2014 i 2015 roku, co do których jest prawdopodobne, że duża część RAL zostanie zapłacona z zastosowaniem zasady N+2;
10. podkreśla, że państwa członkowskie potrzebują zabezpieczeń, jeśli chodzi o poziomy płatności w ramach funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności zaplanowane na następne WRF, tak aby móc przewidzieć faktyczne poziomy wkładu na każdy rok, jak i aby zaplanować przyswojenie wpływów;
11. wzywa Komisję do uściślenia pełnej struktury RAL i do ocenienia, czy aktualne spiętrzenie RAL w pierwszym rzędzie wynika z kryzysu gospodarczego, czy może wskazuje na jakieś szerzej zakrojone problemy strukturalne; apeluje o efektywniejsze zarządzanie budżetem, by poziom RAL został sprowadzony do bardziej zrównoważonej skali;
SZCZEGÓLNE WZGLĘDY
Czas stosowania
12. odnotowuje konkluzję Rady Europejskiej, że nowe WRF potrwają siedem lat; ponownie wyraża swe stanowisko, że bardziej pożądane byłoby, gdyby ramy te obejmowały okres nie dłuższy niż pięć lat;
13. nalega zatem, by przyszłe ramy – rozpoczynające się w 2020 roku – obejmowały najwyżej pięć lat, co umożliwi większą elastyczność i lepszą zdolność reagowania na zmienne warunki gospodarcze i budżetowe w stale zmieniającym się globalnym środowisku, jak również skorelowanie okresu WRF z kadencjami instytucji, co tym samym poprawi demokratyczną rozliczalność i odpowiedzialność;
Przegląd śródokresowy
14. z zadowoleniem przyjmuje ustęp 11 konkluzji Rady Europejskiej i nalega, by każde WRF uzgodnione z Parlamentem zawierały prawnie wiążącą klauzulę przeglądową, która umożliwia przeprowadzenie strategicznej analizy i ponowne rozpatrzenie priorytetów w zakresie wydatków w ramach już zatwierdzonych poziomów pułapów, co również pozwoli budżetowi UE na efektywniejsze reagowanie na zmieniające się okoliczności; zwraca uwagę, że zapewniłoby to możliwość ocenienia przez nowo wybrany Parlament i nową Komisję tych priorytetów na okres ich kadencji; sugeruje następujący harmonogram tego strategicznego przeglądu:
· po wyborach do Parlamentu Europejskiego, a następnie konsultacjach z państwami członkowskimi i nowym składem Parlamentu, jednak nie później niż do czerwca 2015 r., Komisja powinna przedstawić strategiczny przegląd środków przeznaczonych na finansowanie każdego z proponowanych instrumentów, programów i funduszy, a jeśli to konieczne, załączyć do niego odpowiednie wnioski;
· w następstwie procedur wewnętrznych i zgodnie z odpowiednimi przepisami Traktatu Rada i Parlament powinny osiągnąć wspólne stanowisko w sprawie każdego z wniosków Komisji najpóźniej do 30 marca 2016 r.;
· strategiczny przegląd na lata 2017-2020 powinien zacząć obowiązywać pod warunkiem zatwierdzenia go zarówno przez Parlament, jak i przez Radę;
Konieczność przyjęcia bardziej elastycznych WRF
15. wobec stanu środowiska makroekonomicznego i wyzwań, jakie stawia szybko zmieniający się świat gospodarki, uważa, że mniejszy budżet domaga się większej elastyczności zarówno w poprzek działów, jak i pomiędzy latami budżetowymi;
16. wskazuje, że będzie skłonny wydać swoją zgodę dopiero wtedy, gdy otrzyma wystarczające gwarancje co do odpowiednio elastycznej struktury budżetowej, która umożliwi Unii rozwiązanie we właściwy sposób problemu zmieniających się okoliczności i priorytetów przy jednoczesnym poszanowaniu już zatwierdzonych pułapów;
Zasoby własne
17. przyjmuje do wiadomości jednogłośne porozumienie Rady, zgodnie z uprawnieniami wynikającymi z Traktatu, w sprawie strony dochodów budżetu; zauważa w tym względzie, że w sprawie rozporządzenia Rady zawierającego przepisy dotyczące systemu zasobów własnych Parlament nie ma co prawda uprawnień idących dalej niż procedura konsultacji, jednak zgodnie z art. 311 TFUE musi on wydać zgodę na przyjęcie rozporządzenia Rady w sprawie środków wykonawczych;
18. stanowczo zobowiązuje się do znalezienia w tej dziedzinie szybkiego porozumienia z Radą zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Traktatu;
NEGOCJACJE MIĘDZYINSTYTUCJONALNE
19. przypomina, że zgodnie z art. 312 ust. 2 TFUE Rada stanowiąc zgodnie ze specjalną procedurą ustawodawczą, przyjmuje rozporządzenie określające WRF, stanowiąc jednomyślnie po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego, który stanowi większością głosów wchodzących w jego skład członków; w związku z tym wzywa instytucje do znalezienia wzajemnie korzystnego sposobu postępowania, by uniknąć potencjalnie groźnego, a zbędnego kryzysu budżetowego; zwraca uwagę w tym względzie na znaczenie przestrzegania art. 312 ust. 5 TFUE, który nakłada na instytucję obowiązek „[podjęcia wszelkich środków niezbędnych] do ułatwienia (...) przyjęcia” WRF;
20. podkreśla, że rozporządzenie w sprawie WRF zostanie po raz pierwszy przyjęte na podstawie nowych postanowień Traktatu z Lizbony, które zawierają nowe uzgodnienia dotyczące współpracy między instytucjami, łączące skuteczne podejmowanie decyzji i poszanowanie ich odnośnych uprawnień określonych w TFUE;
21. wyraża chęć przystąpienia do istotnych negocjacji z Radą zgodnie z art. 312 ust. 2 TFUE, z myślą o wydaniu zgody i szybkim przyjęciu zarówno rozporządzenia w sprawie WRF, jak i porozumienia międzyinstytucjonalnego, które zapewnia stabilną i przewidywalną podstawę prawną dla sektorowych programów w zakresie wydatków;
22. podkreśla, że obecne negocjacje między Radą a Parlamentem w sprawie wniosków ustawodawczych dotyczących programów wieloletnich przebiegają w ramach zwykłej procedury ustawodawczej; zobowiązuje wyspecjalizowaną komisję do rozpoczęcia negocjacji z odpowiadającymi jej strukturami w Radzie;
23. podkreśla, że niepowodzenie w ustaleniu WRF podważyłoby fundamentalną logikę średniookresowego programowania, które dąży do zapewnienia stabilnych ram prawnych i budżetowych dla dużych programów, których wdrożenie przebiegać będzie na przestrzeni kilku lat; zwraca uwagę, że taka ewentualność nie leży w interesie żadnej z instytucji, ani – co ważniejsze – beneficjentów programów UE w państwach członkowskich;
24. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie Europejskiej, Radzie, Komisji, parlamentom narodowym i rządom państw członkowskich oraz innym zainteresowanym instytucjom i organom.