Dokument z posiedzenia
11.6.2013 B7‑0305/2013
PROJEKT REZOLUCJI
złożony w następstwie oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji/ wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa
zgodnie z art. 110 ust. 2 Regulaminu
w sprawie sytuacji w Turcji
( 2013/2664(RSP) )
Niki Tzavela, Nikolaos Salavrakos, Fiorello Provera, Lorenzo Fontana, Rolandas Paksas
w imieniu grupy EFD
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie sytuacji w Turcji
( 2013/2664(RSP) )
Parlament Europejski,
– uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje, w szczególności z dnia 18 kwietnia 2013 r. w sprawie sprawozdania dotyczącego postępów Turcji w 2012 r.[1],
– uwzględniając ramy negocjacyjne przyjęte dla Turcji w dniu 3 października 2005 r.,
– uwzględniając decyzję Rady 2008/157/WE z dnia 18 lutego 2008 r. w sprawie zasad, priorytetów i warunków ujętych w partnerstwie dla członkostwa zawartym z Republiką Turcji[2] („partnerstwo dla członkostwa”), jak również wcześniejsze decyzje Rady w sprawie partnerstwa dla członkostwa z 2001, 2003 i 2006 r.,
– uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,
A. mając na uwadze, że do poniedziałku 3 czerwca 2013 r. w ponad 60 spośród 81 tureckich prowincji odnotowano różne formy protestu;
B. mając na uwadze, że Turcja jest krajem kandydującym do przystąpienia do UE, ważnym sojusznikiem i członkiem NATO;
C. mając na uwadze, że kryteria kopenhaskie dotyczące przystąpienia do UE zobowiązują kraje kandydujące do przestrzegania zasad i podstaw demokracji, praw człowieka i praworządności;
D. mając na uwadze, że wolność zgromadzeń, wolność wypowiedzi (w tym za pośrednictwem mediów społecznościowych zarówno w internecie, jak i poza nim) oraz wolność prasy są podstawowymi zasadami UE;
E. mając na uwadze, że wydaje się, iż projekt zabudowy parku Gezi był raczej katalizatorem niż przyczyną protestów;
F. mając na uwadze, że według różnych relacji w całym kraju aresztowano ponad 3 tys. demonstrantów, w tym 1,5 tys. młodych ludzi;
G. mając na uwadze, że cztery osoby poniosły śmierć;
H. mając na uwadze, że większość demonstrantów to zwykli obywatele, którzy często zostają włączeni w protesty za pośrednictwem sieci mediów społecznościowych; mając na uwadze, że wielu z nich pracuje na stałe jako bankierzy, prawnicy, naukowcy oraz w innych gałęziach sektora prywatnego; ponadto mając na uwadze, że wśród demonstrantów jest szczególnie dużo kobiet;
1. wyraża głębokie zaniepokojenie w świetle dowodów na brutalność policji i potępia nadmierne użycie siły wobec demonstrantów przez policję turecką;
2. wzywa władze tureckie, by pociągnęły do odpowiedzialności osoby stojące za nadmiernym i nieproporcjonalnym użyciem siły oraz by zapewniły ofiarom rekompensaty;
3. wzywa do szczegółowego zbadania zaistniałych incydentów oraz do pełnej powściągliwości ze strony sił policyjnych;
4. apeluje do władz tureckich o rezygnację z akcji policji w czasie pokojowych demonstracji i zgromadzeń oraz do wykorzystywania jej jedynie w celu ochrony mienia w przypadku aktów wandalizmu i rabunku;
5. wyraża głębokie ubolewanie z powodu faktu, że stacje tureckie nie zapewniły odpowiedniego relacjonowania rozwoju wydarzeń w Turcji; zachęca do jak najszerszego informowania o ostatnich wydarzeniach w głównych tureckich stacjach telewizyjnych;
6. odnotowuje wypowiedź prezydenta Republiki Turcji, który stwierdził, że w demokracji nie chodzi tylko o wygranie wyborów, lecz o zapewnienie ludziom wolności wypowiedzi; apeluje do prezydenta, by nadal odgrywał rolę mediatora pomiędzy społeczeństwem a rządem tureckim;
7. wzywa rząd turecki do podjęcia rozmów z głównym nurtem demonstrantów i do umożliwienia im wyrażenia opinii; podkreśla, że premier Turcji mógłby ogłosić bardziej integracyjny proces podejmowania przyszłych decyzji dotyczących takich przestrzeni publicznych jak park Gezi i innych terenów o znaczeniu narodowym;
8. wzywa władze tureckie do ogłoszenia, że pokojowe demonstracje mogą się odbywać na placu Taksim;
9. wyraża głębokie ubolewanie, że kryzys w Syrii powoduje efekt domina, wywierając wpływ na wewnętrzną sytuację w Turcji; odnotowuje z zaniepokojeniem, że ekstremiści sunniccy przekraczają nieustannie granicę między Turcją a Syrią i że dyskryminacja społeczności alewickich w Turcji nasila się w alarmującym tempie;
10. zauważa, że należy wykorzystać obecny kryzys jako punkt wyjścia do wznowienia znajdującego się w impasie procesu reform w Turcji;
11. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wysokiej przedstawiciel Unii ds. zagranicznych i polityki bezpieczeństwa/ wiceprzewodniczącej Komisji, sekretarzowi generalnemu Rady Europy, przewodniczącemu Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz rządowi i parlamentowi Republiki Turcji.