Dokument z posiedzenia

 

26.6.2013                                                                                                                B7‑0327/2013

PROJEKT REZOLUCJI

złożony w następstwie pytania wymagającego odpowiedzi ustnej B7‑0210/2013

zgodnie z art. 115 ust. 5 Regulaminu

w sprawie podwyżki norweskich ceł na produkty rolne

( 2013/2547(RSP) )

Vital Moreira, Christofer Fjellner

w imieniu Komisji Handlu Międzynarodowego

 

B7‑0327/2013

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie podwyżki norweskich ceł na produkty rolne

( 2013/2547(RSP) )

Parlament Europejski,

–   uwzględniając art. 19 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (porozumienie EOG),

–   uwzględniając Porozumienie w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Norwegii dotyczące dodatkowych preferencji w handlu produktami rolnymi na podstawie art. 19 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (umowa dwustronna)[1],

–   uwzględniając rezolucję ustawodawczą z 13 września 2011 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Norwegii dotyczącego dodatkowych preferencji w handlu produktami rolnymi na podstawie art. 19 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym[2],

–   uwzględniając pismo z dnia 9 marca 2011 r. od norweskiego ministra handlu i przemysłu do komisarza ds. rynku wewnętrznego i usług w sprawie Aktu o jednolitym rynku,

–   uwzględniając konkluzje z 38. posiedzenia Rady EOG z dnia 26 listopada 2012 r.,

–   uwzględniając pytanie do Komisji w sprawie „znacznej podwyżki norweskich ceł na produkty rolne” ( O-000048/2013 – B7 0210/2013),

–   uwzględniając art. 115 ust. 5 oraz art. 110 ust. 2 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że zgodnie z art. 19 porozumienia EOG „umawiające się strony zobowiązują się do dalszych wysiłków nad osiągnięciem stopniowej liberalizacji handlu produktami rolnymi”;

B.  mając na uwadze, że porozumienie EOG zapewnia podstawę dla równego dostępu Norwegii do rynku wewnętrznego oraz że strony porozumienia uznały porozumienie za korzystne dla obu stron;

C. mając na uwadze, że zasadniczo stosunki gospodarcze i polityczne między UE i Norwegią są doskonałe; mając na uwadze, że pojawiające się różnice między partnerami powinny być rozstrzygane w drodze dialogu;

D. mając na uwadze, że porozumienie dwustronne pozostające w mocy od stycznia 2012 r. odnowiło preferencyjne, wzajemne i korzystne dla obu stron ramy prawne dotyczące preferencji dla handlu produktami rolnymi, m.in. mięsem i produktami mlecznymi;

E.  mając na uwadze, że w drodze takiego porozumienia UE i Królestwo Norwegii rozszerzyły zakres wzajemnej liberalizacji handlu produktami rolnymi, przyznając bezcłowy dostęp, ustanawiając kontyngenty taryfowe i obniżając należności przywozowe dla szerokiej gamy produktów rolnych;

F.  mając na uwadze, że od 1 stycznia 2013 r. europejscy eksporterzy niektórych serów, jagnięciny i wołowiny borykają się na rynku norweskim z należnościami ad valorem w wysokości 277%, 429% i 344%; mając na uwadze, że przed tym środkiem nałożono na kwiaty hydrangea (hortensje) nowe opłaty przywozowe w wysokości 72%;

G. mając na uwadze, że te środki – mimo że dopuszczalne w norweskim harmonogramie Światowej Organizacji Handlu – sprzeciwiają się literze i duchowi umowy dwustronnej, zwłaszcza jej art. 10, który stwierdza, że „strony będą podejmowały działania dla zapewnienia, że przyznawane wzajemnie korzyści nie zostaną naruszone przez inne ograniczające środki przywozowe”;

H. mając na uwadze, że wzrost gospodarczy, zatrudnienie i stopa inflacji nie sygnalizują żadnego negatywnego wpływu światowego kryzysu gospodarczego i finansowego na gospodarkę norweską;

1.  ubolewa nad niedawnymi środkami nałożonymi przez rząd norweski, które uznaje za protekcjonistyczne i ograniczające handel, co wyraźnie narusza literę i ducha umowy dwustronnej;

2.  podkreśla, że rząd Norwegii zaproponował te środki, nie skonsultowawszy ich wcześniej z partnerami z UE, co byłoby właściwe przy bliskich stosunkach dwustronnych istniejących między UE i Norwegią;

3.  kwestionuje ekonomiczną logikę stojącą za tymi środkami, które w konsekwencji mogą ograniczyć handel, co zaszkodzi wszystkim zainteresowanym stronom, a zwłaszcza norweskim konsumentom, a w dalszej perspektywie także norweskim rolnikom; wzywa Komisję, by oceniła potencjalne negatywne skutki zwiększenia taryf dla unijnych eksporterów i rolników;

4.  wzywa rząd i parlament Norwegii do wycofania tych środków;

5.  wzywa rząd norweski i Komisję, by odnotowały ostatnie ambitne działania Islandii na rzecz liberalizacji handlu produktami rolnymi z Unią; nalega na rząd norweski, by poszedł za jej przykładem;

6.  wzywa rząd Norwegii, by zaakceptował zmianę protokołu 3 do porozumienia EOG, który dotyczy handlu przetworzonymi produktami rolnymi, aby ocenić, czy cła na ww. produkty można uznać za sprawiedliwe i uzasadnione;

7.  wzywa Komisję, by natychmiast podjęła negocjacje z władzami norweskimi, żeby opracować wzajemnie zadowalające rozwiązanie w kwestii importu/eksportu produktów rolnych;

8.  zwraca się do Komisji, by określiła, jakie działania zamierza podjąć, w razie gdyby Norwegia odmówiła uchylenia swojej decyzji, w szczególności w odniesieniu do ochrony miejsc pracy i produkcji unijnego rolnictwa, gdyby zaistniały potrzeby w tym względzie;

9.  wzywa Komisję, by w razie braku współpracy rozważyła możliwość zaproponowania dalszych działań w celu wycofania przedmiotowych środków;

10. przypomina o dużym zaangażowaniu Norwegii na rzecz rynku wewnętrznego, zwłaszcza w ramach niedawnych inicjatyw, takich jak Akt o jednolitym rynku I i II; podkreśla, że norweski rząd sam przyznał, że skuteczny jednolity rynek jest podstawą przyszłego wzrostu i zatrudnienia oraz że obecny kryzys nie powinien być wykorzystywany jako pretekst do powrotu do protekcjonizmu i prowadzenia działań zakłócających handel;

11. wyraża nadzieję, że Norwegia pozostanie integralnym elementem rynku wewnętrznego i nie zastosuje dalszych dezintegrujących i jednostronnych środków;

12. zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Komisji, Radzie, rządowi i parlamentowi Norwegii oraz instytucjom Europejskiego Obszaru Gospodarczego.

[1] Dz.U. L 327 z 9.12.2011, s. 1.
[2] Dz.U. C 51 E z 22.02.13, s. 168.