Dokument z posiedzenia
26.6.2013 B7‑0327/2013
PROJEKT REZOLUCJI
złożony w następstwie pytania wymagającego odpowiedzi ustnej B7‑0210/2013
zgodnie z art. 115 ust. 5 Regulaminu
w sprawie podwyżki norweskich ceł na produkty rolne
( 2013/2547(RSP) )
Vital Moreira, Christofer Fjellner
w imieniu Komisji Handlu Międzynarodowego
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie podwyżki norweskich ceł na produkty rolne
( 2013/2547(RSP) )
Parlament Europejski,
– uwzględniając art. 19 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (porozumienie EOG),
– uwzględniając Porozumienie w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Norwegii dotyczące dodatkowych preferencji w handlu produktami rolnymi na podstawie art. 19 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (umowa dwustronna)[1],
– uwzględniając rezolucję ustawodawczą z 13 września 2011 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Norwegii dotyczącego dodatkowych preferencji w handlu produktami rolnymi na podstawie art. 19 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym[2],
– uwzględniając pismo z dnia 9 marca 2011 r. od norweskiego ministra handlu i przemysłu do komisarza ds. rynku wewnętrznego i usług w sprawie Aktu o jednolitym rynku,
– uwzględniając konkluzje z 38. posiedzenia Rady EOG z dnia 26 listopada 2012 r.,
– uwzględniając pytanie do Komisji w sprawie „znacznej podwyżki norweskich ceł na produkty rolne” ( O-000048/2013 – B7 0210/2013),
– uwzględniając art. 115 ust. 5 oraz art. 110 ust. 2 Regulaminu,
A. mając na uwadze, że zgodnie z art. 19 porozumienia EOG „umawiające się strony zobowiązują się do dalszych wysiłków nad osiągnięciem stopniowej liberalizacji handlu produktami rolnymi”;
B. mając na uwadze, że porozumienie EOG zapewnia podstawę dla równego dostępu Norwegii do rynku wewnętrznego oraz że strony porozumienia uznały porozumienie za korzystne dla obu stron;
C. mając na uwadze, że zasadniczo stosunki gospodarcze i polityczne między UE i Norwegią są doskonałe; mając na uwadze, że pojawiające się różnice między partnerami powinny być rozstrzygane w drodze dialogu;
D. mając na uwadze, że porozumienie dwustronne pozostające w mocy od stycznia 2012 r. odnowiło preferencyjne, wzajemne i korzystne dla obu stron ramy prawne dotyczące preferencji dla handlu produktami rolnymi, m.in. mięsem i produktami mlecznymi;
E. mając na uwadze, że w drodze takiego porozumienia UE i Królestwo Norwegii rozszerzyły zakres wzajemnej liberalizacji handlu produktami rolnymi, przyznając bezcłowy dostęp, ustanawiając kontyngenty taryfowe i obniżając należności przywozowe dla szerokiej gamy produktów rolnych;
F. mając na uwadze, że od 1 stycznia 2013 r. europejscy eksporterzy niektórych serów, jagnięciny i wołowiny borykają się na rynku norweskim z należnościami ad valorem w wysokości 277%, 429% i 344%; mając na uwadze, że przed tym środkiem nałożono na kwiaty hydrangea (hortensje) nowe opłaty przywozowe w wysokości 72%;
G. mając na uwadze, że te środki – mimo że dopuszczalne w norweskim harmonogramie Światowej Organizacji Handlu – sprzeciwiają się literze i duchowi umowy dwustronnej, zwłaszcza jej art. 10, który stwierdza, że „strony będą podejmowały działania dla zapewnienia, że przyznawane wzajemnie korzyści nie zostaną naruszone przez inne ograniczające środki przywozowe”;
H. mając na uwadze, że wzrost gospodarczy, zatrudnienie i stopa inflacji nie sygnalizują żadnego negatywnego wpływu światowego kryzysu gospodarczego i finansowego na gospodarkę norweską;
1. ubolewa nad niedawnymi środkami nałożonymi przez rząd norweski, które uznaje za protekcjonistyczne i ograniczające handel, co wyraźnie narusza literę i ducha umowy dwustronnej;
2. podkreśla, że rząd Norwegii zaproponował te środki, nie skonsultowawszy ich wcześniej z partnerami z UE, co byłoby właściwe przy bliskich stosunkach dwustronnych istniejących między UE i Norwegią;
3. kwestionuje ekonomiczną logikę stojącą za tymi środkami, które w konsekwencji mogą ograniczyć handel, co zaszkodzi wszystkim zainteresowanym stronom, a zwłaszcza norweskim konsumentom, a w dalszej perspektywie także norweskim rolnikom; wzywa Komisję, by oceniła potencjalne negatywne skutki zwiększenia taryf dla unijnych eksporterów i rolników;
4. wzywa rząd i parlament Norwegii do wycofania tych środków;
5. wzywa rząd norweski i Komisję, by odnotowały ostatnie ambitne działania Islandii na rzecz liberalizacji handlu produktami rolnymi z Unią; nalega na rząd norweski, by poszedł za jej przykładem;
6. wzywa rząd Norwegii, by zaakceptował zmianę protokołu 3 do porozumienia EOG, który dotyczy handlu przetworzonymi produktami rolnymi, aby ocenić, czy cła na ww. produkty można uznać za sprawiedliwe i uzasadnione;
7. wzywa Komisję, by natychmiast podjęła negocjacje z władzami norweskimi, żeby opracować wzajemnie zadowalające rozwiązanie w kwestii importu/eksportu produktów rolnych;
8. zwraca się do Komisji, by określiła, jakie działania zamierza podjąć, w razie gdyby Norwegia odmówiła uchylenia swojej decyzji, w szczególności w odniesieniu do ochrony miejsc pracy i produkcji unijnego rolnictwa, gdyby zaistniały potrzeby w tym względzie;
9. wzywa Komisję, by w razie braku współpracy rozważyła możliwość zaproponowania dalszych działań w celu wycofania przedmiotowych środków;
10. przypomina o dużym zaangażowaniu Norwegii na rzecz rynku wewnętrznego, zwłaszcza w ramach niedawnych inicjatyw, takich jak Akt o jednolitym rynku I i II; podkreśla, że norweski rząd sam przyznał, że skuteczny jednolity rynek jest podstawą przyszłego wzrostu i zatrudnienia oraz że obecny kryzys nie powinien być wykorzystywany jako pretekst do powrotu do protekcjonizmu i prowadzenia działań zakłócających handel;
11. wyraża nadzieję, że Norwegia pozostanie integralnym elementem rynku wewnętrznego i nie zastosuje dalszych dezintegrujących i jednostronnych środków;
12. zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Komisji, Radzie, rządowi i parlamentowi Norwegii oraz instytucjom Europejskiego Obszaru Gospodarczego.