Dokument z posiedzenia

 

4.9.2013                                                                                                                  B7‑0378/2013

PROJEKT REZOLUCJI

złożony w odpowiedzi na pytania wymagające odpowiedzi ustnej B7–0215/2013 i B7–0216/2013

zgodnie z art. 115 ust. 5 Regulaminu

w sprawie rzekomego transportu i nielegalnego przetrzymywania więźniów w krajach europejskich przez CIA

( 2013/2702(RSP) )

Rebecca Harms, Daniel Cohn-Bendit, Hélène Flautre

w imieniu grupy Verts/ALE

 

B7‑0378/2013

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie rzekomego transportu i nielegalnego przetrzymywania więźniów w krajach europejskich przez CIA

( 2013/2702(RSP) )

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z dnia 13 grudnia 2012 r., w którym Trybunał skazuje byłą jugosłowiańską republikę Macedonii (FYROM) za bardzo poważne naruszenia Europejskiej Konwencji Praw Człowieka (art. 3, 5, 8 i 13) podczas wydawania w trybie nadzwyczajnym Khaleda El-Masriego,

–   uwzględniając następujące sprawy toczące się przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka: Al-Nashiri przeciwko Polsce, Abu Zubaydah przeciwko Litwie, Abu Zubaydah przeciwko Polsce i Nasr i Ghali przeciwko Włochom; uwzględniając skargę złożoną przez al Nashiriego przeciwko Rumunii w sierpniu 2012 r. oraz skargę złożoną przez Human Rights Monitoring Institute oraz Open Society Justice Initiative przeciwko Litwie w grudniu 2012 r. na naruszenie ich prawa do informacji i prawa do skutecznego środka odwoławczego,

–   uwzględniając orzeczenie włoskiego Sądu Najwyższego z września 2012 r. podtrzymujące wyrok skazujący 23 obywateli Stanów Zjednoczonych w związku z uprowadzeniem w 2003 r. Abu Omara, wśród nich byłego szefa jednostki CIA w Mediolanie Roberta Seldona Lady, który został skazany na dziewięć lat więzienia,

–   uwzględniając orzeczenie sądu apelacyjnego w Mediolanie z lutego 2013 r. skazujące trzech innych agentów CIA[1] poprzednio uznawanych za objętych immunitetem dyplomatycznym na sześć do siedmiu lat więzienia, uwzględniając orzeczenie tego samego sądu skazujące Nicolò Pollariego, byłego dyrektora włoskich wojskowych służb bezpieczeństwa i wywiadu SISMI na 10 lat więzienia, byłego zastępcę dyrektora SISMI Marca Manciniego na dziewięć lat więzienia, a trzech agentów tych służb na sześć lat,

–   uwzględniając decyzję prezydenta Włoch Giorgia Napolitano z dnia 5 kwietnia 2013 r. o ułaskawieniu amerykańskiego pułkownika Josepha Romano, skazanego we Włoszech za uprowadzenie Abu Omara w tym kraju, uwzględniając pismo z prośbą o wyjaśnienie wysłane przez sprawozdawców do prezydenta Napolitano w lipcu 2013 r.,

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 11 września 2012 r. w sprawie rzekomego transportu i nielegalnego przetrzymywania więźniów w krajach europejskich przez CIA: działania podejmowane w następstwie sprawozdania komisji TDIP PE ( 2012/2033(INI) )[2],

–   uwzględniając dokumenty przekazane sprawozdawcy przez Komisję, w tym pisma o takiej samej treści wysłane w marcu 2013 r. do wszystkich państw członkowskich, na które odpowiedzi udzieliły jedynie niektóre państwa członkowskie (Finlandia, Węgry, Hiszpania i Litwa),

–   uwzględniając swoje rezolucje w sprawie Guantánamo, w tym ostatnią rezolucję z dnia 23 maja 2013 r. w sprawie strajku głodowego więźniów w Guantánamo[3],

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie stanu praw podstawowych w Unii Europejskiej (2010-2011)[4],

–   uwzględniając pisma wysłane w listopadzie 2012 r. przez sprawozdawcę do prokuratorów w Rumunii, Polsce i na Litwie oraz do głów państw Rumunii, Polski i Litwy, w których podkreślono zalecenia dla poszczególnych krajów sformułowane rezolucji Parlamentu, na które to pisma nie odpowiedziało żadne z tych państw członkowskich,

–   uwzględniając dane o lotach otrzymane od organizacji Eurocontrol do września 2012 r.,

–   uwzględniając skierowany przez sprawozdawcę w kwietniu 2013 r. do Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego w Afryce i na Madagaskarze (ASECNA) wniosek o współpracę nad ujawnieniem danych o lotach, a także uwzględniając pozytywną odpowiedź tej agencji z czerwca 2013 r.,

–   uwzględniając konkluzje Rady w sprawie praw podstawowych i praworządności oraz w sprawie sprawozdania Komisji za rok 2012 dotyczącego stosowania Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (Luksemburg, 6–7 czerwca 2013 r.),

–   uwzględniając program sztokholmski zatytułowany „Otwarta i bezpieczna Europa dla dobra i ochrony obywateli (2010–2014)”,

–   uwzględniając wystąpienie inauguracyjne Wysokiej Komisarz Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka Navi Pillay podczas 23. posiedzenia Rady Praw Człowieka (Genewa, maj 2013 r.), w którym zacytowała ona wspomnianą wyżej rezolucję Parlamentu Europejskiego z dnia 11 września 2012 r. i zaapelowała o „wiarygodne i niezależne dochodzenia” jako „zasadniczy pierwszy krok w kierunku rozliczalności” oraz wezwała „państwa do priorytetowego potraktowania tej kwestii”,

–   uwzględniając sprawozdanie roczne za 2013 r.[5] Bena Emmersona, specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. promocji i ochrony praw człowieka i podstawowych wolności podczas zwalczania terroryzmu, w którym to sprawozdaniu powołano się na prace Parlamentu i udzielono poparcia dla niektórych zaleceń sformułowanych w wyżej wymienionej rezolucji z dnia 11 września 2012 r.,

–   uwzględniając liczne doniesienia mediów i dziennikarzy śledczych na ten temat, między innymi program śledczy wyemitowany przez rumuńską telewizję Antena 1 w kwietniu 2013 r.,

–   uwzględniając badania i dochodzenia przeprowadzone przede wszystkim przez Interights i Redress and Reprieve, a także sprawozdania przedstawione przez niezależnych badaczy, organizacje społeczeństwa obywatelskiego oraz krajowe i międzynarodowe organizacje pozarządowe od czasu przyjęcia sprawozdania Parlamentu, w szczególności sprawozdanie Open Society Justice Initiative pt. „Globalising Torture: CIA Secret Detention and Extraordinary Rendition” („Globalizacja tortur: tajne więzienia CIA i wydawanie w trybie nadzwyczajnym”, luty 2013 r.), niezależną, bezstronną ekspertyzę przeprowadzoną w USA przez Constitution Project’s Task Force on Detainee Treatment (kwiecień 2013 r.), bazę danych o lotach w celu wydania osób (Rendition Flights Database) opublikowaną na brytyjskiej akademickiej stronie internetowej projektu zajmującego się kwestią wydawania osób (maj 2013 r.), sprawozdanie Amnesty International pt. „Unlock the truth: Poland’s involvement in CIA secret detention” („Odkryć prawdę: udział Polski w tajnych więzieniach CIA”, czerwiec 2013 r.) oraz pismo Human Rights Watch do władz litewskich (czerwiec 2013 r.),

–   uwzględniając pytania skierowane do Rady i Komisji dotyczące rzekomego transportu i nielegalnego przetrzymywania więźniów w krajach europejskich przez CIA ( O‑00079/2013 – B7-0215/2013 i O-000080/2013 – B7-0216/2013 ),

–   uwzględniając art. 115 ust. 5 i art. 110 ust. 2 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że Parlament potępił prowadzone przez USA i realizowane przez CIA programy wydawania osób i tajnego przetrzymywania, przy okazji których dochodziło do wielu przypadków łamania praw człowieka, w tym do bezprawnego i samowolnego przetrzymywania, tortur i innego okrutnego traktowania, naruszeń zasady non-refoulement oraz wymuszonych zaginięć, przy wykorzystaniu przez CIA europejskiej przestrzeni powietrznej i europejskiego terytorium; mając na uwadze, że Parlament wielokrotnie apelował o pełne dochodzenia w sprawie współpracy krajowych rządów i agencji w programach CIA;

B.  mając na uwadze, że Parlament zobowiązał się do dalszego wykonywania mandatu udzielonego mu przez komisję tymczasową zgodnie z art. 2, 6 i 7 Traktatu o Unii Europejskiej oraz zobowiązał właściwe komisje do zabrania głosu na sesji plenarnej Parlamentu poświęconej temu zagadnieniu w rok po przyjęciu wyżej wspomnianej rezolucji z dnia 11 września 2012 r., gdyż uznał, że przeprowadzenie kontroli stopnia wdrożenia wytycznych przyjętych przez Parlament jest niezbędne;

C. mając na uwadze, że odpowiedzialność za wydawanie osób jest niezbędnym warunkiem skutecznej ochrony i upowszechniania praw człowieka w wewnętrznej i zewnętrznej polityce UE oraz zapewniania legalnych i skutecznych strategii bezpieczeństwa opartych na praworządności; mając na uwadze, że instytucje UE niedawno zaangażowały się w debatę na temat tego, co UE może zrobić, aby lepiej chronić i promować prawa podstawowe i praworządność;

D. mając na uwadze, że ani Rada, ani Komisja nie udzieliły merytorycznej odpowiedzi na zalecenia Parlamentu;

E.  mając na uwadze, że władze litewskie wielokrotnie potwierdzały swoje zobowiązanie do ponownego otwarcia śledztwa w sprawie udziału Litwy w programie CIA, gdyby pojawiły się nowe okoliczności, lecz jak dotąd tego nie wypełniły tego zobowiązania; mając na uwadze, że władze litewskie w swoich uwagach do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w sprawie Abu Zubaydaha wykazały poważne uchybienia w swoich dochodzeniach oraz nieumiejętność zrozumienia znaczenia nowych informacji; mając na uwadze, że Litwa sprawuje prezydencję Rady Unii Europejskiej w drugim półroczu 2013 r.;

F.  mając na uwadze, że program śledczy wyemitowany na kanale telewizyjnym Antena 1 w kwietniu 2013 r. zawierał dalsze informacje wskazujące na główną rolę Rumunii w sieci więzień; mając na uwadze, że były krajowy doradca ds. bezpieczeństwa Ioan Talpeş stwierdził, że Rumunia zapewniała CIA wsparcie logistyczne; mając na uwadze, że były rumuński senator przyznał, że w poprzednim śledztwie parlamentarnym występowały ograniczenia oraz wezwał prokuratorów do wszczęcia postępowania sądowego;

G. mając na uwadze, że w dniu 11 czerwca 2013 r. zwrócono się z wnioskiem do prokuratorów w Polsce o oficjalne uznanie trzeciej osoby, Jemeńczyka Walida Mohammeda Bin Attasha, za ofiarę po tym, jak został on bezprawnie aresztowany w Pakistanie w 2003 r., był przetrzymywany w tajnym więzieniu w Polsce od czerwca do września 2003 r., a obecnie przebywa w Guantánamo; mając na uwadze, że polscy prokuratorzy przedłużyli pięcioletnie śledztwo do października 2013 r.;

H. mając na uwadze, że władze brytyjskie nadal odraczają postępowanie w sprawie ze skargi Libijczyka Abdela Hakima Belhadja, który został rzekomo wydany na tortury w Libii przez CIA z pomocą brytyjską, oraz wyraziły zamiar rozpatrzenia tej sprawy w nowym postępowaniu utajnionym;

I.   mając na uwadze, że w grudniu 2012 r. Włochy wydały międzynarodowy nakaz aresztowania Roberta Seldona Lady, i aresztowano go w Panamie w lipcu 2013 r.; mając na uwadze, że wniosek o ekstradycję wystosowany następnie przez Włochy nie został zaakceptowany przez Panamę, a Robert Seldon Lady powrócił do Stanów Zjednoczonych w lipcu 2013 r.; mając na uwadze, że prezydent Włoch Giorgio Napolitano w dniu 5 kwietnia 2013 r. podjął decyzję o ułaskawieniu amerykańskiego pułkownika Josepha Romano, skazanego przez włoski sąd za uprowadzenie Abu Omara w tym kraju;

J.   mając na uwadze, że w listopadzie 2012 r. Parlamentarny Rzecznik Praw Obywatelskich w Finlandii wszczął dochodzenie w sprawie wykorzystania fińskiego terytorium, przestrzeni powietrznej i systemów rejestracji lotów w programie wydawania osób prowadzonym przez CIA, wysłał do 15 agencji rządowych szczegółowe wnioski o udzielenie informacji oraz zwrócił się do władz litewskich o udzielenie konkretnych informacji na temat określonych lotów;

K. mając na uwadze, że dochodzenie prowadzone w Danii do maja 2012 r. nie stanowi niezależnego, bezstronnego, dogłębnego i skutecznego dochodzenia wymaganego międzynarodowymi przepisami i standardami praw człowieka ze względu na brak wystarczających uprawnień i ograniczony zakres dochodzenia;

L.  mając na uwadze, że tylko dziewięć państw odpowiedziało na pisma przesłane między innymi do niektórych państw członkowskich w ramach procedur specjalnych ONZ, w których to pismach zwrócono się o udzielenie dodatkowych informacji w związku ze wspólną ekspertyzą ONZ na temat stosowanych na świecie praktyk tajnego przetrzymywania w warunkach zwalczania terroryzmu[6];

M. mając na uwadze, że prezydent USA Barack Obama ponowił zobowiązanie do zamknięcia Guantánamo, ogłaszając w dniu 23 maja 2013 r., że wznowi uwalnianie osadzonych oraz zniesie moratorium na zwalnianie więźniów jemeńskich, których rzekomo można było bezpiecznie przetransportować do Jemenu, pomimo oporu Kongresu USA; mając na uwadze, że władze USA muszą dotrzymać swoich zobowiązań międzynarodowych i postawić przed sądem Roberta Seldona Lady;

1.  wyraża głębokie ubolewanie z powodu niewdrożenia przez Radę, Komisję, rządy państw członkowskich, krajów kandydujących i krajów stowarzyszonych, NATO i władze Stanów Zjednoczonych zaleceń zawartych w ww. rezolucji z dnia 11 września 2012 r., w szczególności w świetle poważnego naruszenia praw podstawowych, którego się dopuszczono względem ofiar programów CIA;

2.  uważa, że klimat bezkarności w odniesieniu do programów CIA umożliwił dalsze łamanie praw podstawowych przy realizacji polityki zwalczania terroryzmu przez UE i USA, co ujawniły działania szpiegowskie na szeroką skalę w ramach programu inwigilacji prowadzonego przez amerykańską Krajową Agencję Bezpieczeństwa oraz działania organów inwigilacji w różnych państwach członkowskich, które są obecnie przedmiotem dochodzenia Parlamentu;

Proces rozliczania osób odpowiedzialnych w państwach członkowskich

3.  ponawia apel do tych państw członkowskich, które nie wypełniły swojego pozytywnego zobowiązania, do prowadzenia niezależnych i skutecznych śledztw w sprawie łamania praw człowieka, przy uwzględnieniu wszystkich nowych dowodów, które się pojawiły, oraz o ujawnienie wszelkich niezbędnych informacji o wszystkich podejrzanych samolotach związanych z CIA i ich terytorium; wzywa w szczególności państwa członkowskie do zbadania, czy miały miejsce operacje, w których ludzie byli przetrzymywani w ramach programu CIA w tajnych obiektach na ich terytorium; wzywa zainteresowane państwa członkowskie do odpowiedzi na pisma wystosowane w ramach procedur specjalnych ONZ;

4.  wzywa Litwę, która obecnie sprawuje prezydencję Rady UE, a zatem powinna dawać dobry przykład, do wznowienia śledztwa w sprawie tajnych więzień CIA oraz do drobiazgowego zbadania w ramach śledztwa wszystkich dowodów rzeczowych, które zostały ujawnione, a w szczególności dowodów dotyczących toczącej się przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka sprawy Abu Zubaydah przeciwko Litwie; zwraca się do Litwy o umożliwienie śledczym szczegółowego zbadania sieci lotów przewożących osoby przeznaczone do wydania oraz przesłuchania osób, o których powszechnie wiadomo, że organizowały te loty lub w nich uczestniczyły; zwraca się do władz litewskich o przeprowadzenie sądowego badania terenu więzienia oraz analizy zapisów połączeń telefonicznych; wzywa je do pełnej współpracy z Europejskim Trybunałem Praw Człowieka w sprawie Abu Zubaydah przeciwko Litwie i Human Rights Monitoring Institute przeciwko Litwie; wzywa Litwę w związku ze wznowieniem śledztwa do rozpatrzenia wniosków o włączenie do śledztwa/udział w śledztwie złożonych przez inne potencjalne ofiary; wzywa Litwę do wyczerpującej odpowiedzi na wnioski o udzielenie informacji skierowane przez inne państwa członkowskie UE, a zwłaszcza na wniosek fińskiego Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczący lotu lub lotów, które mogły odbywać się pomiędzy Finlandią a Litwą i przewozić osoby przeznaczone do wydania;

5.  wzywa władze rumuńskie do zlokalizowania wszystkich brakujących dokumentów ze śledztwa parlamentarnego oraz do niezwłocznego wszczęcia niezależnego, bezstronnego, drobiazgowego i skutecznego śledztwa; ubolewa nad nieustępliwością i milczeniem tych władz w tej kwestii, co stoi w sprzeczności z ich zobowiązaniami;

6.  zwraca się do Polski o kontynuację śledztwa w warunkach większej przejrzystości, a zwłaszcza o przedstawienie dowodów na konkretne postępy w tym śledztwie, o umożliwienie pełnomocnikom ofiar ich faktycznego reprezentowania oraz o przestrzeganie ich prawa dostępu do wszelkich mających związek ze śledztwem utajnionych materiałów oraz prawa do powoływania się na zgromadzone materiały; wzywa polskie władze do wszczęcia postępowania karnego przeciwko wszelkim podmiotom państwowym zamieszanym w tę sprawę; pilnie wzywa polskiego Prokuratora Generalnego do ponownego pilnego rozpatrzenia wniosku Walida Bin Attasha i podjęcie decyzji w jego sprawie; wzywa Polskę do pełnej współpracy z Europejskim Trybunałem Praw Człowieka w związku ze sprawami Al-Nashiri przeciwko Polsce i Abu Zubaydah przeciwko Polsce;

7.  wzywa władze brytyjskie do współpracy w toczących się śledztwach w sprawach karnych oraz żeby umożliwiły prowadzenie spraw w warunkach pełnej przejrzystości, a nie w postępowaniu utajnionym, tak by zakończyć śledztwa w sprawie wydawania obcych obywateli za granicę; zwraca się do władz brytyjskich, by wszczęły dochodzenie ze skargi dotyczącej naruszenia praw człowieka w związku z wydawaniem, torturowaniem i okrutnym traktowaniem więźniów za granicą;

8.  ubolewa nad ułaskawieniem amerykańskiego pułkownika Josepha Romano przez włoskiego prezydenta Napolitano, które przyczyniło się do ogólnego przekonania o bezkarności osób zamieszanych w prowadzone przez USA programy wydawania osób i tajnego przetrzymywania; zachęca władze włoskie do kontynuowania wysiłków w celu wymierzenia sprawiedliwości za łamanie praw człowieka przez CIA na terytorium Włoch, w szczególności poprzez domaganie się ekstradycji Roberta Seldona Lady oraz wnioskowanie o ekstradycję pozostałych 22 obywateli Stanów Zjednoczonych skazanych we Włoszech;

9.  zachęca fińskiego rzecznika praw obywatelskich, by przeprowadził swoje dochodzenie na gruncie przejrzystości i odpowiedzialności, oraz wzywa w tym celu wszystkie władze krajowe do pełnej współpracy; zwraca się do Finlandii o zbadanie wszelkich tropów, które wskazują na udział fińskich podmiotów państwowych w programie wydawania osób;

Odpowiedź instytucji UE

10. jest głęboko rozczarowany brakiem merytorycznej odpowiedzi Komisji na zalecenia Parlamentu oraz uważa, że pisma wysłane przez Komisję do państw członkowskich są niewystarczającym środkiem osiągnięcia rozliczalności z powodu ich ogólnikowego charakteru;

11. powtarza swoje szczegółowe zalecenia skierowane do Komisji:

•    Komisja powinna zbadać, czy w wyniku współpracy z programem CIA doszło do naruszenia przepisów UE, zwłaszcza tych dotyczących azylu i współpracy sądowej,

–   Komisja powinna ułatwiać i wspierać zgodną z prawami człowieka wzajemną pomoc prawną i współpracę wymiarów sprawiedliwości pomiędzy organami śledczymi i prawnikami zaangażowanymi w pociąganie do odpowiedzialności sprawców w państwach członkowskich;

–   Komisja powinna przyjąć ramy, w tym wymogów z zakresu sprawozdawczości dla państw członkowskich, dotyczące monitorowania i wspierania krajowych procesów pociągania sprawców do odpowiedzialności;

–   Czy Komisja przyjęła środki mające na celu wzmocnienie zdolności UE do zapobiegania naruszeniom praw człowieka i ich rekompensowania na szczeblu unijnym oraz wzmocniła rolę Parlamentu?

–   Komisja powinna przedstawić wnioski dotyczące opracowania ustaleń w sprawie demokratycznego nadzoru transgranicznych działań wywiadowczych w kontekście polityki UE na rzecz przeciwdziałania terroryzmowi;

12. wzywa władze litewskie do wykorzystania swojej prezydencji w Radzie UE do zapewnienia pełnego wdrożenia zaleceń zawartych w sprawozdaniu Parlamentu, a tym samym do uwzględnienia tej kwestii w programie prac Rady ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych przed końcem tej prezydencji;

13. Powtarza swoje szczegółowe zalecenia skierowane do Rady, dotyczące:

•    przeproszenia za naruszenie określonej w traktatach zasady mówiącej o lojalnej współpracy między instytucjami unijnymi, kiedy próbowała wprowadzić w błąd Parlament Europejski i skłonić go do zaakceptowania celowo skróconych wersji protokołów posiedzeń Grupy Roboczej Rady ds. Międzynarodowego Prawa Publicznego (COJUR) oraz Grupy Roboczej Rady ds. Stosunków Transatlantyckich (COTRA) z udziałem prominentnych urzędników z USA;

•    wydania oświadczenia, w którym potwierdzi udział państw członkowskich w programie CIA oraz trudności, jakie napotkały państwa członkowskie w ramach dochodzeń w tej sprawie;

•    udzielenia pełnego poparcia procesom ustalania prawdy i rozliczania osób odpowiedzialnych w państwach członkowskich poprzez oficjalne poruszenie tej kwestii na posiedzeniach WSiSW, wymianę wszystkich informacji, udzielanie pomocy w ramach śledztw oraz przede wszystkim udzielanie zgody na prośby dotyczące dostępu do dokumentów;

•    przeprowadzenia przesłuchań z właściwymi unijnymi agencjami bezpieczeństwa w celu uzyskania informacji na temat ich wiedzy o zaangażowaniu państw członkowskich w program CIA oraz odpowiedzi UE;

•    zaproponowania środków bezpieczeństwa mających zagwarantować poszanowanie praw człowieka podczas wymiany danych wywiadowczych oraz ścisłe rozdzielenie ról pomiędzy wywiadem a działaniami w zakresie egzekwowania prawa, tak aby agencje wywiadowcze nie otrzymywały zezwolenia do przyjmowania uprawnień do aresztowania i zatrzymywania;

14. wzywa Radę i Komisję do włączenia do ich odnośnych programów wieloletnich następujących po programie sztokholmskim konkretnych środków służących zapewnieniu praworządności i pociągania sprawców, zwłaszcza służby wywiadowcze i organy ścigania, do odpowiedzialności za łamanie praw podstawowych; zwraca się do Komisji o włączenie kwestii rozliczalności do programu konferencji „Assises de la Justice”, która ma się odbyć w listopadzie 2013 r.;

15. przypomina, że dla zagwarantowania wiarygodności Parlamentu kluczowe znaczenie ma zwiększenie jego uprawnień śledczych, by mógł badać przypadki łamania praw podstawowych w UE, co powinno obejmować pełne uprawnienia wysłuchiwania zeznań pod przysięgą zamieszanych osób, w tym przedstawicieli rządu[7];

16. wzywa organizację Eurocontrol by, idąc za przykładem amerykańskiej federalnej administracji lotnictwa (Federal Aviation Authority), uznała, że informacje dotyczące trasy lotu w żadnym wypadku nie powinny być poufne oraz by ujawniała takie dane konieczne do celów skutecznego prowadzenia śledztwa;

17. spodziewa się, że w ramach prowadzonego przez Parlament śledztwa dotyczącego programu inwigilacji prowadzonego przez amerykańską Krajową Agencję Bezpieczeństwa oraz organów inwigilacji w różnych państwach członkowskich zaproponowane zostaną środki na rzecz skutecznego demokratycznego nadzoru parlamentarnego nad służbami wywiadowczymi;

18. wyraża ubolewanie z powodu faktu, że państwa członkowskie UE nie osiągnęły żadnych postępów w kierunku przystąpienia do konwencji ONZ o ochronie wszystkich osób przed wymuszonym zaginięciem, z wyjątkiem ratyfikowania tej konwencji przez Litwę w sierpniu 2013 r.; wzywa 21 państw członkowskich, które jeszcze tego nie zrobiły, do bezzwłocznego ratyfikowania ww. konwencji;

19. wzywa Belgię, Finlandię, Grecję, Irlandię, Łotwę, Litwę i Słowację do bezzwłocznego ratyfikowania protokołu fakultatywnego do Konwencji ONZ w sprawie zakazu stosowania tortur (OPCAT); wyraża ubolewanie z powodu bardzo ograniczonego wsparcia udzielonego zarządzanemu przez ONZ specjalnemu funduszowi OPCAT oraz wzywa państwa członkowskie i Komisję do wspierania pracy specjalnego funduszu dzięki znacznym dobrowolnym składkom; wzywa Europejską Służbę Działań Zewnętrznych i Komisję do dołożenia starań na rzecz ułatwienia ustanowienia i funkcjonowania krajowych mechanizmów prewencji działających w ramach OPCAT w krajach trzecich;

20. wzywa UE do przeprowadzenia szczegółowego przeglądu postępów byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii (FYROM) we wdrażaniu orzeczenia Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w sprawie El-Masriego przeciwko Macedonii, które Komitet Ministrów poddał procedurze dokładniejszej kontroli w kontekście ubiegania się przez byłą jugosłowiańską republikę Macedonii o członkostwo w UE; wzywa władze byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii (FYROM) by wszczęły śledztwo dotyczące udziału podmiotów państwowych w sprawie El-Masriego oraz by pociągnęły sprawców do odpowiedzialności;

21. wzywa rząd USA do współpracy przy wszystkich wnioskach płynących z państw członkowskich UE o informacje lub ekstradycję w związku z programem CIA; wzywa rząd USA do zaprzestania stosowania drakońskich środków zabezpieczających, które nie pozwalają prawnikom działającym na rzecz przetrzymywanych w Zatoce Guantanamo ujawniać informacji dotyczących jakichkolwiek szczegółów ich tajnego przetrzymywania w Europie; apeluje do rządu USA o realizację jego planu natychmiastowej likwidacji więzienia w Zatoce Guantanamo;

22. zwraca się do państw członkowskich o przyjęcie zatwierdzonych do zwolnienia więźniów w celu przesiedlenia; wzywa UE do ożywienia wspólnych inicjatyw z 2009 r. przez określenie ram przesiedlania więźniów z Guantanamo w państwach członkowskich UE oraz do rozpoczęcia dialogu w sprawie konkretnych planów współpracy z nowym specjalnym wysłannikiem USA ds. transferu więźniów z Guantanamo Cliffordem Sloanem;

23. wzywa Agencję Bezpieczeństwa Lotniczego w Afryce i na Madagaskarze (ASECNA) do jak najszybszego przystąpienia do współpracy z Parlamentem i udzielenia mu żądanych informacji na temat danych dotyczących lotu;

24. wzywa Parlament w nowym składzie (2014-2019) do dalszego wykonywania mandatu udzielonego przez komisję tymczasową i tym samym do dopilnowania, by jej zalecenia były wypełnione, do zbadania mogących się pojawić nowych okoliczności oraz do pełnego wykorzystania i rozwoju jego uprawnień śledczych;

25. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.

 

[1] Wśród nich Jeffrey W. Castelli, były szef jednostki CIA w Rzymie.
[2] Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0309
[3] Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0231
[4] Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0500
[5] Framework Principles for securing the accountability of public officials for gross or systematic human rights violations committed in the context of State counter-terrorism initiatives (Ramowe zasady zapewniania odpowiedzialności urzędników publicznych za rażące lub uporczywe łamanie praw człowieka w związku z państwowymi inicjatywami antyterrorystycznymi), A/HRC/22/52, 1 marca 2013 r.
[6] A/HRC/13/42.
[7] Zob. projekt rozporządzenia Parlamentu Europejskiego w sprawie szczegółowych przepisów regulujących wykonywanie przez Parlament Europejski uprawnień śledczych, zastępującego decyzję Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji z dnia 19 kwietnia 1995 r. (95/167/WE, Euratom, EWWIS), 23 maja 2012, teksty przyjęte, P7_TA(2012)0219