Zittingsdocument
10.9.2013 B7‑0413/2013
ONTWERPRESOLUTIE
naar aanleiding van een verklaring van de vicevoorzitter van de Commissie / hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid
ingediend overeenkomstig artikel 110, lid 2, van het Reglement
over de situatie in Syrië
( 2013/2819(RSP) )
Charles Tannock, Geoffrey Van Orden, Nirj Deva, Adam Bielan
namens de ECR-Fractie
Resolutie van het Europees Parlement over de situatie in Syrië
( 2013/2819(RSP) )
Het Europees Parlement,
– gezien zijn eerdere resoluties over Syrië,
– gezien de eerdere resoluties van de Raad Buitenlandse Zaken over Syrië, met als recentste die van 22 juli 2013,
– gezien de eerdere verklaringen van de vicevoorzitter van de Commissie / hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid over Syrië,
– gezien de resoluties van de Algemene Vergadering van de VN over Syrië, met name resolutie 67/262 van 15 mei 2013, 66/253B van 3 augustus 2012 en 66/253 van 16 februari 2012,
– gezien zijn resolutie van 23 mei 2013 over de situatie van de Syrische vluchtelingen in de buurlanden[1],
– gezien resolutie 60/1 van de Algemene Vergadering van de VN van 24 oktober 2005, met name de paragrafen 138-140 daarvan over de verantwoordelijkheid voor de bescherming van de bevolking tegen volkerenmoord, oorlogsmisdaden, etnische zuivering en misdaden tegen de menselijkheid,
– gezien de Universele Verklaring van de rechten van de mens van 1948,
– gezien de Verdragen van Genève van 1949 en de aanvullende protocollen hierbij,
– gezien het Protocol inzake het verbod van het gebruik tijdens oorlogshandelingen van verstikkende, giftige of andere gassen en van vormen van bacteriologische oorlogsvoering, dat op 17 juni 1925 in Genève werd ondertekend,
– gezien het Verdrag tot verbod van de ontwikkeling, de productie en de aanleg van voorraden van bacteriologische (biologische) en toxinewapens en inzake de vernietiging van deze wapens, dat op 10 april 1972 in Londen, Moskou en Washington werd ondertekend,
– gezien het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten, het Internationaal Verdrag inzake economische, sociale en culturele rechten, het Verdrag tegen foltering en andere wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing, het Verdrag inzake de rechten van het kind en het bijbehorende Facultatief Protocol inzake de betrokkenheid van kinderen bij gewapende conflicten, alsmede het Verdrag inzake de voorkoming en bestraffing van genocide, waarbij Syrië in alle gevallen partij is,
– gezien de rapporten van 4 juni, 22 maart en 5 februari 2013 van de onafhankelijke internationale onderzoekscommissie van de VN over Syrië, die op 22 augustus 2011 door de VN-Mensenrechtenraad werd opgericht,
– gezien de gezamenlijke mededeling van de Commissie en de hoge vertegenwoordiger aan het Europees Parlement, de Raad, het Europees Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio's van 25 mei 2011 met als titel "Inspelen op de veranderingen in onze buurlanden",
– gezien het syntheseverslag van de internationale humanitaire toezeggingsconferentie op hoog niveau voor Syrië, die heeft plaatsgehad in Koeweit op 30 januari 2013,
– gezien artikel 110, lid 2, van zijn Reglement,
A. overwegende dat de onrust en het bloedvergieten in Syrië nu al drie jaar duren en het er niet naar uitziet dat er snel een einde zal komen aan het geweld;
B. overwegende dat de maatschappelijke onrust en de gewelddadige onderdrukking van de bevolking door de Syrische autoriteiten het land in een staat van burgeroorlog hebben gestort, wat op zijn beurt tot een breder regionaal conflict zou kunnen leiden;
C. overwegende dat sinds het begin van de gevechten meer dan 100 000 Syriërs zijn omgekomen;
D. overwegende dat er momenteel in totaal meer dan twee miljoen Syrische vluchtelingen geregistreerd zijn en ongeveer vier miljoen Syriërs ontheemd zijn;
E. overwegende dat president Assad herhaaldelijk geen gehoor heeft gegeven aan talloze oproepen van de internationale gemeenschap om een eind te maken aan het vreselijke geweld in Syrië;
F. overwegende dat het geweld, zoals het gebruik van zware artillerie en de beschieting van woonwijken, en de vreselijke moordpartijen door het Syrische leger, de veiligheidstroepen en de Shabiha, alsook door diverse oppositiegroeperingen, almaar blijven toenemen;
G. overwegende dat er diverse bloedbaden zijn aangericht en mannen, vrouwen en kinderen gericht en van vlakbij zijn doodgeschoten;
H. overwegende dat het aantal folteringen en massale arrestaties en de grootschalige verwoesting van woonwijken de voorbije maanden dramatisch zijn geëscaleerd;
I. overwegende dat de hoge commissaris voor de vluchtelingen van de VN heeft beweerd dat het Syrische conflict veel meer is dan een humanitaire crisis en dat het risico bestaat dat het zich zal verspreiden over de gehele regio en zal escaleren tot een politieke, veiligheids- en humanitaire ramp die de internationale reactiecapaciteit volledig zou overstijgen;
J. overwegende dat dagelijks duizenden Syriërs het geweld ontvluchten en naar de buurlanden trekken op zoek naar veiligheid en bescherming, maar in de vluchtelingenkampen zeer kwetsbaar blijven;
K. overwegende dat de landen die de meeste gevolgen dragen van het conflict en de vluchtelingenstroom Libanon, Jordanië en Turkije zijn;
L. overwegende dat op 21 augustus 2013 de wijk Oost-Ghouta werd gebombardeerd, waarbij de bewoners onmiddellijk klaagden over symptomen zoals stuipen, verstikking en gebrekkige spiercontrole als gevolg van het gebruik van chemische wapens;
M. overwegende dat volgens het Documentatiecentrum voor het geweld in Syrië bij deze aanval zo'n 1 300 mensen werden gedood, onder wie ongeveer 400 kinderen, en honderden anderen werden verwond, dit in een gebied dat reeds dagelijks door de strijdkrachten van het regime werd gebombardeerd, waardoor het onmogelijk is honderdduizenden bewoners met de meest elementaire goederen te bevoorraden;
N. overwegende dat talrijke onafhankelijke bronnen bevestigen dat bij de aanval op Oost-Ghouta chemische wapens werden gebruikt;
O. overwegende dat het gebruik van chemische wapens een oorlogsmisdaad is overeenkomstig het Protocol van Genève en het Statuut inzake het Internationaal Strafhof;
P. overwegende dat, hoewel Syrië een van de weinige landen is die het VN-Verdrag inzake chemische wapens nog moet ondertekenen, er kan worden gesteld dat de bepalingen van dit verdrag toch van toepassing zijn krachtens het internationaal gewoonterecht;
Q. overwegende dat een team VN-wapeninspecteurs vier dagen in Syrië heeft doorgebracht om te onderzoeken of op 21 augustus 2013 in Oost-Ghouta chemische wapens werden gebruikt, en dat het een mandaat had om te beoordelen of er chemische wapens werden gebruikt, maar niet om na te gaan wie de daders konden zijn;
R. overwegende dat de Arabische Liga op 27 augustus 2013 een verklaring heeft gepubliceerd waarin het Syrische regime wordt veroordeeld en president Assad wordt beschuldigd van genocide, en waarin in ongebruikelijk krachtige taal wordt gezegd dat het regime "volledig verantwoordelijk is voor deze wrede misdaad" en erop wordt aangedrongen dat "alle daders van deze gruwelijke misdaad voor internationale rechtbanken terechtstaan";
S. overwegende dat de VN-Veiligheidsraad op 30 augustus 2013 geen overeenstemming kon bereiken over de te nemen maatregelen tegen president Assad wegens schending van de internationale normen in de Syrische crisis;
T. overwegende dat het Parlement in zijn resolutie van 18 december 2008 over ontwikkelingsperspectieven voor vredesopbouw en natievorming in postconflictsituaties[2] duidelijk het volgende stelt: "onderstreept dat "verantwoordelijkheid voor het bieden van bescherming" moet worden beschouwd als middel om de menselijke veiligheid te bevorderen, doordat het benadrukt dat de primaire verantwoordelijkheid voor het voorkomen van genocide, oorlogsmisdaden, etnische zuiveringen en misdrijven tegen de menselijkheid ten opzichte van een bevolking in de eerste plaats bij de staat zelf ligt; is van mening dat dit de verantwoordelijkheid van elke regering voor de bescherming van haar burgers versterkt; is evenwel van mening dat, in gevallen waarin regeringen niet in staat of niet bereid zijn om die bescherming te bieden, de verantwoordelijkheid voor het nemen van passende maatregelen collectief bij de internationale gemeenschap komt te liggen; wijst er verder op dat dergelijke maatregelen zowel een preventief, als een reactief karakter moeten hebben, en dat het gebruik van militair geweld hier alleen in laatste instantie onderdeel van mag uitmaken";
1. betreurt het geweld, de intimidatie en de foltering jegens mannen, vrouwen en kinderen door diegenen die bij het interne conflict in Syrië betrokken zijn;
2. spreekt in de meest krachtige bewoordingen zijn veroordeling uit over de massamoorden op burgers met chemische wapens op 21 augustus 2013; stelt met ernstige bezorgdheid vast dat het hier gaat om de grootste massamoord met chemische wapens sinds de aanval door troepen van Saddam Hussein in 1988, waarbij ongeveer 5 000 Irakese Koerden in Halabja, Noord-Irak, werden gedood; benadrukt dat het gebruik van chemische wapens krachtens het internationale recht onwettelijk is, dat inbreuken streng moeten worden aangepakt en dat Syrië een van de zeer weinige landen is die geen partij is bij het Internationaal Verdrag inzake chemische wapens, maar wel partij is bij het Protocol van Genève van 1925 dat het gebruik van chemische wapens verbiedt;
3. is van mening dat het gebruik van chemische wapens, die net zoals atoom- en biologische wapens massavernietigingswapens zijn, niet onbeantwoord mag blijven en dat de internationale gemeenschap, bij voorkeur onder de auspiciën van de VN, alle mogelijkheden moet nagaan die het internationaal recht toelaat om op de aanval van 21 augustus te reageren;
4. is van mening dat de internationale gemeenschap de morele plicht heeft te reageren om de burgerbevolking te beschermen en om te voorkomen dat in het conflict opnieuw chemische wapens of andere massavernietigingswapens worden gebruikt;
5. roept de VN op het diepgaande onderzoek naar de massamoorden van 21 augustus 2013 in Syrië zo snel mogelijk te voltooien en te bepalen wie daarvoor verantwoordelijk zijn;
6. betreurt dat de VN-Veiligheidsraad er niet in is geslaagd maatregelen te nemen als reactie op de crisis in Syrië;
7. dringt er bij de VN-Veiligheidsraad op aan de massamoord in Syrië en de schending van de internationale verdragen te behandelen op grond van de conclusies van het VN-deskundigenpanel en dringend te reageren op het gebruik van chemische wapens in Syrië;
8. dringt er in het bijzonder bij Rusland en China op aan om, als permanente leden van de Veiligheidsraad van de VN, hun verantwoordelijkheid te nemen en mee te werken aan de vaststelling van een gemeenschappelijk standpunt en de totstandbrenging van een oplossing voor de crisis in Syrië; betreurt dat Rusland en China, als permanente leden van de Veiligheidsraad van de VN, herhaaldelijk gebruik maken van hun vetorecht ten aanzien van de situatie in Syrië, waardoor ze de internationale gemeenschap verhinderen om, overeenkomstig het VN-Handvest, in de regio vrede en veiligheid op te leggen;
9. wijst op de verklaring van de Arabische Liga van 27 augustus 2013, waarin de internationale gemeenschap, zoals vertegenwoordigd in de VN-Veiligheidsraad, wordt verzocht "de interne meningsverschillen aan de kant te zetten en actie te ondernemen tegen de daders van deze misdaad, waarvoor het Syrische regime verantwoordelijk is";
10. benadrukt dat de situatie in Syrië noopt tot een coherente, gezamenlijke aanpak door de NAVO-bondgenoten, de EU-lidstaten en de internationale gemeenschap in het algemeen; dringt er daarom bij de EU en de lidstaten op aan na te gaan welke maatregelen de Unie kan nemen om de democratische krachten in de Syrische oppositie te ondersteunen, de dialoog en een gemeenschappelijke aanpak met andere internationale actoren, waaronder de Arabische Liga, te bevorderen en verdere humanitaire hulp te verlenen aan de bevolking in Syrië en in de omringende landen;
11. verzoekt de internationale gemeenschap en al wie bij het conflict in Syrië betrokken is, alles in het werk te stellen om de Genève II-conferentie te beleggen met de gezamenlijke wens een politieke oplossing te vinden voor het geweld in Syrië; moedigt de internationale gemeenschap verder aan concrete plannen te maken voor democratische overgang in Syrië na het tijdperk-Assad;
12. dringt aan op de oprichting van een internationale onderzoekscommissie, die naast de VN-wapeninspecteurs toegang krijgt tot het land om niet alleen het specifieke gebruik van chemische wapens te documenteren en te controleren, maar ook om vast te stellen welke partijen verantwoordelijk zijn voor het misdadig gebruik van chemische wapens;
13. dringt erop aan dat de verantwoordelijken voor misdaden tegen de menselijkheid en voor grootschalige, stelselmatige en ernstige schendingen van de mensenrechten worden vervolgd en dat zij door de VN-Veiligheidsraad worden doorverwezen naar de aanklager om na onderzoek voor het Internationaal Strafhof in Den Haag terecht te staan;
14. drukt zijn diepe bezorgdheid uit over de voortdurende humanitaire crisis in Syrië en de gevolgen ervan voor de buurlanden; is verder bezorgd over het feit dat de uittocht van vluchtelingen uit Syrië steeds groter wordt;
15. betreurt dat de recente G20-top in Sint-Petersburg er niet in is geslaagd tot een gezamenlijk internationaal antwoord te komen op de aanval met chemische wapens in Syrië van 21 augustus;
16. looft de inspanningen van de regeringen van de buurlanden, met name Turkije en Libanon, om humanitaire hulp te bieden aan de Syrische vluchtelingen; erkent dat de verstrekking van deze steun in die landen bijkomende druk heeft gelegd op bestaande diensten en begrotingen; roept de internationale gemeenschap op deze landen te steunen;
17. deelt de bezorgdheid van de adjunct-secretaris-generaal van de VN voor humanitaire zaken en coördinatie van noodhulp, namelijk dat de gewone man de prijs betaalt voor het feit dat men er niet in slaagt een einde te maken aan een conflict waarvan tot nu toe 2 miljoen vluchtelingen en 100 000 doden het slachtoffer zijn;
18. merkt op dat president Assad als het constitutionele en wettelijke hoofd van de Syrische staat de ultieme verantwoordelijkheid draagt voor alle acties van de strijdkrachten in Syrië; vraagt president Assad verder met aandrang om, in het belang van Syrië en de eenheid van het Syrische volk, de verwerping van zijn bewind door de Syrische bevolking te erkennen en af te treden;
19. roept iedereen in Syrië op de beginselen van de mensenrechten en democratie te eerbiedigen en met de internationale gemeenschap samen te werken om het conflict vreedzaam op te lossen;
20. erkent dat er dringend moet worden gefocust op internationale en regionale inspanningen om de Syrische crisis op te lossen; blijft er bij alle leden van de VN-Veiligheidsraad op aandringen hun verantwoordelijkheid op te nemen met betrekking tot de Syrische crisis; roept alle landen die ijveren voor een oplossing van de crisis op om deze inspanningen te ondersteunen; is van mening dat dit proces gebaseerd moet zijn op de beginselen van het communiqué van Genève van 30 juni 2012 en op resolutie 2042 van de VN-Veiligheidsraad;
21. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de secretaris-generaal van de Arabische Liga, de regering en het parlement van de Arabische Republiek Syrië en de regeringen en parlementen van de buurlanden van Syrië.