Dokument z posiedzenia
13.1.2014 B7‑0016/2014
PROJEKT REZOLUCJI
złożony w następstwie oświadczeń Rady i Komisji
zgodnie z art. 110 ust. 2 Regulaminu
w sprawie respektowania podstawowego prawa swobodnego przepływu w UE
( 2013/2960(RSP) )
Rebecca Harms, Daniel Cohn-Bendit, Jean Lambert, Elisabeth Schroedter, Judith Sargentini, Franziska Keller, Marije Cornelissen, Hélène Flautre, Malika Benarab-Attou
w imieniu grupy Verts/ALE
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie respektowania podstawowego prawa swobodnego przepływu w UE
( 2013/2960(RSP) )
Parlament Europejski,
– uwzględniając art. 45 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
– uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii[1],
– uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/38/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium Państw Członkowskich[2],
– uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego[3] oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego[4],
– uwzględniając oświadczenie komisarza László Andora z dnia 1 stycznia 2014 r. dotyczące zniesienia ograniczeń w zakresie swobodnego przepływu pracowników z Bułgarii i Rumunii,
– uwzględniając oświadczenie Komisji z dnia 25 listopada 2013 r. dotyczące podtrzymania zasady swobodnego przepływu osób,
– uwzględniając Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej,
– uwzględniając oświadczenia Rady i Komisji z dnia 15 stycznia 2014 r. dotyczące respektowania podstawowego prawa swobodnego przepływu w UE;
– uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,
A. mając na uwadze, że zasada swobodnego przepływu obywateli jest prawem podstawowym przysługującym wszystkim obywatelom Unii i zapisano ją w Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;
B. mając na uwadze, że swobodny przepływ jest jedną z kluczowych wartości UE, umożliwiając jej obywatelom wybór miejsca życia i pracy oraz tworząc mobilność i rozwój na rynku pracy, w systemie edukacji i w innych sektorach;
C. mając na uwadze, że swobodny przepływ obywateli Unii i członków ich rodzin ułatwia mobilność, jednak nie przyznaje praw wykraczających poza prawo pobytu i zamieszkania przez okres trzech miesięcy w innym państwie członkowskim;
D. mając na uwadze, że swobodny przepływ pracowników oznacza zarówno prawa, jak i obowiązki, i nie może być postrzegany jako nieograniczony;
E. mając na uwadze, że swobodny przepływ w UE osób poszukujących większych możliwości i nowego życia wynika częściowo z ubóstwa panującego w niektórych obszarach Unii;
F. mając na uwadze, że ubóstwo może być powodem opuszczenia swojej ojczyzny i poszukiwania szans w innych krajach UE; mając na uwadze, że państwa członkowskie powinny skupić się na ograniczaniu ubóstwa na obszarze całej UE; mając na uwadze, że samo ubóstwo nigdy nie może być powodem repatriacji lub przymusowego powrotu z jednego państwa członkowskiego do drugiego;
G. mając na uwadze, że ograniczenie ubóstwa jest konkretnym celem objętym Europejskim Funduszem Społecznym oraz ujętym w strategii Europa 2020, mając też na uwadze, że odpowiednie wykorzystanie odnośnych środków leży w gestii państw członkowskich;
H. mając na uwadze, że zasada niedyskryminacji i równego traktowania na rynku pracy jest podstawową zasadą i musi być w pełni respektowana;
I. mając na uwadze, że państwa członkowskie – a zwłaszcza te państwa, które zastosowały okres przejściowy – dysponowały wystarczającym czasem na dostosowanie swoich systemów opieki społecznej do swobodnego przepływu pracowników w UE;
1. stwierdza, że zasada swobodnego przepływu jest prawem podstawowym przysługującym wszystkim obywatelom Unii i nie można zaakceptować żadnych odstępstw od prawa UE dotyczących tego prawa podstawowego;
2. ubolewa nad tym, jak w ostatnich dniach przed wygaśnięciem okresu przejściowego dotyczącego Bułgarii i Rumunii w wystąpieniach niektórych przywódców europejskich negatywnie i bezzasadnie przedstawiane są tzw. obciążenia wynikające ze swobodnego przepływu;
3. stanowczo przeciwstawia się stanowisku prezentowanym przez tych samych europejskich przywódców w zakresie wzywania do zmian i ograniczenia swobodnego przepływu obywateli; podkreśla, że ograniczenie praw jednej grupy obywateli wyklucza i izoluje tę grupę, jest postrzegane jako niesprawiedliwe traktowanie przez UE, zwiększa ryzyko narażenia tych grup na ataki ze strony ksenofobicznych ugrupowań i ma szersze konsekwencje w zakresie nasilenia rasizmu i ksenofobii we wszystkich państwach członkowskich;
4. uznaje, że stanowisko zajmowane przez niektóre partie polityczne, zgodnie z którym migracja jest obciążeniem krajowych systemów opieki społecznej oraz że tzw. „turystyka zasiłkowa” jest największym zagrożeniem dla systemów socjalnych państw członkowskich, jest błędne; podkreśla, że żadne z państw członkowskich twierdzących, że są w ten sposób obciążone, nie przedstawiło Komisji odnośnych dowodów;
5. wskazuje, że dyrektywa 2004/38/WE przewiduje już ograniczenie polegające na tym, że osoby muszą udowodnić, że posiadają wystarczające środki, aby nie stać się obciążeniem dla systemu pomocy społecznej w przyjmującym państwie członkowskim;
6. zwraca się do Komisji i państw członkowskich o zapewnienie ścisłego egzekwowania prawa pracy, tak aby zagwarantować równe traktowanie wszystkich pracowników UE; podkreśla, że państwa członkowskie muszą dołożyć wszelkich starań, by zakończyć wyzysk pracowników szczególnie narażonych, co wesprze uczciwą konkurencję między przedsiębiorstwami oraz uczciwe rynki pracy;
7. przyznaje, że faktycznie istnieje kilka tzw. punktów zapalnych, do których przyjechały grupy bardzo ubogich osób z innych państw członkowskich, oraz że powoduje to napięcia w tych miastach; zauważa, że szereg lokalnych władz i wspólnot dokłada konstruktywnych starań, by znaleźć rozwiązanie tych problemów;
8. uważa jednak, że takie napięcia mogłyby i powinny być rozwiązane zarówno poprzez pomoc udzieloną danym osobom, jak i wsparcie tych regionów, tj. ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego;
9. wzywa państwa członkowskie do zdecydowanej obrony prawa pracowników do swobodnego przemieszczania się jako podstawowego prawa, którego fundamenty powinny stanowić godziwe prawa społeczne i prawa pracy oraz surowe egzekwowanie praw pracy;
10. podkreśla, że w przypadku gdy obywatele UE pracują lub mieszkają w tym samym miejscu, ich prawa i obowiązki nie powinny zależeć od ich narodowości;
11. wzywa państwa członkowskie do zastosowania wszystkich możliwych środków, aby przeciwdziałać migracji motywowanej ubóstwem w UE, nie naruszając jednocześnie zasady swobodnego przepływu osób i członków ich rodzin;
12. wzywa państwa członkowskie do zapewnienia równego traktowania pracowników z innych państw
13. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Komisji i Radzie oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.