Dokument z posiedzenia
15.7.2014 B8‑0059/2014
PROJEKT REZOLUCJI
złożony w następstwie oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji/ wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa
złożony zgodnie z art. 123 ust. 2 Regulaminu
w sprawie sytuacji w Iraku
( 2014/2716(RSP) )
Charles Tannock, Geoffrey Van Orden, Anna Elżbieta Fotyga, Ruža Tomašić
w imieniu grupy ECR
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie sytuacji w Iraku
( 2014/2716(RSP) )
Parlament Europejski,
– uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie Iraku,
– uwzględniając umowę o partnerstwie i współpracy zawartą między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi a Republiką Iraku, a także rezolucję z dnia 17 stycznia 2013 r. w sprawie umowy o partnerstwie i współpracy między UE i Irakiem[1],
– uwzględniając wspólny dokument strategiczny Komisji na rzecz Iraku (2011-2013),
– uwzględniając dane misji wsparcia Narodów Zjednoczonych dla Iraku (UNAMI) dotyczące liczby ofiar śmiertelnych w Iraku oraz półroczne sprawozdanie tej misji dotyczące praw człowieka, opublikowane dnia 20 stycznia 2014 r.,
– uwzględniając niedawne oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji/ wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa w sprawie przemocy w Iraku,
– uwzględniając konkluzje Rady w sprawie Iraku z dnia 23 czerwca 2014 r.,
– uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,
A. mając na uwadze, że obecna sytuacja w Iraku jest poważna, ponieważ uzbrojeni ekstremiści walczący w ugrupowaniu dżihadystów ISIS (tzw. Islamskie Państwo w Iraku i Lewancie) nasilają kampanię terroru, w której wyniku ugrupowanie to objęło już kontrolę nad ważnymi miastami, takimi jak Tikrit, Mosul i Tall Afar;
B. mając na uwadze, że w dniu 30 czerwca 2014 r. doniesiono, iż ISIS (zwany też ISIL) ustanowił „kalifat” czy też „państwo islamskie” na terytoriach, które kontroluje w Iraku i Syrii;
C. mając na uwadze, że według doniesień tylko w czerwcu w wyniku aktów agresji zginęło 2 400 osób, przy czym w doniesieniach mowa jest o masowych mordach i egzekucjach, torturach i przemocy seksualnej;
D. mając na uwadze, że według szacunków ONZ na północy i zachodzie Iraku przebywa obecnie około miliona wysiedleńców; mając na uwadze, że ONZ ostrzega również, iż dla kobiet i dziewcząt konflikt może oznaczać zagrożenie przemocą na tle płci i wykorzystywaniem seksualnym;
E. mając na uwadze, że ekstremiści ISIS zburzyli wiele szyickich, sunnickich i chrześcijańskich świątyń i miejsc kultu w prowincji Niniwa w północnym Iraku, a obrazy przedstawiające ich burzenie krążą w mediach społecznościowych;
F. mając na uwadze, że ISIS uderzył już na rafinerię ropy naftowej w Bajdżi, jedną z największych w Iraku, mimo że siły rządowe niedawno ponownie ją zabezpieczyły; mając na uwadze, że ISIS nadal kontroluje sześć pół naftowych w Syrii, w tym al-Omar, największy syryjski obiekt tego rodzaju, położony w pobliżu granicy z Irakiem;
G. mając na uwadze, że według doniesień do walki po stronie ISIS włączyły się setki bojowników spoza Iraku, z których wielu pochodzi z państw członkowskich UE;
H. mając na uwadze, że jeszcze przed atakami ugrupowania ISIS Irak zmagał się z poważnymi problemami politycznymi, społeczno-gospodarczymi i z zakresu bezpieczeństwa, obejmującymi podziały polityczne i przemoc, co poważnie zagrażało perspektywie pokoju, dobrobytu i autentycznych przemian demokratycznych po upadku Saddama Husajna;
I. mając na uwadze, że obecny rząd, złożony z przedstawicieli ugrupowań o charakterze wyznaniowym, nie zdołał stworzyć w Iraku bardziej pluralistycznego społeczeństwa; mając na uwadze, że społeczność międzynarodowa powinna współpracować z rządem Iraku, by pomóc mu tworzyć jedność narodową;
J. mając na uwadze, że z powodu nasilonych ataków ekstremistów sunnickich na szyitów i chrześcijan rok 2013 był najkrwawszym w Iraku od 2007 r. – zginęło 7 818 cywilów, a 17 981 odniosło rany;
K. mając na uwadze, że według organizacji Human Rights Watch jeszcze przed wybuchem rebelii ISIS sytuacja w Iraku pogarszała się, nasilały się napięcia religijne, codziennie dochodziło do ataków na ludność cywilną, coraz częściej dokonywano zamachów samobójczych, ataków bombowych z użyciem pojazdów i zabójstw; mając na uwadze, że odpowiedzią rządu Iraku na pokojowe protesty było użycie siły, a na pogarszający się stan bezpieczeństwa – drakońskie środki antyterrorystyczne;
L. mając na uwadze, że w kwietniu 2014 r. w Iraku przeprowadzono wybory parlamentarne; mając na uwadze, że w dniu 1 lipca ogłoszono, iż wewnętrzne konflikty polityczne opóźniają proces tworzenia nowego irackiego parlamentu;
M. mając na uwadze, że mimo nacisków krajowych i międzynarodowych premier Iraku Nuri al-Maliki odrzucił wezwania do przyjęcia nowego, pluralistycznego podejścia politycznego w celu zwalczenia rebelii i utworzenia jedności narodowej; mając na uwadze, że mimo kryzysu premier al-Maliki zdymisjonował dowódcę irackich wojsk lądowych i dowódcę policji federalnej po tym, jak w minionym miesiącu iracka armia poniosła porażkę na północy kraju;
1. zdecydowanie potępia akty terroryzmu dokonywane na obywatelach Iraku przez ISIS i inne grupy zbrojne; ubolewa ponadto z powodu ataków na cele cywilne i potępia bez wyjątku wszystkie przypadki dokonywania egzekucji oraz stosowania tortur i wykorzystywania w konflikcie przemocy seksualnej;
2. wyraża poważne zaniepokojenie faktem, że niedawne walki prowadzą do zaostrzenia kryzysu humanitarnego, i zwraca uwagę na masowe wysiedlanie cywilów; wzywa iracki rząd, by zrobił, co w jego mocy, by chronić ludność cywilną i zapewnić wszystkim wysiedlonym wszelką potrzebną im pomoc;
3. wyraża poważne zaniepokojenie z powodu aktów przemocy dokonywanych przez ISIS oraz widocznej łatwości, z jaką rebelianci przejmują kontrolę nad niektórymi częściami kraju; wyraża ponadto obawy co do konsekwencji, jakie niedawne walki mogą mieć dla politycznej i gospodarczej sytuacji w Iraku, w regionie i na świecie; podkreśla poważne geostrategiczne konsekwencje faktu, że irackie pola naftowe są podatne na zagrożenia;
4. bezwarunkowo odrzuca oświadczenie przywódców ISIS o utworzeniu kalifatu na kontrolowanych przez nich obecnie obszarach, odrzuca także możliwość jakiejkolwiek, przeprowadzonej przy użyciu siły, jednostronnej zmiany granic uznanych na arenie międzynarodowej, a równocześnie przypomina o konieczności poszanowania podstawowych praw i wolności mieszkańców terytoriów kontrolowanych przez ISIS;
5. wyraża głębokie zaniepokojenie przemocą wobec mniejszości religijnych w Iraku; wzywa ponadto irackich przywódców religijnych i rząd Iraku do współpracy w celu położenia kresu przemocy na tle religijnym i nieufności, propagowania wolności wyznania i zjednoczenia irackiego społeczeństwa;
6. wyraża zaniepokojenie doniesieniami, że do rebeliantów ISIS dołączyły setki bojowników spoza Iraku, wśród których są obywatele państw członkowskich UE; apeluje także o międzynarodową współpracę w celu wszczęcia postępowań sądowych przeciwko wszelkim osobom podejrzewanym o udział w aktach terroryzmu, w tym do wprowadzenia nowych środków pozwalających na ściganie osób planujących działania terrorystyczne i szkolących przyszłych terrorystów za granicą; dostrzega także konsekwencje, jakie niepodjęcie stosownych działań może mieć dla bezpieczeństwa zarówno na szczeblu państw członkowskich, jak i UE;
7. wzywa przywódców religijnych i politycznych oraz przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego w Iraku, by odłożyli na bok dzielące ich różnice i wspólnie zwalczali zagrożenie rebelią oraz przywracali bezpieczeństwo i praworządność;
8. podkreśla swoje niezłomne przywiązanie do poszanowania praw człowieka jako podstawowego elementu budowania silnej demokracji oraz zwalczania terroryzmu i przemocy; podkreśla też swoje silne przekonanie, że przesadne i drakońskie środki nie powstrzymają skutecznie terroryzmu;
9. potwierdza raz jeszcze swoje niezmienne zaangażowanie we wspieranie mieszkańców Iraku przy ochronie i propagowaniu praw człowieka oraz w pomoc w realizacji ich aspiracji do tworzenia demokratycznego, prosperującego, bezpiecznego i pluralistycznego kraju;
10. potwierdza swoje zobowiązanie do zacieśniania stosunków UE z Irakiem oraz do współdziałania z rządem Iraku w rozwój ich współpracy przez wdrożenie umowy o partnerstwie i współpracy między UE a Irakiem;
11. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wiceprzewodniczącej Komisji/ wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, Radzie, Komisji, specjalnemu przedstawicielowi UE do spraw praw człowieka, rządom i parlamentom państw członkowskich, rządowi i Izbie Reprezentantów Iraku, sekretarzowi generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych oraz Radzie Praw Człowieka ONZ.