Dokument z posiedzenia
15.7.2014 B8‑0066/2014
PROJEKT REZOLUCJI
złożony w następstwie oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji/ wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa
zgodnie z art. 123 ust. 2 Regulaminu
w sprawie zbrodni agresji
( 2014/2724(RSP) )
Barbara Lochbihler, Judith Sargentini, Ernest Maragall
w imieniu grupy Verts/ALE
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie zbrodni agresji
( 2014/2724(RSP) )
Parlament Europejski,
– uwzględniając Kartę Narodów Zjednoczonych,
– uwzględniając art. 5 statutu rzymskiego, w którym zbrodnia agresji jest ujęta jako jedna z głównych zbrodni podlegających właściwości Międzynarodowego Trybunału Karnego;
– uwzględniając poprawki z Kampali do statutu rzymskiego, przyjęte na Konferencji Rewizyjnej w Kampali (Uganda) w 2010 r., zwłaszcza w związku z rezolucją RC/Res. 6 w sprawie zbrodni agresji;
– uwzględniając decyzję Rady UE 2011/168/WPZiB i odwołanie się w niej do poprawek z Kampali;
– uwzględniając zmieniony plan działania przyjęty w dniu 12 lipca 2011 r. zgodnie z decyzją Rady 2011/168/WPZiB;
– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie konferencji rewizyjnej rzymskiego statutu Międzynarodowego Trybunału Karnego w Kampali, Uganda[1]
– uwzględniając rezolucję z dnia 17 listopada 2011 r. w sprawie poparcia Unii Europejskiej dla Międzynarodowego Trybunału Karnego – stojąc w obliczu wyzwań i pokonując trudności[2];
– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 18 kwietnia 2012 r. w sprawie rocznego sprawozdania dotyczącego praw człowieka na świecie oraz polityki Unii Europejskiej w tym zakresie, w tym wpływu na strategiczną politykę UE w dziedzinie praw człowieka[3],
– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie rocznego sprawozdania dotyczącego praw człowieka na świecie oraz polityki Unii Europejskiej w tym zakresie, w tym wpływu na strategiczną politykę UE w dziedzinie praw człowieka[4],
– uwzględniając rezolucję Zgromadzenia Generalnego Parlamentu Latynoamerykańskiego z 19 i 20 października 2013 r. w sprawie wsparcia dla Międzynarodowego Trybunału Karnego i ratyfikacji poprawek z Kampali (AO/2013/07XXIX);
– uwzględniając rezolucję zgromadzenia państw-stron statutu rzymskiego ustanawiającego Międzynarodowy Trybunał Karny z dnia 27 listopada 2013 r. w sprawie umocnienia Międzynarodowego Trybunału Karnego i zgromadzenia państw stron, w którym wezwano przyszłe państwa-strony do ratyfikacji statutu w zmienionej formie, wezwano wszystkie państwa-strony, by rozważyły ratyfikację poprawek, oraz stwierdzono, że niedawno kilka państw-stron ratyfikowało ww. poprawki (ICC-ASP/12/Res.8);
– uwzględniając podręcznik na temat ratyfikacji i wdrożenia poprawek z Kampali do statutu rzymskiego ustanawiającego MTK, opracowany przez stałe przedstawicielstwo Księstwa Liechtensteinu przy ONZ, Globalny Instytut ds. Zapobiegania Agresji oraz Instytut Liechtensteinu ds. Samostanowienia na Uniwersytecie Princeton;
– uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,
A. mając na uwadze, że państwa członkowskie zdecydowanie sprzymierzały się z MTK od czasu jego ustanowienia, zapewniając wsparcie finansowe, polityczne, dyplomatyczne i logistyczne, a jednocześnie upowszechniając statut rzymski i broniąc jego integralności w celu wzmocnienia niezależności Trybunału;
B. mając na uwadze, że ratyfikacja poprawki z Kampali do statutu rzymskiego w sprawie zbrodni agresji przez co najmniej 30 państw-stron oraz decyzja, która zostanie podjęta po 1 stycznia 2017 r. przez większość dwóch trzecich państw-stron, umożliwią ustanowienie stałego systemu międzynarodowej odpowiedzialności karnej dzięki spenalizowaniu zbrodni agresji;
C. mając na uwadze, że dotychczas 14 państw-stron ratyfikowało poprawkę z Kampali w sprawie zbrodni agresji, w tym osiem państw członkowskich UE, mianowicie Belgia, Chorwacja, Cypr, Estonia, Niemcy, Luksemburg, Słowacja i Słowienia;
D. mając na uwadze, że państwa niebędące stronami statutu rzymskiego mogą ratyfikować ten statut, w tym poprawki z Kampali, i w ten sposób przyczynić się do uruchomienia jurysdykcji MTK w odniesieniu do zbrodni agresji;
E. mając na uwadze, że poprawki z Kampali są w pełni zgodne z Kartą Narodów Zjednoczonych, jako że kryminalizują tylko najpoważniejsze formy bezprawnego użycia siły, a mianowicie te, które w sposób wyraźny naruszają Kartę NZ z uwagi na ich „charakter, ciężar i skalę”;
F. mając na uwadze, że właściwość MTK dotycząca zbrodni agresji przyczyni się do umocnienia praworządności na szczeblu międzynarodowym oraz do międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa, gdyż będzie zniechęcała do bezprawnego użycia siły, a dzięki temu aktywnie przyczyni się do zapobiegania takim zbrodniom i utrwalania pokoju;
G. mając na uwadze, że ratyfikacja obu poprawek z Kampali przez państwa oraz objęcie jurysdykcją Międzynarodowego Trybunału Karnego zbrodni agresji przyczyni się do położenia kresu bezkarności sprawców tych zbrodni;
H. mając na uwadze, że ratyfikacja poprawek z Kampali przez państwa oraz objęcie jurysdykcją Międzynarodowego Trybunału Karnego zbrodni agresji przyczyni się do ochrony życia ludzkiego dzięki kryminalizacji aktów agresji, które często są pierwszym ogniwem łańcucha przyczynowo-skutkowego poważnych naruszeń praw człowieka i ciężkiego łamania międzynarodowego prawa humanitarnego;
I. mając na uwadze, że kryminalizacja aktów agresji będzie także chroniła prawo do życia kombatantów, których bezprawnie posyła się na wojnę, oraz kombatantów państwa zaatakowanego, co wypełni lukę w statucie rzymskim i w międzynarodowym prawie humanitarnym, które chroni tylko ludność cywilną i inne kategorie „osób podlegających ochronie”;
J. mając na uwadze, że uruchomienie jurysdykcji MTK w odniesieniu do zbrodni agresji przyczyni się do nadania statutowi rzymskiemu powszechnego charakteru, ponieważ niektóre państwa mogą być zainteresowane ratyfikacją statutu rzymskiego w całości, w tym poprawek z Kampali, co będzie również służyło ich krajowemu celowi politycznemu polegającemu na zniechęcaniu do użycia siły wobec nich samych;
1. wzywa UE, by przyjęła wspólne stanowisko w sprawie zbrodni agresji i poprawek z Kampali;
2. nalega na UE, by przewodziła wysiłkom zmierzającym do wejścia w życie poprawki z Kampali w sprawie zbrodni agresji, by wspierała działania służące osiągnięciu tego celu, by najpierw zachęcała państwa członkowskie do ratyfikowania najpierw poprawki, a następnie do aktywnego wspierania jednorazowej decyzji zgromadzenia państw-stron statutu rzymskiego o uruchomieniu jurysdykcji MTK w odniesieniu do zbrodni agresji, kiedy osiągnięta zostanie liczba 30 ratyfikacji;
3. podkreśla potrzebę aktywnego wspierania MTK, ratyfikacji statutu rzymskiego w zmienionym brzmieniu oraz ratyfikacji obu poprawek z Kampali we wszystkich działaniach zewnętrznych UE, m.in. podejmowanych za pośrednictwem specjalnego przedstawiciela UE ds. praw człowieka i delegatury UE na miejscu, obejmujących m.in. techniczną pomoc dla państw dokonujących ratyfikacji lub wdrożenia;
4. wzywa UE, by zobowiązała się do przeciwdziałania ludobójstwu, zbrodniom przeciwko ludzkości, zbrodniom wojennym i zbrodni agresji, a także by wzywanie do zwalczania bezkarności w związku z ciężkimi naruszeniami praw człowieka stało się priorytetem Unii oraz państw członkowskich w ich działaniach zewnętrznych;
5. wzywa państwa członkowskie, by szybko dostosowały krajowe przepisy do definicji przewidzianych w poprawkach z Kampali oraz do innych zobowiązań wynikających ze statutu rzymskiego, by umożliwić krajowe śledztwa i ściganie zbrodni w państwach członkowskich UE, oraz by współpracowały z Trybunałem;
6. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom państw członkowskich oraz Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych.