Dokument z posiedzenia

 

15.7.2014                                                                                                                B8‑0069/2014

PROJEKT REZOLUCJI

złożony w następstwie oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji/ wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa

zgodnie z art. 123 ust. 2 Regulaminu

w sprawie zbrodni agresji

( 2014/2724(RSP) )

Andrzej Grzyb, Cristian Dan Preda, Godelieve Quisthoudt-Rowohl, Eduard Kukan, László Tőkés, Monica Luisa Macovei

w imieniu grupy PPE

 

B8‑0069/2014

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie zbrodni agresji

( 2014/2724(RSP) )

Parlament Europejski,

–       uwzględniając Kartę Narodów Zjednoczonych,

–       uwzględniając art. 5 statutu rzymskiego, w którym zbrodnia agresji jest ujęta jako jedna z głównych zbrodni podlegających właściwości Międzynarodowego Trybunału Karnego,

–       uwzględniając poprawki z Kampali do statutu rzymskiego, przyjęte na Konferencji Rewizyjnej w Kampali (Uganda) w 2010 r., ze szczególnym odniesieniem do rezolucji RC/Res. 6 w sprawie zbrodni agresji,

–       uwzględniając decyzję Rady UE 2011/168/WPZiB i odwołanie się w niej do poprawek z Kampali,

–       uwzględniając zmieniony plan działania (przyjęty w dniu 12 lipca 2011 r.) zgodnie z decyzją Rady 2011/168/WPZiB,

–       uwzględniając swoją rezolucję z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie Konferencji Rewizyjnej na temat Rzymskiego Statutu Międzynarodowego Trybunału Karnego w Kampali (Uganda)[1],

–       uwzględniając swoją rezolucję z dnia 17 listopada 2011 r. w sprawie wsparcia UE dla MTK: stojąc w obliczu wyzwań i pokonując trudności (( 2011/2109(INI) )[2],

–       uwzględniając swoją rezolucję z dnia 11 grudnia 2012 r. w sprawie rocznego sprawozdania dotyczącego praw człowieka na świecie oraz polityki Unii Europejskiej w tym zakresie, w tym wpływu na strategiczną politykę UE w dziedzinie praw człowieka ( 2013/2152(INI) )[3],

–       uwzględniając rezolucję Zgromadzenia Generalnego Parlamentu Latynoamerykańskiego z dnia 19 i 20 października 2013 r. w sprawie wsparcia dla Międzynarodowego Trybunału Karnego i ratyfikacji poprawek z Kampali (AO/2013/07XXIX),

–       uwzględniając rezolucję zgromadzenia państw-stron statutu rzymskiego ustanawiającego Międzynarodowy Trybunał Karny z dnia 27 listopada 2013 r. w sprawie umocnienia Międzynarodowego Trybunału Karnego i zgromadzenia państw stron, w którym wezwano przyszłe państwa-strony do ratyfikacji statutu w zmienionej formie, wezwano wszystkie państwa-strony, by rozważyły ratyfikację poprawek i uznanie niedawnych ratyfikacji poprawek przez szereg państw-stron (ICC-ASP/12/Res.8),

–       uwzględniając ratyfikację i wdrożenie poprawek z Kampali do statutu rzymskiego, podręcznika opracowanego przez stałe przedstawicielstwo Księstwa Liechtensteinu przy ONZ, Globalny Instytut ds. Zapobiegania Agresji oraz Instytut Liechtensteinu ds. Samostanowienia na Uniwersytecie Princeton,

–       uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

mając na uwadze, że państwa członkowskie zdecydowanie sprzymierzały się z MTK od czasu jego ustanowienia, zapewniając wsparcie finansowe, polityczne, dyplomatyczne i logistyczne, a jednocześnie upowszechniając statut rzymski i broniąc jego integralności w celu wzmocnienia niezależności trybunału;

mając na uwadze, że ratyfikacja poprawek z Kampali do statutu rzymskiego w sprawie zbrodni agresji przez co najmniej 30 państw-stron oraz decyzja, która zostanie podjęta po 1 stycznia 2017 r. przez większość dwóch trzecich państw-stron, umożliwią ustanowienie stałego systemu międzynarodowej odpowiedzialności karnej dzięki spenalizowaniu zbrodni agresji;

mając na uwadze, że państwa niebędące stronami statutu rzymskiego mogą ratyfikować ten statut, w tym poprawki z Kampali, i w ten sposób przyczynić się do uruchomienia jurysdykcji MTK w odniesieniu do zbrodni agresji;

mając na uwadze, że poprawki z Kampali są w pełni zgodne z Kartą Narodów Zjednoczonych, jako że kryminalizują tylko najpoważniejsze formy bezprawnego użycia siły, a mianowicie te, które w sposób wyraźny naruszają Kartę NZ z uwagi na ich „charakter, ciężar i skalę”;

mając na uwadze, że właściwość MTK dotycząca zbrodni agresji przyczyni się do umocnienia praworządności na szczeblu międzynarodowym oraz do międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa, gdyż będzie zniechęcała do bezprawnego użycia siły, a dzięki temu aktywnie przyczyni się do zapobiegania takim zbrodniom i utrwalania pokoju;

mając na uwadze, że ratyfikacja poprawek z Kampali przez państwa oraz objęcie jurysdykcją Międzynarodowego Trybunału Karnego zbrodni agresji przyczyni się do położenia kresu bezkarności sprawców tych zbrodni;

mając na uwadze, że ratyfikacja poprawek z Kampali przez państwa oraz objęcie jurysdykcją Międzynarodowego Trybunału Karnego zbrodni agresji przyczyni się do ochrony praw człowieka dzięki kryminalizacji aktów agresji;

mając na uwadze, że uruchomienie jurysdykcji MTK w odniesieniu do zbrodni agresji przyczyni się do nadania statutowi rzymskiemu powszechnego charakteru, ponieważ niektóre państwa mogą być zainteresowane ratyfikacją statutu rzymskiego w całości, w tym poprawek z Kampali, co będzie również służyło ich krajowemu celowi politycznemu polegającemu na zniechęcaniu do użycia siły wobec nich samych;

1.      zachęca UE do przyjęcia wspólnego stanowiska w sprawie zbrodni agresji i poprawek z Kampali;

2.      apeluje do UE o położenie nacisku na wysiłki zmierzające do wejścia w życie poprawki z Kampali w sprawie zbrodni agresji oraz o wspieranie działań służących osiągnięciu tego celu; o zachęcanie państw członkowskich do ratyfikowania najpierw poprawki, a następnie o aktywne wspieranie jednorazowej decyzji zgromadzenia państw-stron statutu rzymskiego o uruchomieniu jurysdykcji MTK w odniesieniu do zbrodni agresji, kiedy osiągnięta zostanie liczba 30 ratyfikacji;

3.      podkreśla potrzebę aktywnego wspierania MTK, ratyfikacji statutu rzymskiego w zmienionym brzmieniu oraz ratyfikacji obu poprawek z Kampali we wszystkich działaniach zewnętrznych UE, m.in. podejmowanych za pośrednictwem specjalnego przedstawiciela UE ds. praw człowieka i delegatury UE na miejscu, obejmujących m.in. techniczną pomoc dla państw dokonujących ratyfikacji lub wdrożenia;

4.      wzywa UE, by zobowiązała się do przeciwdziałania ludobójstwu, zbrodniom przeciwko ludzkości, zbrodniom wojennym i zbrodni agresji, a także by wzywanie do zwalczania bezkarności w związku z ciężkimi naruszeniami praw człowieka stało się priorytetem Unii oraz państw członkowskich w ich działaniach zewnętrznych;

5.      wzywa państwa członkowskie, by szybko dostosowały krajowe przepisy do definicji przewidzianych w poprawkach z Kampali oraz do innych zobowiązań wynikających ze statutu rzymskiego;

6.      zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom państw członkowskich UE oraz Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych.

[1] Dz.U. C 161E z 31.5.2011, s. 78.
[2] Dz.U. C 153E z 31.5.2013, s. 115.
[3] Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0575