Dokument z posiedzenia
16.9.2014 B8‑0132/2014
PROJEKT REZOLUCJI
złożony w następstwie oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa
zgodnie z art. 123 ust. 2 Regulaminu
w sprawie sytuacji w Libii
( 2014/2844(RSP) )
Charles Tannock, Anna Elżbieta Fotyga, Geoffrey Van Orden, Ruža Tomašić
w imieniu grupy ECR
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie sytuacji w Libii
( 2014/2844 (RSP) )
Parlament Europejski,
– uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie sytuacji w Libii,
– uwzględniając wybory parlamentarne w Libii, które odbyły się w czerwcu 2014 r.,
– uwzględniając rezolucję Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych nr 2174, w której wezwano do zawieszenia broni w Libii, przeprowadzenia szeroko zakrojonego dialogu politycznego oraz przekazania broni,
– uwzględniając konkluzje specjalnego posiedzenia Rady Europejskiej z dnia 30 sierpnia 2014 r.,
– uwzględniając spotkanie specjalnych wysłanników ds. Libii z ramienia Ligi Państw Arabskich, Unii Europejskiej, Francji, Niemiec, Włoch, Malty, Hiszpanii, Zjednoczonego Królestwa i Stanów Zjednoczonych w dniu 24 lipca 2014 r. w celu omówienia ostatnich wydarzeń w Libii,
– uwzględniając konkluzje 3. posiedzenia ministerialnego Liga Państw Arabskich-Unia Europejska, które odbyło się w Atenach w dniu 11 czerwca 2014 r.,
– uwzględniając uwagi specjalnego przedstawiciela sekretarza generalnego i szefa misji ONZ ds. wspierania Libii Bernardino Leona, w tym ostatnie z dnia 11 września 2014 r.,
– uwzględniając raport Organizacji Narodów Zjednoczonych z dnia 4 września 2014 r. informujący o poważnych naruszeniach praw człowieka w Trypolisie i Bengazi,
– uwzględniając priorytety współpracy dla południowego sąsiedztwa na najbliższe lata, określone w Europejskim Instrumencie Sąsiedztwa (ENI) w odniesieniu do Libii,
– uwzględniając swoje zalecenie dla Rady z dnia 20 stycznia 2011 r. w sprawie negocjacji umowy ramowej UE-Libia,
– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 23 października 2013 r. w sprawie przepływów migracyjnych w regionie Morza Śródziemnego[1],
– uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,
A. mając na uwadze, że w 2011 r. po sześciomiesięcznym powstaniu i wojnie domowej doprowadzono do zakończenia 42-letnie autorytarne rządy pułkownika Muammara Kaddafiego; mając na uwadze, że w tym samym roku w październiku główne ugrupowanie opozycyjne – Przejściowa Rada Narodowa – ogłosiło oficjalne „wyzwolenie” kraju i obiecało przekształcić Libię w państwo pluralistyczne i demokratyczne; mając na uwadze, że w sierpniu 2012 r. Przejściowa Rada Narodowa przekazała władzę nowo wybranemu parlamentowi Libii – Powszechnemu Kongresowi Narodowemu;
B. mając na uwadze, że zamiast realizacji aspiracji narodu libijskiego rozbudzonych w wyniku rewolucji z 2011 r. w kraju tym panuje próżnia władzy, przemoc i niestabilna sytuacja polityczna; mając na uwadze, że doprowadziło to do tego, że liczne bojówki sprawują rządy na swoich terytoriach, a kolejne rządy w Trypolisie z trudem usiłują sprawować władzę; mając na uwadze, że przywódcom politycznym Libii nie udało się podporządkować sobie wielu ugrupowań bojówkarskich, które obaliły Muammara Kaddafiego w powstaniu w 2011 r.;
C. mając na uwadze, że wybory parlamentarne z czerwca 2014 r. jak dotąd nie doprowadziły do stabilizacji sytuacji w Libii, likwidacji podstawowych podziałów między ugrupowaniami politycznymi i zbrojnymi ani wprowadzenia kraju na ścieżkę pokoju, otwartości i demokracji;
D. mając na uwadze, że od połowy lipca 2014 r. stolica Libii Trypolis przez sześć tygodni była świadkiem aktów przemocy wskutek walk między wrogimi sobie ugrupowaniami; mając na uwadze, że również w innych dużych i średnich miastach w całej Libii dochodziło do walk i przemocy między bojówkami;
E. mając na uwadze, że w sierpniu najwyżsi rangą członkowie rządu oraz parlament zostali zmuszeni do przeniesienia się ze względów bezpieczeństwa z Trypolisu na wschód do miasta Tobruk; mając na uwadze, że według doniesień w dniu 1 września 2014 r. bojówki zajęły większość ministerstw rządu libijskiego w Trypolisie;
F. mając na uwadze, że Katar i Zjednoczone Emiraty Arabskie popierają obecnie różne strony nasilającego się konfliktu wewnętrznego w Libii;
G. mając na uwadze, że w walkach zginęło wielu cywilów, w tym kobiety, dzieci i obywatele państw trzecich; mając na uwadze, że osoby dopuszczające się aktów przemocy zdają się ignorować potencjalne skutki tych działań dla niewinnej ludności cywilnej;
H. mając na uwadze, że ostatnie walki doprowadziły do ogólnego pogorszenia warunków życia w Libii ze względu na niedostatek żywności, paliw, wody i elektryczności; mając na uwadze, że sytuacja ludności cywilnej stała się jeszcze trudniejsza w wyniku opuszczenia kraju przez zagraniczny personel medyczny oraz niedoboru środków medycznych;
I. mając na uwadze, że ostatnie walki sprawiają, iż jeszcze bardziej prawdopodobne jest rozprzestrzenianie się grup terrorystycznych; mając na uwadze, że jeżeli sytuacja ta nie zostanie zahamowana, może dojść do zaognienia już i tak niestabilnej sytuacji w regionie;
J. mając na uwadze, że ze względu na pogorszenie się warunków bezpieczeństwa od grudnia 2013 r. doszło do wielu zabójstw i porwań, których ofiarami byli obcokrajowcy; mając na uwadze, że w sierpniu 2014 r. rządy kilku państw członkowskich UE przyłączyły się do Stanów Zjednoczonych w słowach zdecydowanego potępienia dla obecnej przemocy w Libii;
K. mając na uwadze, że według doniesień w Trypolisie i Bengazi uprowadzono dziesiątki cywilów tylko z powodu ich rzeczywistej lub podejrzewanej przynależności plemiennej, rodzinnej lub religijnej;
L. mając na uwadze, że jak dotąd w 2014 r. włoska marynarka wojenna uratowała 60 000 migrantów usiłujących przepłynąć łodziami do Europy z Afryki Północnej; mając na uwadze, że najprawdopodobniej większość tych łodzi pochodzi z Libii; mając na uwadze, że według Agendy ONZ ds. Uchodźców ponad 2 000 potencjalnych migrantów utonęło, w tym niedawno 200 osób, których łódź zatonęła w pobliżu Tadżury, na wschód od Trypolisu; mając na uwadze, że kolejnych 500 migrantów stoi w obliczu śmierci po tym, jak ich łódź – według doniesień – została staranowana przez inny statek w pobliżu Malty;
M. mając na uwadze, że w dniu 13 sierpnia 2014 r. parlamentarzyści w Libii przyjęli rezolucję zawierającą apel do Organizacji Narodów Zjednoczonych o interwencję w celu ochrony ludności cywilnej w obliczu toczących się walk w tym kraju; mając na uwadze, że w dniu 27 sierpnia 2014 r. Rada Bezpieczeństwa ONZ przyjęła rezolucję, w której wezwała do wprowadzenia natychmiastowego zawieszenia broni w Libii oraz nałożenia sankcji na osoby, które przyczyniły się do eskalacji przemocy między wrogimi bojówkami;
N. mając na uwadze, że istnieje pilna potrzeba przywrócenia wiarygodności polityce w Libii; mając na uwadze, że powszechny sceptycyzm zwykłych Libijczyków doprowadził do utraty tej wiarygodności i niskiej frekwencji w ostatnich wyborach; mając na uwadze, że zagrożenie dla procesów demokratycznych, które pojawiło się po obaleniu pułkownika Kaddafiego, obecnie rośnie w wyniku niedawnych aktów przemocy;
O. mając na uwadze, że według szacunków co najmniej 100 000 Libijczyków zostało wewnętrznie przesiedlonych wskutek walk, w tym mieszkańcy miasta Tawurgha, którzy znajdują się w obozach dla przesiedleńców od 2011 r.; mając na uwadze, że kolejne 150 000 ludzi, w tym wielu pracowników migrujących, opuściło kraj;
P. mając na uwadze, że od 2011 r. Unia Europejska dostarczyła pomoc humanitarną o wartości ponad 80,5 mln EUR na zaspokojenie podstawowych potrzeb, pomoc medyczną dla osób rannych, pomoc dla uchodźców i zapobieżenie naruszeniom praw człowieka;
1. uważa, że naród libijski znajduje się na rozdrożu i dzięki wsparciu międzynarodowemu i narodowemu pojednaniu można osiągnąć szeroko zakrojone konstruktywne porozumienie polityczne oparte na wspólnych aspiracjach i zasadach, a także położyć kres przemocy;
2. obawia się, że bez narodowej jedności w Libii na dłuższy czas zapanuje chaos, fragmentacja polityczna i społeczna, przemoc i stagnacja gospodarcza; obawia się, że ostatnie akty przemocy mogą stanowić wstęp do prawdziwej wojny domowej w Libii;
3. wyraża zaniepokojenie, że mocarstwa zachodnie oraz organizacje regionalne, takie jak Liga Państw Arabskich i Unia Afrykańska, prowadzą bardzo ograniczone działania mediacyjne na wysokim szczeblu w celu rozwiązania tego kryzysu albo w ogóle nie prowadzą takich działań;
4. pilnie wzywa wszystkie strony konfliktu do zaprzestania wszelkich działań zbrojnych i do włączenia się w otwarty dialog polityczny w celu stworzenia państwa opartego na poszanowaniu praw człowieka, demokracji i praworządności;
5. ostrzega, że dalsza walka, polaryzacja polityczna i sektarianizm mogą mieć poważne konsekwencje dla Libii w momencie, kiedy wszyscy ludzie oraz wszystkie społeczności i grupy muszą działać razem w interesie jedności narodowej, odnowy demokratycznej i bezpieczeństwa narodu libijskiego;
6. potępia niedawne starcia w Trypolisie i Bengazi, w tym masowe ostrzeliwanie budynków mieszkalnych i publicznych; potępia również użycie samolotów w tego typu operacjach wojskowych;
7. wyraża głębokie ubolewanie z powodu doniesień o samolotach wojskowych ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich ostrzeliwujących cele w Trypolisie i ostrzega, że takie działania prowadzą do dramatycznej eskalacji przemocy, co grozi włączeniem się innych podmiotów regionalnych w ten konflikt; wyraża zaniepokojenie wsparciem ze strony Kataru dla bojówek islamistycznych, w tym bojówek reprezentowanych w alternatywnym, nieoficjalnym parlamencie w Trypolisie;
8. wzywa tymczasowy rząd libijski i libijską Izbę Reprezentantów do utworzenia rządu jedności narodowej w celu powstrzymania przemocy oraz zapewnienia ochrony praw i bezpieczeństwa narodu libijskiego; uznaje alternatywny parlament, który utworzono w Trypolisie, za nielegalny;
9. wzywa Zgromadzenie Konstytucyjne, aby w trybie pilnym dokończyła prace nad konstytucją Libii, nadając jej kształt zapewniający poparcie jak największej liczby obywateli; uważa ponadto, że taka konstytucja musi gwarantować Libii trwałą przyszłość demokratyczną opartą o zasadę praworządności i przestrzeganie praw człowieka, a także przyczynić się do zapewnienia długotrwałej stabilności politycznej w tym kraju;
10. wyraża głębokie zaniepokojenie sytuacją uchodźców, którzy usiłują opuścić wybrzeże Libii w stronę Europy w łodziach, które nie są bezpieczne; głęboko ubolewa nad losem tych, którzy zginęli w trakcie takiej przeprawy, i obawia się, że w przyszłości może zginąć w ten sposób jeszcze więcej osób;
11. wzywa UE, by nadal oferowała wsparcie humanitarne, finansowe i polityczne na obszarach ogarniętych kryzysem w Afryce Północnej i na Bliskim Wschodzie w celu eliminacji przyczyn migracji i presji humanitarnej;
12. podkreśla znaczenie stabilności Libii dla całego regionu i dla Unii Europejskiej, między innymi w związku z rolą tego państwa jako kraju tranzytowego dla migrantów, którzy chcą się dostać do UE;
13. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji Europejskiej, Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych, wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa/ wiceprzewodniczącej Komisji Europejskiej, parlamentom i rządom państw członkowskich, sekretarzowi generalnemu ONZ, Unii Afrykańskiej, Lidze Państw Arabskich i libijskiej Izbie Reprezentantów.