Dokument z posiedzenia
21.10.2014 B8‑0181/2014
PROJEKT REZOLUCJI
złożony na zakończenie debaty na temat prezentacji członków Komisji i ich programu przez nowo wybranego przewodniczącego Komisji
zgodnie z art. 118 ust. 5 akapit pierwszy Regulaminu
w sprawie wyboru Komisji
( 2014/2811(RSP) )
Ashley Fox
w imieniu grupy ECR
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie wyboru Komisji
( 2014/2811(RSP) )
Parlament Europejski,
– uwzględniając swoją decyzję z dnia 15 lipca 2014 r. o wyborze Jean-Claude`a Junckera na przewodniczącego Komisji,
– uwzględniając pisemne i ustne oświadczenia wszystkich kandydatów na komisarzy podczas przesłuchań w komisjach parlamentarnych, a także oceny kandydatów dokonane przez komisje po przesłuchaniach,
– uwzględniając przedstawienie przez nowo wybranego przewodniczącego Komisji kolegium komisarzy i jego programu,
– uwzględniając porozumienie ramowe w sprawie stosunków między Parlamentem Europejskim a Komisją zatwierdzone dnia 9 lutego 2010 r.,
– uwzględniając art. 17 ust. 7 Traktatu o Unii Europejskiej i art. 106a traktatu Euratom,
– uwzględniając art. 118 ust. 5 akapit pierwszy i załącznik XVI do Regulaminu,
Poszanowanie praw państw członkowskich
1. ponownie potwierdza prawo państw członkowskich do mianowania ich komisarzy; uważa, że Parlament powinien prowadzić procedurę przesłuchań w oparciu o te nominacje i przy ich uwzględnieniu, z zastrzeżeniem wyjątkowych okoliczności;
2. uważa, że Parlament powinien tym samym skupić się w pierwszej kolejności na ocenie, czy mianowany kandydat jest odpowiednią osobą do objęcia przypisanej mu przez nowo wybranego przewodniczącego teki;
Ogólne uwagi dotyczące nowego proponowanego składu Komisji i rozdziału poszczególnych tek
3. zasadniczo z zadowoleniem przyjmuje podejście klastrowe, które ma na celu poprawę struktury i koncentracji prac w Komisji; jest zdania, że z czasem powinno to przekształcić się w bardziej formalny system; wyraża jednak zaniepokojenie dalszym brakiem jasności co do obowiązków oraz ryzykiem zbędnego powielania prac lub konfliktu;
4. z zadowoleniem przyjmuje fakt, że wielu kandydatów na komisarzy zgodziło się z potrzebą gruntownej reformy Unii Europejskiej, tak aby dopilnować, by przestrzegała ona praw państw członkowskich i ich obywateli, zmniejszyła obciążenia nakładane na europejskie przedsiębiorstwa, tak by mogły one tworzyć miejsca pracy i wzbogacać Europę, a także aby odbudowała zaufanie społeczeństwa do przyszłości Unii;
5. ubolewa nad tym, że nie wszyscy kandydaci na komisarzy podzielają to podejście i że niektórym z nich wciąż przyświeca przestarzała i nieaktualna wizja Europy oparta na modelu integracji europejskiej z lat 50., która nie jest odpowiednia, by sprostać wyzwaniom lat 50 XXI wieku;
6. wzywa kandydatów na komisarzy, aby po objęciu urzędu:
– podejmowali działania wyłącznie wtedy, gdy będzie to konieczne i po należytym rozważeniu sprawy, uwzględniając w szczególności wszechstronną ocenę oddziaływania;
– ściśle przestrzegali zasad pomocniczości i proporcjonalności;
– podejmowali działania jedynie wtedy, gdy są do tego wyraźnie uprawnieni zgodnie z kompetencjami przekazanymi Unii Europejskiej przez państwa członkowskie oraz aby przestrzegali suwerenności państw członkowskich;
– mieli na uwadze trudną sytuację finansową podatników i przedsiębiorstw w Europie i ograniczali wydatki;
7. ubolewa nad faktem, że niektóre osoby, które odpowiadają za złe zarządzanie kryzysem euro w czasie, gdy sprawowali urząd we własnym kraju, otrzymały tekę, która obejmuje zadania z dziedziny polityki gospodarczej i walutowej;
8. ubolewa nad faktem, że całkowicie zignorowano zalecenie Parlamentu, by Komisja przewidziała mianowanie komisarza ds. kontroli budżetowej oraz że w związku z tym praktycznie nie ma w Komisja komisarza bezpośrednio odpowiedzialnego za takie kwestie, z czego wynika, że albo skala problemu nie wydaje się wystarczająca, albo Komisja zaniechała wszelkich poważnych starań, aby uzyskać od Trybunału Obrachunkowego pozytywne poświadczenie wiarygodności swoich rachunków;
Szczególne kwestie wynikające z przesłuchań
9. zwraca się do nowej Komisji:
– aby nadała priorytetowe znaczenie uwolnienia potencjału jednolitego rynku na rzecz pracy, wzrostu, innowacji i konkurencyjności, ze szczególnym uwzględnieniem zmniejszania barier i obciążeń dla przedsiębiorstw na jednolitym rynku, a także umocnienia jednolitego rynku towarów i usług, uznając, jak ważne jest dołożenie starań, by pomóc przemysłowi w przeniesieniu produkcji i miejsc pracy z powrotem do UE w ramach ponownego uprzemysłowienia z uwzględnieniem potencjału i zasobów państw członkowskich, skupiając się w szczególności na pomocy państwom członkowskim w zwiększaniu umiejętności, zmniejszaniu biurokracji, optymalizacji kosztów energii i wspieraniu innowacyjnych produktów i technologii;
– aby prowadziła ambitną i otwartą politykę handlową nie tylko w odniesieniu do trwających negocjacji dwustronnych i wielostronnych, lecz także w odniesieniu do ewentualnych nowych umów z państwami na świecie, tak aby osiągnąć dzięki handlowi i inwestycjom wymierne korzyści gospodarcze i społeczne dla obywateli i przedsiębiorstw w UE, w tym małych i średnich przedsiębiorstw;
– o podjęcie niezbędnych działań w celu zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego w Europie dzięki inwestycjom we własne europejskie źródła energii, przyznając jednocześnie, że wszelkim dążeniom do stworzenia unii energetycznej musi towarzyszyć poszanowanie prawa poszczególnych państw członkowskich do określenia własnego koszyka energetycznego;
– o podjęcie inicjatyw prowadzących do równego traktowania wszystkich rolników w UE;
– o przestrzeganie prawa państw członkowskich do stanowienia w sprawach z zakresu prawa rodzinnego;
– o zaniechanie wszystkich planów zmierzających do uwspólnienia długu europejskiego rządu na szczeblu UE, w tym takich pomysłów jak ogólnounijny jednolity systemem gwarancji depozytów czy ogólnounijny system świadczeń dla bezrobotnych;
– o wsparcie wniosków o przywrócenie zasady nieratowania (ang. no bail out) w traktacie UE (TFUE), aby podkreślić odpowiedzialność państw członkowskich za ich finanse publiczne i położyć większy nacisk na suwerenne prawo każdego państwa członkowskiego do decydowania o jego walucie, z uwzględnieniem potrzeby pełnego wdrożenia nowych przepisów ustanawiających jednolity mechanizm nadzorczy, jednolity organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i Europejski Mechanizm Stabilności;
– o pomoc przy opracowaniu wspólnego podejścia do relacji z Rosją, w oparciu o politykę nacechowaną solidarnością z państwami stowarzyszonymi z Unią Europejską i dążącymi do zacieśnienia więzi z Unią; politykę, która uwzględnia skutki dla bezpieczeństwa, jakie niesie unijna polityka sąsiedztwa, i która obejmuje stanowcze środki dotyczące poważnej i niedopuszczalnej sytuacji na Ukrainie, z jednoczesnym zobowiązaniem, że nie dojdzie do renegocjacji pogłębionej i kompleksowej FTA z Ukrainą, Gruzją i Mołdawią;
– o współpracę z państwami członkowskimi w celu dopilnowania, by w niepewnej sytuacji na świecie istniały mechanizmy i rynki zapewniające bezpieczeństwo żywnościowe w Europie;
Procedura mianowania i przesłuchań
10. uważa, że harmonogram mianowania kandydatów na komisarzy i przesłuchań jest pełen wad, ponieważ:
– jeżeli główne nominacje nie nastąpią przed latem, nowo powołani komisarze nie mają dość czasu, aby przygotować się do przesłuchań – otrzymają teki jedynie na kilka tygodni przed przesłuchaniami;
– mając tak niewiele czasu na przygotowanie, w odpowiedziach na pytania pisemne i pytania podczas przesłuchania kandydaci na komisarzy mają tendencję do posługiwania się suchymi ogólnikami, tak że ich głos jest raczej głosem urzędników Komisji, a nie samych kandydatów, co zniechęca do otwartej i szczerej dyskusji na poruszane tematy i hamuje nowatorskie myślenie;
11. ubolewa nad faktem, że przekładanie tek w ostatniej chwili i późne złożenie nowych kandydatur stawia odnośne komisje w upokarzającej sytuacji, kiedy nie mają one praktycznie nic do powiedzenia w sprawie nominacji lub tego, czy kompetencje nowego komisarza w danej dziedzinie są odpowiednie do objęcia teki, ze względu na bliski termin głosowania plenarnego, które jest niezbędne, aby nowy komisarz mógł objąć urząd z dniem 1 listopada; zauważa, że jest to również sygnał, że dziedzina, której dotyczy taka zmiana tek w ostatniej chwili, w przypadku gdy kandydat na komisarza uzyskał już wcześniej pozytywne wsparcie komisji, nie stanowi jednego z priorytetów prac Komisji;
12. proponuje rozważenie zmiany przewidzianej daty objęcia urzędu przez nową Komisję z 1 listopada na 1 grudnia, aby procedura przesłuchań mogła przebiegać w bardziej profesjonalny i skrupulatny sposób;
13. apeluje o przegląd przepisów dotyczących przesłuchań, tak aby Konferencja Przewodniczących ściśle odpowiadała za organizację procedury i aby komisje nie podejmowały się same zawieszania prac i przeprowadzania dodatkowych posiedzeń, nie mając wcześniej ku temu wynikających z przepisów uprawnień;
14. uważa, że co do zasady nie ma nic złego w tym, że komisje dążą do organizowania dalszych przesłuchań w konkretnych przypadkach, lecz procedura określająca takie działanie powinna być przewidziana w Regulaminie Parlamentu;
15. jest zdania, że termin 24 godzin na udzielenie odpowiedzi grozi niesprawiedliwym traktowaniem kandydatów, których przesłuchanie jest zaplanowane na późniejszy termin, co z kolei zaowocowało kulturą „brania zakładników” w obronie później przesłuchiwanych kandydatów; apeluje o rozważnie zwrócenia się o to, by po zakończeniu procedury przesłuchań składane były formalne oceny dotyczące wszystkich kandydatów na komisarzy;
16. sądzi, że formuła trzyminutowych pytań nie sprawdza się, ponieważ posłowie nie mają możliwości zadania dalszych pytań, a z kolei dwie minuty to często zbyt mało na udzielenie poważnej odpowiedzi; wyraża ubolewanie, że w niektórych przypadkach komisje zaangażowane mogły zadać tak niewiele pytań, że praktycznie nie były w stanie wydać przemyślanej opinii; apeluje o zmianę harmonogramu tury pytań w ramach przyszłych przesłuchań;
17. uważa, że w interesie przejrzystości w każdej odnośnej komisji powinno się systematycznie odbywać tajne głosowanie nad każdym kandydatem na komisarza;
18. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie Europejskiej, Radzie i Komisji.