Dokument z posiedzenia
10.12.2014 B8‑0357/2014
PROJEKT REZOLUCJI
złożony w następstwie oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa
zgodnie z art. 123 ust. 2 Regulaminu
w sprawie uznania państwowości Palestyny
Gianni Pittella, Victor Boştinaru, Nikos Androulakis, Maria Arena, Francisco Assis, Brando Benifei, Nicola Caputo, Miriam Dalli, Tanja Fajon, Ana Gomes, Jude Kirton-Darling, Mary Honeyball, Liisa Jaakonsaari, Afzal Khan, Juan Fernando López Aguilar, Javi López, David Martin, Costas Mavrides, Sorin Moisă, Norbert Neuser, Pier Antonio Panzeri, Gilles Pargneaux, Kati Piri, Isabelle Thomas, Marita Ulvskog, Elena Valenciano, Boris Zala, Richard Howitt
w imieniu grupy S&D
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie uznania państwowości Palestyny
Parlament Europejski,
– uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie, w szczególności rezolucję z dnia 29 września 2011 r. w sprawie sytuacji w Palestynie[1] oraz rezolucję z dnia 22 listopada 2012 r. w sprawie sytuacji w Gazie[2],
– uwzględniając konkluzje Rady do Spraw Zagranicznych z dni 22 lipca i 17 listopada 2014 r.,
– uwzględniając uwagi wysokiej przedstawiciel Federiki Mogherini przedstawione po posiedzeniu Rady do Spraw Zagranicznych w dniu 17 listopada 2014 r.,
– uwzględniając oświadczenia wysokiej przedstawiciel Federiki Mogherini w sprawie ataku w synagodze Har Nof z dnia 18 listopada 2014 r. oraz w sprawie ataku terrorystycznego w Jerozolimie z dnia 5 listopada 2014 r., a także oświadczenie rzecznika wysokiej przedstawiciel UE z dnia 10 listopada 2014 r. w sprawie ostatnich wydarzeń na Bliskim Wschodzie,
– uwzględniając uwagi wysokiej przedstawiciel Federiki Mogherini przedstawione po spotkaniu z premierem Izraela Benjaminem Netanjahu w dniu 7 listopada 2014 r.,
– uwzględniając oświadczenie wysokiej przedstawiciel Federiki Mogherini z dnia 5 listopada 2014 r. w sprawie ostatnich izraelskich zapowiedzi dotyczących budowy osiedli,
– uwzględniając oświadczenie sekretarza generalnego ONZ Ban Ki-Moona wydane dnia 20 listopada 2014 r. po rozmowie telefonicznej z premierem Izraela Benjaminem Netanjahu i prezydentem Państwa Palestyna Mahmudem Abbasem,
– uwzględniając oświadczenie rządu szwedzkiego z dnia 30 października 2014 r. w sprawie oficjalnego uznania Państwa Palestyna,
– uwzględniając rezolucje przyjęte przez Izbę Gmin Zjednoczonego Królestwa w dniu 13 października 2014 r., przez Senat Irlandii w dniu 22 października 2014 r., przez parlament hiszpański w dniu 18 listopada 2014 r. i przez Zgromadzenie Narodowe Francji w dniu 2 grudnia 2014 r., wzywające poszczególne rządy do uznania Państwa Palestyna;
– uwzględniając decyzję Zgromadzenia Ogólnego Organizacji Narodów Zjednoczonych z dnia 29 listopada 2012 r. o przyznaniu Palestynie statusu nieczłonkowskiego państwa-obserwatora,
– uwzględniając decyzję Knesetu z dnia 8 grudnia 2014 r. o przeprowadzeniu wyborów nadzwyczajnych w Izraelu w dniu 17 marca 2015 r.,
– uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,
A. mając na uwadze, że osiągnięcie sprawiedliwego i trwałego pokojowego uregulowania między Izraelczykami i Palestyńczykami, oraz między Arabami i Izraelczykami w kwestii granic, stanowi od ponad półwiecza główną troskę wspólnoty międzynarodowej, w tym Unii Europejskiej;
B. mając na uwadze inicjatywę sekretarza stanu USA Johna Kerry’ego, która nie przyniosła wymiernych rezultatów pomimo wszelkich starań, w związku z czym po wojnie w Strefie Gazy nastąpił kolejny okres impasu w procesie pokojowym;
C. mając na uwadze, że w próżni powstałej w związku z brakiem postępów w procesie pokojowym ponowie wzrastają napięcia między Izraelczykami i Palestyńczykami, co prowadzi do ofiar śmiertelnych wśród niewinnej ludności cywilnej; mając na uwadze, że pięć osób zostało zabitych, a kilka innych odniosło rany w ataku terrorystycznym w synagodze Har Nof w dniu 18 listopada 2014 r.; mając na uwadze, że po tym ataku w ostatnich tygodniach miały miejsce inne ataki terrorystyczne i akty przemocy;
D. mając na uwadze, że w listopadzie 2012 r. Zgromadzenie Ogólne ONZ przyznało Palestynie status nieczłonkowskiego państwa-obserwatora;
E. mając na uwadze, że dnia 30 października 2014 r. rząd szwedzki ogłosił oficjalne uznanie Państwa Palestyna; mając na uwadze, że Szwecja jest pierwszym państwem członkowskim UE, które uznało Państwo Palestyna; mając na uwadze, że osiem innych państw członkowskich – Bułgaria, Cypr, Republika Czeska, Węgry, Malta, Polska, Rumunia i Słowacja – uznało państwo palestyńskie jeszcze przed przystąpieniem do Unii Europejskiej;
F. mając na uwadze, że dnia 13 października 2014 r. Izba Gmin Zjednoczonego Królestwa przyjęła rezolucję, w której wyraziła stanowisko, że „rząd powinien uznać państwowość Palestyny na równi z państwowością Izraela, wnosząc tym samym wkład w zapewnienie trwałości wynegocjowanego rozwiązania przewidującego współistnienie dwóch państw”;
G. mając na uwadze, że dnia 22 października 2014 r. Senat Irlandii przyjął rezolucję, w której „wezwał rząd do oficjalnego uznania Państwa Palestyna oraz uczynienia wszystkiego, co w jego mocy na szczeblu międzynarodowym, aby przyczynić się do trwałego pokojowego rozwiązania konfliktu izraelsko-palestyńskiego polegającego na współistnieniu obu państw”;
H. mając na uwadze, że dnia 18 listopada 2014 r. parlament hiszpański przyjął rezolucję, w której wezwał rząd do uznania Palestyny jako państwa, co powinno być następstwem procesu negocjacji między stronami, który zagwarantuje pokój i bezpieczeństwo obu państw, poszanowanie praw obywatelskich i stabilizację w regionie;
I. mając na uwadze, że dnia 2 grudnia 2014 r. Zgromadzenie Narodowe Francji przyjęło rezolucję, w której zwróciło się do rządu o uznanie Państwa Palestyna w celu ostatecznego rozwiązania konfliktu izraelsko-palestyńskiego w duchu współistnienia dwóch państw;
J. mając na uwadze, że podobne inicjatywy zostały podjęte w wielu państwach europejskich, w tym w Belgii, Danii, Portugalii i Słowenii;
K. mając na uwadze, że uznanie Państwa Palestyna wchodzi w zakres kompetencji państw członkowskich;
L. mając na uwadze, że w swojej rezolucji z dnia 29 września 2011 r. Parlament Europejski wyraził swoje poparcie i wezwał państwa członkowskie UE do jednomyślnego traktowania uzasadnionych oczekiwań Palestyńczyków dotyczących posiadania reprezentacji jako państwo w Organizacji Narodów Zjednoczonych;
M. mając na uwadze, że w swojej rezolucji z dnia 22 listopada 2012 r. Parlament Europejski poparł starania Palestyny o uzyskanie statusu nieczłonkowskiego państwa-obserwatora w Organizacji Narodów Zjednoczonych oraz wezwał państwa członkowskie UE i wspólnotę międzynarodową do osiągnięcia porozumienia w tej sprawie;
N. mając na uwadze, że w ubiegłych latach Unia Europejska nie zdołała odegrać znaczącej roli jako mediator w procesie pokojowym między Izraelczykami i Palestyńczykami; mając na uwadze, że podczas posiedzenia Rady do Spraw Zagranicznych w dniu 17 listopada 2014 r. ministrowie spraw zagranicznych państw członkowskich postanowili wesprzeć nowe inicjatywy służące wznowieniu procesu pokojowego w oparciu o możliwość stworzenia ram regionalnych we współpracy z USA, członkami Rady Bezpieczeństwa ONZ i najbardziej wpływowymi krajami arabskimi, takimi jak Egipt, Jordania i Arabia Saudyjska;
O. mając na uwadze, że w swoich konkluzjach z dnia 17 listopada 2014 r. Rada do Spraw Zagranicznych potwierdziła, że przyszły rozwój stosunków UE zarówno z partnerami izraelskimi, jak i palestyńskimi będzie również zależał od ich zaangażowania na rzecz trwałego pokoju opartego na współistnieniu dwóch państw;
1. wzywa wszystkie państwa członkowskie UE do uznania Państwa Palestyna, gdyż akt ten wchodzi w ich zakres kompetencji, oraz wyraża pełne poparcie dla wysiłków podejmowanych przez wysoką przedstawiciel / wiceprzewodniczącą Komisji Federicę Mogherini w dążeniu do wypracowania wspólnego podejścia UE w tej sprawie;
2. wzywa również Izrael do uznania Państwa Palestyna, pod warunkiem że takie uznanie będzie wiązało się z przyjęciem ostatecznego porozumienia w sprawie statusu między Izraelczykami i Palestyńczykami;
3. wyraża głębokie zaniepokojenie w związku z narastającymi napięciami między Izraelczykami i Palestyńczykami; potępia z mocą wszelkie akty terroryzmu lub przemocy wymierzone w niewinnych obywateli izraelskich i palestyńskich, w tym atak w synagodze Har Nof w dniu 18 listopada 2014 r., w którym zginęło pięć osób, oraz powtarzające się brutalne starcia na Wzgórzu Świątynnym (Al-Haram asz-Szarif), a także składa kondolencje rodzinom ofiar; ostrzega, iż istnieje ryzyko dalszej eskalacji przemocy w miejscach świętych, co mogłoby przekształcić konflikt izraelsko-palestyński w konflikt religijny; apeluje o złagodzenie sytuacji i podkreśla raz jeszcze, że pokojowe środki są jedyną drogą do osiągnięcia sprawiedliwego i trwałego pokoju między Izraelczykami i Palestyńczykami; podkreśla, że wszelkie działania z użyciem przemocy mogą tylko spowodować zaostrzenie ekstremizmu po obu stronach;
4. wyraża zadowolenie z niedawnej wizyty wysokiej przedstawiciel / wiceprzewodniczącej Komisji Federiki Mogherini w Izraelu i Palestynie, a także z jej zobowiązania do czynnego zaangażowania się w pozytywny proces służący przerwaniu błędnego koła konfliktu między Izraelczykami i Palestyńczykami oraz do stworzenia politycznych warunków umożliwiających faktyczny postęp w procesie pokojowym; popiera konkluzje Rady do Spraw Zagranicznych z dnia 17 listopada 2014 r. oraz oświadczenia wydane przez wysoką przedstawiciel;
5. podkreśla, że uznanie Państwa Palestyna przez państwa członkowskie UE przyczyni się do wznowienia rozmów pokojowych między Izraelczykami i Palestyńczykami na podstawie rzetelnego i poważnego zaangażowania obu stron i doprowadzi do konkretnych i wymiernych wyników w określonych ramach czasowych;
6. ponownie podkreśla, iż nie można kwestionować prawa Izraela do istnienia w bezpiecznych granicach, a także prawa Palestyńczyków do samostanowienia i posiadania własnego państwa; w tym duchu niezmiennie wspiera koncepcję współistnienia dwóch państw w oparciu o granice z 1967 r., z Jerozolimą jako stolicą obu państw, przy czym Izrael i sąsiadujące z nim niepodległe, demokratyczne i zdolne do samostanowienia państwo palestyńskie, złożone ze Strefy Gazy, Wschodniej Jerozolimy i Zachodniego Brzegu, będą żyły obok siebie w pokoju i poczuciu bezpieczeństwa; podkreśla, że rozwiązanie polegające na współistnieniu dwóch państw opiera się na wzajemnym uznaniu się przez te dwa państwa oraz na ich uznaniu przez całą wspólnotę międzynarodową; w tym kontekście przypomina o znaczeniu arabskiej inicjatywy pokojowej;
7. apeluje do obu stron o powstrzymanie się od wszelkich działań mogących zagrozić trwałości i szansom rozwiązania polegającego na współistnieniu dwóch państw, mając w szczególności na względzie budowę osiedli izraelskich i ich rozbudowę na Zachodnim Brzegu, w tym we Wschodniej Jerozolimie, a także wywłaszczanie palestyńskich gruntów i niszczenie palestyńskiej własności w Izraelu;
8. uważa, że Unia Europejska powinna wziąć na siebie odpowiedzialność i stać się prawdziwym graczem politycznym i mediatorem w procesie pokojowym na Bliskim Wschodzie, między innymi za pośrednictwem kompleksowej strategii europejskiej i planu rozwiązania konfliktu palestyńsko-izraelskiego, które mogłyby zostać przedstawione podczas międzynarodowej konferencji pokojowej z udziałem obu stron oraz wszystkich kluczowych podmiotów regionalnych i międzynarodowych;
9. apeluje o stałe unijne wsparcie i pomoc na rzecz wzmocnienia palestyńskiego potencjału instytucjonalnego; ponownie podkreśla w tym kontekście znaczenie ugruntowania władzy palestyńskiego rządu jedności narodowej oraz jego administracji w Strefie Gazy, a także położenia kresu izraelskiej blokadzie tego obszaru, a jednocześnie niezwłocznego rozproszenia uzasadnionych obaw Izraela dotyczących bezpieczeństwa; jest przekonany, że reaktywacja i możliwe rozszerzenie zakresu działania i mandatu misji Unii Europejskiej ds. szkolenia i kontroli na przejściu granicznym w Rafah (EU BAM Rafah) oraz misji policyjnej Unii Europejskiej na terytoriach palestyńskich (EUPOL COPPS) mogłyby przyczynić się w dużej mierze do wsparcia tych wysiłków;
10. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wysokiej przedstawiciel do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, rządom i parlamentom państw członkowskich, sekretarzowi generalnemu ONZ, wysłannikowi kwartetu bliskowschodniego, Knesetowi i rządowi Izraela, prezydentowi Palestyńskiej Władzy Narodowej, premierowi palestyńskiego rządu jedności narodowej i Palestyńskiej Radzie Legislacyjnej.