Dokument z posiedzenia

 

12.1.2015                                                                                                                B8‑0014/2015

PROJEKT REZOLUCJI

złożony w następstwie oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa

zgodnie z art. 123 ust. 2 Regulaminu

w sprawie sytuacji w Libii

( 2014/3018 (RSP) )

Fernando Maura Barandiarán, Maite Pagazaurtundúa Ruiz, Ramon Tremosa i Balcells, Dita Charanzová, Javier Nart, Marietje Schaake, Ivan Jakovčić, Jozo Radoš, Beatriz Becerra Basterrechea, Petr Ježek, Ivo Vajgl, Johannes Cornelis van Baalen, Gérard Deprez, Alexander Graf Lambsdorff, Pavel Telička, Martina Dlabajová, Fredrick Federley, Marielle de Sarnez, Louis Michel

w imieniu grupy ALDE

 

B8‑0014/2015

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie sytuacji w Libii

( 2014/3018 (RSP) )

Parlament Europejski,

–       uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Libii,

–       uwzględniając rezolucje Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1970 (2011), 1973 (2011) i 2174 (2014),

–       uwzględniając konwencje genewskie z 1949 r. i protokoły dodatkowe do nich z 1977 r. oraz zobowiązanie stron konfliktu zbrojnego do przestrzegania i dbania o przestrzeganie międzynarodowego prawa humanitarnego w każdych okolicznościach,

–       uwzględniając ratyfikację przez Libię w dniu 25 kwietnia 1981 r. konwencji Unii Afrykańskiej regulującej szczególne aspekty problemów uchodźców w Afryce,

–       uwzględniając Konwencję w sprawie bezpieczeństwa ONZ i jego personelu oraz protokół fakultatywny do niej,

–       uwzględniając sprawozdanie misji ONZ ds. wspierania Libii (UNSMIL) oraz Biura Wysokiego Komisarza NZ ds. Praw Człowieka (OHCHR), pt. „Naruszenia międzynarodowych praw człowieka i prawa humanitarnego w trakcie obecnych brutalnych wydarzeń w Libii”, opublikowane w dniu 4 września 2014 r. i uaktualnione w dniu 23 grudnia 2014 r,

–       uwzględniając oświadczenia wiceprzewodniczących Komisji/wysokich przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa Federiki Mogherini i Catherine Ashton w sprawie Libii z dni 26 sierpnia 2014 r., 16 i 30 grudnia 2014 r. oraz 10 stycznia 2015 r.,

–       uwzględniając swoją rezolucję z dnia 18 września 2014 r. w sprawie sytuacji w Libii[1],

–       uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.     mając na uwadze, że Libijczycy, którzy w lutym 2011 r. wyszli na ulice z żądaniem praw politycznych, spotkali się z masowymi represjami ze strony państwa, co wywołało dziewięciomiesięczny konflikt wewnętrzny i doprowadziło do odsunięcia od władzy reżimu Kaddafiego;

B.     mając na uwadze, że w czerwcu 2014 r. przeprowadzono w Libii demokratyczne i wolne wybory parlamentarne;

C.     mając na uwadze, że po wyborach, które odbyły się w czerwcu 2014 r., doszło do eskalacji walk między lokalnymi grupami zbrojnymi, co spowodowało setki ofiar śmiertelnych wśród ludności cywilnej, masowe przesiedlenia i katastrofalne warunki humanitarne;

D.     mając na uwadze, że sytuacja w zakresie praw człowieka nadal pogarsza się, gdyż przemoc stosowana przez poszczególne frakcje burzy spokój w całym kraju, zaś ludność cywilna stale pada ofiarą masowych ostrzałów, porwań, tortur i egzekucji, a także celowego niszczenia własności;

E.     mając na uwadze, że w dniu 14 października 2014 r. wysoki komisarz ONZ ds. praw człowieka Zeid Ra’ad Al Hussein oświadczył, że obrońcy praw człowieka, działacze polityczni, blogerzy i pracownicy mediów są celem wzmożonych ataków ze strony zbrojnych grup w Libii, od połowy maja 2014 r., kiedy to walki między rywalizującymi frakcjami nasiliły się w Bengazi i okolicy, a następnie wybuchły w Trypolisie;

F.     mając na uwadze, że według doniesień od chwili eskalacji walk, do której doszło w połowie października, w Bengazi zginęło 450 osób, a ponad 15 000 rodzin, tj. około 90 000 osób zostało wysiedlonych z miasta;

G.     mając na uwadze, że według szacunków UNSMIL co najmniej 400 000 Libijczyków zostało wewnętrznie przesiedlonych w wyniku ostatniej fali walk, a dalsze 150 000 osób, w tym wielu pracowników migrujących, opuściło kraj; mając na uwadze, że zagraniczni pracownicy pomocy i dyplomaci, w tym personel UE i UNSMIL, zostali ewakuowani z Libii; mając na uwadze, że masowy napływ uchodźców libijskich do sąsiedniej Tunezji stanowi znaczne obciążenie z punktu widzenia możliwości tego kraju i jego własnej stabilności; mając na uwadze, że szacuje się, iż w Tunezji przebywa już ponad milion Libijczyków;

H.     mając na uwadze, że według doniesień setki migrantów i uchodźców uciekających z Libii przed przemocą zginęły podczas prób przedostania się przez Morze Śródziemne;

I.      mając na uwadze, że według doniesień elementy Al-Kaidy i Islamskiego Maghrebu utworzyły węzły logistyczne na południowych rubieżach Libii; mając na uwadze, że według oficjalnego oświadczenia rządowego 3 grudnia 2014 r. bojówki Państwa Islamskiego dokonały egzekucji 14 żołnierzy armii libijskiej;

J.      mając na uwadze, że 6 listopada 2014 r. libijski Sąd Najwyższy unieważnił wybory, które odbyły się 25 czerwca 2014 r., uzasadniając to tym, że komisja powołana do ich organizacji naruszyła tymczasową konstytucję kraju;

K.     mając na uwadze, że Izba Reprezentantów w Tobruku i rząd Al-Thinniego uznały orzeczenie libijskiego Sądu Najwyższego za nielegalne, gdyż wydane pod presją bojówek islamistycznych w Trypolisie, oraz że Izba Reprezentantów i rząd Al-Thinniego będą nadal funkcjonować;

L.     mając na uwadze, że specjalny wysłannik ONZ Bernadino León czynne mediuje, aby doprowadzić do rozmów między zwalczającymi się frakcjami oraz do rozpoczęcia dialogu narodowego z myślą o procesie pojednania i utworzeniu rządu jedności narodowej; mając na uwadze, że druga runda negocjacji pod auspicjami ONZ, zaplanowana na 5 stycznia 2015 r., została odroczona, jednak ogłoszono, że nowe rozmowy odbędą się w połowie stycznia w Genewie; mając na uwadze, że wiceprzewodnicząca/wysoka przedstawiciel podkreśliła znaczenie tych rozmów, które być może stanowią ostatnią szansę na wypracowanie rozejmu i rozwiązania politycznego;

1.      wzywa strony konfliktu do natychmiastowego zaprzestania wszelkich działań zbrojnych oraz do zaangażowania się w pluralistyczny dialog polityczny;

2.      wyraża głębokie zaniepokojenie sytuacją w Libii, grożącą wywołaniem w kraju chaosu i regularnej wojny oraz dalszą destabilizacją szerszego regionu; ponownie wyraża poparcie dla politycznego rozwiązania kryzysu, które stanowi jedyny sposób na uniknięcie rozpadu Libii;

3.      wyraża głębokie zaniepokojenie cierpieniami libijskiej ludności cywilnej i instytucji oraz solidaryzuje się z nimi;

4.      jest głęboko zaniepokojony nasilającą się w Libii obecnością grup terrorystów, bojówek Państwa Islamskiego i pojedynczych osób powiązanych z Al-Kaidą oraz potwierdza konieczność zwalczania wszelkimi środkami zagrożeń dla międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa spowodowanych aktami terrorystycznymi, zgodnie z Kartą Narodów Zjednoczonych i prawem międzynarodowym, w tym z obowiązującym międzynarodowym prawem w zakresie praw człowieka, prawem uchodźczym i prawem humanitarnym;

5.      wzywa do aktywniejszego międzynarodowego dążenia do powstrzymania sponsorów państwowych i niepaństwowych od wzmacniania działających na całym świecie brutalnych grup terrorystycznych działających pod hasłem dżihadu;

6.      w pełni popiera wysiłki mediacyjne ONZ pod kierownictwem Bernardino Leóna, specjalnego przedstawiciela sekretarza generalnego ONZ, mające na celu promowanie porozumienia wypracowanego w drodze negocjacji, oraz wzywa wszystkie strony do pełnej współpracy w ramach inicjatywy prowadzonej pod przywództwem ONZ; wzywa UE, aby wsparła jego wysiłki, natychmiast wprowadzając własne ukierunkowane sankcje, obejmujące zamrożenie aktywów i zakazy podróży, wobec tych przywódców, którzy są odpowiedzialni za przemoc zbrojną i bojkotowanie negocjacji toczących się pod auspicjami ONZ;

7.      ponownie wyraża poparcie dla Izby Reprezentantów jako legalnego organu pochodzącego z wyborów, które odbyły się w czerwcu 2014 r.; ponownie wzywa wyłonioną w wyborach Izbę Reprezentantów oraz oficjalny rząd do prowadzenia działań zgodnie z zasadami praworządności i praw człowieka, w duchu otwartości oraz w interesie kraju, a także z myślą o ochronie praw wszystkich obywateli Libii, w tym mniejszości religijnych;

8.      zwraca uwagę na potrzebę koordynacji działań wszystkich 28 państw członkowskich pod nadzorem wysokiej przedstawiciel;

9.      apeluje do ESDZ, aby we współpracy z personelem ONZ w regionie koordynowała interwencje humanitarne na granicy libijsko-tunezyjskiej;

10.    stanowczo potępia naruszenia i łamanie praw człowieka wskutek toczących się walk grup zbrojnych i nawoływania przez nie do przemocy; zauważa, że w ostatnich miesiącach walki doprowadziły do śmierci setek osób cywilnych, do masowych przesiedleń i do katastrofalnych warunków humanitarnych;

11.    przypomina, że ataki celowo wymierzone przeciwko personelowi niosącemu pomoc humanitarną lub misjom pokojowym na mocy Karty Narodów Zjednoczonych są uznawane według Rzymskiego Statutu Międzynarodowego Trybunału Karnego za zbrodnię wojenną;

12.    przypomina rezolucję Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2174 (2014) przyjętą w dniu 27 sierpnia 2014 r., rozszerzającą dotychczasowe sankcje międzynarodowe nałożone na Libię, tak aby obejmowały one odpowiedzialność karną osób prowadzących lub wspierających działania, które „stanowią zagrożenie dla pokoju, stabilności lub bezpieczeństwa Libii bądź też utrudniają lub uniemożliwiają pomyślne zakończenie transformacji politycznej tego kraju”;

13.    wzywa wszystkie kraje, zwłaszcza sąsiadujące z Libią, by zaostrzyły kontrolę swoich granic, w tym w portach morskich i na lotniskach, oraz by przeprowadzały drobiazgowe kontrole wszystkich ładunków wwożonych do Libii i wywożonych z tego kraju;

14.    wzywa Radę i Komisję, aby zapewniły natychmiastowe położenie kresu nielegalnemu handlowi ropą z obszarów kontrolowanych przez bojówki oraz nieuznany rząd Libii, który to handel generuje istotne dochody umożliwiające dalszą destabilizację kraju;

15.    zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, rządowi Libii i Powszechnemu Kongresowi Narodowemu, sekretarzowi generalnemu ONZ, Lidze Państw Arabskich i Unii Afrykańskiej.

[1] Teksty przyjęte, P8_TA(2014)0028