Dokument z posiedzenia
12.1.2015 B8‑0030/2015
PROJEKT REZOLUCJI
złożony w następstwie oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa
zgodnie z art. 123 ust. 2 Regulaminu
w sprawie sytuacji w Libii
( 2014/3018(RSP) )
Charles Tannock, Geoffrey Van Orden, Ruža Tomašić, Valdemar Tomaševski, Ryszard Czarnecki
w imieniu grupy ECR
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie sytuacji w Libii
( 2014/3018(RSP) )
Parlament Europejski,
– uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie sytuacji w Libii, w tym rezolucję z dnia 18 września 2014 r.[1],
– uwzględniając wspólne oświadczenie rządów Francji, Niemiec, Włoch, Hiszpanii, Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych z dnia 11 stycznia 2015 r.,
– uwzględniając rezolucję Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2174, w której wezwano do zawieszenia broni w Libii, do przeprowadzenia szeroko zakrojonego dialogu politycznego oraz do przekazania broni,
– uwzględniając oświadczenia wysokiej przedstawiciel/wiceprzewodniczącej w sprawie sytuacji w Libii, w tym oświadczenie z dnia 10 stycznia 2015 r.,
– uwzględniając oświadczenie misji ONZ ds. wspierania Libii (UNSMIL) z dnia 15 grudnia 2014 r. w sprawie gwałtownej eskalacji działań zbrojnych w Libii,
– uwzględniając konkluzje Rady do Spraw Zagranicznych z dnia 20 października 2014 r.,
– uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,
A. mając na uwadze, że od upadku pułkownika Muammara Kaddafiego w 2011 r. Libia dotknięta jest niestabilnością i konfliktami wewnętrznymi;
B. mając na uwadze, że rywalizujące z sobą bojówki kontrolują obecnie większą część kraju, w tym dwa największe miasta – Trypolis i Bengazi; mając na uwadze, że miasto Syrta stało się przystanią islamistycznych bojowników;
C. mając na uwadze, że od maja, kiedy to nasiliły się walki między rywalizującymi grupami, setki osób cywilnych zginęły, a setki tysięcy opuściły domy w poszukiwaniu schronienia; mając na uwadze, że w ostatnich tygodniach walki jeszcze się wzmogły;
D. mając na uwadze, że wprawdzie w czerwcu 2014 r. odbyły się krajowe wybory parlamentarne, jednak aspiracje obywateli związane z upadkiem pułkownika Kaddafiego zostały zniweczone przez podział polityczny i przemoc; mając na uwadze, że w Trypolisie i Tobruku od miesięcy działają rywalizujące rządy i parlamenty;
E. mając na uwadze, że w dniu 6 listopada 2014 r. Najwyższy Sąd Konstytucyjny w Trypolisie orzekł, że czerwcowe wybory były niekonstytucyjne, a parlament i rząd wyłonione w wyniku tego głosowania, z siedzibą w Tobruku, powinny zostać rozwiązane;
F. mając na uwadze, że niedawne akty przemocy w Libii, w tym prowadzenie nalotów, potęgują cierpienie obywateli Libii;
G. mając na uwadze, że ludność cywilna stanowi przytłaczającą większość wśród osób dotkniętych falą przemocy; mając na uwadze, że osoby popełniające akty przemocy wydają się prawie lub wcale nie zważać na prawdopodobny wpływ ich działań na niewinne osoby;
H. mając na uwadze, że przemoc, podziały i stagnacja polityczna doprowadziły do ogólnego pogorszenia warunków życia w Libii;
I. mając na uwadze, że należy pilnie przywrócić wiarygodność procesu politycznego w Libii, aby położyć kres walkom;
J. mając na uwadze, że nowa runda dialogu politycznego, której celem jest rozwiązanie toczącego się konfliktu, według planów odbędzie się w najbliższych dniach w Genewie;
K. mając na uwadze, że utrzymująca się przemoc i brak stabilności w Libii zwiększają zagrożenie ze strony grupy terrorystycznych, a jeżeli nie zostaną opanowane, mogą doprowadzić do zaostrzenia już teraz nieprzewidywalnej sytuacji w szerszym regionie;
L. mając na uwadze, że według doniesień z grudnia 2014 r. bojówki Państwa Islamskiego utworzyły obozy szkoleniowe we wschodniej Libii;
M. mając na uwadze, że w 2014 r. marynarka włoska uratowała dziesiątki tysięcy osób zmierzających z Afryki Północnej do Europy w nienadających się do tego, zatłoczonych łodziach; mając na uwadze, że według doniesień z listopada 2014 r. straż przybrzeżna w Trypolisie powstrzymała patrole zamierzające udaremnić migrantom próbę przepłynięcia Morza Śródziemnego;
N. mając na uwadze, że w ostatnich tygodniach w Libii nasiliły się ataki na koptyjskich chrześcijan z Egiptu, między innymi 3 stycznia 2015 r. doszło do uprowadzenia 13 osób pracujących w Syrcie;
O. mając na uwadze, że pogarszanie się warunków bezpieczeństwa w Trypolisie doprowadziło do tymczasowego przeniesienia personelu misji EUBAM i EUDAL z Tunisu do Brukseli;
1. wyraża rosnące zaniepokojenie pogarszającą się sytuacją w Libii, ofiarami śmiertelnymi oraz konsekwencjami tego stanu rzeczy dla tysięcy ludzi, którzy zostali zmuszeni do opuszczenia domów w poszukiwaniu schronienia przed przemocą;
2. wyraża ubolewanie w związku z nieustającymi aktami przemocy i naruszeniami praw człowieka w Libii, popełnianymi przez wszystkie strony konfliktu, oraz wzywa do ścigania osób odpowiedzialne za te czyny zgodnie z prawem międzynarodowym;
3. wzywa wszystkie strony dopuszczające się przemocy, aby zobowiązały się do bezwarunkowego rozejmu oraz bez żadnych warunków wstępnych zaangażowały się w wysiłki podejmowane przez specjalnego przedstawiciela ONZ ds. Libii Bernardino Leóna, mające na celu zgromadzenie rywalizujących grup celem przeprowadzenia owocnych rozmów pokojowych;
4. z zadowoleniem odnotowuje, że w najbliższych dniach w Genewie ma odbyć się nowa runda dialogu politycznego, oraz apeluje do wszystkich stron o konstruktywny udział w tym procesie z myślą o wspólnym celu, jakim jest zakończenie konfliktu;
5. wyraża podziw dla niestrudzonych wysiłków specjalnego przedstawiciela ONZ ds. Libii Bernardino Leóna przy negocjowaniu tego dialogu politycznego;
6. podziela obawy krajów sąsiadujących z Libią, iż nieustająca przemoc może rozprzestrzenić się na te kraje, powodując dalszą destabilizację regionu i szerzenie się terroryzmu; ponadto uważa, że przemoc w Libii bezpośrednio zagraża Unii Europejskiej;
7. potępia taktykę tych osób i grup w Libii, które świadomie udaremniają wysiłki ONZ i innych organizacji międzynarodowych zmierzające do osiągnięcia pokoju, stabilności i pojednania w kraju;
8. uważa, że pokojowe rozwiązanie kryzysu w Libii i położenie kresu przemocy możliwe jest tylko w drodze dialogu politycznego;
9. popiera zastosowanie środków ograniczających wobec osób odpowiedzialnych za akty przemocy w Libii, zgodnie z rezolucją nr 2174 Rady Bezpieczeństwa ONZ;
10. wyraża głębokie zaniepokojenie rozpaczliwą sytuacją uchodźców uciekających z Libii do Europy w niegwarantujących bezpieczeństwa, zatłoczonych łodziach; ponadto ubolewa, iż w ostatnich miesiącach setki osób zginęły podczas prób przepłynięcia morza;
11. uważa, że Unia Europejska musi pomóc obywatelom Libii w realizacji ich ambitnego dążenia do ustanowienia demokratycznego, stabilnego i bogatego państwa, zgodnie ze zobowiązaniami określonymi w polityce sąsiedztwa dotyczącej krajów południowego wybrzeża Morza Śródziemnego;
12. z zadowoleniem przyjmuje działania podjęte przez Komitet ONZ ds. Sankcji Wobec Sieci Al-Kaida, aby w wykazie umieścić grupy Ansar Al Sharia Benghazi (AAS-B) i Ansar Al Sharia Derna (AAS-D), które są odpowiedzialne za akty terroru w Libii, w tym zamachy bombowe, uprowadzenia i morderstwa;
13. uważa, że takie działanie stanowi silny i jasny sygnał ze strony społeczności międzynarodowej, iż podejmie ona działania przeciwko grupom ekstremistycznym, które zagrażają pokojowi i bezpieczeństwu w Libii;
14. stanowczo potępia niedawne zamachy na koptyjskich chrześcijan pracujących w Libii oraz ich uprowadzenia i wzywa do natychmiastowego uwolnienia przetrzymywanych osób;
15. uważa, że niedawna eskalacja przemocy stanowi bezpośrednią próbę zniweczenia wysiłków mających na celu zagwarantowanie pokoju i pojednania politycznego;
16. przypomina osobom zaangażowanym w operacje wojskowe, że ich działania naruszają rezolucję Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2174 z 2014 r. oraz że na osoby, które stwarzają zagrożenie dla pokoju, stabilności lub bezpieczeństwa w Libii, nałożone zostaną ukierunkowane sankcje;
17. wzywa wszystkie podmioty regionalne, w tym Ligę Państw Arabskich i Unię Afrykańską, aby współpracowały z innymi organizacjami międzynarodowymi w celu położenia kresu przemocy w Libii oraz pomagały w budowie stabilnego, pluralistycznego i demokratycznego kraju;
18. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, ESDZ, wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa/wiceprzewodniczącej Komisji Europejskiej, parlamentom i rządom państw członkowskich, sekretarzowi generalnemu ONZ, Unii Afrykańskiej i Lidze Państw Arabskich.