Dokument z posiedzenia
4.2.2015 B8‑0127/2015
PROJEKT REZOLUCJI
złożony w następstwie oświadczenia Komisji
zgodnie z art. 123 ust. 2 Regulaminu
w sprawie środków zwalczania terroryzmu
( 2015/2530(RSP) )
Birgit Sippel, Jörg Leichtfried, Claude Moraes, Enrique Guerrero Salom, Juan Fernando López Aguilar, Miriam Dalli, Ana Gomes, Christine Revault D’Allonnes Bonnefoy, Viorica Dăncilă
w imieniu grupy S&D
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie środków zwalczania terroryzmu
( 2015/2530(RSP) )
Parlament Europejski,
– uwzględniając art. 2, 3, 6, 7 i 21 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE), a także art. 4, 16, 20, 67, 68, 70, 71, 72, 75, 82, 83, 84, 85, 86, 87 i 88 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),
– uwzględniając Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej, a w szczególności jej art. 6, 7, 8, 10 ust. 1, art. 11, 12, 21, 47-50, 52 i 53,
– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 grudnia 2011 r. w sprawie unijnej polityki przeciwdziałania terroryzmowi: najważniejsze osiągnięcia i nadchodzące wyzwania[1],
– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 10 października 2013 r. w sprawie rzekomego transportu i nielegalnego przetrzymywania więźniów w krajach europejskich przez CIA[2],
– uwzględniając opinię 01/2014 Grupy Roboczej Art. 29 w sprawie stosowania pojęć konieczności i proporcjonalności oraz ochrony danych w obszarze egzekwowania prawa,
– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 27 lutego 2014 r. w sprawie stanu praw podstawowych w Unii Europejskiej (2012)[3],
– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 12 marca 2014 r. w sprawie realizowanych przez NSA amerykańskich programów nadzoru, organów nadzoru w różnych państwach członkowskich oraz ich wpływu na prawa podstawowe obywateli UE oraz na współpracę transatlantycką w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych[4],
– uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/29/UE z dnia 25 października 2012 r. ustanawiającą normy minimalne w zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw oraz zastępującą decyzję ramową Rady 2001/220/WSiSW[5],
– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 17 grudnia 2014 r. w sprawie odnowienia strategii bezpieczeństwa wewnętrznego Unii Europejskiej[6],
– uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Unijna tablica wyników wymiaru sprawiedliwości – Narzędzie wspierania skutecznego wymiaru sprawiedliwości i wzrostu gospodarczego” ( COM(2013)0160 ),
– uwzględniając sprawozdanie Komisji w sprawie zwalczania korupcji w UE z dnia 3 lutego 2014 r.,
– uwzględniając konkluzje Rady do Spraw Zagranicznych z dn. 19 stycznia 2015 r. poświęconej walce z terroryzmem, a w szczególności decyzję o usprawnieniu wymiany informacji z krajami partnerskimi oraz o promowaniu wzmocnionej współpracy z krajami arabskimi i z krajami basenu Morza Śródziemnego, w tym protokół ustaleń z Ligą Państw Arabskich,
– uwzględniając ramy strategiczne i plan działania UE na rzecz praw człowieka i demokracji przyjęte dnia 25 czerwca 2012 r.,
– uwzględniając wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 8 kwietnia 2014 r. w połączonych sprawach C-293/12 i C-594/12, Digital Rights Ireland oraz Seitlinger i in., oraz opinię Wydziału Prawnego Parlamentu w sprawie interpretacji tego orzeczenia[7],
– uwzględniając rezolucję Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2178 (2014) z dnia 24 września 2014 r.,
– uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,
A. mając na uwadze, że terroryzm, radykalizacja i brutalny ekstremizm znajdują się wśród głównych zagrożeń dla naszego bezpieczeństwa i naszych swobód; mając na uwadze, że Unia Europejska i jej państwa członkowskie ponoszą wspólną odpowiedzialność za ochronę obywateli UE;
B. mając na uwadze, że poszanowanie praw podstawowych ma zasadnicze znaczenie dla powodzenia polityki zwalczania terroryzmu;
C. mając na uwadze, że groźne ataki terrorystyczne na terytorium UE od czasu zamachów z 11 września, ostatni w styczniu 2015 r., mają poważny wpływ na poczucie bezpieczeństwa obywateli i mieszkańców Unii;
D. mając na uwadze, że akty terroryzmu na świecie oraz spowodowana nimi śmierć ludności cywilnej, budzą ogromne zaniepokojenie również w UE;
E. mając na uwadze że obecnie do zagrożeń terroryzmem dochodzą również: terroryzm wspierany przez państwo lub sponsorowany przez państwo, terroryzm gospodarczy, terroryzm i wojna informacyjna oraz cyberataki;
F. mając na uwadze, że nasilenie rasizmu, w tym antysemityzmu i islamofobii, dodatkowo zwiększa poczucie braku bezpieczeństwa wśród obywateli UE;
G. mając na uwadze, że od 11 września UE wprowadziła 239 środków zwalczania terroryzmu: 26 planów działania i dokumentów strategicznych, 25 rozporządzeń, 15 dyrektyw, 11 decyzji ramowych, 25 decyzji, 1 wspólne działanie, 3 wspólne stanowiska, 4 rezolucje, 111 konkluzji Rady i 8 porozumień międzynarodowych[8];
H. mając na uwadze, że istnieje pilna potrzeba wprowadzenia jednolitej prawnej definicji pojęcia „terroryzmˮ w celu zwiększenia pewności prawa;
I. mając na uwadze, że istnieje pilna potrzeba opracowania jednolitej definicji prawnej pojęcia „tworzenie profili” w oparciu o odpowiednie prawa podstawowe i standardy ochrony danych, aby ograniczyć wątpliwości związane z dopuszczalnością określonych form działalności;
J. mając na uwadze, że zgodnie z danymi opublikowanymi przez Europejską Komisję na rzecz Efektywności Wymiaru Sprawiedliwości (CEPEJ), między państwami członkowskimi UE występują znaczne rozbieżności jeśli chodzi o inwestycje w ich systemy sądownictwa karnego[9];
1. składa głębokie wyrazy współczucia ofiarom ostatnich ataków terrorystycznych w Paryżu, w rejonie Ile-de-France i na świecie oraz ich rodzinom;
2. podkreśla, że podstawowym elementem walki z terroryzmem musi być włączenie strategii na rzecz ochrony i wsparcia dla ofiar i ich rodzin; wzywa zatem wszystkie państwa członkowskie do właściwego wdrożenia dyrektywy 2012/29/UE ustanawiającej normy minimalne w zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw;
3. zdecydowanie i kategorycznie potępia wszelkie akty terrorystyczne, promowanie terroryzmu, gloryfikację osób zamieszanych w terroryzm oraz popieranie nasyconych okrucieństwem ideologii ekstremistycznych, bez względu na miejsce na świecie gdzie mają one miejsce lub są popierane; podkreśla, że nie ma wolności bez bezpieczeństwa, ani bezpieczeństwa bez wolności;
4. powtarza, że terroryzm we wszystkich formach i przejawach stanowi jedno z najpoważniejszych zagrożeń dla pokoju i bezpieczeństwa na świecie, a każdy akt terrorystyczny jest przestępstwem i nie może być usprawiedliwiony niezależnie od tego, kto i kiedy go popełnił i czym się kierował;
5. potwierdza swoje zaangażowanie w utrzymanie podstawowych praw obywatelskich – prawa do bezpieczeństwa i wolności;
6. potwierdza zobowiązanie do przestrzegania wolności słowa, praw podstawowych, demokracji, tolerancji i praworządności;
7. podkreśla w szczególności, że UE, jej państwa członkowskie i stowarzyszone z nią kraje muszą opierać strategię przeciwdziałania terroryzmowi międzynarodowemu na zasadzie praworządności i poszanowania praw podstawowych, w formie zapisanej w dorobku prawnym UE dotyczącym praw podstawowych i w międzynarodowym prawie dotyczącym praw człowieka; podkreśla ponadto, że działania zewnętrzne UE na rzecz zwalczania międzynarodowego terroryzmu powinny mieć na celu zapobieganie i przeciwdziałanie terroryzmowi oraz ściganie za terroryzm;
8. zauważa, że często sprawcy ataków terrorystycznych już wcześniej byli znani organom ścigania i toczyły się w ich sprawie dochodzenia oraz był prowadzony nadzór; wyraża zaniepokojenie z powodu zakresu, w jakim dane dotyczące tych osób mogły być wymieniane między organami ścigania, a w razie konieczności, z kolegami z innych państw członkowskich; apeluje do państw członkowskich, aby usprawniły wymianę informacji istotnych dla walki z terroryzmem, zarówno między sobą, jak i, w razie konieczności, z krajami trzecimi, tak aby bardziej skutecznie korzystać z baz danych UE dzięki ściślejszej współpracy z agencjami UE;
9. wzywa państwa członkowskie do zagwarantowania pełnej współpracy z wyspecjalizowanymi agencjami, w szczególności Eurojust i Europol, aby dostarczyć jak najlepszego wsparcia w trwających śledztwach dotyczących ataków terrorystycznych w Europie; wyraża zaniepokojenie doniesieniami, że państwa członkowskie przekazują Europolowi i Eurojustowi tylko 50% posiadanych przez nie informacji dotyczących terroryzmu i przestępczości zorganizowanej;
10. wzywa Komisję i Radę do przeprowadzenia kompleksowej oceny przyjętych w UE środków zwalczania terroryzmu i środków w nimi powiązanych, w szczególności pod kątem ich wdrażania w systemach prawnych państw członkowskich i w praktyce, a także zakresu, w jakim państwa członkowskie współpracują z agencjami UE w omawianym obszarze, zwłaszcza z Europolem i Eurojustem, jak również do przeprowadzenia odpowiedniej oceny pozostających jeszcze niedociągnięć, z wykorzystaniem procedury określonej w art. 70 TFUE, oraz do opublikowania tej oceny razem z europejskim programem działań na rzecz bezpieczeństwa w maju 2015 r.; wzywa również Komisję do oceny potencjalnych pozostających niedociągnięć jeśli chodzi o ściganie przestępstw;
11. wzywa do wzmocnienia demokratycznego i sądowego nadzoru nad polityką zwalczania terroryzmu i działaniami służb wywiadowczych; zwraca uwagę, że należy wprowadzić wyraźne rozróżnienie między działalnością związaną z egzekwowaniem prawa a działalnością związaną z gromadzeniem danych wywiadowczych; podkreśla, że należy uchylić środki zwalczania terroryzmu, które z perspektywy czasu nie okazały się niezbędne, skuteczne czy proporcjonalne, należy również przeprowadzić dochodzenia w sprawie przypadków łamania praw podstawowych i zastosować środki naprawcze, a także opracować nowe formy kontroli demokratycznej w oparciu o uprawnienia przyznane w traktacie lizbońskim Parlamentowi Europejskiemu i parlamentom narodowym; nalega na włączenie do tych środków i porozumień klauzuli wygaśnięcia i postanowienia o okresowym wznowieniu zezwolenia;
12. uważa, że konieczne jest promowanie zharmonizowanego podejścia w całej UE do nowego rodzaju przestępstw związanych z niepokojącym zjawiskiem podróżowania obywateli UE za granicę w celu szkolenia się w organizacjach terrorystycznych i prowadzenia walki w ich imieniu;
Kompleksowe podejście do przeciwdziałania radykalizacji i terroryzmowi
13. zwraca uwagę, że odpowiednie prawodawstwo antyterrorystyczne i powiązane z nim środki obowiązują już w każdym państwie członkowskim:
– dane paszportowe pasażerów (na podstawie systemu danych pasażera przekazywanych przed podróżą – APIS) są już sprawdzane w bazie danych znanych przestępców i osób objętych zakazem wjazdu na terytorium państwa;
– organy ścigania mogą mieć dostęp do danych telefonicznych i pasażerskich osób podejrzanych czy nawet grup osób podejrzanych, jeżeli mają one powiązania z konkretnym zagrożeniem, i
– system informacyjny Schengen zaleca dyskretny nadzór nad osobami oraz ich szybkie zatrzymanie i ekstradycję, jeżeli stanowią one zagrożenie dla bezpieczeństwa, mają zamiar popełnić przestępstwo lub są podejrzane o popełnienie przestępstwa;
wzywa organy ścigania w UE, by w pełni wykorzystywały te możliwości i zacieśniały współpracę, między innymi dzięki powoływaniu wspólnych zespołów dochodzeniowo-śledczych oraz z pomocą agencji UE takich jak Europol, Eurojust i Europejskie Kolegium Policyjne (CEPOL);
14. uważa, że jednym z priorytetów UE w walce z poważną zorganizowaną przestępczością międzynarodową powinno być zwalczanie handlu bronią palną; jest zdania w szczególności, że należy jeszcze bardziej zacieśnić współpracę w kwestii mechanizmów wymiany informacji oraz identyfikowalności i niszczenia zakazanej broni; wyraża ponadto opinię, że państwa członkowskie powinny ściśle przestrzegać wspólnego stanowiska określającego wspólne zasady kontroli wywozu technologii wojskowych i sprzętu wojskowego (2008/944/WPZiB); wzywa do przeprowadzenia przeglądu dyrektywy w sprawie broni palnej (dyrektywa 91/477/EWG, zmieniona dyrektywą 2008/51/WE);
15. apeluje o właściwe wdrożenie dyrektyw w sprawie prania pieniędzy, by umożliwić wczesne wykrywanie finansowania terroryzmu oraz sieci i organizacji przestępczych;
16. zauważa, że już teraz można prowadzić, przez określony czas, na określonych szlakach lub w określonych punktach granicznych, stosownie do poziomu zagrożenia, selektywną kontrolę osób korzystających z prawa do swobodnego przemieszczania się, kiedy przekraczają one granice zewnętrzne; podkreśla z naciskiem, że państwa członkowskie powinny w pełni i lepiej wykorzystywać obowiązujące przepisy dotyczące strefy Schengen oraz przeznaczać na to niezbędne zasoby zamiast próbować ponownie wprowadzać kontrole graniczne wykraczające poza istniejące możliwości;
17. wzywa Komisję, aby przeprowadziła formalny przegląd wniosku UE w sprawie danych dotyczących przelotu pasażera (PNR) z uwzględnieniem kryteriów określonych przez Trybunał Sprawiedliwości w wyroku dotyczącym dyrektywy w sprawie zatrzymywania danych; zobowiązuje swój Wydział Prawny do przeprowadzenia podobnego przeglądu w terminie sześciu tygodni od przyjęcia niniejszej rezolucji; apeluje do państw członkowskich i instytucji UE, by dokonały przeglądu systemów zezwalania prywatnym samolotom cywilnym na wejście w strefę Schengen;
18. wzywa Komisję, by przeanalizowała zagrożenia wynikające z przyjęcia przez niektóre państwa członkowskie polityki „złotej wizy”, która ułatwia organizacjom przestępczym przeniknięcie do UE i założenie w niej stałych ośrodków działalności oraz może być instrumentalnie wykorzystywana do działań terrorystycznych;
19. podkreśla, że środki polegające na ograniczaniu praw podstawowych w internecie w celu zwalczania terroryzmu muszą być konieczne i współmierne, zgodne z przepisami UE i państw członkowskich, a w szczególności muszą opierać się na odpowiedniej definicji terroryzmu, która obecnie nie istnieje; podkreśla ponadto, że treści związane z działalnością przestępczą należy usuwać na podstawie zezwolenia wydanego przez sąd, a nie w drodze prywatnego nadzoru prowadzonego przez dostawców usług internetowych;
20. odrzuca ideę wprowadzenia zakazu kodowania danych jako środka walki z terroryzmem; ponownie apeluje o propagowanie kodowania wszelkich środków łączności, w tym poczty elektronicznej i wiadomości SMS[10]; podkreśla, że wprowadzenie zakazu kodowania odbyłoby się ze szkodą dla ochrony danych osobowych przekazywanych w sieciach łączności, sieciach handlowych i finansowych oraz systemach państwowych i kluczowych systemach infrastruktury, umożliwiając przechwycenie tych danych w celach przestępczych lub innych;
21. wzywa do szybkiego przyjęcia pakietu ochrony danych, w tym dzięki przyjęciu przez Radę ogólnego podejścia spójnego z minimalnymi normami ustanowionymi w dyrektywie 95/46/UE;
22. wzywa państwa członkowskie do zacieśnienia współpracy sądowej na podstawie dostępnych instrumentów UE, takich jak europejski system przekazywania informacji z rejestrów karnych (ECRIS), europejski nakaz aresztowania i europejski nakaz dochodzeniowy, przy jednoczesnym poszanowaniu zasady proporcjonalności i praw podstawowych; wzywa państwa członkowskie do szybkiego uzgodnienia wszystkich proponowanych środków zgodnie z planem działań dotyczących praw procesowych, a w następnej kolejności do zajęcia się decyzjami w sprawie aresztu tymczasowego oraz warunków przetrzymywania;
23. podkreśla, że powszechnie przyznaje się, iż więzienia służą za wylęgarnię radykalnych i ekstremalnych opinii, i wzywa państwa członkowskie, by zainwestowały więcej środków pieniężnych i zasobów ludzkich w zapewnienie, by ich systemy więziennictwa – i cały system sądownictwa karnego – służyły resocjalizacji sprawców i pomagały im porzucić przestępczość i ekstremizm posługujący się przemocą, a nie dodatkowo podsycały takie postawy;
24. podkreśla, że polityka gospodarcza i społeczna może przyczynić się do łagodzenia wykluczenia społecznego, segregacji i skutków gwałtownych zmian społeczno-gospodarczych, które prowadzą do rozżalenia, często wykorzystywanego przez ekstremistów posługujących się przemocą; apeluje w związku z tym o wprowadzenie rozwiązań politycznych służących znalezieniu nowych metod wspierania włączenia społecznego, integracji i równości;
25. wzywa państwa członkowskie do inwestowania w systemy edukacji wspierające poszanowanie godności człowieka, tolerancję i równość szans oraz ograniczające dyskryminację społeczną od najmłodszych lat; podkreśla, że obejmuje to szkolenie nauczycieli w zakresie kwestii społecznych i różnorodności;
26. przestrzega, że brak długoterminowych perspektyw wynikający z ubóstwa, bezrobocia i wykluczenia społecznego może przynosić ludziom poczucie bezradności, a nawet popychać ich do autodestrukcyjnych działań mających zwiększać poczucie własnej wartości przez wstępowanie do organizacji dżihadystycznych lub ugrupowań skrajnie prawicowych; wzywa państwa członkowskie, by intensywniej dążyły do ograniczania ubóstwa, dawania szans na zatrudnienie oraz poprawy statusu i poszanowania osób i społeczności;
27. podkreśla, że dyskryminacja może wzmacniać mechanizmy radykalizacji i przemocy; zaznacza, że normom dotyczącym równości i niedyskryminacji musi towarzyszyć konkretna polityka podejmująca problem wszelkich form rasizmu, w tym antysemityzmu i islamofobii, a także mowy nienawiści; zwraca się zatem do Komisji o dokładne przeanalizowanie ewentualnej potrzeby dokonania przeglądu ramowej decyzji Rady 2008/913/WSiSW w sprawie zwalczania pewnych form i przejawów rasizmu i ksenofobii za pomocą środków prawnokarnych, by skuteczniej zająć się problemem rozprzestrzeniania się ostrych form mowy nienawiści, skierowanej zwłaszcza przeciwko mniejszościom religijnym i innym mniejszościom w UE;
28. wyraża zaniepokojenie z powodu niewspółmiernych konsekwencji ponoszonych przez określone społeczności w wyniku wprowadzenia po zamachu z 11 września 2001 r. szczególnych praktyk, zwłaszcza praktyki tworzenia profili rasowych;
29. podkreśla, że rozpoczęcie i zacieśnienie współpracy z odnośnymi społecznościami w poszczególnych państwach członkowskich ma kluczowe znaczenie zarówno dla wskazania konkretnych zagrożeń, jak i jako element ogólnych strategii na rzecz deradykalizacji; podkreśla konieczność intensywnego inwestowania w takie programy; wyraża poparcie dla programów, które poprawiają sytuację mniejszości etnicznych i religijnych, by przyczynić się do podniesienia statusu społecznego i ekonomicznego odnośnych społeczności w perspektywie średnio- i długoterminowej, na szczeblu lokalnym i regionalnym; podkreśla w związku z tym, że radykalizacja w UE nie ogranicza się tylko do określonych grup etnicznych lub religijnych;
30. zaznacza potrzebę wprowadzenia bardziej specjalistycznych środków, by zająć się problemem obywateli UE wyjeżdżających za granicę, by walczyć w szeregach organizacji terrorystycznych; zauważa, że chociaż w niektórych przypadkach można ścigać takie osoby, to trzeba stosować inne środki, by zapobiegać radykalizacji postaw, przerwać zjawisko wyjazdów bojowników pochodzących z Europy i z innych części świata oraz zająć się problemem osób powracających; wzywa państwa członkowskie i Komisję, by opracowały najlepsze praktyki w oparciu o doświadczenia państw członkowskich, które przyjęły w tej dziedzinie owocne strategie, plany działań i programy;
Wymiar zewnętrzny
31. podkreśla, że przeciwdziałanie terroryzmowi to wyzwanie na skalę światową, a UE wraz z innymi ważnymi podmiotami i partnerami regionalnymi powinna stać na czele działań służących usuwaniu tego zagrożenia na całym świecie;
32. zaznacza, że potrzebna jest spójna, skonsolidowana i proaktywna wspólna polityka zagraniczna, mocno skoncentrowana na współpracy z państwami trzecimi, które mogą potencjalnie stać się cennymi partnerami w przeciwdziałaniu terroryzmowi;
33. podkreśla, że UE powinna intensyfikować dialog polityczny z różnymi wspólnotami wyznaniowymi, by usunąć powiązania między terroryzmem a religią, które zdominowały obecnie debatę publiczną; ponownie zauważa, że zwalczanie terroryzmu trzeba ściśle powiązać z kwestiami niestabilności, rozwoju i integracji społecznej;
34. zaznacza po raz kolejny, że w ramach wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony (WPBiO) musimy uzgodnić i egzekwować wspólne podejście do zwalczania terroryzmu i jego korzeni ideologicznych, a także zająć jasne stanowisko w sprawie metod walki z finansowaniem terrorystów; w związku z tym wzywa do ścisłej współpracy w UE w kwestii wymierzania sprawiedliwości i zapewniania bezpieczeństwa oraz podejmowania problemu ekstremizmu religijnego we wszystkich działaniach zewnętrznych UE, zwłaszcza za pomocą wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, WPBiO, polityki rozwojowej, pomocy humanitarnej i polityki handlowej, w sposób spójny ze standardami UE i prawem praw człowieka;
35. podkreśla konieczność intensyfikacji działań zewnętrznych na rzecz tworzenia potencjału, przy czym należy się skupić na zapobieganiu i przeciwdziałaniu radykalizacji, a także zapewnić włączenie tych prac w plany działań i dialog politycznych z udziałem UE i krajów partnerskich, nawiązując współpracę międzynarodową, wykorzystując istniejące programy i zdolności, i współpracując z podmiotami społeczeństwa obywatelskiego w krajach będących przedmiotem zainteresowania, jeśli chodzi o zwalczanie terroryzmu i radykalnej propagandy szerzonej w internecie i innych środkach łączności;
36. apeluje do UE i państw członkowskich, by ulepszały na szczeblu międzynarodowym wymianę informacji na temat nielegalnej broni palnej;
37. podkreśla znaczenie włączenia strategii zapobiegania radykalizacji i ekstremizmowi posługującemu się przemocą do tradycyjnych narzędzi i instrumentów współpracy na rzecz rozwoju, w tym programów edukacyjnych, zwłaszcza w państwach stojących wobec największych wyzwań, jeśli chodzi o ekstremizm posługujący się przemocą;
38. wzywa Komisję i państwa członkowskie, by oceniły możliwość wprowadzenia sankcji wobec państw i rządów odpowiedzialnych za finansowanie terrorystów lub organizacji terrorystycznych;
39. podkreśla potrzebę właściwych i stosowanych na czas procedur dotyczących decyzji o umieszczeniu danej osoby lub grupy na unijnym wykazie terrorystów; apeluje o wprowadzenie należytych procedur umożliwiających tym osobom i grupom odwołanie się od danych decyzji na drodze sądowej, by stosowane procedury były zgodne z orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości;
40. podkreśla, że środki antyterrorystyczne powinny również koncentrować się na możliwości zamachów terrorystycznych na mienie państw członkowskich UE poza jej granicami;
41. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.