Dokument z posiedzenia
4.2.2015 B8‑0128/2015
PROJEKT REZOLUCJI
złożony w następstwie oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa
zgodnie z art. 123 ust. 2 Regulaminu
w sprawie ostatnich aktów okrucieństwa w północnej Nigerii
( 2014/2520(RSP) )
Charles Tannock
w imieniu grupy ECR
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie ostatnich aktów okrucieństwa w północnej Nigerii
( 2014/2520(RSP) )
Parlament Europejski,
– uwzględniając piąty dialog na szczeblu ministerialnym pomiędzy Nigerią i UE, który odbył się w Abudży w dniu 27 listopada 2014 r.,
– uwzględniając dokument z 2009 r. pt. „Nigeria–UE: wspólna droga naprzód”,
– uwzględniając oświadczenie wiceprzewodniczącej / wysokiej przedstawiciel w sprawie sytuacji w Nigerii,
– uwzględniając oświadczenia sekretarza generalnego NZ w sprawie sytuacji w Nigerii,
– uwzględniając oświadczenie z dnia 8 stycznia 2015 r. złożone przez Mohameda ibn Chambasa, specjalnego przedstawiciela sekretarza generalnego i szefa biura ONZ w Afryce Zachodniej, w sprawie sytuacji w Nigerii,
– uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka,
– uwzględniając sprawozdanie sekretarza generalnego ONZ w sprawie dzieci w konfliktach zbrojnych, opublikowane w dniu 1 lipca 2014 r.,
– uwzględniając Afrykańską kartę praw człowieka i ludów z 1981 r., ratyfikowaną przez Nigerię w dniu 22 czerwca 1983 r.,
– uwzględniając drugi przegląd umowy z Kotonu 2007–2013, ratyfikowany przez Nigerię w dniu 27 września 2010 r.,
– uwzględniając rozdział IV konstytucji Republiki Federalnej Nigerii dotyczący prawa do wolności myśli, sumienia i wyznania,
– uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,
A. mając na uwadze, że Nigeria jest największą gospodarką na kontynencie afrykańskim i znaczącym partnerem handlowym UE;
B. mając na uwadze, że w latach 2009–2013 pomoc UE dla Nigerii wyniosła około 700 mln EUR, z czego 200 mln EUR przeznaczono na rzecz umocnienia pokoju i stabilizacji, zwalczania ubóstwa i tworzenia miejsc pracy dla ludzi młodych (byłych bojowników) w Delcie Nigru;
C. mając na uwadze, że pomimo ogromnych zasobów Nigeria jest jednym z krajów o największych nierównościach społecznych na świecie;
D. mając na uwadze, że pokój i stabilizacja w Nigerii w coraz większym stopniu zagrożone są z powodu działalności zbrojnego ugrupowania islamistycznego Boko Haram, które od 2009 r. sieje spustoszenie, dokonując szeregu zamachów bombowych, morderstw i uprowadzeń, gdyż dąży ono do wprowadzenia ścisłej postaci prawa szariatu, obalenia rządu i utworzenia państwa islamskiego;
E. mając na uwadze, że w najbardziej krwawym dotychczas ataku, przeprowadzonym przez Boko Haram w mieście Baga w dniu 3 stycznia 2015 r., zostało prawdopodobnie zabitych blisko 2 000 osób; mając na uwadze, że rząd nigeryjski kwestionuje te dane i − mimo wiarygodnych doniesień sugerujących, że większość ofiar to dzieci, kobiety i osoby starsze − twierdzi, że zginęło około 150 osób, a większość z nich to bojownicy;
F. mając na uwadze, że obecnie uważa się, iż Boko Haram kontroluje obszar ponad 50 000 km2 w północno-wschodniej Nigerii;
G. mając na uwadze, że w ostatnich tygodniach Boko Haram nasiliło swoje ataki na strategicznie ważne miasta i inne cele w północno-wschodniej Nigerii, a wedle doniesień zginęło dziesiątki osób;
H. mając na uwadze, że Boko Haram atakowało również kościoły, aby wywołać, wedle przypuszczeń, napięcia religijne;
I. mając na uwadze, że eskalacja przemocy ze strony rebeliantów zagraża bezpieczeństwu całej Afryki Zachodniej;
J. mając na uwadze, że nigeryjskie siły zbrojne stoją przed gigantycznym zadaniem, dysponując jedynie ograniczonymi zasobami, starając się chronić ludność cywilną przed podkładającymi bomby i uzbrojonymi terrorystami, którzy rozproszeni są na dużym obszarze;
K. mając na uwadze, że podejmowane środki w zakresie tłumienia rebelii muszą mimo to zapewniać odpowiednią ochronę ludności cywilnej przed zagrożeniem ze strony Boko Haram, zwłaszcza w trzech północno-wschodnich stanach Adamawa, Borno i Yobe, w których w ostatnich sześciu miesiącach ludność narażona była na coraz bardziej brutalne ataki, a prawa człowieka były systematycznie pogwałcane;
L. mając na uwadze, że w ramach inicjatywy pod przywództwem Francji zwrócono się do Nigerii, Nigru, Kamerunu i Czadu o wysłanie z każdego z tych krajów 700 żołnierzy w celu stworzenia sił wielonarodowych do walki z Boko Haram, lecz żadne z tych państw nie wdrożyło tego planu;
M. mając na uwadze, że Boko Haram zajęło i okupuje szereg miast w północno-wschodniej Nigerii oraz wciąż przymusowo rekrutuje ludność cywilną do swych szeregów, w tym wiele dzieci;
N. mając na uwadze, że w kwietniu 2014 r. ponad 270 dziewcząt zostało uprowadzonych ze szkoły publicznej w Chibok (w stanie Borno); mając na uwadze, że większość z nich nadal jest zaginiona; mając na uwadze, że od tego czasu Boko Haram uprowadziło setki dalszych osób;
O. mając na uwadze, że według szacunków Narodów Zjednoczonych w stanach Borno, Yobe i Adamawa z powodu przemocy doszło do przesiedlenia 1,5 mln osób, a ponad trzy miliony zostało dotkniętych rebelią;
P. mając na uwadze, że ponad 300 000 Nigeryjczyków uciekło przed przemocą do północno-zachodniego Kamerunu i południowo-zachodniego Nigru;
Q. mając na uwadze, że rebelia Boko Haram była omawiana podczas niedawnego dialogu na szczeblu ministerialnym pomiędzy Nigerią i UE, a także została omówiona podczas regionalnej konferencji na temat bezpieczeństwa, która odbyła się w Niamej w dniu 20 stycznia 2015 r.;
R. mając na uwadze, że w dniu 10 stycznia 2015 r. w samobójczym zamachu bombowym w Maiduguri w północno-wschodniej Nigerii – ostatnim takim zamachu w tym regionie – który wedle doniesień przeprowadziła dziesięcioletnia dziewczynka, zginęło co najmniej 19 osób; mając na uwadze, że następnego dnia dwie kobiety dokonały samobójczych zamachów w mieście Potiskum, w których zginęły cztery osoby, a rannych zostało ponad 40 osób;
S. mając na uwadze, że w dniu 12 stycznia 2015 r. katolicki arcybiskup Jos w centralnej Nigerii oskarżył Zachód o ignorowanie zagrożenia ze strony Boko Haram i powiedział, że świat musi się wykazać większą determinacją w powstrzymywaniu rozprzestrzeniania się tego ugrupowania w Nigerii;
T. mając na uwadze, że w dniu 9 stycznia 2015 r. Wysoki Komisarz ONZ ds. Uchodźców poinformował, że liczba uchodźców z Nigerii szukających schronienia w Czadzie zwiększyła się prawie czterokrotnie w ciągu ostatnich 10 dni, po tym jak ataki rebeliantów z Boko Haram w północno-wschodniej Nigerii doprowadziły do wysiedlenia tysięcy osób;
U. mając na uwadze, że w Nigerii zaplanowano przeprowadzenie w dniu 14 lutego 2015 r. wyborów powszechnych;
V. mając na uwadze, że należy się obawiać, iż rebelia Boko Haram i nasilająca się przemoc mogą uniemożliwić nawet ponad 1 mln Nigeryjczyków głosowanie w tegorocznych wyborach, kwestionując legitymizację wyborów, w odniesieniu do których uważa się, że będą najbardziej wyrównane w historii tego kraju;
1. zdecydowanie potępia nieustanne i coraz bardziej niepokojące akty przemocy w Nigerii, w tym wykorzystywanie dzieci do zamachów samobójczych, w wyniku których tysiące osób poniosło śmierć lub zostało ranne, a dalsze tysiące osób zostało wysiedlone;
2. potępia masakry niewinnych mężczyzn, kobiet i dzieci oraz stoi ramię w ramię z narodem nigeryjskim w jego determinacji do zwalczania wszelkich form terroryzmu w swym kraju;
3. apeluje o wspólne międzynarodowe wysiłki na rzecz zakończenia rozlewu krwi w Nigerii, lecz uważa, że musi odbywać się to w ramach zintensyfikowanej współpracy regionalnej pomiędzy państwami i innymi odpowiednimi podmiotami;
4. wzywa Unię Europejską i jej państwa członkowskie do wywiązania się ze swych zobowiązań dotyczących zapewnienia Nigerii i jej ludności kompleksowego wsparcia politycznego, humanitarnego i w zakresie rozwoju w odniesieniu do rozwiązania problemu zagrożenia ze strony Boko Haram, a także zapewnienia rozwoju tego kraju;
5. uważa, że rząd Nigerii ma prawo i obowiązek bronić swych obywateli przed terroryzmem, podkreśla jednak, że takie działania muszą być prowadzone w poszanowaniu praw człowieka i rządów prawa;
6. wzywa rząd Nigerii do dopilnowania, by nigeryjskie siły zbrojne były odpowiednio wyposażone we wszelkie dostępne środki służące zwalczaniu zagrożenia ze strony Boko Haram;
7. wzywa rząd Nigerii do przeprowadzenia pełnego i starannego dochodzenia w sprawie tych doniesień i do podjęcia odpowiednich działań, zgodnie z zasadą państwa prawa, wobec osób, co do których stwierdzono, że łamały prawa człowieka;
8. uważa, że przywódcy polityczni Nigerii muszą wykorzystać zbliżające się wybory jako okazję do rozwiązania gospodarczych i społecznych problemów, które są przyczyną spirali przemocy; ponadto wzywa przywódców politycznych Nigerii do podjęcia działań w tym zakresie w celu rozwiązania problemu nieskuteczności rządu, korupcji, złego zarządzania i defraudacji środków płynących z zasobów ropy tego kraju;
9. ubolewa, że wspólnocie międzynarodowej wciąż jeszcze nie udało się podjąć działań na rzecz zapewnienia znaczącego wsparcia ludności Nigerii w odniesieniu do rozwiązania problemu narastającej przemocy oraz kwestii społecznych i gospodarczych;
10. uważa, że reformy systemu sądowego Nigerii są pilnie potrzebne, by zapewnić skuteczny wymiar sprawiedliwości w celu zwalczania terroryzmu;
11. wspiera działania rządu Nigerii zmierzające do zwalczania zagrożenia ze strony Boko Haram, lecz przypomina mu o jego obowiązku dopilnowania, by takie działania prowadzone były zgodnie z prawem międzynarodowym;
12. apeluje o przeprowadzenie drobiazgowego śledztwa w sprawie zarzutów dotyczących łamania praw człowieka, w tym pozasądowych egzekucji, tortur, arbitralnych aresztowań i wymuszeń, a także uważa, że tego rodzaju działania nie mogą być uzasadniane jako sposób na zwalczanie zagrożenia, jakie stanowi Boko Haram lub inne organizacje terrorystyczne;
13. apeluje o dalsze międzynarodowe starania na rzecz uwolnienia ponad 200 dziewcząt porwanych przez Boko Haram ze szkoły publicznej w Chibok w stanie Borno w kwietniu 2014 r.;
14. wzywa rząd Nigerii do współpracy z partnerami regionalnymi w celu budowy silnej i solidnej koalicji na rzecz walki z Boko Haram; ponadto ostrzega, że bez takiej współpracy przemoc prawdopodobnie nadal będzie się utrzymywać, co może zagrozić pokojowi i stabilizacji w całym regionie;
15. wyraża obawy co do bezpieczeństwa osób pragnących wziąć udział w lutowych wyborach, szczególnie na obszarach, które już były celem ataków; ponadto wyraża zaniepokojenie, że z powodu coraz większego zagrożenia bezpieczeństwa wyborcy mogą nie udać się na wybory, co podważałoby wiarygodność wyników wyborów;
16. przypomina rządowi Nigerii, że wybory muszą być postrzegane jako wolne i sprawiedliwe, a także muszą zostać przeprowadzone zgodnie z uznanymi na płaszczyźnie międzynarodowej normami; ponadto domaga się, by lokalni i międzynarodowi obserwatorzy byli w stanie monitorować wybory bez ingerencji lub zastraszania;
17. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, ESDZ, wiceprzewodniczącej Komisji Europejskiej / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, parlamentom i rządom państw członkowskich, federalnemu rządowi Nigerii, instytucjom Unii Afrykańskiej i ECOWAS, sekretarzowi generalnemu ONZ, Zgromadzeniu Ogólnemu ONZ, współprzewodniczącym Wspólnego Zgromadzenia Parlamentarnego AKP-UE oraz Parlamentowi Panafrykańskiemu.