Dokument z posiedzenia

 

4.3.2015                                                                                                                  B8‑0227/2015

PROJEKT REZOLUCJI

złożony w następstwie oświadczenia Komisji

zgodnie z art. 123 ust. 2 Regulaminu

w sprawie obrazów przedstawiających niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych w internecie

( 2015/2564(RSP) )

Martina Anderson, Kateřina Konečná, Malin Björk, Lynn Boylan, Matt Carthy, Liadh Ní Riada, Dimitrios Papadimoulis, Kostas Chrysogonos, Sofia Sakorafa, Marisa Matias

w imieniu grupy GUE/NGL

 

B8‑0227/2015

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie obrazów przedstawiających niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych w internecie

( 2015/2564(RSP) )

Parlament Europejski,

–       uwzględniając Konwencję ONZ o prawach dziecka z dnia 20 listopada 1989 r. wraz z jej protokołami,

–       uwzględniając art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej,

–       uwzględniając art. 24 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej,

–       uwzględniając Konwencję Rady Europy o cyberprzestępczości z dnia 23 listopada 2001 r.,

–       uwzględniając Konwencję Rady Europy o ochronie dzieci przed seksualnym wykorzystywaniem i niegodziwym traktowaniem w celach seksualnych z dnia 25 października 2007 r.,

–       uwzględniając wytyczne UE w sprawie promowania i ochrony praw dziecka,

–       uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie zwalczania niegodziwego traktowania w celach seksualnych i wykorzystywania seksualnego dzieci oraz pornografii dziecięcej, zastępującą decyzję ramową Rady 2004/68/WSiSW,

–       uwzględniając uwagę ogólną nr 14 (2013) Komitetu Praw Dziecka ONZ w sprawie prawa dziecka do tego, aby stawiać zawsze na pierwszym miejscu jego dobro,

–       uwzględniając agendę UE na rzecz praw dziecka przyjętą w lutym 2011 r.,

–       uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Większy nacisk na kwestię dzieci w działaniach zewnętrznych UE” ( COM(2008)0055 ),

–       uwzględniając wytyczne UE w sprawie promowania i ochrony praw dziecka,

–       uwzględniając strategię UE na rzecz wyeliminowania handlu ludźmi na lata 2012–2016, szczególnie przepisy dotyczące finansowania pracy nad wytycznymi w zakresie systemów ochrony dzieci oraz wymiany dobrych praktyk,

–       uwzględniając debatę plenarną z dnia 12 lutego 2015 r. na temat walki z niegodziwym traktowaniem dzieci w celach seksualnych w internecie,

–       uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.     mając na uwadze, że niegodziwe traktowanie w celach seksualnych i wykorzystywanie seksualne dzieci, w tym pornografia dziecięca, stanowią poważne pogwałcenie praw podstawowych, w szczególności praw dzieci do ochrony i opieki niezbędnych do dochodzenia ich praw, jak określono w Konwencji ONZ o prawach dziecka (UNCRC) z 1989 r. i w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej;

B.     mając na uwadze, że poważne przestępstwa kryminalne, takie jak seksualne wykorzystywanie dzieci i pornografia dziecięca, wymagają kompleksowego podejścia obejmującego ochronę pokrzywdzonych dzieci, w tym opiekę, zapobieganie zjawisku, ściganie przestępców; państwo powinno zapewnić pełną skuteczność UNCRC, a w szczególności zasad ogólnych, art. 2 (niedyskryminacja), art. 6 (prawo do życia, przetrwania i rozwoju) oraz art. 12 (prawo dziecka do tego, by jego głos został wysłuchany i uwzględniony);

C.     mając na uwadze, że w szczególności należy zapewnić skuteczność art. 3 UNCRC, w myśl którego przy podejmowaniu jakichkolwiek działań służących zwalczaniu tych przestępstw i zajmowaniu się konsekwencjami takich czynów wartość nadrzędną musi mieć najlepszy interes dziecka, przy pełnym poszanowaniu Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

D.     mając na uwadze, że – z zastrzeżeniem dopuszczalnych i niezbędnych ograniczeń – zgodnie z art. 13 UNCRC dziecko ma prawo do swobodnej wypowiedzi, w tym prawo do poszukiwania, otrzymywania i przekazywania informacji; uznając ponadto prawo dziecka na mocy art. 17 UNCRC do dostępu do informacji oraz materiałów pochodzących z różnorodnych źródeł krajowych i międzynarodowych, w tym ze środków masowego przekazu, o ile państwo sprzyja opracowaniu odpowiednich wytycznych na rzecz ochrony dziecka przed informacjami i materiałami szkodliwymi dla jego dobra;

E.     mając na uwadze, że w uwadze ogólnej nr 13 w sprawie prawa dziecka do wolności od wszelkich form przemocy Komitet Praw Dziecka ONZ podkreśla, iż prawa dzieci do bycia wysłuchanymi i traktowania ich opinii z należytą powagą muszą być systemowo przestrzegane we wszystkich procesach decyzyjnych, a upodmiotowienie i uczestnictwo dzieci powinno być głównym elementem strategii i programów opieki i ochrony[1];

F.     mając na uwadze, że w uwadze ogólnej nr 16 na temat obowiązków państwa dotyczących wpływu działalności gospodarczej na prawa dzieci[2] Komitet Praw Dziecka ONZ podkreśla też zagrożenia stwarzane przez internet i nakłada na przedsiębiorców obowiązek informowania dzieci i młodzieży – tak aby mogli skutecznie zarządzać ryzykiem i wiedzieli, gdzie uzyskać pomoc – oraz zaleca przedsiębiorcom koordynację z branżą technologii informacyjnych i komunikacyjnych w celu opracowania i wdrożenia odpowiednich środków mających na celu ochronę dzieci przed przemocą i niewłaściwymi materiałami w internecie;

G.     mając na uwadze, że nagabywanie dzieci w celach seksualnych i wykorzystywanie seksualne jest zagrożeniem o specjalnym charakterze w kontekście internetu, który zapewnia użytkownikom bezprecedensową anonimowość, ponieważ mogą oni ukryć własną tożsamość i dane osobowe, na przykład wiek;

H.     mając na uwadze, że internet może narażać dzieci na szczególne ryzyko poprzez takie zjawiska jak pornografia dziecięca, wymiana materiałów przedstawiających przemoc, cyberprzestępczość, zastraszanie, nękanie, nagabywanie, możliwość dostępu do towarów i usług lub zakupu przez dzieci produktów, które są prawnie ograniczone lub niestosowne do wieku, kontakt z reklamami niestosownymi do wieku, agresywnymi lub wprowadzającymi w błąd, wyłudzanie pieniędzy, kradzież tożsamości, oszustwa i podobne zagrożenia dotyczące finansów, które mogą stać się traumatycznym doświadczeniem;

I.      mając na uwadze, że w związku z międzynarodowym charakterem wyzyskiwania dzieci i ich seksualnego wykorzystywania dzięki internetowi – w tym rozpowszechniania materiałów o wykorzystywaniu seksualnym dzieci oraz zjawiska cybernapastników – zachowania te wciąż stanowią poważny problem dla organów ścigania, przy czym zakres tych przestępstw rozciąga się od wymuszania zachowań seksualnych i nagabywania po produkowanie materiałów przedstawiających niegodziwe traktowanie dzieci i transmitowanie ich na żywo w internecie, co stanowi szczególne wyzwanie dochodzeniowe, jako że innowacje technologiczne zapewniają sprawcom, w tym cybernapastnikom, łatwiejszy i szybszy dostęp do materiałów;

J.      mając na uwadze, że środki przyjmowane przez państwa członkowskie w celu zapobiegania nielegalnym treściom w internecie nie zawsze są skuteczne, odpowiednio finansowane lub w pełni egzekwowane i nieuchronnie wiążą się z różnym podejściem do zapobiegania szkodliwym treściom; odnotowując ponadto niedofinansowanie programów edukacyjnych dla dzieci i rodziców w państwach członkowskich w celu zapewnienia bezpieczeństwa dzieci w internecie;

K.     mając na uwadze, że problematykę ochrony nieletnich w świecie cyfrowym należy podejmować na szczeblu regulacyjnym, stosując skuteczniejsze środki, w tym dodatkowe zasoby, wymagając od właściwych organów państw członkowskich koordynowania działań w celu ochrony zagrożonych dzieci w internecie oraz zwiększając środki na prowadzenie dochodzeń i ściganie przestępców;

1.      wzywa Komisję i państwa członkowskie do nadania skutku niniejszej rezolucji, do zapewnienia pełnej skuteczności art. 12 UNCRC oraz do bezpośredniego konsultowania się z dziećmi i młodzieżą i do uwzględnienia ich poglądów;

2.      wzywa Komisję i państwa członkowskie do wzmocnienia współpracy między organami ścigania w państwach członkowskich i pomiędzy nimi, tak aby skuteczniej rozpracowywać i rozbijać siatki osób dopuszczających się przestępstw seksualnych na dzieciach i jednocześnie stawiać na pierwszym miejscu prawa i bezpieczeństwo dzieci, które padły ofiarą tych przestępstw; we wszystkich tego typu działaniach sprawą nadrzędną muszą być najlepsze interesy dzieci;

3.      zwraca uwagę na potrzebę kompleksowego podejścia w państwach członkowskich i pomiędzy nimi do ochrony praw i najlepszych interesów dzieci w jak największym zakresie oraz do zapewnienia skutecznej ochrony i spójności poprzez uwzględnienie walki z przestępczością, bezpieczeństwa cybernetycznego, ochrony konsumentów i praw podstawowych;

4.      uznaje różne role, obowiązki i zakres odpowiedzialności państwa i sektora prywatnego, w tym w stosunku do śledztwa, ścigania, prawa do prywatności i ochrony danych; apeluje o skuteczną współpracę oraz – z zastrzeżeniem odpowiedniego nadzoru prawnego i sądowego oraz w poszanowaniu tego, co dopuszczalne i niezbędne w najlepszym interesie dziecka i do ochrony dzieci przed niegodziwym traktowaniem w celach seksualnych w internecie – o wymianę informacji między organami ścigania, innymi uprawnionymi organami państwowymi, organami sądowymi oraz – w stosownych i niezbędnych przypadkach oraz zgodnie z prawem – sektorem technologii informacyjno-komunikacyjnych (ICT), dostawcami usług internetowych, sektorem bankowym i organizacjami pozarządowymi, w tym organizacjami dzieci i młodzieży, w celu zapewnienia praw i ochrony dzieci w internecie i uznania ich za osoby wymagające szczególnego traktowania na mocy prawa; wzywa Komisję do wystąpienia do państw członkowskich z apelem o podjęcie działań służących walce z wszelkimi formami nękania i przemocy w internecie;

5.      podkreśla, że środki ograniczające prawa podstawowe w internecie muszą być konieczne i proporcjonalne, zgodne z przepisami państw członkowskich i prawodawstwem europejskim oraz zgodne z prawami dziecka na mocy UNCRC; przypomina, że nielegalne treści w internecie powinny być bezzwłocznie usuwane zgodnie z odpowiednią procedurą prawną; przypomina, że usuwanie nielegalnych treści w internecie, w którym pewna rolę odgrywa branża ICT, może następować dopiero po wydaniu zgody przez sąd; podkreśla znaczenie przestrzegania zasad sprawiedliwości proceduralnej oraz rozdziału władz;

6.      zachęca państwa członkowskie do ustanowienia krajowych punktów kontaktowych w celu zgłaszania nielegalnych i szkodliwych treści i zachowań, a także do zapewnienia tym punktom odpowiednich środków;

7.      przypomina, że państwa członkowskie powinny podejmować niezbędne działania i gwarantować niezbędne środki, aby zapewnić, że osoby, które obawiają się, iż mogą popełnić przestępstwa związane z nadużyciami seksualnymi i wykorzystywaniem seksualnym, mogą w odpowiednich przypadkach mieć dostęp do skutecznych programów lub środków interwencyjnych służących do oceny ryzyka popełnienia tych przestępstw i zapobiegania ich popełnieniu;

8.      wzywa Komisję do przeprowadzenia dalszej oceny modeli biznesowych komercyjnej dystrybucji ukrytych usług, w tym monitorowania rynków przestępczych w „ukrytej sieci” i „darknecie” w celu stwierdzenia rozprzestrzeniania się seksualnego wykorzystywania dzieci w internecie jako potencjalnej konsekwencji dalszego przechodzenia od tradycyjnego systemu płatności do nowej, w znacznym stopniu nieuregulowanej gospodarki cyfrowej;

9.      wzywa Komisję i państwa członkowskie, aby utrzymywały dalszy kontakt z przedstawicielami alternatywnych systemów płatności w celu określenia możliwości lepszej współpracy z organami ścigania, w tym wspólnych szkoleń, w celu lepszej identyfikacji procesów płatniczych związanych z komercyjną dystrybucją materiałów przedstawiających niegodziwe traktowanie dzieci;

10.    wzywa Komisję do przyspieszenia publikacji oceny zakresu, w jakim państwa członkowskie przyjęły niezbędne środki w celu zastosowania się do przepisów dyrektywy 2011/92/UE i do przedstawienia sprawozdania Parlamentowi do czerwca 2015 r.;

11.    zobowiązuje swoją Komisję Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, aby w dalszym stopniu prowadziła ocenę i monitorowała rozwój sytuacji i przeprowadziła dogłębną analizę bieżących ram polityki walki z wykorzystywaniem dzieci w celach seksualnych w internecie w formie sprawozdania z wykonania dyrektywy 2011/92/UE, a także aby w ciągu jednego roku złożyła sprawozdanie na posiedzeniu plenarnym.

[1] Ust. 3 lit. e).
[2] 7 lutego 2013 r.