Dokument z posiedzenia
27.4.2015 B8‑0365/2015
PROJEKT REZOLUCJI
złożony w następstwie oświadczenia Komisji
zgodnie z art. 123 ust. 2 Regulaminu
w sprawie drugiej rocznicy zawalenia się budynku Rana Plaza oraz postępów w realizacji Porozumienia na rzecz stałej poprawy praw pracowniczych i bezpieczeństwa w fabrykach w przemyśle konfekcyjno-dziewiarskim w Bangladeszu
( 2015/2589(RSP) )
Jean Lambert, Ska Keller, Yannick Jadot, Ulrike Lunacek, Monika Vana, Karima Delli, Judith Sargentini, Davor Škrlec
w imieniu grupy Verts/ALE
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie drugiej rocznicy zawalenia się budynku Rana Plaza oraz postępów w realizacji Porozumienia na rzecz stałej poprawy praw pracowniczych i bezpieczeństwa w fabrykach w przemyśle konfekcyjno-dziewiarskim w Bangladeszu
( 2015/2589(RSP) )
Parlament Europejski,
– uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Bangladeszu, w szczególności rezolucję z dnia 23 maja 2013 r. w sprawie warunków pracy oraz norm bhp w związku z niedawnymi pożarami fabryk i katastrofami budowlanymi w Bangladeszu[1], z dnia 17 stycznia 2013 r. w sprawie ofiar niedawnych pożarów w zakładach włókienniczych, zwłaszcza w Bangladeszu[2] oraz z dnia 6 września 2007 r.[3] i z dnia 10 lipca 2008 r.[4],
– uwzględniając swoje rezolucje z dnia 25 listopada 2010 r. w sprawie praw człowieka oraz norm społecznych i środowiskowych w międzynarodowych umowach handlowych[5] oraz w sprawie społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw w międzynarodowych umowach handlowych[6],
– uwzględniając Umowę o współpracy między Wspólnotą Europejską a Ludową Republiką Bangladeszu w sprawie partnerstwa i rozwoju[7],
– uwzględniając wspólne oświadczenie byłego komisarza europejskiego ds. handlu Karela De Guchta i byłego komisarza ds. polityki zatrudnienia, spraw społecznych i włączenia społecznego László Andora, z okazji pierwszego przeglądu po pierwszym roku funkcjonowania Porozumienia na rzecz stałej poprawy praw pracowniczych i bezpieczeństwa w fabrykach w przemyśle konfekcyjno-dziewiarskim w Bangladeszu,
– uwzględniając konwencję MOP dotyczącą struktur propagowania bezpieczeństwa i higieny pracy (konwencja nr 187 z 2006 r.) oraz konwencję dotyczącą bezpieczeństwa, zdrowia pracowników i środowiska pracy (konwencja nr 155 z 1981 r.), których Bangladesz nie ratyfikował, a także odpowiednie zalecenia (zalecenie nr 197); uwzględniając również konwencję dotyczącą inspekcji pracy (konwencja nr 1947 z 081 r.), której Bangladesz jest sygnatariuszem, a także odpowiednie zalecenia (zalecenie nr 164),
– uwzględniając komunikat Komisji pt. „Odnowiona strategia UE na lata 2011–2014 dotycząca społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw” ( COM(2011)0681 ) oraz rezultaty konsultacji społecznych w sprawie prac Komisji dotyczących kierunku jej polityki poświęconej społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw po 2014 r.,
– uwzględniając swoje sprawozdania zatytułowane „Społeczna odpowiedzialność przedsiębiorstw: rozliczalne, przejrzyste i odpowiedzialne zachowanie przedsiębiorstw a trwały wzrost” oraz rezolucję pt. „Społeczna odpowiedzialność przedsiębiorstw: dbanie o interesy obywateli a droga do trwałego ożywienia gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu”,
– uwzględniając wytyczne ONZ dotyczące biznesu i praw człowieka, w których wyznaczono rządom i przedsiębiorstwom ramy mające na celu ochronę i poszanowanie praw człowieka, a które Rada Praw Człowieka ONZ zatwierdziła w czerwcu 2011 r.,
– uwzględniając wniosek Komisji w sprawie rozporządzenia ustanawiającego unijny system w zakresie należytej staranności w łańcuchu dostaw mający na celu transpozycję do prawa wytycznych OECD dotyczących należytej staranności w zakresie odpowiedzialnych łańcuchów dostaw minerałów z obszarów dotkniętych konfliktami i obszarów wysokiego ryzyka,
– uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,
A. mając na uwadze, że UE i Bangladesz łączą dobre, długotrwałe stosunki, w tym stosunki w oparciu o Umowę o współpracy w sprawie partnerstwa i rozwoju, ogólny system preferencji oraz inicjatywę „wszystko oprócz broni”;
B. mając na uwadze, że w dniu 24 kwietnia 2013 r. budynek Rana Plaza w Savar nieopodal Dhaki, mieszczący kilka zakładów odzieżowych, zawalił się, w wyniku czego śmierć poniosło ponad 1 100 osób, a około 2500 zostało rannych;
C. mając na uwadze, że przed tym wypadkiem Bangladesz zajmował drugie po Chinach miejsce wśród światowych eksporterów odzieży, przy czym płace w sektorze włókienniczym w tym kraju były najniższe na świecie, a sektor ten stanowił niemal 85% eksportu z tego kraju; mając na uwadze, że 60% produkcji odzieży trafiało do UE, która jest głównym rynkiem eksportowym Bangladeszu; mając na uwadze, że jedna czwarta ludności tego kraju jest pośrednio zależna od zarobków uzyskanych w tym sektorze przemysłu;
D. mając na uwadze, że po wygaśnięciu porozumienia wielowłóknowego (MFA) oraz ze względu na wysokie zapotrzebowanie na pracę w sektorze gotowej odzieży, kraje rozwijające się, takie jak Chiny, Bangladesz, Indie i Wietnam, stały się światowymi producentami; mając na uwadze, że przekształcenie tego sektora zgodnie z modelem zintegrowanego łańcucha wartości oznacza, że zamówienia można utrzymać tylko dzięki zwiększeniu produktywności i dalszemu obniżaniu kosztów produkcji, co stawia siłę roboczą w Bangladeszu i w innych krajach rozwijających się w wyjątkowo niekorzystnym położeniu;
E. mając na uwadze, że Bangladesz, Kambodża i Sri Lanka, których gospodarka jest silnie uzależniona od sektora gotowej odzieży, doświadczyły spadku płac pomimo gwałtownego wzrostu liczby zakładów produkcyjnych i wzrostu zatrudnienia;
F. mając na uwadze, że według informacji przekazanych przez międzynarodowe forum praw pracowniczych od 2005 r. w pożarach fabryk w Bangladeszu zginęło ponad 600 pracowników przemysłu odzieżowego, przy czym według doniesień organizacji obrońców praw człowieka żaden spośród właścicieli zakładów i członków kierownictwa nie został postawiony przed sądem;
G. mając na uwadze, że właściciel fabryki Rana Plaza, Sohel Rana, został aresztowany parę dni po katastrofie oraz że postawiono mu oraz innym 40 właścicielom zakładów znajdujących się w tym kompleksie budynków, zarzut popełnienia morderstwa;
H. mając na uwadze, że budynek znajdujący się w kompleksie Rana Plaza, który się zawalił, został wzniesiony bezprawnie i nie spełniał norm bezpieczeństwa; mając na uwadze, że po katastrofie, w wyniku poważnych zastrzeżeń dotyczących bezpieczeństwa, w Bangladeszu zamknięto na stałe 32 zakłady, a 26 zostało częściowo zamkniętych; mając na uwadze, że pozostaje wiele zakładów, które muszą podnieść normy bezpieczeństwa do wystarczającego poziomu;
I. mając na uwadze, że w dniu 24 kwietnia 2013 r. przedstawiciele rządu Bangladeszu, lokalnych producentów odzieży i międzynarodowych marek odzieżowych, lokalnych i międzynarodowych związków zawodowych i międzynarodowych organizacji pozarządowych podpisali porozumienie Rana Plaza (fundusz kompensacyjny) mające na celu wypłacenie ofiarom katastrofy i ich rodzinom odszkodowań; mając na uwadze, że szacowana kwota potrzebna na pokrycie kosztów wszystkich odszkodowań wynosi 30 mln USD; mając na uwadze, że na dzień 24 kwietnia 2015 r. z dobrowolnych składek korporacyjnych zebrano łączną kwotę 27 mln USD, co oznacza, że brakuje jeszcze 3 mln USD; mając na uwadze, że nie będzie możliwe zapłacenie wszystkich kosztów medycznych ofiar wymagających długotrwałej opieki medycznej, jeżeli fundusz pozostanie niedofinansowany;
J. mając na uwadze, że katastrofa w budynku Rana Plaza skłoniła UE do zawarcia w lipcu 2013 r. wraz z rządem Bangladeszu i MOP porozumienia na rzecz stałej poprawy praw pracowniczych i bezpieczeństwa w fabrykach w przemyśle konfekcyjno-dziewiarskim w Bangladeszu (Sustainability Compact), w ramach którego Bangladesz zobowiązał się do podjęcia działań na rzecz poprawy norm i warunków pracy w sektorze gotowej odzieży;
K. mając na uwadze, że pierwszy przegląd porozumienia, który odbył się w październiku 2014 r. pokazał, że chociaż poczynione zostały postępy, rząd Bangladeszu musiał przedsięwziąć dalsze istotne środki, w szczególności jeśli chodzi o poprawę i wdrożenie prawa pracy, zwiększenie praw pracowniczych w strefach produkcji eksportowej oraz zwiększenie liczby inspektorów pracy; mając na uwadze, że jesienią 2015 r. odbędzie się drugi przegląd porozumienia;
L. mając na uwadze, że prawo pracy zostało zmienione w lipcu 2013 r.; mając na uwadze, że prawo nadal nie spełnia międzynarodowych standardów i że pracownicy w Bangladeszu w dalszym ciągu mają ogromne trudności w egzekwowaniu swoich podstawowych praw pracowniczych bez narażania się na odwet; mając na uwadze, że obecnie tylko garstce związków zawodowych udaje się prowadzenie rokowań zbiorowych;
M. mając na uwadze, że półtora roku po katastrofie rząd Bangladeszu nie wydał jeszcze norm ani przepisów wykonawczych w prawie pracy; mając na uwadze, że wdrażanie prawa jest niezbędnym warunkiem zakwalifikowania się do programu „Lepsza praca” oraz funkcjonowania porozumienia w sprawie ochrony przeciwpożarowej i bezpieczeństwa budynków w Bangladeszu (zwanego dalej porozumieniem);
N. mając na uwadze, że w Bangladeszu 10% siły roboczej w sektorze gotowej odzieży jest zatrudnionej w strefach produkcji eksportowej; mając na uwadze, że w lipcu 2014 r. rada ministrów zatwierdziła nowy kodeks pracy w strefach produkcji eksportowej, jednak, między innymi, nie zezwala on na tworzenie związków zawodowych w strefach produkcji eksportowej, a uprawnienia i funkcje, które przyznaje sądom pracy i sądowi apelacyjnemu ds. prawa pracy w tych strefach są poważnie ograniczone w porównaniu z uprawnieniami i funkcjami generalnego sądu pracy i sądu apelacyjnego ds. prawa pracy; mając na uwadze, że stowarzyszenia pomocy pracownikom nie mają takich samych praw i przywilejów jak związki zawodowe;
O. mając na uwadze, że od początku 2013 r. w sektorze odzieżowym zarejestrowanych zostało 300 nowych związków zawodowych; mając na uwadze, że w 2014 r. odrzucono 66 podań, co stanowi 26% wszystkich złożonych podań; mając na uwadze, że w 2015 r. rząd odrzucił większość wniosków o rejestrację z przyczyn niewynikających z prawa oraz w sposób, który wydaje się obierać za cel niezależne związki, które do tej pory miały najlepsze wyniki jeśli chodzi o organizację związków;
P. mając na uwadze, że od czasu wdrożenia Porozumienia na rzecz stałej poprawy praw pracowniczych i bezpieczeństwa w fabrykach w przemyśle konfekcyjno-dziewiarskim w Bangladeszu odnotowano co najmniej 45 popełnionych przez szeroką grupę podmiotów poważnych ataków na związki, z czego niektóre charakteryzowały się przemocą;
Q. mając na uwadze, że przed wypadkiem Bangladesz miał tylko 92 inspektorów do kontroli około 5 tys. fabryk gotowej odzieży i innych sektorów przemysłowych w kraju; mając na uwadze, że rząd Bangladeszu zobowiązał się, że do końca 2013 r. zatrudni 200 dodatkowych inspektorów; mając na uwadze, że rząd Bangladeszu nie zrealizował tej obietnicy i obecnie w kraju jest 173 dodatkowych inspektorów; mając na uwadze, że inspekcje pracy nadal są rzadkie i nieskuteczne, zwłaszcza jeśli chodzi o egzekwowanie norm pracy;
R. mając na uwadze, że obecnie 175 marek modowych i detalicznych przystąpiło do porozumienia w sprawie bezpieczeństwa pożarowego i bezpieczeństwa budynków – prawnie wiążącego porozumienia między koncernami a związkami zawodowymi obejmującego prawie połowę wszystkich fabryk w Bangladeszu produkujących odzież na rynek eksportowy oraz dwa miliony pracowników; mając na uwadze, że 26 innych północnoamerykańskich koncernów, takich jak Walmart czy Gap, przystąpiło do sojuszu na rzecz bezpieczeństwa pracowników w Bangladeszu – jednostronnego porozumienia mającego na celu poprawę bezpieczeństwa w fabrykach, które jednak nie porusza kwestii roli związków zawodowych ani wymogu, by koncerny wspierały środki zaradcze;
S. mając na uwadze, ze Bangladesz poczynił znaczne postępy jeśli chodzi o zmniejszenie różnic w traktowaniu kobiet i mężczyzn w społeczeństwie i udało mu się osiągnąć trzeci wyznaczony przez ONZ milenijny cel rozwoju dotyczący równości płci; mając na uwadze, że 3,2 z 4 mln pracowników zatrudnionych w sektorze gotowej odzieży to kobiety; mając na uwadze, że ich zatrudnienie w wielu przypadkach poprawiło ich status społeczności i rodzinie;
T. mając na uwadze, że tekstylia i odzież stanowią obecnie drugi co do wielkości wytwarzany produkt w sprzedaży na świecie; mając również na uwadze, że branżę tekstylną uważa się za najbardziej zanieczyszczający sektor przemysłu; mając na uwadze, że przędzalnictwo, tkactwo i produkcja włókien przemysłowych powodują obniżenie jakości powietrza, a przy farbowaniu i drukowaniu wykorzystuje się ogromne ilości wody i chemikaliów, a do atmosfery uwalniają się liczne substancje lotne, które są szczególnie szkodliwe dla pracowników, konsumentów i środowiska;
U. mając na uwadze, że według organizacji Worker Rights Consortium doliczenie niespełna 10 centów do ceny fabrycznej każdej z 7 miliardów sztuk odzieży sprzedawanych rokrocznie przez Bangladesz zachodnim markom pozwoliłoby w ciągu 5 lat dostosować 5000 zakładów odzieżowych w tym kraju do zachodnich norm bezpieczeństwa; mając na uwadze, że nic nie wskazuje na to, że ceny odzieży i tekstyliów wzrosły w ciągu ostatnich dwóch lat;
V. mając na uwadze, że sektor gotowej odzieży jest przede wszystkim zdominowany przez dużych sprzedawców detalicznych, wytwórców markowej odzieży i przedsiębiorstwa zajmujące się dystrybucją, którzy kontrolują światowe sieci produkcji i bezpośrednio określają warunki dostaw; mając na uwadze, że w warunkach zglobalizowanej gospodarki producenci odzieży i tekstyliów często nie mają wyboru i muszą zaakceptować niższe ceny, podnieść normy jakości, skrócić czas dostaw, zredukować minimalne ilości i wziąć na siebie jak największe ryzyko;
W. mając na uwadze, że silna presja konkurencyjna, brak symetrii jeśli chodzi o wpływy oraz konkurencja między krajami rozwijającymi się jeśli chodzi o przyciągnięcie zagranicznych inwestycji, która cechuje sektor gotowej odzieży, może dodatkowo utrudnić zadanie rządu, jakim jest zapewnienie praw pracowniczych i rozwiązanie kwestii bezpieczeństwa;
X. mając na uwadze, że obywatele Europy złożyli niezliczoną liczbę petycji i organizowali kampanie na rzecz większej odpowiedzialności marek odzieżowych za zagwarantowanie, że ich produkty są wytwarzane w etyczny sposób;
1. przy okazji drugiej rocznicy katastrofy w Rana Plaza wspomina ofiary tej jednej z najgorszych katastrof przemysłowych wszechczasów i składa kondolencje osobom poszkodowanym lub które utraciły sprawność w wyniku katastrofy, oraz pogrążonym w żałobie rodzinom;
2. wzywa marki zaopatrujące się w fabryce Rana Plaza lub utrzymujące istotne powiązania z Bangladeszem oraz władze Bangladeszu do zagwarantowania, że pozostałe 3 mln USD konieczne do uzupełniania funduszu kompensacyjnego w wysokości 30 mln USD zostaną jak najszybciej przekazane rodzinom ofiar; wyraża ubolewanie, że nie spełniono żądania wypłacenia uzgodnionego odszkodowania do czasu drugiej rocznicy katastrofy;
3. przypomina, że porozumienie Rana Plaza, które stanowiło podstawę do utworzenia funduszu kompensacyjnego, ma być punktem wyjścia dla długoterminowego celu utworzenia stałego i zrównoważonego systemu odszkodowań; apeluje do rządu Bangladeszu, by wywiązał się ze swoich zobowiązań w ramach krajowego trójstronnego planu działania na rzecz utworzenia stałego krajowego systemu ubezpieczeń od wypadków w miejscu pracy, co skutecznie zmieniłoby sytuację jeśli chodzi przyszłe kwestie bezpieczeństwa i higieny pracy w Bangladeszu;
4. zauważa, że ramach Porozumienia w sprawie bezpieczeństwa pożarowego i bezpieczeństwa budynków w Bangladeszu oraz sojuszu na rzecz bezpieczeństwa pracowników w Bangladeszu przeprowadzono inspekcje we wszystkich fabrykach wchodzących w zakres ich działalności; wzywa rząd Bangladeszu do uzupełnienia tych działań poprzez sprawne przeprowadzenie inspekcji w fabrykach objętych zakresem jego odpowiedzialności i przyjęcia odpowiednich działań naprawczych; z zadowoleniem przyjmuje zaangażowanie tych producentów, którzy chcą poprawić normy; zachęca, by w ramach porozumienia w sprawie bezpieczeństwa pożarowego i bezpieczeństwa budynków w Bangladeszu oraz sojuszu na rzecz bezpieczeństwa pracowników w Bangladeszu usprawniono współpracę i systematyczną wymianę sprawozdań z inspekcji fabryk w celu unikania powielania pracy i podwójnych norm; apeluje, by w ramach sojuszu na rzecz bezpieczeństwa pracowników w Bangladeszu publikowano sprawozdania w języku bengalskim i umieszczano w nich zdjęcia, tak by były one dostępne dla wszystkich w kraju;
5. zauważa, że minimalne wynagrodzenie w przemyśle odzieżowym pozostaje niskie pomimo zwiększenia w 2013 r., i wzywa rząd, aby konsultując się w pełnym zakresie ze związkami zawodowymi i pracodawcami, ustanowił płacę minimalną; wzywa ponadto rząd do dopilnowania, by wszystkie fabryki odzieżowe faktycznie wypłacały należne wynagrodzenie;
6. odnotowuje kroki podjęte przez Bangladesz przy nowelizacji prawa pracy; ubolewa, że znaczna liczba ograniczeń w odniesieniu do swobody zrzeszania się pracowników nie została wyeliminowana i że prawo pracy nadal nie spełnia postanowień konwencji nr 87 MOP dotyczącej wolności związkowej i ochrony praw związkowych oraz nr 98 dotyczącej stosowania zasad prawa organizowania się i rokowań zbiorowych; wzywa rząd i parlament Bangladeszu o przyjęcie, w trybie pilnym, niezbędnych przepisów i uregulowań zapewniających skuteczne wdrożenie prawa pracy;
7. jest zaniepokojony sytuacją w strefach produkcji eksportowej i podkreśla, że pracownicy powinni korzystać z takich samych praw, jak pracownicy w innych częściach kraju; zdecydowanie ubolewa, iż zaproponowany kodeks pracy w strefach produkcji eksportowej wciąż zakazuje pracownikom zakładania związków w strefach produkcji eksportowej, i że określa się w nim ogólnie niższy poziom praw pracowniczych; podkreśla, że stowarzyszenia pomocy pracownikom w ogóle nie mają praw i przywilejów porównywalnych do związków zawodowych; wzywa rząd Bangladeszu do natychmiastowego rozszerzenia zakresu prawa pracy na strefy produkcji eksportowej;
8. z zadowoleniem przyjmuje rejestrację od początku 2013 r. 300 nowych związków zawodowych w przemyśle odzieżowym, lecz ubolewa nad tym, że nowo zarejestrowane związki zawodowe podobno nie są już dłużej aktywne ze względu na poważne represje antyzwiązkowe, czasem z użyciem przemocy, i że ponad 30 związków zawodowych rozwiązano w wyniku zamknięcia fabryk; odnotowuje, że nowo zarejestrowane związki zawodowe stanowią 4% siły roboczej w sektorze gotowej odzieży; wyraża zaniepokojenie z powodu nasilenia się pogróżek, nękania i przemocy fizycznej wobec przedstawicieli pracowników i tym samym wzywa rząd Bangladeszu do skutecznego zwalczania nieuczciwych praktyk na rynku pracy poprzez wprowadzenie niezbędnych środków mających na celu zapobieganie, ściganie i karanie nadużyć − w tym dyskryminowania związków zawodowych i ich represjonowania − we właściwy i przejrzysty sposób; wyraża przekonanie, że odpowiednie szkolenie i podnoszenie świadomości w zakresie praw pracowniczych jest skutecznym sposobem ograniczenia dyskryminacji związków zawodowych;
9. rozumie trudności związane z postępami w zakresie rekrutacji inspektorów wynikające z konieczności odpowiedniego wyszkolenia danych osób przed ich faktycznym oddelegowaniem; ubolewa jednak, że cel polegający na rekrutacji nawet 200 dodatkowych inspektorów do końca 2013 r. jeszcze nie został zrealizowany w kwietniu 2015 r., i podkreśla, że 200 inspektorów to o wiele za mało, by nadzorować przemysł zatrudniający cztery miliony pracowników; podkreśla, że inspektorzy pracy muszą dysponować uprawnieniami umożliwiającymi nakładanie kar wobec naruszających prawo pracy, i że grzywny powinny być odstraszające i skutecznie egzekwowane;
10. wyraża przekonanie, że znaczące postępy we wszystkich kwestiach dotyczących pracy i bezpieczeństwa można osiągnąć poprzez drugi przegląd porozumienia na rzecz stałej poprawy praw pracowniczych i bezpieczeństwa w fabrykach w przemyśle konfekcyjno-dziewiarskim w Bangladeszu, który ma mieć miejsce na jesieni 2015 r.;
11. uważa, że ogólnoświatowe sieci sprzedaży detalicznej, wytwórcy markowej odzieży i przedsiębiorstwa zajmujące się dystrybucją ponoszą ogromną odpowiedzialność za uniemożliwianie krajom produkującym odzież poprawy warunków pracy i wynagrodzeń; wyraża przekonanie, że można zapewnić sprawiedliwszą strukturę rynku i warunki socjalne, jeżeli przedsiębiorstwa te wdrożyłyby na całej długości swych łańcuchów dostaw uznane na szczeblu międzynarodowym normy społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw (CSR), w szczególności niedawno zaktualizowane wytyczne OECD dla przedsiębiorstw międzynarodowych, dziesięć zasad inicjatywy ONZ Global Compact, normy ISO 26000 dotyczące odpowiedzialności społecznej, trójstronną deklarację zasad dotyczących przedsiębiorstw wielonarodowych i polityki społecznej MOP oraz wytyczne ONZ dotyczące biznesu i praw człowieka;
12. wzywa OECD do ustanowienia procedury uwzględniającej udział wielu zainteresowanych stron w zakresie odpowiedzialności w łańcuchach dostaw w przemyśle tekstylnym i odzieżowym w celu rozwoju praktycznych wytycznych dla przedsiębiorstw, dotyczących należytej staranności, spójnych z wytycznymi OECD w sprawie przedsiębiorstw wielonarodowych i trójstronną deklaracją zasad dotyczących przedsiębiorstw wielonarodowych i polityki społecznej, w celu zapewnienia, że ich towary wytwarzane są wyłącznie w fabrykach, które w pełni przestrzegają norm bezpieczeństwa i praw pracowniczych; uważa, że takie wytyczne dotyczące należytej staranności powinny dopełniać i wzmacniać aktualne międzynarodowe i krajowe wysiłki, a także mogłyby stanowić podstawę przyszłego ustawodawstwa i inicjatyw dotyczących etykietowania w kontekście odpowiedzialności w łańcuchach dostaw w przemyśle tekstylnym i odzieżowym;
13. wzywa Komisję do przyjęcia przepisów zobowiązujących przedsiębiorstwa chcące działać na rynku europejskim zgodnie z prawem UE do dostarczania informacji o całym łańcuchu dostaw ich produktów, zgodnie z wytycznymi ONZ dotyczącymi biznesu i praw człowieka oraz wytycznymi OECD w sprawie przedsiębiorstw wielonarodowych, przy czym powinno to obejmować m.in. przejrzystość łańcucha dostaw aż do zakładu produkcyjnego;
14. wzywa Radę i Komisję, by włączyły wiążącą i egzekwowalną klauzulę w sprawie odpowiedzialności społecznej przedsiębiorstw do wszystkich podpisywanych przez UE dwustronnych umów dotyczących handlu i inwestycji, która była by wiążąca dla inwestorów europejskich w zakresie odpowiedzialności społecznej przedsiębiorstw określonych na szczeblu międzynarodowym, w tym wydanej w 2010 r. aktualizacji wytycznych OECD, a także norm określonych przez ONZ − zwłaszcza wytycznych ONZ dotyczących biznesu i praw człowieka − MOP i UE; sugeruje ujednolicenie w tej klauzuli obowiązujących norm i pojęć w celu zapewnienia porównywalności i sprawiedliwości, a także zawarcie w niej środków mających na celu monitorowanie skutecznego wdrażania tych zasad na szczeblu UE;
15. przyznaje, że zatrudnienie w sektorze odzieżowym pomogło milionom ubogich kobiet z regionów rolniczych w Bangladeszu i innych krajach w wyrwaniu się z nędzy i zależności od wsparcia ze strony mężczyzn; zauważa, że pracownicy nienależący do związków zawodowych to głównie niewykwalifikowani pracownicy i kobiety w sektorze gotowej odzieży w krajach rozwijających się, którzy często nie mają wyboru, lecz akceptują niskie wynagrodzenie, złe warunki pracy i elastyczną organizację pracy, aby utrzymać swoje miejsca pracy; przyznaje, że postępy w zakresie praw pracowniczych i ich ochrony mają kluczowe znaczenie dla wzmocnienia pozycji kobiet i podkreśla potrzebę zwiększenia reprezentacji kobiet w związkach zawodowych, w tym w tych nowo powstałych w Bangladeszu; z zadowoleniem przyjmuje porozumienie na rzecz stałej poprawy praw pracowniczych i bezpieczeństwa w fabrykach w przemyśle konfekcyjno-dziewiarskim w Bangladeszu w uznawaniu znaczenia równouprawnienia płci w odniesieniu do poprawy norm pracy;
16. uważa, że już sama niewielka podwyżka ceny końcowego produktu płaconej przez konsumenta mogłaby znacznie poprawić warunki pracowniczo-socjalne oraz że najwyższy czas, by wynegocjować właściwą płacę minimalną w przemyśle odzieżowym na całym świecie;
17. domaga się, by w przyszłych umowach handlowych zawieranych przez UE z państwami trzecimi kwestie bhp znalazły się na bardziej eksponowanym miejscu i były elementem programu godnej pracy; uważa, że UE powinna dostarczać wsparcie techniczne we wdrażaniu tego rodzaju postanowień, tak by nie stanowiły one przeszkody dla handlu;
18. domaga się wprowadzenia systemu ponadnarodowej współpracy prawnej między UE a krajami trzecimi będącymi sygnatariuszami dwustronnych umów handlowych w celu zapewnienia ofiarom skutecznego dostępu do sprawiedliwości w krajach, w których dochodzi do naruszania przepisów społecznych lub środowiskowych przez korporacje wielonarodowe i bezpośrednio podległe im filie, do nieprzestrzegania przez nie zasad odpowiedzialności społecznej albo uczciwych praktyk handlowych, a także w celu zagwarantowania – dzięki wprowadzeniu międzynarodowych procedur sądowych – że w stosownych przypadkach przedsiębiorstwa będą karane za naruszanie prawa;
19. odnotowuje, że inicjatywa „wszystko oprócz broni” odegrała istotną rolę w rozwoju gospodarczym Bangladeszu oraz przyczyniła się do poprawy warunków materialnych milionów ludzi, w szczególności kobiet; jest jednak przekonany, że bez zdecydowanych warunków w dziedzinie praw człowieka i praw pracy, inicjatywa „wszystko oprócz broni” oraz ogólny system preferencji (GSP) mogą przyczynić się do zaostrzenia niskich standardów ochrony pracownika i podważyć ideę godnych warunków pracy;
20. wzywa Komisję Europejską, by w ramach systemu monitorowania i oceny ogólnego systemu preferencji ustanowiła międzynarodowo uznane konwencje dotyczące praw człowieka, pracy i środowiska oraz dopilnowała przestrzegania przez Bangladesz tych konwencji;
21. zwraca się do wiceprzewodniczącej/Wysokiej Przedstawiciel Federiki Mogherini oraz komisarz Cecilii Malmström, by nadal włączały kwestie ratyfikowania podstawowych standardów MOP, inspekcji bhp i swobody zrzeszania się do rozmów z Bangladeszem i innymi krajami na temat kontynuacji preferencji handlowych;
22. zauważa poczynione przez Bangladesz postępy jeśli chodzi o angażowanie zainteresowanych stron i podejmowanie zobowiązań na rzecz poprawy sytuacji w terenie; apeluje, by więcej europejskich przedsiębiorstw przystąpiło do porozumienia i zachęca do zawierania podobnych porozumień w innych krajach dużego ryzyka;
23. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji/Wysokiej Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, rządowi i parlamentowi Bangladeszu oraz dyrektorowi generalnemu Międzynarodowej Organizacji Pracy.