Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 2 oraz art. 3 ust. 3 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) i art. 8 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–  uwzględniając art. 23 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej,

–  uwzględniając deklarację pekińską i pekińską platformę działania, przyjęte podczas czwartej Światowej Konferencji w sprawie Kobiet w dniu 15 września 1995 r., oraz późniejsze dokumenty końcowe przyjęte na posiedzeniach specjalnych Organizacji Narodów Zjednoczonych Pekin +5 (2000 r.), Pekin +10 (2005 r.), Pekin +15 (2010 r.) i Pekin +20 (2015 r.),

–   uwzględniając komunikat Komisji z dnia 21 lutego 1996 r. pt. „Uwzględnianie aspektu równych szans dla kobiet i mężczyzn we wszystkich obszarach polityki i działaniach Wspólnoty” (COM(96) 67), w którym Komisja zobowiązała się do propagowania równości kobiet i mężczyzn we wszystkich swoich działaniach i obszarach polityki na wszystkich szczeblach, praktycznie ustanawiając tym samym zasadę uwzględniania aspektu płci,

–  uwzględniając europejski pakt na rzecz równości płci (2011–2020), przyjęty przez Radę Unii Europejskiej w marcu 2011 r.,

–  uwzględniając przygotowane przez Komisję sprawozdanie z badania pt. „Ocena mocnych i słabych stron strategii na rzecz równości kobiet i mężczyzn 2010–2015”,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 5 marca 2010 r. pt. „Zwiększone zaangażowanie na rzecz równości między kobietami i mężczyznami, Karta Kobiet” (COM(2010) 78),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 21 września 2010 r. pt. „Strategia na rzecz równości kobiet i mężczyzn 2010–2015” (COM(2010) 491),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 9 czerwca 2015 r. w sprawie strategii UE na rzecz równości kobiet i mężczyzn w okresie po 2015 r.

Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0218.

–  uwzględniając analizę konsultacji społecznych dotyczących równości kobiet i mężczyzn w UE, opublikowaną w październiku 2015 r.,

–  uwzględniając wynik posiedzenia Komitetu Doradczego ds. Równości Szans dla Kobiet i Mężczyzn przy Komisji Europejskiej, które odbyło się w dniu 26 listopada 2015 r.,

–  uwzględniając dokument roboczy służb Komisji z dnia 3 grudnia 2015 r. zatytułowany „Strategic engagement for gender equality 2016–2019” [Strategiczne zaangażowanie na rzecz równouprawnienia płci w latach 2016–2019] (SWD(2015)0278),

–  uwzględniając konkluzje z posiedzenia Rady ds. Zatrudnienia, Polityki Społecznej, Zdrowia i Ochrony Konsumentów (EPSCO) w dniu 7 grudnia 2015 r., zwłaszcza pkt 35 tych konkluzji,

–  uwzględniając deklarację trzech kolejnych prezydencji UE w sprawie równouprawnienia płci z dnia 7 grudnia 2015 r., wydaną przez Niderlandy, Słowację i Maltę,

–  uwzględniając pytanie skierowane do Komisji w sprawie nowej strategii na rzecz praw kobiet i równouprawnienia płci w Europie po 2015 r. (O-000006/2016 – B8-0103/2016),

–  uwzględniając art. 128 ust. 5 i art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że równouprawnienie płci stanowi podstawą wartość UE – zapisaną w traktatach i Karcie praw podstawowych – którą UE zobowiązała się uwzględniać we wszystkich swoich działaniach, a także mając na uwadze, że równouprawnienie płci ma istotne znacznie – jako cel strategiczny – dla realizacji ogólnych celów strategii „Europa 2020”, a mianowicie pobudzenia wzrostu gospodarczego, tworzenia nowych miejsc pracy i zapewnienia włączenia społecznego;

B.  mając na uwadze, że prawo do równego traktowania jest prawem podstawowym, uznanym w unijnych traktatach i głęboko zakorzenionym w europejskim społeczeństwie, które jest nieodzowne dla dalszego rozwoju tego społeczeństwa i które powinno być stosowane w ustawodawstwie, praktyce, orzecznictwie i w życiu codziennym;

C.  mając na uwadze, że chociaż z historycznego punktu widzenia UE poczyniła ważne kroki w kierunku zwiększenia praw kobiet i równości płci, to w ostatnim dziesięcioleciu na szczeblu UE nastąpiło spowolnienie działań politycznych i reform na rzecz równouprawnienia płci; mając na uwadze, że poprzednia strategia Komisji na rzecz równości kobiet i mężczyzna na lata 2010–2015 nie była wystarczająco kompleksowa, by przyczynić się do równouprawnienia płci w wymiarze europejskim i międzynarodowym, a przewidziane w niej cele nie zostały skutecznie zrealizowane; mając na uwadze, że nowa strategia na okres po 2015 r. będzie musiała zapewnić nowy impuls i zaowocować konkretnymi działaniami na rzecz umocnienia praw kobiet i propagowania równości płci;

D.  mając na uwadze, że z oceny strategii na lata 2010–2015 oraz stanowisk zainteresowanych stron, którą zawarto w przygotowanym przez Komisję sprawozdaniu z badania pt. „Ocena mocnych i słabych stron strategii na rzecz równości kobiet i mężczyzn 2010–2015”, jednoznacznie wynika potrzeba dalszego wzmacniania podejścia strategicznego przyjętego w 2010 r.;

E.  mając na uwadze, że w swojej rezolucji z dnia 9 czerwca 2015 r. Parlament wyraźnie zaapelował o przyjęcie odrębnej strategii na rzecz równouprawnienia płci i praw kobiet na okres po 2015 r.; mając na uwadze, że z konsultacji społecznych wynika, że 90% respondentów opowiada się za przyjęciem nowej strategii;

F.  mając na uwadze, że w swoich konkluzjach z dnia 7 grudnia 2015 r. (pkt 35) Rada EPSCO wezwała Komisję do przyjęcia – w formie komunikatu – nowej strategii na rzecz równouprawnienia płci na okres po 2015 r.; mając na uwadze, że w swojej deklaracji z dnia 7 grudnia 2015 r. trzy kolejne prezydencje UE zobowiązały się do przekazania Radzie EPSCO projektu konkluzji Rady w sprawie strategii UE na rzecz równouprawnienia płci na okres po 2015 r.;

1.  przypomina, że postanowienia art. 2 TUE i Karty praw podstawowych zobowiązują Komisję do podejmowania działań na rzecz równouprawnienia płci;

2.  zauważa, że w przeszłości Komisja stanowczo opowiadała się za przyjęciem jasnego, przejrzystego, zasadnego i publicznego komunikatu w sprawie strategii na rzecz równości kobiet i mężczyzn, cieszącego się poparciem wszystkich instytucji UE na najwyższym szczeblu politycznym;

3.  ubolewa, że w programie prac Komisji na 2016 r., opublikowanym w listopadzie 2015 r., nie wspomniano wprost o strategii UE na rzecz równouprawnienia płci na okres po 2015 r.; z przykrością przyjmuje fakt, że w dniu 3 grudnia 2015 r. Komisja opublikowała dokument roboczy służb Komisji pt. „Strategiczne zaangażowanie na rzecz równouprawnienia płci w latach 2016–2019”, tym samym nie tylko prezentując dokument niższej rangi, lecz także ograniczając horyzont czasowy swojego działania;

4.  z zadowoleniem przyjmuje sformułowane w wyżej wspomnianym dokumencie podejście Komisji do strategicznego zaangażowania na rzecz równouprawnienia płci, ubolewa jednak nad brakiem konkretnych wskaźników referencyjnych i przydzielonych środków z budżetu, bez czego pomiar stanu realizacji założonych celów i wskaźników i ich osiągnięcie nie będą możliwe;

5.  wzywa Komisję do podjęcia działań uwzględniających wyniki konsultacji społecznych oraz stanowisko Parlamentu i Rady poprzez niezwłoczne przyjęcie komunikatu w sprawie nowej strategii na rzecz równouprawnienia płci i praw kobiet na lata 2016–2020, w którym podjęta zostanie problematyka równouprawnienia płci w kontekście przemocy wobec kobiet, czasu pracy, procesu podejmowania decyzji, ochrony zdrowia, edukacji, mediów i stosunków zewnętrznych i który będzie zgodny z założeniami inicjatyw międzynarodowych, a mianowicie dokumentem końcowym Pekin +20 z 2015 r. i nowym dokumentem ramowym pt. „Równouprawnienie płci i wzmocnienie pozycji kobiet: odmiana losu dziewcząt i kobiet w kontekście stosunków zewnętrznych UE (2016–2020)”; wzywa Komisję do zaproponowania w swoim programie prac inicjatyw ustawodawczych z myślą o wyeliminowaniu nierówności pomiędzy kobietami i mężczyznami, które nadal istnieją w UE;

6.  wzywa Komisję do współpracy z Parlamentem i Radą oraz apeluje o zorganizowanie unijnego szczytu poświęconego równouprawnieniu płci i prawom kobiet z myślą o zewidencjonowaniu dotychczasowych postępów i podjęciu nowych zobowiązań w perspektywie mającego się odbyć w marcu 2016 r. posiedzenia Rady EPSCO;

7.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji i rządom państw członkowskich.