Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Iraku, Syrii, Libii i Egiptu, zwłaszcza rezolucje z dnia 10 października 2013 r. w sprawie niedawnych przypadków stosowania przemocy wobec chrześcijan i prześladowania ich, zwłaszcza w Maaluli (Syria) i Peszawarze (Pakistan)

Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0422.

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 16 marca 2015 r. w sprawie regionalnej strategii UE dotyczącej Syrii i Iraku oraz zagrożeń ze strony ISIL/Daiszu, z dnia 20 października 2014 r. w sprawie kryzysu związanego z ISIL/Da’esh w Syrii i Iraku, z dnia 30 sierpnia 2014 r. w sprawie Iraku i Syrii, z dnia 14 kwietnia 2014 r. i 12 października 2015 r. w sprawie Syrii oraz 15 sierpnia 2014 r. w sprawie Iraku,

–  uwzględniając oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji/ wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa w sprawie Iraku i Syrii,

–  uwzględniając wytyczne UE w sprawie propagowania i ochrony wolności wyznania lub przekonań oraz wytyczne UE w sprawie promowania przestrzegania międzynarodowego prawa humanitarnego; uwzględniając Deklarację ONZ w sprawie likwidacji wszelkich form nietolerancji i dyskryminacji ze względu na wyznanie lub przekonania z 1981 r.,

–  uwzględniając decyzję Rady 2003/335/WSiSW z dnia 8 maja 2003 r. w sprawie wykrywania i karania ludobójstwa, zbrodni przeciw ludzkości i zbrodni wojennych

Dz.U. L 118 z 14.5.2003, s. 12.

–  uwzględniając oświadczenie wygłoszone w imieniu Unii Europejskiej przez Stavrosa Lambrinidisa, specjalnego przedstawiciela UE ds. praw człowieka, podczas otwartej debaty Rady Bezpieczeństwa ONZ w sprawie ofiar ataków i nadużyć na tle etnicznym lub religijnym na Bliskim Wschodzie, z dnia 27 marca 2015 r.,

–  uwzględniając sprawozdanie niezależnej międzynarodowej komisji śledczej do spraw Syryjskiej Republiki Arabskiej przedłożone Radzie Praw Człowieka w dniu 13 sierpnia 2015 r., a w szczególności jego ust. 165–173,

–  uwzględniając rezolucję Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2254(2015) zatwierdzającą plan działania dotyczący procesu pokojowego w Syrii i określającą datę rozpoczęcia rozmów;

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że jak stwierdzono w rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ 2249 (2015), agresywna ekstremistyczna ideologia tzw. „ISIS/Daisz”, jego budzące odrazę nieustanne, systematyczne i powszechne ataki przeciwko ludności cywilnej, naruszenia praw człowieka i międzynarodowego prawa humanitarnego, w tym te popełniane na tle religijnym lub etnicznym, oraz niszczenie dziedzictwa kulturowego i nielegalny handel dobrami kultury stanowią globalne i bezprecedensowe zagrożenie dla międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa;

B.  mając na uwadze, że według doniesień ONZ i innych organizacji międzynarodowych ISIS/Daisz i powiązane ugrupowania na Bliskim Wschodzie, zwłaszcza w Syrii i Iraku dopuszczają się powszechnego i poważnego naruszania międzynarodowego prawa dotyczącego praw człowieka i międzynarodowego prawa humanitarnego, wobec mniejszości etnicznych i religijnych, w tym przez ukierunkowane zabójstwa, przymusowe nawrócenia, uprowadzenia, sprzedawanie kobiet, niewolnictwo kobiet i dzieci, rekrutowanie dzieci do samobójczych zamachów bombowych, wykorzystywanie seksualne i nadużycia fizyczne oraz tortury; mając na uwadze, że istnieją coraz większe obawy co do losu osób nadal przebywających na terenach kontrolowanych przez siły ISIS/Daisz, ponieważ nie dociera tam prawie żadna międzynarodowa pomoc humanitarna;

C.  mając na uwadze, że celem ataków ISIS/Daisz są mniejszości wyznaniowe i etniczne, takie jak społeczności chrześcijan, jazydów, Turkmenów, Szabaków, jarsanitów, Sabejczyków i szyitów, a także wielu Arabów i sunnitów; mając na uwadze, że celowo niszczone są meczety, zabytki, kaplice, kościoły i inne miejsca kultu, groby i cmentarze;

D.  mając na uwadze, że w lutym 2015 r. ISIS/Daisz porwało ponad 220 asyryjskich chrześcijan po najechaniu szeregu wspólnot rolniczych na południowym brzegu rzeki Khabur w północno-wschodniej prowincji Hasaka, i że do tej pory jedynie nieliczne osoby zostały wypuszczone po opłaceniu porywaczy, a los innych pozostaje nieznany;

E.  mając na uwadze, że niezależna międzynarodowa komisja śledcza udokumentowała i ujawniła, że osoby należące do mniejszości etnicznych i wyznaniowych w opozycji do ISIS/Daisz i innych ugrupowań terrorystycznych, milicji i pozapaństwowych ugrupowań zbrojnych pozostających de facto pod ich kontrolą nadal są narażone na prześladowania;

F.  mając na uwadze, że w kilku sprawozdaniach organów ONZ, w tym specjalnego doradcy Sekretarza Generalnego ONZ ds. zapobiegania ludobójstwu, specjalnego doradcy Sekretarza Generalnego ONZ ds. obowiązku ochrony i Biura Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka stwierdzono, że czyny popełniane przez ISIS/Daisz można uznać za zbrodnie wojenne, zbrodnie przeciwko ludzkości oraz, prawdopodobnie, ludobójstwo;

G.  mając na uwadze, że ludobójstwo, zbrodnie przeciw ludzkości i zbrodnie wojenne są przedmiotem zainteresowania wszystkich państw członkowskich, które są zdecydowane współpracować w celu zapobiegania takim zbrodniom i położenia kresu bezkarności ich sprawców, zgodnie ze wspólnym stanowiskiem Rady 2003/444/WPZiB z dnia 16 czerwca 2003 r.;

H.  mając na uwadze, że na mocy prawa międzynarodowego każdy człowiek ma prawo do życia zgodnie ze swoim sumieniem i swobodnie wyznawać i zmieniać przekonania religijne i niereligijne; mając na uwadze, że liderzy polityczni i religijni mają obowiązek zwalczania ekstremizmu na każdym szczeblu i promowania wzajemnego szacunku między obywatelami i wśród wspólnot religijnych;

1.  przypomina o swoim zdecydowanym potępieniu ISIS/Daisz i dokonywane przez nie jawne naruszenia praw człowieka, które zgodnie z Rzymskim Statutem Międzynarodowego Trybunału Karnego stanowią zbrodnie przeciwko ludzkości i zbrodnie wojenne oraz które można nazwać ludobójstwem; jest głęboko zaniepokojony celowymi atakami tej grupy terrorystycznej na chrześcijan, jazydów, Turkmenów, szyitów, Szabaków, Sabejczyków, jarsanitów i sunnitów, którzy nie zgadzają się z jej interpretacją islamu, podejmowanymi w ramach strategii mającej na celu eksterminację wszelkich mniejszości religijnych na obszarach znajdujących się pod jej kontrolą;

2.  wzywa umawiające się strony Konwencji ONZ w sprawie zapobiegania i karania zbrodni ludobójstwa podpisanej w Paryżu w dniu 9 grudnia 1948 r. oraz umawiające się strony innych odnośnych porozumień międzynarodowych do zapobiegania zbrodniom wojennym, zbrodniom przeciwko ludzkości i ludobójstwu na swoim terytorium; podkreśla, że sprawcy tych czynów nie mogą pozostać bezkarni, a osoby odpowiedzialne powinny stanąć przed MTK; wzywa Syrię i Irak do uznania jurysdykcji Międzynarodowego Trybunału Karnego;

3.  bezwarunkowo odrzuca ogłoszenie przez przywódcę tzw. ISIS/Daisz utworzenia kalifatu na kontrolowanych przez nie obecnie obszarach i uznaje je za nielegalne; podkreśla, że utworzenie i ekspansja kalifatu islamskiego oraz działalność innych grup ekstremistycznych dopuszczających się przemocy na Bliskim Wschodzie stanowi bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa regionu i państw europejskich oraz jawne naruszenie międzynarodowego prawa dotyczącego praw człowieka i międzynarodowego prawa humanitarnego;

4.  apeluje do państw członkowskich o aktywne działanie w dziedzinie zwalczania radykalizacji oraz usprawniania systemu prawnego i sądowniczego, tak by nie dopuścić do wyjazdu ich obywateli w celu przyłączenia się do tzw. „ISIS/Daisz” i dopilnować, by w razie gdyby to uczynili, byli jak najszybciej ścigani za przestępstwo karne, w tym za podżeganie online i popieranie popełniania tych zbrodni; podkreśla znaczenie zapobiegania, ścigania sprawców, niesienia pomocy, rehabilitacji i reintegracji;

5.  potwierdza i popiera niezbywalne prawo wszystkich mniejszości etnicznych i religijnych zamieszkujących w Iraku i Syrii do dalszego przebywania na terenach zwyczajowo zamieszkałych przez nich w przeszłości z poszanowaniem godności, równości i bezpieczeństwa, a także do zupełnie swobodnego praktykowania religii bez żadnego przymusu, przemocy czy dyskryminacji; podkreśla, że wszyscy regionalni przywódcy polityczni i religijni muszą jasno i wyraźnie oświadczyć, że popierają stałą obecność w tym regionie mniejszości etnicznych i religijnych, a także ich pełne i równe prawa jako obywateli w ich ojczyznach

6.  wzywa społeczność międzynarodową, w tym UE i państwa członkowskie, do zapewnienia koniecznych warunków bezpieczeństwa i perspektyw dla mniejszości etnicznych i wyznaniowych, które zostały zmuszone do opuszczenia swojej ojczyzny lub przymusowo przesiedlone, do urzeczywistnienia jak tylko będzie to możliwe ich prawa do powrotu do ojczyzny, do ochrony ich domostw, własności i dobytku, a także kościołów i obiektów religijnych i kulturowych, a także umożliwienie im godnego życia i przyszłości;

7.  podkreśla znaczenie zapewnienia ochrony wojskowej i pomocy przez wszystkie podmioty i społeczność międzynarodową, w tym odpowiedniej pomocy wojskowej, szczególnie podatnym grupom atakowanym przez ISIS/Daisz na Bliskim Wschodzie, takim jak mniejszości etniczne i religijne, a także zagwarantowania ich udziału w przyszłym trwałym rozwiązaniu politycznym z myślą o zachowaniu ich życia oraz tradycji międzykulturowego, międzyetnicznego i międzyreligijnego współistnienia; wzywa wszystkie strony biorące udział w konflikcie do przestrzegania uniwersalnych praw człowieka i ułatwiania dostarczania pomocy humanitarnej i wsparcia wszystkimi możliwymi kanałami; przypomina, że najważniejszym zobowiązaniem i głównym obowiązkiem wszystkich podmiotów regionalnych, jak również UE, powinno być dołożenie wszelkich starań o zagwarantowanie powrotu tradycyjnych mniejszości i wszystkich obywateli do wcześniejszego miejsca zamieszkania, z którego byli zmuszeni uciekać;

8.  wzywa wszystkie strony konfliktu w Syrii, z wyłączeniem ugrupowań terrorystycznych, takich jak Al-Kaida, Daisz, Front Obrony Ludności Lewantu i powiązane z nimi grupy do współpracy pod auspicjami ONZ i do negocjowania – ze wsparciem ze strony całej społeczności międzynarodowej – przemian politycznych; potwierdza swoje pełne i aktywne poparcie dla pracy specjalnego wysłannika ONZ Staffana de Mistury na rzecz rozpoczęcia przez wszystkie strony z Syrii negocjacji w Genewie w najbliższej przyszłości oraz dla jego propozycji w sprawie lokalnego zawieszenia broni; wzywa UE i społeczność międzynarodową do wywierania presji na wszystkich darczyńców, by wypełniali swoje obietnice i w pełni zaangażowali się w dostarczanie wsparcia finansowego dla krajów przyjmujących, zwłaszcza z myślą o konferencji darczyńców na rzecz Syrii, która odbędzie się w Londynie w dniu 4 lutego 2016 r.;

9.  domaga się od jednostek UE ds. współpracy i pomocy humanitarnej pełnej współpracy bezpośrednio z uznanymi przywódcami mniejszości etnicznych i religijnych oraz włączenia ich do planów oraz praktycznego wdrażania i dystrybuowania pomocy, przez co będzie można lepiej zaspokoić ich potrzeby i ogólnie potrzeby ludności;

10.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, specjalnemu przedstawicielowi UE ds. praw człowieka, rządom i parlamentom państw członkowskich, rządowi i parlamentowi Syrii, rządowi i Izbie Reprezentantów Iraku, regionalnemu rządowi Kurdystanu, instytucjom Organizacji Współpracy Islamskiej (OWI), Radzie Współpracy Państw Zatoki (RWPZ), Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych, Zgromadzeniu Ogólnemu ONZ, Radzie Bezpieczeństwa ONZ i Radzie Praw Człowieka ONZ.