Parlament Europejski,

–  uwzględniając preambułę Traktatu o Unii Europejskiej (TUE), która stanowi, że państwa członkowskie wyrażają mocną wolę „popierania postępu gospodarczego i społecznego swych narodów poprzez urzeczywistnienie rynku wewnętrznego oraz umacnianie spójności i ochrony środowiska, przy uwzględnieniu zasady zrównoważonego rozwoju, oraz prowadzenia polityk, które zapewnią, że integracji gospodarczej towarzyszyć będzie równoczesny postęp w innych dziedzinach”,

–  uwzględniając art. 3 ust. 5 TUE, który stanowi, że „w stosunkach zewnętrznych Unia umacnia i propaguje swoje wartości i interesy oraz wnosi wkład w ochronę swoich obywateli”,

–  uwzględniając art. 17 ust. 1 TUE, który stanowi, że Komisja „wspiera ogólny interes Unii i podejmuje w tym celu odpowiednie inicjatywy”,

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej

Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 51.

–  uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie stosunków handlowych między UE a Chinami,

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że Unia Europejska i Chiny to dwa spośród największych uczestników rynku na świecie oraz że Chiny są drugim co do wielkości partnerem handlowym UE;

B.  mając na uwadze, że stosunki między UE a Chinami muszą opierać się na wzajemnym szacunku oraz na równorzędnej i uczciwej współpracy w dziedzinie gospodarki i w innych dziedzinach;

C.  mając na uwadze, że rozwój stosunków dwustronnych między UE a Chinami powinien zmierzać do poprawy standardów w zakresie praw człowieka i praw pracowniczych oraz do wzmocnienia gospodarek UE i Chin;

D.  mając na uwadze, że art. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) stanowi, że „przy określaniu i realizacji swoich polityk i działań Unia bierze pod uwagę wymogi związane ze wspieraniem wysokiego poziomu zatrudnienia, zapewnianiem odpowiedniej ochrony socjalnej [oraz] zwalczaniem wykluczenia społecznego”;

E.  mając na uwadze, że art. 151 TFUE stanowi, że „Unia i Państwa Członkowskie [...] mają na celu promowanie zatrudnienia, poprawę warunków życia i pracy”;

F.  mając na uwadze, że przyznanie statusu gospodarki rynkowej Chinom w obecnej sytuacji zdecydowanie niekorzystnie wpłynęłoby na przemysł, zatrudnienie i umiejętności w strategicznych sektorach gospodarczych UE;

G.  mając na uwadze, że wszelkie decyzje co do tego, w jaki sposób uregulować handel chińskimi produktami będącymi przedmiotem dumpingu, muszą zapewniać zgodność z prawem UE i przepisami WTO;

H.  mając na uwadze, że status gospodarki rynkowej znacznie utrudnia prowadzenie działań antydumpingowych w razie konieczności;

I.  mając na uwadze, że w grudniu 2016 r. wygaśnie tylko dział 15 lit. a) pkt ii) protokołu w sprawie przystąpienia Chin do Światowej Organizacji Handlu (WTO), natomiast pozostałe części tego działu pozostaną w mocy;

J.  mając na uwadze, że Chiny nie spełniają pięciu określonych przez UE kryteriów wymaganych do przyznania im statusu gospodarki rynkowej;

K.  mając na uwadze, że nadwyżka zdolności produkcyjnej w Chinach już teraz wywołuje poważne konsekwencje społeczne, gospodarcze i środowiskowe w UE, o czym świadczą niedawne negatywne skutki odnotowane w sektorze stali w Wielkiej Brytanii;

L.  mając na uwadze, że przyznanie Chinom statusu gospodarki rynkowej wywołałoby poważne konsekwencje dla stosunków handlowych z kluczowymi partnerami UE, takimi jak USA;

M.  mając na uwadze, że w komunikacie Komisji z dnia 10 października 2012 r. pt. „Silniejszy przemysł europejski na rzecz wzrostu i ożywienia gospodarczego” (COM(2012)0582) mowa o dążeniu do tego, by do 2020 r. zapewnić 20-procentowy udział przemysłu w europejskim PKB;

N.  mając na uwadze, że przyznanie Chinom statusu gospodarki rynkowej w obecnej sytuacji wywrze silny wpływ na gospodarkę europejską, powodując potencjalny spadek PKB do aż 2% i potencjalną utratę milionów miejsc pracy;

O.  mając na uwadze, że Komisja obecnie spóźnia się z przedstawieniem oceny skutków, jakie przyznanie Chinom statusu gospodarki rynkowej przyniosłoby pod względem gospodarki i zatrudnienia;

1.  podkreśla znaczenie roli Parlamentu i odrzuca wszelkie pomniejszające ją negocjacje lub procedury instytucjonalne;

2.  apeluje, by partnerstwo strategiczne UE z Chinami opierało się na uczciwych stosunkach handlowych, w pełnej zgodności z przepisami WTO, na wzajemnym szacunku oraz równorzędnej i uczciwej współpracy, a także by dążono w jego ramach do poprawy standardów w zakresie praw człowieka i praw pracowniczych;

3.  podziela obawy wyrażone przez zainteresowane podmioty w debacie dotyczącej negatywnych konsekwencji, jakie przyznanie Chinom statusu gospodarki rynkowej miałoby pod względem zatrudnienia i przemysłu w Europie; wzywa Komisję, aby należycie wzięła pod uwagę wpływ gospodarczy i społeczny oraz potencjalną masową utratę miejsc pracy i know-how w UE, zwłaszcza w niektórych strategicznych sektorach;

4.  wzywa Komisję, aby nie przyznawała Chinom statusu gospodarki rynkowej i nie przechodziła na „metodologię standardową” w stosunku do importu z Chin, dopóki nie spełnią one pięciu kryteriów określonych przez UE; wzywa Komisję, aby pozostawiła ciężar dowodu po stronie producentów chińskich, dopóki Chiny nie spełnią tych pięciu kryteriów kwalifikujących je do otrzymania statusu gospodarki rynkowej;

5.  apeluje, aby Komisja koordynowała swoje działania ze swymi głównymi partnerami handlowymi i sprzeciwiała się obieraniu przez Chiny jakiegokolwiek jednostronnego kursu, który mógłby prowadzić do pogorszenia stosunków politycznych i handlowych z tymi partnerami;

6.  wzywa Komisję, aby prowadziła negocjacje handlowe z Chinami, nie ulegając presji w postaci terminów i jednostronnych stanowisk;

7.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji, a także rządom i parlamentom państw członkowskich.