Dokument z posiedzenia
1.6.2016
PROJEKT REZOLUCJI
złożony w następstwie oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa
złożony zgodnie z art. 123 ust. 2 Regulaminu
w sprawie sytuacji w Wenezueli
( 2016/2699(RSP) )
Javier Couso Permuy, Marina Albiol Guzmán, João Pimenta Lopes, Neoklis Sylikiotis, Miguel Viegas, João Ferreira, Eleonora Forenza, Paloma López Bermejo, Takis Hadjigeorgiou, Sofia Sakorafa
w imieniu grupy GUE/NGL
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie sytuacji w Wenezueli
( 2016/2699(RSP) )
Parlament Europejski,
– uwzględniając cel określony w rozdziale I art. 1 pkt 2 Karty Narodów Zjednoczonych z 1945 r.: „Rozwijać przyjazne stosunki między narodami, oparte na poszanowaniu zasady równouprawnienia i samostanowienia narodów, i stosować inne odpowiednie środki dla wzmocnienia powszechnego pokoju”,
– uwzględniając art. 1 Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych oraz art. 1 Międzynarodowego paktu praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych, które stanowią, że: „Wszystkie narody mają prawo do samostanowienia. Z mocy tego prawa swobodnie określają one swój status polityczny i swobodnie zapewniają swój rozwój gospodarczy, społeczny i kulturalny.”,
– uwzględniając oświadczenie szefów państw i rządów Wspólnoty Państw Ameryki Łacińskiej i Karaibów (CELAC) i 27 państw członkowskich UE ze stycznia 2013 r., w którym sygnatariusze potwierdzili swoje zaangażowanie na rzecz wszystkich celów i zasad zapisanych w Karcie Narodów Zjednoczonych, a także swoje poparcie dla wszelkich wysiłków służących obronie suwerennej równości wszystkich państw oraz poszanowania ich terytorialnej integralności i politycznej niezależności,
– uwzględniając ogłoszenie Ameryki Łacińskiej i Karaibów strefą pokoju zgodnie z ustaleniami ze szczytów CELAC, które odbyły się w Hawanie w 2014 r., w Belén (Kostaryka) w 2015 r. oraz w Quito (Ekwador) w 2016 r.,
– uwzględniając polityczną deklarację i deklarację brukselską ze szczytu szefów państw i rządów CELAC-UE z 10 i 11 czerwca 2015 r., w którym sygnatariusze potwierdzili swoje zaangażowanie na rzecz wszystkich celów i zasad zapisanych w Karcie Narodów Zjednoczonych, a także swoje poparcie dla wszelkich wysiłków służących obronie suwerennej równości wszystkich państw oraz poszanowania ich terytorialnej integralności i politycznej niezależności, a także dla rozwiązywania sporów środkami pokojowymi sprawiedliwie i zgodnie z prawem międzynarodowym, a ponadto zauważając, że CELAC ogłosiła Amerykę Łacińską i Karaiby strefą pokoju,
– uwzględniając przewidzianą w Karcie Narodów Zjednoczonych zasadę nieingerowania w sprawy wewnętrzne innych państw,
– uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka z 1948 r.,
– uwzględniając ponowny wybór Boliwariańskiej Republiki Wenezueli na członka Rady Praw Człowieka ONZ w październiku 2015 r. oraz wnioski z ostatniego powszechnego okresowego przeglądu praw człowieka dotyczącego Wenezueli, przeprowadzonego przez Radę Praw Człowieka,
– uwzględniając Konwencję wiedeńską o stosunkach dyplomatycznych z 1961 r.,
– uwzględniając poprzednie oświadczenie sekretarza generalnego Unii Narodów Południowoamerykańskich (UNASUR) z dnia 23 maja 2016 r. wydane po wizycie delegacji UNASUR w Wenezueli,
– uwzględniając oświadczenie Sekretarza Generalnego ONZ Bana Ki Moona z dnia 21 maja 2016 r.,
– uwzględniając orzeczenie sądu najwyższego Wenezueli w sprawie zgodności z konstytucją dekretu nr 2323 w sprawie stanu wyjątkowego i stanu nadzwyczajnego w gospodarce, który został zatwierdzony przez rząd,
– uwzględniając podjętą przez prezydenta Nicolása Maduro inicjatywę dotyczącą utworzenia i wsparcia Komisji Prawdy i Zadośćuczynienia Ofiarom Przemocy, zgodnie z zasadą praworządności i poszanowaniem ram konstytucyjnych,
– uwzględniając poprzednie oświadczenia w sprawie sytuacji w Wenezueli wydane przez Mercosur, UNASUR i CELAC, w szczególności deklaracje wszystkich tych trzech organizacji o odrzuceniu jednostronnych środków przymusu USA wobec Boliwariańskiej Republiki Wenezueli,
– uwzględniając oświadczenia w sprawie Wenezueli, jakie wygłosili argentyński laureat Pokojowej Nagrody Nobla Adolfo Pérez Esquivel i papież Franciszek,
– uwzględniając oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa dotyczące Wenezueli, w szczególności ostatnie oświadczenie jej rzecznika prasowego z dnia 24 lutego 2015 r.,
– uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie Wenezueli, w szczególności z dni: 24 maja 2007 r.[1], 23 października 2008 r.[2], 7 maja 2009 r.[3], 11 lutego 2010 r.[4], 8 lipca 2010 r.[5], 24 maja 2012 r.[6], 27 lutego 2014 r.[7], 18 grudnia 2014 r.[8] i 9 marca 2015 r.[9],
– uwzględniając oficjalny komunikat sekretarza generalnego UNASUR z dnia 28 maja 2016 r. oraz wcześniejsze oświadczenia byłego prezydenta Republiki Dominikańskiej Leonela Fernándeza podczas wizyty zespołu ds. gospodarczych z Wenezueli,
– uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,
A. mając na uwadze, że niektóre sektory w Wenezueli prowadzą wojnę gospodarczą, która w ostatnich miesiącach się nasiliła, podnosząc ceny, obracając przemyconymi towarami i gromadząc zapasy; mając na uwadze, że Wenezuela boryka się z zarówno wewnętrznymi, jak i zewnętrznymi zagrożeniami dla pokoju i suwerenności, a jednocześnie ma nadzwyczajne problemy społeczne, gospodarcze, polityczne, przyrodnicze i w zakresie ochrony środowiska;
B. mając na uwadze, że rząd Boliwariańskiej Republiki Wenezueli wielokrotnie krytykował wspierane przez opozycję działania destabilizacyjne przeciwko pokojowi i stabilności demokratycznej w kraju oraz przeciwko mieszkańcom Wenezueli, jak miało to miejsce w dniu 12 lutego 2014 r. w postaci „operacji Jerycho”, tj. próby zamachu na demokratycznie wybrany rząd, planowanego przez skrajnie prawicową opozycję a finansowaną i popieraną przez rząd USA przy wsparciu szeregu najwyższych rangą wenezuelskich urzędników wojskowych, a także zwiększenie w ostatnich miesiącach wojny gospodarczej, wspierania aktów przemocy wobec ludności cywilnej, instytucji publicznych, wojska i policji oraz sabotażu usług publicznych, w których uczestniczyli liderzy opozycji, m.in. burmistrz Caracas Antonio Ledezma, María Corina Machado i Leopoldo López, którzy popełnili poważne przestępstwa i obecnie próbują manipulować międzynarodową opinią publiczną, aby uznała ich za „więźniów politycznych”;
C. mając na uwadze, że z nakazu aresztowania wydanego przez prokuraturę generalną Antonio Ledezma został aresztowany pod zarzutem udziału w spisku i współudziału w zamiarze popełnienia przestępstwa; mając na uwadze, że oba zarzucane mu przestępstwa są zdefiniowane jako podlegające karze w wenezuelskim kodeksie karnym oraz ustawie organicznej w sprawie walki z przestępczością zorganizowaną i finansowaniem terroryzmu;
D. mając na uwadze, że akty przemocy, które zorganizowała wenezuelska skrajna prawica, przyczyniły się do zabójstw kilku czołowych polityków Zjednoczonej Socjalistycznej Partii Wenezueli (PSUV) w 2013 r. – Omara Arcadia Guararima i Jhonny'ego Rodrígueza w 2013 r., Juancha Montoyi, Eliézera Otaiza, Efraína Enrique Larreala i Roberta Serry w 2014 r., Dimasa Gómeza Chirinosa, Césara Cristóbala Grisela Salazara, Joségo Coraspego i Jeana Carlosa Añangurena w 2015 r. oraz Alfredisa Joségo Escandela Sáncheza, Ricarda Durána, Césara Very Marca i Tulia Carrilla w 2016 r., nie wspominając o niedawnym, dokonanym 28 maja br., brutalnym zabójstwie emerytowanego generała dywizji i byłego dowódcy Boliwariańskiej Milicji Narodowej Félixa Velásqueza, który zmarł od ran postrzałowych w Caracas; mając na uwadze, że minister spraw wewnętrznych, sprawiedliwości i pokoju Gustavo González López, powiadomił, że dwie osoby spośród aresztowanych pod zarzutem popełnienia tego morderstwa są aktywnymi członkami policji Chacao – ugrupowania, które odpowiada przed popierającym opozycję burmistrzem Caracas;
E. mając na uwadze, że w grudniu 2014 r. prezydent USA Barack Obama ogłosił ustawę nakładającą jednostronne i eksterytorialne sankcje na Wenezuelę, przyjętą przez Senat Stanów Zjednoczonych, która przedłuża do 2019 r. jednostronne i eksterytorialne sankcje nałożone przez USA na obywateli i boliwariański rząd Wenezueli; mając na uwadze, że wszystkie 33 kraje Ameryki Łacińskiej i Karaibów potępiły i odrzuciły te jednostronne sankcje nałożone przez USA na Wenezuelę; mając na uwadze, że w deklaracji brukselskiej z drugiego szczytu UE-CELAC szefowie państw i rządów UE przyjęli do wiadomości odrzucenie przez CELAC sankcji USA wobec Boliwariańskiej Republiki Wenezueli; mając na uwadze, że rząd Wenezueli zareagował, zapowiadając szereg środków stanowiących wykonanie artykułów Konwencji wiedeńskiej o stosunkach dyplomatycznych;
F. mając na uwadze, że w dniu 10 maja 2016 r. w Strasburgu wiceprzewodnicząca Komisji/wysoka przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa Federica Mogherini w interwencjonistyczny i niepokojący sposób wezwała Parlament Europejski do wsparcia dla wdrożenia „wszelkiego użytecznego rozwiązania” sytuacji w Wenezueli;
G. mając na uwadze, że w dniu 17 maja 2016 r. na posiedzeniu EuroLatu w Lizbonie wiceprzewodniczący Parlamentu Europejskiego Antonio Tajani wezwał UE do podjęcia działań wobec Wenezueli;
H. mając na uwadze, że jednym z czynników ciągłej destabilizacji sytuacji w Wenezueli było i nadal jest trwające od ponad 12 lat finansowanie antyrządowych organizacji i partii politycznych przez agencje USA, takie jak USAID i Narodowa Fundacja na rzecz Demokracji, które przeznaczyły na ten cel wiele milionów dolarów; mając na uwadze, że prezydent Obama zatwierdził specjalny fundusz w kwocie 5,5 mln USD na finansowanie antyrządowych ugrupowań w Wenezueli przez Departament Stanu USA;
I. mając na uwadze, że w lutym 2014 r. rozpoczęto realizację planu „La Salida” („Wyjście”) od demonstracji zorganizowanej przez studentów w odpowiedzi na wezwanie prawicowych i skrajnie prawicowych partii politycznych, która doprowadziła do fali przemocy trwającej kilka miesięcy, a celem tego planu była ewidentnie destabilizacja wybranego demokratycznie rządu Wenezueli; mając na uwadze, że od lutego do czerwca 2014 r. 43 osoby zostały zabite a 878 osób zostało rannych; mając na uwadze, że nie była to nowa strategia, lecz powtórzył się scenariusz z czasów zamachu stanu w 2002 r. oraz przemocy po demokratycznych wyborach prezydenta Maduro w kwietniu 2013 r.; mając na uwadze, że liderzy opozycji odmówili wówczas uznania wyników wyborów i od tego czasu ciągle na nowo podsycali przemoc; mając na uwadze, że w trakcie nocy wyborczej 11 Wenezuelczyków, w tym dwoje dzieci, zginęło w atakach na osoby biorące udział w świętowaniu zwycięstwa wyborczego;
J. mając na uwadze, że wenezuelski Komitet ds. ofiar zamieszek na barykadach ulicznych i ciągłego zamachu stanu (Comité de Víctimas de la Guarimba y el Golpe Continuado), utworzony przez ofiary przemocy i ich krewnych, wezwał społeczność międzynarodową, by nie używała praw człowieka do celów politycznych oraz nie nawiązywała współpracy z wenezuelskimi politykami starającymi się zataić akty przemocy i nienawiści, które miały miejsce w Wenezueli od lutego 2014 r., lub manipulować nimi; mając na uwadze, że krewni ofiar apelują o ściganie sprawców oraz o położenie kresu bezkarności za łamanie praw człowieka, które ma miejsce w tym kraju;
K. mając na uwadze, że w maju 2016 r. na wniosek i z inicjatywy prezydenta Nicolasa Maduro powołano pod auspicjami UNASUR komitet, którego zadaniem jest przyspieszenie wysiłków na rzecz wspierania dialogu między rządem Wenezueli a opozycją w celu rozwiązania kwestii, które mają dla narodu zasadniczy charakter; mając na uwadze, że w zespołowych pracach nad programem rozmów uczestniczy były premier Hiszpanii José Luis Rodríguez Zapatero, były prezydent Panamy Martín Torrijos i były prezydent Republiki Dominikańskiej Leonel Fernández; mając na uwadze, że sekretarz generalny ONZ Ban Ki-moon zachęca do bieżących inicjatyw byłych szefów państw i rządów, żeby wspierać dialog między rządem Wenezueli a opozycją pod auspicjami UNASUR;
L. mając na uwadze, że większość krajowych i międzynarodowych mediów przedstawia sytuację w Wenezueli tylko z jednej strony; mając na uwadze, że manipulacja informacjami, w szczególności w mediach społecznościowych, powoduje rozpowszechnianie pogłosek i dezinformacji na temat Wenezueli, między innymi dotyczących domniemanego kryzysu humanitarnego, co ma uzasadniać podejmowanie działań przeciwko Wenezueli;
M. mając na uwadze, że laureat Pokojowej Nagrody Nobla Adolfo Pérez Esquivel kilkakrotnie wzywał do obrony demokracji w Wenezueli przed próbami zdestabilizowania rządu, ostrzegł, że próby przeprowadzenia zamachu stanu postępują dzięki nowym metodom stosowanym w Ameryce Łacińskiej, i potępił międzynarodowe korporacje medialne, takie jak CNN i Fox News, za emitowanie propagandy wojennej w imię pokoju oraz nienawiści w imię wolności;
N. mając na uwadze, że w ciągu ostatnich 15 lat w Wenezueli 20 razy odbywały się różne wybory; mając na uwadze, że ostatnie wybory parlamentarne wygrała opozycja, co dowiodło, iż argument, jakoby w Wenezueli nie istniała demokracja, jest całkowicie fałszywy; mając na uwadze, że pomimo każdych kolejnych demokratycznych wyborów część opozycji zawsze odmawia rządowi legitymacji; mając na uwadze, że w ostatnich wyborach opozycja oportunistycznie uznała wyniki i wezwała do poszanowania konstytucji Wenezueli, mimo że zawsze się jej sprzeciwiała; mając na uwadze, że konstytucja Boliwariańskiej Republiki Wenezueli przewiduje mechanizmy demokracji uczestniczącej, takie jak możliwość przeprowadzenia referendum pozwalającego unieważnić wynik wyborów prezydenckich;
O. mając na uwadze, że skrajna prawica w Wenezueli usiłuje wprowadzić w błąd opinię publiczną, twierdząc, że Narodowa Rada Wyborcza blokuje referendum w sprawie unieważnienia wyniku wyborów prezydenckich; mając na uwadze, że opozycja miała okazję do rozpoczęcia tego procesu w dniu 10 stycznia 2016 r., jednak z pewnych powodów tego nie uczyniła, a zamiast tego czekała do ostatniej chwili ze złożeniem wniosku, choć miała świadomość całej wymaganej procedury; mając na uwadze, że skrajna prawica nie postępowała zgodnie z procedurami, a w związku z tym krytykuje Narodową Radę Wyborczą jedynie z tego powodu, że chce w oportunistyczny sposób dostosować prawo według własnych planów;
P. mając na uwadze, że skrajna prawica starała się zatwierdzenie ustawy o amnestii, która – gdyby istniała w niektórych krajach europejskich – oznaczałaby uwolnienie morderców i terrorystów; mając jednak na uwadze, że według skrajnej prawicy celem ustawy jest uwolnienie więźniów politycznych; mając na uwadze, że osoby więzione w Wenezueli są odpowiedzialne za zbrodnie wobec ludności Wenezueli oraz jej prawowitego rządu, za mordowanie obywateli podczas „guarimbas” oraz za inne akty terroru;
Q. mając na uwadze, że Boliwariańska Republika Wenezueli została przy szerokim poparciu wybrana na członka Rady Praw Człowieka ONZ; mając na uwadze, że Wenezuela zaakceptowała 97% zaleceń z ostatniego powszechnego okresowego przeglądu praw człowieka przeprowadzonego przez Radę Praw Człowieka w 2011 r.; mając na uwadze, że 80% zaleceń miało bezpośrednie zastosowanie, a Wenezuela zobowiązała się do wdrożenia pozostałych zaakceptowanych zaleceń; mając na uwadze, że w październiku 2014 r. Wenezuela została także wybrana na jednego z pięciu niestałych członków Rady Bezpieczeństwa ONZ na okres 2015–2016, otrzymawszy poparcie 181 ze 193 państw członkowskich ONZ; mając na uwadze, że w dniach 6 i 7 listopada 2014 r. Wenezuela stanęła przed Komitetem ONZ przeciwko Torturom, który zbadał przestrzeganie przez to państwo Konwencji w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania;
R. mając na uwadze, że według wskaźnika rozwoju społecznego ONZ między 2006 a 2013 r. Wenezuela awansowała o 13 pozycji na 71. miejsce spośród 187; mając na uwadze, że w ostatnim dziesięcioleciu rząd Wenezueli zwiększył wydatki na cele społeczne o ponad 60,6%; mając na uwadze, że obecnie Wenezuela jest krajem o najniższym poziomie nierówności w regionie;
S. mając na uwadze, że według ECLAC (Komisji Gospodarczej ONZ ds. Ameryki Łacińskiej i Karaibów) wskaźnik ubóstwa w Wenezueli zmalał, zaś średnia długość życia wydłużyła się; mając na uwadze, że wskaźnik skrajnego ubóstwa spadł do rekordowo niskiego poziomu 5,4% w 2015 r. w porównaniu do 21% w 1998 r.; mając na uwadze, że Organizacja Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) pogratulowała rządowi Wenezueli znacznego ograniczenia liczby osób niedożywionych, a tym samym zrealizowania jednego z milenijnych celów rozwoju ONZ;
T. mając na uwadze, że Wenezuela jest piątym co do wielkości światowym eksporterem ropy i posiada największe na świecie potwierdzone złoża tego surowca; mając na uwadze, że zgodnie z projektem budżetu na 2015 r. 38% wydatków publicznych – 8,2% PKB Wenezueli – zostanie przeznaczone na inwestycje społeczne, w tym edukację, mieszkalnictwo i rozwój miast, opiekę zdrowotną, zabezpieczenie społeczne, kulturę, komunikację, naukę i technologię;
U. mając na uwadze, że Wenezuela stoi w obliczu poważnego ataku – politycznego, dyplomatycznego, finansowego, gospodarczego i medialnego – ze strony USA i UE, a jednocześnie musi zmagać się ze zjawiskiem El Niño, które w ciągu ostatnich trzech lat doprowadziło do niedoboru opadów deszczu, przez co kolejne obszary zostały dotknięte suszą i wysokimi temperaturami; mając na uwadze, że sytuacja ta spowodowała obniżenie poziomu wód na tamie Guri, przyczyniając się do kryzysu energetycznego w kraju; mając na uwadze, że spadek cen ropy wywiera wpływ na sytuację gospodarczą Wenezueli, a jej rząd stara się utrzymać obecny model społeczny i osiągnięty postęp społeczny;
V. mając na uwadze, że w związku ze szczególnym okresem, który obecnie przeżywa Wenezuela, prezydent Maduro postanowił wydać dekret nr 2323 w sprawie stanu wyjątkowego oraz stanu wyjątkowego w gospodarce, co przyniosło już pewne pozytywne skutki pod względem obrony praw pracowników, ludności tubylczej i emerytów – pośród innych grup dotkniętych obecnymi nadzwyczajnymi okolicznościami;
W. mając na uwadze, że zainicjowano dialog między przedstawicielami rządu Boliwariańskiej Republiki Wenezueli a opozycją, w którym mediatorami są José Luis Rodríguez Zapatero, Leonel Fernández i Martín Torrijos;
1. zdecydowanie potępia ciągłą kampanię destabilizacyjną wymierzoną w Boliwariańską Republikę Wenezueli, a przyjmującą postać aktów przemocy, do których dochodzi w okolicznościach przypominających poprzednią próbę zamachu stanu z 2002 r.; podkreśla, że działania interwencjonistyczne przeciwko suwerenności Wenezueli, dalekie od tworzenia przestrzeni dialogu i pokoju, zachęcają do zajmowania skrajnych stanowisk, które nie mieszczą się w porządku instytucjonalnym i konstytucyjnym kraju;
2. potępia twierdzenia o rzekomym kryzysie humanitarnym w Wenezueli, których celem jest promowanie międzynarodowej kampanii na rzecz interwencji;
3. wyraża głęboki żal z powodu ofiar śmiertelnych i składa kondolencje rodzinom ofiar gniewu opozycji; apeluje o postawienie przed sądem osób odpowiedzialnych za popełnienie zbrodni lub podżeganie do nich; składa wyrazy szacunku wymiarowi sprawiedliwości Boliwariańskiej Republiki Wenezueli i w związku z tym odrzuca wszelkie ingerencje w bieżące procesy sądowe na szczeblu krajowym;
4. ubolewa nad udziałem w próbach przeprowadzenia zamachu stanu niektórych członków opozycji, na przykład Antonio Ledezmy, Maríi Coriny Machado i Leopoldo Lópeza, którzy w przeszłości sami postawili się poza ramami demokracji, usiłując naruszyć wenezuelski ład konstytucyjny;
5. podtrzymuje pełne poparcie dla wenezuelskiego społeczeństwa, procesu boliwariańskiego i wybranego prezydenta Nicolása Maduro oraz solidaryzuje się z nimi; przypomina o swoim pełnym poszanowaniu zasady nieingerowania w sprawy wewnętrzne państw, zgodnie z prawem międzynarodowym; głęboko ubolewa nad każdą ingerencją ze strony UE czy dowolnego kraju w wewnętrzne sprawy państw trzecich, a także potępia ostatnie wypowiedzi Federiki Mogherini i Antonio Tajaniego; w związku z tym potępia także decyzję Stanów Zjednoczonych o nałożeniu sankcji na Wenezuelę;
6. potępia nieuzasadnione wykorzystywanie przez Parlament Europejski praw człowieka do celów politycznych, szczególnie w przypadku Wenezueli; przypomina, że jest to dziesiąta rezolucja Parlamentu w sprawie tego kraju od 2007 r., a większość wcześniejszych rezolucji była składana w okresie poprzedzającym wybory lub jednocześnie z procesem destabilizacji; ostrzega – i jest głęboko przekonany – że istnieje zamiar wykorzystania Parlamentu Europejskiego jako forum manipulacji, na którym wewnętrzne problemy Wenezueli są wykorzystywane do celów hiszpańskiej kampanii wyborczej, w odpowiedzi na szczególne interesy niektórych partii politycznych w tym kraju i bez związku z priorytetami UE, która powinna ukierunkować swoje działania na rozwiązywanie głównych problemów społecznych i politycznych dotyczących własnych obywateli oraz terytorium;
7. potępia niedemokratyczne i powstańcze cele tej kampanii destabilizacyjnej; zwraca uwagę na imperialistyczny interes USA w zapewnieniu sobie dostępu do wenezuelskich złóż ropy i ich cel polityczny polegający na osłabieniu państw zrzeszonych w Boliwariańskim Sojuszu Narodów Naszej Ameryki – Ludowym Porozumieniu o Handlu (ALBA-TCP);
8. popiera zasady określone w ogłoszeniu Ameryki Łacińskiej i Karaibów strefą pokoju i apeluje do całej społeczności międzynarodowej o pełne poszanowanie tego ogłoszenia w swoich relacjach z państwami CELAC, w tym o zobowiązanie się do nieingerowania bezpośrednio czy pośrednio w sprawy wewnętrzne jakiegokolwiek państwa i do przestrzegania zasad suwerenności państwowej, równych praw i samostanowienia narodów;
9. podkreśla, że w żadnym wypadku dialog z państwami trzecimi nie powinien skutkować ograniczaniem prawa narodów do samostanowienia; ubolewa nad faktem, że UE i jej państwa członkowskie zbyt często przyznają pierwszeństwo względom dyplomatycznym, politycznym czy ekonomicznym kosztem praw człowieka, które to podejście prowadzi ponadto do stosowania polityki podwójnych standardów, sprzecznej z powszechną wizją praw człowieka; odrzuca wszelkie scenariusze jak te w Iraku, Afganistanie, Syrii i Libii, które pod pretekstem „szerzenia demokracji i praw człowieka” przyniosły całym regionom zniszczenie, wojnę, chaos i kryzys humanitarny;
10. potępia rolę, jaką większość międzynarodowych mediów odgrywa w rozpowszechnianiu pogłosek i dezinformacji w celu stworzenia atmosfery przemocy i destabilizacji, która osłabia rząd Wenezueli; przypomina, że wolność informacji jest jednym z podstawowych praw człowieka, i apeluje do mediów międzynarodowych o odpowiedzialne postępowanie i relacjonowanie wydarzeń w sposób uczciwy, dokładny i wyważony, co obecnie nie ma miejsca;
11. potępia projekt ustawy o amnestii zaproponowany przez skrajną prawicę w Wenezueli, której głównym celem jest uwolnienie morderców, terrorystów i osób odpowiedzialnych za śmierć niewinnych ludzi;
12. wyraża głęboką solidarność z Wenezuelą i Ameryką Łacińską w związku ze zjawiskiem El Niño i jego rozległymi skutkami w Wenezueli; wysyła stanowczy apel o międzynarodową solidarność w celu niesienia pomocy i wsparcia regionom dotkniętym przez to naturalne zjawisko;
13. z zadowoleniem przyjmuje realizację w Wenezueli polityki włączenia społecznego, która opiera się na odpowiedzialności i sprawiedliwości społecznej, równości, solidarności i prawach człowieka oraz która pomogła ograniczyć poziom nierówności w kraju, zwłaszcza jeśli chodzi o środki służące rozwojowi społecznemu i znaczny postęp w ograniczaniu ubóstwa oraz w obszarze edukacji, co obejmuje wyeliminowanie analfabetyzmu w 2005 r. i wzrost liczby studentów wyższych uczelni;
14. przypomina o znaczeniu roli Wenezueli w budowaniu i umacnianiu procesu współpracy i integracji dla dobra narodów Ameryki Łacińskiej; podkreśla znaczny postęp dokonany w integracji i współpracy regionalnej z korzyścią dla ludności Ameryki Łacińskiej; z zadowoleniem przyjmuje istotne osiągnięcia ALBA-TCP i CELAC w dziedzinie zdrowia, edukacji, kultury i integracji finansowej;
15. uznaje, że kraje członkowskie ALBA-TCP mają świadomość ogromu starań rządu Wenezueli na rzecz propagowania i ochrony praw człowieka, sprawiedliwości i pokoju oraz na rzecz powstrzymania planów interwencji międzynarodowej wobec Wenezueli, które zagrażają stabilności nie tylko ich bratniego narodu, ale również regionu;
16. popiera deklarację EuroLat wydaną na szczycie w Lizbonie w dniach 16–18 maja 2016 r., w której – w odniesieniu do wyzwań stojących przed niektórymi krajami członkowskimi stowarzyszenia międzyregionalnego – wyraża się zaniepokojenie politycznymi, gospodarczymi i społecznymi skutkami kryzysu gospodarczego, który dotknął wielu krajów europejskich i latynoamerykańskich, a ponadto w odniesieniu do wenezuelskiego kryzysu zaleca się szukania punktu stycznego, na podstawie którego przedstawiciele rządu, zgromadzenia i partii politycznych mogą współpracować w celu znalezienia rozwiązania w ramach konstytucji Wenezueli;
17. z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę propagowaną przez prezydenta Maduro, z pomocą UNASUR, zakładającą dialog między przedstawicielami rządu Boliwariańskiej Republiki Wenezueli a opozycją, i popiera rolę odgrywaną przez UNASUR, która jako priorytety tego dialogu broni dobrobytu wszystkich obywateli, pokoju, sprawiedliwości, prawdy, dobrych relacji instytucjonalnych, wzmocnienia gospodarki, obrony praworządności, demokracji i poszanowania suwerenności narodowej, przy czym pierwsze spotkanie odbyło się w Republice Dominikańskiej w obecności byłych premierów i ministrów José Luisa Rodrígueza Zapatero (Hiszpania), Leonela Fernándeza (Republika Dominikańska) i Martína Torrijosa (Panama);
18. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządowi Boliwariańskiej Republiki Wenezueli, parlamentowi Mercosuru, Euro-Latynoamerykańskiemu Zgromadzeniu Parlamentarnemu oraz regionalnym organom Ameryki Łacińskiej, w tym UNASUR, ALBA-TCP i CELAC.