Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Demokratycznej Republiki Konga (DRK), a w szczególności rezolucje: z dnia 17 stycznia 2008 r. w sprawie sytuacji w Demokratycznej Republice Konga i gwałtu jako zbrodni wojennej

Dz.U. C 41E z 19.2.2009, s. 83.

–  uwzględniając Afrykańską kartę na rzecz demokracji, wyborów i dobrych rządów z 2007 r., która została podpisana przez DRK w dniu 29 czerwca 2008 r., lecz nie została przez nią ratyfikowana, i weszła w życie 15 lutego 2012 r.,

–  uwzględniając lokalne oświadczenie UE z dnia 19 listopada 2015 r. po rozpoczęciu dialogu narodowego w DRK,

–  uwzględniając wspólny komunikat prasowy Unii Afrykańskiej (UA), Narodów Zjednoczonych (NZ), Unii Europejskiej (UE) i Międzynarodowej Organizacji Frankofonii (OIF) z dnia 16 lutego 2016 r. w sprawie konieczności prowadzenia obejmującego wszystkie strony dialogu politycznego w DRK i ich zaangażowania we wspieranie kongijskich podmiotów w wysiłkach na rzecz konsolidacji demokracji w tym kraju;

–  uwzględniając sprawozdanie z marca 2016 r. przygotowane przez grupę badawczą ds. Konga zatytułowane „Who are the killers of Beni?” [Kim są zabójcy z Beni?],

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że od ponad dwudziestu lat bogaty w złoża mineralne północno-wschodni region DRK nękają konflikty wywoływane przez liczne bojówki kongijskie i zagraniczne (np. rwandyjskie FDLR, Sojusz Sił Demokratycznych/Krajową Armię Wyzwolenia Ugandy (ADF/NALU)), które szerzą przemoc i terror w regionie; mając na uwadze, że główny ruch rebeliancki M-23 ogłosił kapitulację w dniu 7 listopada 2013 r., a jego domniemany założyciel oddał się w ręce Międzynarodowego Trybunału Karnego (MTK);

B.  mając na uwadze, że po krótkim okresie spokoju przemoc powróciła, znajdując wyraz w szeregu przerażających masakr dokonanych w październiku, listopadzie i grudniu 2015 r. w pobliżu miast Beni, Butembo, Miriki i Lubero w prowincji Kiwu Północne; mając na uwadze, że zgodnie z notą przesłaną do Agenzia Fides (agencja prasowa Watykanu) przez Sieć na rzecz Pokoju w Kongu (kongijska organizacja pozarządowa) ponad sześćset osób – mężczyzn, kobiet i dzieci – zostało od tego czasu zabitych, a dziesiątki tysięcy opuściło swoje domy;

C.  mając na uwadze, że lokalni przedstawiciele społeczeństwa obywatelskiego stwierdzili, że przemocy towarzyszyły „zbiorowe i podejrzane ruchy ludności o tym samym pochodzeniu etnicznym i języku, nieokreślonego pochodzenia, z zamiarem zajęcia ziemi i podziału kraju”, a także „systematyczne grabieże mienia i zasobów naturalnych”;

D.  mając na uwadze, że występuje tam oczywisty brak instytucji (ustawodawczych i sądowniczych), które byłyby w stanie prawidłowo działać w regionie i rozwiązywać problemy wywołujące akty przemocy powtarzające się od października 2014 r.;

E.  mając na uwadze ogromne napięcia polityczne w DRK ze względu na fakt, że prezydent Kabila, który jest u władzy od 2001 r., z mocy konstytucji powinien odejść z urzędu w dniu 20 grudnia 2016 r., lecz dotychczas nie ogłosił, że to uczyni;

F.  mając na uwadze, że jeżeli prezydent Kabila będzie usiłował pozostać u władzy po upływie przewidzianej w konstytucji kadencji, w DRK może dojść do przemocy na skalę znacznie większą niż w Burundi, co może doprowadzić do destabilizacji całego regionu Wielkich Jezior Afrykańskich;

G.  mając na uwadze, że dniu 28 listopada 2015 r. prezydent Kabila wezwał do narodowego, obejmującego wszystkie strony dialogu politycznego w celu przygotowania wyborów w 2016 r.;

H.  mając na uwadze, że dniu 11 maja 2016 r. Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż prezydent Kabila może zgodnie z prawem nadal pełnić urząd po zakończeniu drugiej kadencji w dniu 20 grudnia 2016 r., jeżeli wybory nie odbędą się do tego czasu; mając jednak na uwadze, że główne partie opozycyjne odrzuciły orzeczenie Trybunału;

I.  mając na uwadze, że w rezolucji 2277 (2016), jednogłośnie przyjętej w dniu 30 marca 2016 r., Rada Bezpieczeństwa ONZ przedłużyła mandat MONUSCO do dnia 31 marca 2017 r.;

1.  zdecydowanie potępia masakry i zbrodnie przeciwko ludzkości, które wciąż są popełniane we wschodniej części Konga; zwraca uwagę na pilną potrzebę powstrzymania przestępczej działalności wszystkich bez różnicy grup zbrojnych we wschodnich regionach kraju;

2.  podkreśla, że sytuacja ta nie powinna uniemożliwić przeprowadzenia wyborów zgodnie z terminem przewidzianym w konstytucji; uważa, że wolne, przejrzyste i uczciwe wybory mogą przyczynić się do zakończenia aktualnego kryzysu w DRK, umożliwić dokładną kontrolę umów w sektorze wydobywczym i sprzeniewierzania dochodów z górnictwa, a tym samym poprawić sytuację w zakresie praw człowieka w DRK;

3.  wyraża przekonanie, że istnienie jakichkolwiek grup zbrojnych stanowi przeszkodę dla pokoju we wschodniej części Konga, i ogromne zaniepokojenie rosnącą skalą rekrutacji do grup samoobrony o podłożu etnicznym, o czym donosił specjalny przedstawiciel Sekretarza Generalnego ONZ w DRK na początku 2016 r.;

4.  apeluje do rządu DRK o odbudowę i zwiększenie autorytetu państwa i praworządności w niespokojnym wschodnim Kongu, zwłaszcza w dziedzinie zarządzania i bezpieczeństwa, aby ułatwić powrót wysiedleńców i dostęp pomocy humanitarnej; apeluje o szybkie i aktywne wznowienie współpracy między MONUSCO a siłami zbrojnymi DRK (FARDC), na podstawie umowy o współpracy wojskowej podpisanej 28 stycznia w Kinszasie, aby przywrócić i umocnić pokój i bezpieczeństwo zarówno w regionie wschodnim, jak i w całym kraju;

5.  wzywa rząd Konga do przeprowadzenia dogłębnego i przejrzystego dochodzenia w sprawie urzędników podejrzanych o powiązania z grupami rebeliantów i bojówkami, a także osób podejrzanych o udział w masakrach na wschodzie kraju oraz wszystkich tych, którzy dopuścili się naruszenia praw człowieka, oraz do postawienia ich przed sądem, jeśli Rada Praw Człowieka nadal będzie zajmować się sytuacją;

6.  wzywa prokuratora Międzynarodowego Trybunału Karnego do zbadania również potwornych zbrodni popełnionych w Kiwu Północnym od października 2014 r. oraz do postawienia w stan oskarżenia osób w najwyższym stopniu za nie odpowiedzialnych i zapewnienia, aby znaleźli się wśród nich dowódcy bojówek i wszystkie osoby odpowiedzialne za masakry, przemoc seksualną, zbrodnie wojenne i zbrodnie przeciwko ludzkości;

7.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, Sekretarzowi Generalnemu ONZ, Unii Afrykańskiej, prezydentowi, premierowi i parlamentowi Demokratycznej Republiki Konga oraz Wspólnemu Zgromadzeniu Parlamentarnemu AKP–UE.