Dokument z posiedzenia
4.7.2016
PROJEKT REZOLUCJI
złożony w następstwie oświadczenia Komisji
zgodnie z art. 37 ust. 3 Regulaminu i z porozumieniem ramowym w sprawie stosunków między Parlamentem Europejskim i Komisją Europejską
w sprawie strategicznych priorytetów programu prac Komisji na 2017 r.
( 2016/2773(RSP) )
Bas Eickhout
w imieniu grupy Verts/ALE
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie strategicznych priorytetów programu prac Komisji na 2017 r.
( 2016/2773(RSP) )
Parlament Europejski,
– uwzględniając wytyczne polityczne dla Komisji Europejskiej pt. „Nowy początek dla Europy: mój program na rzecz zatrudnienia, wzrostu, sprawiedliwości oraz zmian demokratycznych”, przedstawiony przez Jeana-Claude'a Junckera w dniu 15 lipca 2014 r.,
– uwzględniając komunikat Komisji pt. „Program prac Komisji na 2016 r. Czas na nieprzeciętne działania” ( COM(2015)0610 ) i załączniki 1–6 do niego,
– uwzględniając sprawozdanie podsumowujące Konferencji Przewodniczących Komisji, które wnosi do niniejszej rezolucji dodatkowy wkład z punktu widzenia komisji parlamentarnych i które Komisja powinna należycie wziąć pod uwagę przy przygotowywaniu i przyjmowaniu swojego programu prac na 2017 r.,
– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 28 czerwca 2016 r. w sprawie decyzji o wystąpieniu z UE w wyniku referendum w Zjednoczonym Królestwie[1],
– uwzględniając konkluzje z posiedzenia Rady Europejskiej, które odbyło się w dniach 28–29 czerwca 2016 r.,
– uwzględniając uwagi Komitetu Regionów do programu prac Komisji na 2017 r.,
– uwzględniając art. 37 ust. 3 Regulaminu,
Wprowadzenie
A. mając na uwadze, że proces integracji europejskiej przyniósł pokój i przyczynił się do trwającego od dziesięcioleci bezpieczeństwa i dobrobytu w Europie; mając na uwadze, że wyniki demokratycznych konsultacji prowadzonych w ostatnim dziesięcioleciu muszą być postrzegane jako szansa na pochylenie się nad naszym wspólnym projektem europejskim, jego faktycznymi korzyściami, obecnymi wadami oraz nowym celem;
B. mając na uwadze, że skutki globalizacji w coraz większym stopniu wzbudzają niepokój i eurosceptycyzm wśród obywateli UE; mając na uwadze, że UE powinna zapewnić zabezpieczenie i ochronę przed tymi skutkami;
C. mając na uwadze, że nie można dłużej pozwalać, by integracja europejska została sprowadzona do poziomu czysto gospodarczego projektu i należy koniecznie podjąć pilne działania w celu przywrócenia entuzjazmu Europejczyków dla projektu europejskiego, przy jednoczesnej zdecydowanej zmianie kierunku unijnych strategii politycznych;
D. mając na uwadze, że mimo własnych niedociągnięć Parlament ponosi szczególną odpowiedzialność za definiowanie naszych wspólnych europejskich interesów i powinien przyczynić się do zniesienia obecnych podziałów w Radzie, której prace często są wstrzymywane wskutek targów między poszczególnymi krajami i mentalność gry o sumie zerowej;
E. mając na uwadze, że ogólne interesy Europejczyków powinny być zawsze nadrzędne w stosunku do obrony interesów krajowych lub korporacyjnych;
F. mając na uwadze, że jako Europejczycy wybraliśmy wspólną przyszłość jako prawdziwe społeczeństwo opierające się na wspólnych wartościach i celach; mając na uwadze, że tożsamości lokalne, regionalne i krajowe nie wykluczają się wzajemnie, a wnoszą wkład w naszą szerszą europejską tożsamość;
G. mając na uwadze, że obecna kumulacja kryzysów wymaga prawdziwych europejskich rozwiązań; mając na uwadze, że pragniemy, by Europa odgrywała ważną rolę i podejmowała odpowiedzialność na arenie międzynarodowej, kierując się poczuciem solidarności, korzystając z podejścia wielostronnego i partnerstw zewnętrznych oraz wspierając globalną konwergencję ku lepszym standardom; mając na uwadze, że pragniemy zagwarantować sukces naszemu wspólnemu projektowi na rzecz pokoju, dobrobytu i demokracji, z myślą o zapewnieniu interesującej przyszłości wszystkim pokoleniom;
Poprawa warunków pracy i życia obywateli Europy
1. przypomina, że obecne ożywienie gospodarcze Europy jest nieznaczne i nierównomierne, ponieważ wiele regionów w Unii wciąż zmaga się z nieakceptowalnymi poziomami bezrobocia, ubóstwem, nierównościami i poważnym brakiem perspektyw dla młodszych pokoleń; w związku z tym domaga się, by główny plan gospodarczo-społeczny UE obejmował koniecznie środki mające na celu ograniczenie nierówności społecznych oraz promowanie równouprawnienia płci i wspieranie wysokiej jakości miejsc pracy dla wszystkich, przy jednoczesnym zwiększeniu inwestycji w system kształcenia;
2. wzywa Komisję do przedłożenia wniosków ustawodawczych wspierających jej inicjatywę dotyczącą filaru praw socjalnych i w związku z tym domaga się, by Komisja podejmowała działania na rzecz zapewnienia podstawowej ochrony socjalnej, aby obywatele europejscy mieli zagwarantowany odpowiedni poziom ochrony socjalnej i usług świadczonych w interesie ogólnym, w tym usług publicznych, by mogli żyć godnie i aktywnie angażować się na rzecz społeczeństwa przez całe swoje życie (powinno to obejmować dostęp do przystępnych cenowo mieszkań, dostęp do odpowiedniej opieki zdrowotnej, prawo do opieki nad dziećmi, minimalne standardy gwarancji dochodów, w tym emerytur, lub inną równoważną ochronę socjalną);
3. apeluje o wprowadzenie prawa weta społecznego lub jakiegokolwiek mechanizmu mogącego zapobiec wejściu w życie prawodawstwa UE, jeżeli mogłoby ono uderzyć w najuboższe grupy społeczne, doprowadzić do pogłębienia nierówności społecznych lub różnic w traktowaniu kobiet i mężczyzn bądź też do ograniczenia praw socjalnych;
4. wzywa Komisję do wypełnienia powtarzanych obietnic dotyczących ustanowienia Europy socjalnej, przede wszystkim w drodze reformy UGW oraz dalszych inicjatyw mających na celu:
– realizację i promowanie inwestycji społecznych w odpowiednią ochronę socjalną, a także w dostępne, przystępne cenowo, dogodnie usytuowane i wysokiej jakości ośrodki kształcenia oraz usługi socjalne i opiekuńcze, a także świadczenia zdrowotne w celu ograniczenia nierówności społecznych i walki z ubóstwem, zwłaszcza wśród dzieci;
– zlikwidowanie niedoboru wykwalifikowanej kadry i zapewnienie wszystkim dostępu do wysokiej jakości kształcenia, szkoleń i możliwości uczenia się przez całe życie;
– promowanie wysokiej jakości miejsc pracy dla wszystkich, zwracając szczególną uwagę na młodzież i długoterminowe bezrobocie;
– promowanie bezpieczeństwa i higieny pracy poprzez stały przegląd odnośnych dyrektyw;
– podtrzymanie zasady niedyskryminacji wszystkich pracowników, w tym pracowników mobilnych i delegowanych, oraz zagwarantowanie im odpowiedniej płacy umożliwiającej życie w godziwych warunkach w ich miejscu zamieszkania;
– rozwiązanie problemu zróżnicowania wynagrodzenia i emerytur ze względu na płeć oraz równowagi między życiem zawodowym a prywatnym, w tym poprzez przyjęcie ambitnych wniosków dotyczących dyrektywy w sprawie urlopów macierzyńskich oraz dyrektywy w sprawie urlopów dla osób sprawujących opiekę, a także poprzez zapewnianie całodniowej wczesnej edukacji i opieki nad dzieckiem, w szczególności w celu zagwarantowania, by kobiety i mężczyźni sprawowali opiekę w równym stopniu i otrzymywali równe pensje, a także by zwiększyć uczestnictwo kobiet na rynku pracy;
5. domaga się, by Komisja nadzorowała skuteczne i wydajne wydatkowanie przez państwa członkowskie funduszy na walkę z ubóstwem i wykluczeniem społecznym, a także funduszy służących wspieraniu zatrudnienia młodzieży i tworzeniu wysokiej jakości miejsc pracy, szczególnie w regionach o wysokiej stopie bezrobocia, za pośrednictwem programów finansowanych z Inicjatywy na rzecz zatrudnienia ludzi młodych, europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych, Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych i Europejskiego Banku Inwestycyjnego, a także by zachęcała państwa członkowskie do takiego działania i wspierała je w tym zakresie;
Przyspieszenie ożywienia gospodarczego i ugruntowanie długotrwałej konkurencyjności z myślą o tworzeniu miejsc pracy, podniesieniu stopy życiowej i kreowaniu dobrobytu
6. uważa, że modele gospodarcze opierające się wyłącznie na wzroście PKB i stałym nadmiernym wykorzystaniu zasobów naturalnych, a także finansjalizacji, wyczerpały swoje możliwości; uważa w związku z tym, że UE powinna doprowadzić do sytuacji, w której zrównoważony rozwój będzie podstawą wszelkiej solidnej, ukierunkowanej na przyszłość i zaradzającej kryzysowi polityki gospodarczej; jest zdania, że ochrona wypracowanej pozycji rynkowej stanowi potencjalną przeszkodę na drodze do stworzenia nowego modelu gospodarczego;
7. wzywa Komisję do opracowania nadrzędnej strategii zrównoważonego rozwoju obejmującej okres do 2030 r. wraz z konkretnym planem realizacji; uważa, że UE musi zapewnić, aby nie podejmowała najprostszych lub preferowanych celów i musi wykraczać poza zwyczajową politykę, ukierunkowując swoje działania na osiągnięcie najwyższego poziomu ambicji w zakresie realizacji wszystkich celów, gwarantując, że nikt nie zostanie pozostawiony na pastwę losu oraz że granice planety będą w pełni respektowane; w związku z tym uważa, że należy koniecznie unikać dalszej degradacji i utraty bioróżnorodności, a także doprowadzić do odtworzenia zdegradowanych ekosystemów;
8. apeluje do Komisji o opracowanie nowej, ambitnej i kompleksowej strategii przemysłowej, która będzie zrównoważona pod względem społecznym i środowiskowym, uzupełniającej pakiet dotyczący gospodarki o obiegu zamkniętym; uważa, że niezbędne są dodatkowe inwestycje publiczne i prywatne, które muszą skupiać się na transformacji sektora energetycznego, innowacyjnych ekologicznie MŚP, badaniach oraz edukacji;
9. podkreśla, że w kontekście niebezpiecznego światowego wyścigu o zasoby europejska gospodarka, aby pozostać konkurencyjną, musi być zrównoważona i zdigitalizowana; domaga się, aby w centrum unijnych decyzji gospodarczych znajdowała się strategia „Europa 2020”;
10. wzywa Komisję do monitorowania działań państw członkowskich na rzecz zapewnienia sprawiedliwej konkurencji, a także zachęcania do ich podejmowania oraz ich wspierania, oraz do dopilnowania, by obywatele, konsumenci i pracownicy mogli czerpać z niej korzyści;
11. domaga się, by zrównoważoność, świadczenia zdrowotne, ochrona konsumentów i bezpieczeństwo socjalne dla pracowników leżały u podstaw wszelkich kolejnych reform gospodarczych, zwłaszcza w odniesieniu do wspólnej polityki rolnej, która powinna przybrać postać kompleksowej polityki żywnościowej i zrównoważonego środowiska wiejskiego;
12. wzywa Komisję do zaproponowania większej liczby działań w celu wsparcia badań i rozwoju, innowacji, różnorodności kulturalnej i kreatywności, gdyż dzięki nim przede wszystkim powstają nowe miejsca pracy, a także do uwzględnienia faktu, że dostęp przedsiębiorstw, a zwłaszcza MŚP, do kapitału ma kluczowe znaczenie we wspieraniu rozwoju i wytwarzaniu nowych produktów i usług zarówno w tradycyjnych, jak i nowych sektorach;
13. przypomina Komisji, że fundamentalne wybory gospodarcze i technologiczne, takie jak modyfikacja genetyczna, nanotechnologie i energia jądrowa, muszą być zgodne z zasadą ostrożności i muszą być objęte pełną demokratyczną i przejrzystą kontrolą oraz procesem, zgodnie z wielokrotnymi obietnicami przewodniczącego Komisji dotyczącymi organizmów zmodyfikowanych genetycznie, a także oczekiwaniami obywateli;
Reagowanie w związku ze zmianą klimatu oraz zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego
14. przypomina, że należy koniecznie podjąć większe starania mające na celu realizację unii energetycznej, gwarantując w ten sposób bezpieczeństwo energetyczne oraz przystępną cenowo i zrównoważoną energię dla wszystkich obywateli i przedsiębiorstw;
15. zwraca uwagę na skutki społeczne i gospodarcze katastrof klimatycznych w Europie i na świecie; podkreśla znaczenie dalszej eliminacji głównych przyczyn zmiany klimatu, zwłaszcza w sektorze transportu, przy jednoczesnym zagwarantowaniu konkurencyjności naszej branży, wraz z ambitną strategią klimatyczną obejmującą wydajność energetyczną;
16. domaga się określenia bardziej ambitnych celów na poziomie UE w zakresie redukcji emisji gazów cieplarnianych, odnawialnych źródeł energii i efektywności energetycznej na okres po 2020 r., zgodnie z porozumieniem osiągniętym na paryskiej konferencji COP 21;
17. domaga się, by Komisja opracowała wspólną strategię w zakresie dyplomacji energetyczno-klimatycznej odnoszącą się do tych globalnych problemów, a także by UE odegrała bardziej aktywną rolę w globalnej promocji wykorzystania energii odnawialnej jako kluczowego środka na rzecz przeciwdziałania zmianie klimatu;
18. wzywa Komisję do zaprzestania dotowania paliw kopalnych z funduszy UE oraz do koordynowania wysiłków państw członkowskich służących niezwłocznemu wycofaniu krajowych dopłat do paliw kopalnych; apeluje także do Komisji o dopilnowanie, by żadne krajowe lub unijne dotacje nie były wykorzystywane do finansowania nowych reaktorów jądrowych, a także o wezwanie państw członkowskich do zaniechania planów przedłużenia cyklu życia elektrowni jądrowych;
Zapewnienie spójnej reakcji na nasilający się napływ uchodźców
19. wyraża opinię, że UE musi wypracować konkretne rozwiązania, aby zająć się kwestią napływu uchodźców, zwłaszcza poprzez eliminację głównych przyczyn tego zjawiska, za pośrednictwem całościowej reakcji politycznej obejmującej spójność polityczną na rzecz rozwoju, handlu, klimatu i strategii politycznych w zakresie inwestycji, przy jednoczesnym zapewnieniu bezpiecznego i regularnego dostępu dla osób ubiegających się o ochronę międzynarodową;
20. jest rozczarowany brakiem solidarności między państwami członkowskimi w ich reakcji na zwiększony napływ uchodźców; domaga się szybkiego wdrożenia decyzji w sprawie relokacji 160 000 uchodźców z Włoch i Grecji do innych państw członkowskich, a także ustanowienia europejskiego programu w zakresie akcji poszukiwawczo-ratunkowych; wyraża poważne obawy co do legalności, adekwatności i zgodności z prawami człowieka nieformalnych umów międzynarodowych zawieranych z państwami trzecimi w celu uzależnienia współpracy rozwojowej od strategii politycznych w zakresie bezpieczeństwa i ochrony granic, które prowadzą do kryminalizacji i stygmatyzacji uchodźców i migrantów;
21. jest zdania, że przesiedlenie należy postrzegać jako jedno z trwałych rozwiązań kwestii relokacji uchodźców oraz bezwarunkowy instrument międzynarodowej solidarności; domaga się stworzenia większych szans na przesiedlenia w celu umożliwienia przesiedlenia co najmniej 500 000 uchodźców rocznie z krajów pochodzenia i tranzytu, co – w przypadku odpowiedniego rozmieszczenia uchodźców – sprawiłoby, że zarządzanie liczbą uchodźców w UE byłoby wykonalne;
22. domaga się reformy obecnego dublińskiego systemu azylowego, tak by nowy system opierał się na sprawiedliwym rozdziale osób ubiegających się o azyl między państwa członkowskie, obiektywnych kryteriach i istniejących powiązaniach osób ubiegających się o azyl z danym państwem członkowskim, a także ich preferencjach w tym zakresie; uważa, że system ten powinien być wiążący dla wszystkich państw członkowskich i powinien bazować na zachętach, a nie na środkach przymusu;
23. wzywa do utworzenia legalnych kanałów migracji, które zgodnie z sugestiami Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej powinny obejmować przyjęcie migrantów ze względów humanitarnych – także uchodźców klimatycznych i obrońców praw człowieka – tymczasową ochronę, łączenie rodzin, przyjęcie migrantów ekonomicznych o różnych kwalifikacjach – w tym pracowników w nisko opłacanych sektorach i osoby poszukujące pracy – mobilność studentów oraz ewakuację medyczną;
24. wzywa do stworzenia w UE warunków dla dobrze zarządzanego przyjmowania osób ubiegających się o azyl zapewniającego tym osobom bezpieczeństwo, a także humanitarne i godne traktowanie, ze szczególnym uwzględnieniem potrzeb kobiet, dziewcząt, osób LGBTI oraz innych słabszych grup społecznych; podkreśla jednocześnie, że należy zagwarantować wystarczające środki na kształcenie, a także na zapewnienie integracji na rynku pracy i włączenia społecznego uchodźców oraz migrantów;
25. wzywa Komisję do ustanowienia systemu wizowego dla obrońców praw człowieka znajdujących się w niebezpieczeństwie w państwach trzecich;
Zajęcie się kwestiami bezpieczeństwa obywateli
26. ponownie podkreśla, że stosowanie głównie symbolicznych represyjnych środków masowej inwigilacji i kontroli granic, zagrażających swobodom obywatelskim, prawom człowieka i zasadzie swobodnego przepływu nie jest właściwym rozwiązaniem;
27. ostrzega przed szybkim, podyktowanym emocjami przyjęciem przepisów na rzecz walki z terroryzmem, które mogą mieć niepożądane skutki dla swobód i praw podstawowych podejrzanych i niewinnych obywateli; domaga się, by Komisja przeprowadziła szczegółową ocenę skutków w odniesieniu do każdego środka, który mógłby potencjalnie naruszać prawa obywateli i mieszkańców UE;
28. podkreśla, że bezpieczeństwo wewnętrzne i zewnętrzne są w coraz większym stopniu wzajemnie powiązane; przypomina, że nie powinno to prowadzić do stosowania instrumentów polityki zagranicznej w kontekście bezpieczeństwa wewnętrznego; podkreśla, że środki w zakresie bezpieczeństwa wewnętrznego i walki z terroryzmem oraz ściganie osób podejrzanych o terroryzm należą do wyłącznych zadań i obowiązków policji i władzy sądowniczej i muszą być realizowane przy zachowaniu pełnej zgodności ze ścisłymi gwarancjami proceduralnymi oraz przepisami prawa karnego;
29. ponownie podkreśla znaczenie swobodnego przepływu w ramach strefy Schengen; podkreśla potrzebę skutecznego zarządzania granicami zewnętrznymi w oparciu o prawa człowieka oraz przy pełnym poszanowaniu praw międzynarodowych i UE;
30. wzywa Komisję, by w celu rozwiązania problemu zagrożeń związanych z terroryzmem i brutalnym ekstremizmem ściśle monitorowała proces transpozycji i wdrażania unijnych standardów prawa karnego procesowego i środków w dziedzinie walki z terroryzmem, w tym w zakresie kształcenia i zapobiegania, skutecznej współpracy policyjnej i sądowej, terminowej wymiany informacji między organami krajowymi i za pośrednictwem Europolu i Eurojustu, a także środki zwalczania pojawiających się tendencji w finansowaniu terroryzmu; ponownie podkreśla potrzebę zapewnienia wspólnym zespołom dochodzeniowo-śledczym w ramach Europolu i Eurojustu lepszego wyposażenia i zasobów;
31. wzywa Komisję do przedłożenia białej księgi dotyczącej koncepcji europejskiego bezpieczeństwa wewnętrznego jako podstawy prawnej wszelkich przyszłych środków bezpieczeństwa, z uwzględnieniem swobody przepływu oraz braku kontroli na granicach wewnętrznych, w odróżnieniu od koncepcji bezpieczeństwa narodowego, na którą powołują się państwa członkowskie w walce z przestępczością i terroryzmem; domaga się spójnej definicji bezpieczeństwa narodowego oraz doprecyzowania, co nie wchodzi w jej zakres; sprzeciwia się wykorzystaniu bezpieczeństwa narodowego i tajemnicy państwowej jako pretekstu do łamania praw podstawowych, takich jak poufność relacji adwokat-klient;
32. wzywa Komisję do wykorzystania wiedzy oraz zasobów technicznych i finansowych w celu zapewnienia na szczeblu UE koordynacji i wymiany najlepszych praktyk w dziedzinie zwalczania brutalnego ekstremizmu i propagandy terrorystycznej, radykalnych sieci oraz werbowania przez organizacje terrorystyczne; podkreśla, że środki represji mogą być skuteczne jedynie, gdy będą im towarzyszyć długoterminowe strategie polityczne w zakresie prewencji, integracji i ponownej integracji oraz niedyskryminacji;
33. nalega na Komisję i państwa członkowskie, by dokonały pełnego przeglądu wszystkich dotychczas przyjętych przepisów w zakresie bezpieczeństwa i aby na tej podstawie zadbały o ich uchylenie lub wdrożenie, w zależności od sytuacji; ponawia wezwanie do przeprowadzenia dogłębnej oceny strategii UE w dziedzinie walki z terroryzmem, w której należy ocenić stosowanie przyjętych środków, ich koszt i skuteczność; oczekuje, że z uwagi na brak współpracy między państwami członkowskimi w zakresie skutecznego zwalczania przestępczości zorganizowanej i terroryzmu Komisja w razie konieczności uaktualni agendę bezpieczeństwa;
34. wzywa Komisję, aby przedstawiła zapowiedziane wnioski w sprawie właściwej podstawy prawnej Europejskiego Centrum ds. Zwalczania Terroryzmu w ramach Europolu, wnioski dotyczące usprawnienia i rozwoju istniejących systemów informacyjnych pod względem ich interoperacyjności, skuteczności i współmierności, wyeliminowania luk w informacjach i zwiększenia interoperacyjności, a także wnioski w sprawie obowiązkowej wymiany informacji między państwami członkowskimi na poziomie UE, dotyczących podejrzeń i zagrożeń w tym obszarze, przy czym wymianie tej powinny towarzyszyć rygorystyczne i spójne gwarancje ochrony danych we wszystkich ramach prawnych dotyczących policji i wymiaru sprawiedliwości;
35. wzywa Komisję, by wystąpiła z inicjatywą ustawodawczą w sprawie zwalczania wszelkich form przemocy wobec kobiet oraz przemocy na tle płciowym; wzywa Komisję, aby szybko zakończyła proces przystąpienia UE do Konwencji Rady Europy o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej (konwencji stambulskiej), do czego Parlament wzywał już wielokrotnie;
Wprowadzenie ambitnego programu działań zewnętrznych dotyczącego sąsiedztwa i systemu globalnego
36. apeluje o ambitną realizację nowej globalnej strategii UE, która stawia UE w pozycji skutecznego promotora jej podstawowych wartości, zasad i standardów w szybko zmieniającym się świecie, i oczekuje, że Komisja i Europejska Służba Działań Zewnętrznych uruchomią w spójny sposób wszystkie unijne instrumenty działań zewnętrznych, aby doprowadzić do sprawniejszego, opartego na przepisach globalnego zarządzania, powszechnej konwergencji lepszych standardów, trwałego pokoju, poprawy bezpieczeństwa i większego poszanowania praw człowieka, demokracji, praworządności i podstawowych wolności na świecie; podkreśla, że w tym celu na czele programu działań zewnętrznych UE powinny znaleźć się następujące kluczowe elementy:
– żądanie, by UE i państwa członkowskie odwróciły obecną tendencję do rezygnacji ze standardów praw człowieka w imię krótkoterminowych interesów handlowych, interesów w zakresie bezpieczeństwa i dostaw energii;
– promowanie stabilności i dobrobytu w sąsiedztwie UE za pomocą inicjatyw sprzyjających rozwojowi, demokracji, współpracy kulturalnej, dobrym rządom i praworządności dzięki skuteczniejszemu zapobieganiu konfliktom cywilnym i środkom na rzecz pojednania, większej przejrzystości, rozliczalności, nadzorowi parlamentarnemu i kontroli demokratycznej nad sektorem bezpieczeństwa, a także pomoc wiceprzewodniczącej Komisji/ wysokiej przedstawiciel do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa i państwom członkowskim w ich działaniach służących utrzymaniu pokoju i wymuszaniu pokoju w ramach wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony;
– pomoc wiceprzewodniczącej Komisji/ wysokiej przedstawiciel i państwom członkowskim w zapewnieniu, by wspólna polityka bezpieczeństwa i obrony stała się polityką bardziej skuteczną, spójną i zharmonizowaną z innymi zewnętrznymi strategiami politycznymi UE, takimi jak pomoc rozwojowa i zapobieganie konfliktom cywilnym w ramach Instrumentu na rzecz przyczyniania się do stabilności i pokoju, i by zapewniała bezpieczeństwo, pokój, stabilność, demokrację i prawa człowieka oraz przyczyniała się do przestrzegania zasad Karty ONZ; zapewnienie, by już istniejące struktury, mechanizmy lub narzędzia funkcjonowały w praktyce;
– naleganie na Komisję i wiceprzewodniczącą Komisji/ wysoką przedstawiciel, by usilniej wymagały od państw członkowskich przestrzegania wspólnego stanowiska UE w sprawie eksportu broni oraz by upewniły się, że przepisy regulujące eksport technologii podwójnego zastosowania uniemożliwiają transfer narzędzi masowej inwigilacji i śledzenia do krajów niedemokratycznych;
– żądanie od Komisji sprawozdania dotyczącego skuteczności projektu pilotażowego w zakresie badań nad obronnością i powiązanej współpracy z Europejską Agencją Obrony; wzywa Komisję, by wycofała się z planu uruchomienia wartego 80 mln EUR działania przygotowawczego w zakresie badań nad obronnością w następstwie projektu pilotażowego z uwagi na to, że ostatnie dane Europejskiej Agencji Obrony również potwierdziły, iż państwa członkowskie nie są skłonne ani zdolne do współpracy w zakresie działań badawczo-rozwojowych w dziedzinie obronności; odrzuca wszelkie próby wykorzystania zasobów budżetowych UE do wojskowych działań badawczo-rozwojowych;
– znaczne przyspieszenie procesu negocjacji w sprawie rozszerzenia przez zwiększenie stabilności społecznej, politycznej i gospodarczej, zrównoważoności środowiska i demokracji w krajach kandydujących, bez rozmywania podstawowych kryteriów przystąpienia;
– zwiększenie skuteczności polityki współpracy na rzecz rozwoju oraz poprawa jej koordynacji i spójności z innymi unijnymi instrumentami działań zewnętrznych; zapewnienie spójności i konsekwencji między polityką na rzecz rozwoju, polityką zapobiegania konfliktom cywilnym i polityką bezpieczeństwa cywilnego, gdyż są one ze sobą powiązane, od siebie zależne i wzajemnie się wzmacniają;
– włączenie do polityki zewnętrznej i wewnętrznej UE programu działań na rzecz zrównoważonego rozwoju do roku 2030 i spójności polityki na rzecz rozwoju;
– podjęcie silniejszych, skuteczniejszych, bardziej przekonujących i spójnych inicjatyw w zakresie rozwiązywania konfliktów w sąsiedztwie UE i udostępnianie wszystkich instrumentów, jakimi dysponuje UE;
– odrzucenie kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA), porozumienia w sprawie handlu usługami (TiSA) i transatlantyckiego partnerstwa handlowo-inwestycyjnego (TTIP) oraz zauważenie, że obywatele europejscy i Parlament są coraz bardziej krytyczni, jeśli chodzi o faktyczne skutki umów o wolnym handlu, gdyż mogą one wywierać także niepożądany wpływ na zatrudnienie, konkurencyjność oraz unijne standardy praw człowieka i zrównoważonego rozwoju; domaga się modernizacji unijnych instrumentów ochrony handlu oraz zaprojektowania polityki handlowej zgodnie z unijnymi celami w zakresie rozwoju, celami klimatycznymi, priorytetami środowiskowymi oraz standardami społecznymi i standardami praw człowieka;
Sprawiedliwa polityka podatkowa w celu zapewnienia odpowiednich zasobów
37. podkreśla, że potrzeba nasilenia walki z uchylaniem się od opodatkowania i unikaniem zobowiązań podatkowych nigdy nie była pilniejsza, a eliminacja tych praktyk może przynieść krajowym budżetom wpływy w wysokości nawet 1 bln EUR; uważa, że te zasoby można by przeznaczyć na inwestowanie w przyszłość, pobudzanie zatrudnienia i zmniejszanie nierówności;
38. wzywa Komisję do podjęcia bezzwłocznie działań, aby zapewnić opodatkowanie zysków w państwach, w których rzeczywiście ma miejsce działalność gospodarcza i tworzenie wartości w Europie; uważa, że UE powinna dążyć do obowiązkowej wspólnej skonsolidowanej podstawy opodatkowania osób prawnych (CCCTB), nasilić działania, aby zbadać naruszenia zasad pomocy państwa w związku z opodatkowaniem, stosować wspólne przepisy w zakresie interpretacji prawa podatkowego i jej przejrzystości oraz trzymać się określonego wspólnego podejścia w celu likwidacji rajów podatkowych;
39. wzywa Komisję, by włączyła wymiar płci i wymiar zewnętrzny do walki z uchylaniem się od opodatkowania i unikaniem opodatkowania, między innymi w odniesieniu do zysków, które opuszczają UE bez opodatkowania;
40. apeluje o podatek od transakcji finansowych, który zmusi sektor finansowy, aby zapłacił swoją część kosztów przeciwdziałania kryzysowi, który ten sektor wywołał, w celu ograniczenia bezproduktywnej krótkoterminowej działalności spekulacyjnej i zebrania dodatkowych dochodów, aby reagować na obecne wyzwania społeczne, środowiskowe i gospodarcze; ubolewa z powodu osłabienia pierwotnego wniosku Komisji i uważa, że zamiast tego powinien on zostać rozszerzony na transakcje walutowe, jak proponował Parlament, i wprowadzony najpóźniej w połowie 2017 r.;
Wzmocnienie budżetu UE i instrumentów finansowych
41. uważa, że aby móc skutecznie działać, UE potrzebuje nowej strategii finansowej i podatkowej; uważa, że w tym celu Komisja powinna zaproponować środki oparte na następujących zasadach i czynnikach:
– szybkie uruchomienie odpowiednich zasobów, zważywszy na to, że nie da się uniknąć konieczności reformy systemu finansowania Unii w drodze zwiększenia rzeczywistych zasobów własnych lub wprowadzenia nowych zasobów, aby uczynić budżet Unii bardziej stabilnym, zrównoważonym i przewidywalnym; jednocześnie ważne jest, aby przestrzegać zasady uniwersalności i zwiększyć przejrzystość;
– rozpoczęcie w trybie priorytetowym stosowania zasady sporządzania budżetu z uwzględnieniem aspektu płci;
– aby zmaksymalizować wyniki, przy zarządzaniu unijnymi instrumentami budżetowymi należy zwrócić baczną uwagę na wyniki i opłacalność, zapewniając przy tym zgodność z prawem i chroniąc interesy finansowe UE;
– UE powinna podjąć działania, aby zapewnić zasoby na podjęcie wyzwań, jakimi są wysoka stopa bezrobocia młodzieży i bezrobocia długotrwałego oraz wewnętrzny i zewnętrzny wymiar kryzysu uchodźczego;
– zaledwie dwa lata po wdrożeniu wieloletnie ramy finansowe (WRF) osiągnęły swój limit; ponadto, bez kompleksowej śródokresowej rewizji wieloletnich ram finansowych budżet UE nie będzie w stanie dalej zaspokajać dodatkowych potrzeb finansowych, nie będzie można realizować nowych priorytetów politycznych ani uniknąć ponownego kryzysu płatności; konieczne jest przeprowadzenie pełnego – a nie tylko pod względem technicznym – przeglądu powyborczego WRF, który byłby sposobem na uruchomienie budżetu UE, a tym samym przyczyniłby się do ożywienia gospodarki europejskiej, gwarantując powodzenie strategii „Europa 2020”, wspierając zobowiązania międzynarodowe UE na okres po 2015 r. oraz znajdując strukturalne rozwiązanie problemu rosnących płatności;
– EFIS musi zostać zreformowany, aby umożliwić wszystkim państwom członkowskim zwiększenie poziomów inwestycji strategicznych, aby lepiej ukierunkować środki na regiony, w których inwestycje są najpilniej potrzebne, i zapewnić, aby finansowanie inwestycji ze środków publicznych przyczyniało się do przechodzenia na gospodarkę zrównoważoną; należy zastanowić się nad dodatkowym finansowaniem, zamiast przekierowywać istniejące fundusze UE, np. środki programu „Horyzont 2020” czy instrumentu „Łącząc Europę”, do nowych funduszy lub nowych instrumentów inwestycyjnych;
– skutecznej realizacji polityki spójności na lata 2014–2020 powinny towarzyszyć przygotowania do etapu, na jaki wkroczy ta polityka po roku 2020, przy czym należy szanować jej prawdziwy charakter określony w traktatach, jej znaczenie jako narzędzia inwestycji dostępnego wszystkim regionom w UE oraz jako wyrazu solidarności europejskiej; zasoby polityki spójności należy ponadto wykorzystać na przejście na gospodarkę niskoemisyjną z myślą o przyczynieniu się do realizacji porozumienia paryskiego COP21 i wspieraniu działań na rzecz przyjmowania uchodźców i migrantów, w tym ich włączenia społecznego, należy też unikać jakichkolwiek cięć w budżecie polityki spójności;
Dokończenie budowy unii gospodarczej i walutowej
42. nalega na przestrzeganie wymogów prawa Unii dotyczących demokratycznej rozliczalności za decyzje podejmowane w związku z europejskim zarządzaniem gospodarczym;
43. utrzymuje, że UE musi dążyć do pozytywnej konwergencji pod względem wskaźników gospodarczych i społecznych oraz wskaźników dotyczących zasobów; uważa, że w tym celu należy zreformować ramy zarządzania gospodarczego;
44. jest przekonany, że UE musi zwiększyć swą wiarygodność, spójność, poczucie krajowej odpowiedzialności, legitymację demokratyczną, stabilność, wymiar płciowy i społeczny obecnych ram zarządzania gospodarczego przez wprowadzenie prostszych, zapobiegających cykliczności i przejrzystych przepisów, unikanie pokusy nadużycia, zapewnienie symetrycznej korekty zakłóceń równowagi makroekonomicznej oraz pobudzanie inwestycji publicznych;
45. wzywa do ściślejszej koordynacji polityki gospodarczej, aby wypełnić luki inwestycyjne w strefie euro i nasilić reformy w celu zwiększenia produktywności, ogólnego oszczędnego gospodarowania zasobami i podtrzymania popytu;
46. uważa, że należy dokończyć tworzenie unii bankowej, przy czym środki obniżające ryzyko muszą iść w parze z podziałem ryzyka;
47. wskazuje, że w trybie pilnym należy rozbudować zdolności fiskalne UGW, aby uczynić UGW odporną na wstrząsy symetryczne i niesymetryczne oraz zaradzić niedopuszczalnemu poziomowi bezrobocia w wielu regionach UGW;
48. zwraca się do Komisji, aby pilnie zbadała sposoby wykorzystania wspólnych narzędzi finansowych w celu poradzenia sobie z kryzysem migracyjnym;
Wzmocnienie praw podstawowych i demokracji
49. wyraża zaniepokojenie, że skumulowane kryzysy nie tylko osłabiły spójność społeczeństw europejskich, lecz także zachwiały wiarą obywateli europejskich w instytucje demokratyczne na szczeblu UE, a w niektórych przypadkach na szczeblu krajowym; w związku z tym uważa, że zwiększenie demokratycznej legitymacji UE i odbudowa zaufania do jej zdolności służenia interesom obywateli musi być najwyższym priorytetem europejskim;
50. przypomina, że wiele z dzisiejszych wyzwań – poczynając od zmiany klimatu po azyl i migrację, od rynków finansowych po wielonarodowe korporacje, od siatek terrorystycznych po zbankrutowane i bandyckie państwa – ma charakter transnarodowy i pozbawiony granic oraz wymaga przeciwwagi i reakcji na ich poziomie; uważa, że Komisja powinna w tym celu zachęcać do wznowienia w całym społeczeństwie debaty na temat tego, jaka w opinii publicznej jest hierarchia ważności wyzwań, które powinny zostać podjęte na szczeblu europejskim i w jakich obszarach UE powinna sprawować rolę „władzy europejskiej”;
51. przypomina Komisji, że jako strażniczka traktatów musi wspierać ogólny interes Unii (art. 17 TUE), mianowicie pokój, jej wartości i dobrobyt jej narodów (art. 3 TUE); wzywa Komisję do przyjęcia wniosku w sprawie rozporządzenia dotyczącego otwartej, skutecznej i niezależnej administracji europejskiej; zauważa, że Parlament ponosi szczególną odpowiedzialność polityczną w tym zakresie i musi w pełni i bez samozadowolenia wykonywać swą rolę instytucjonalną; uważa, że niedawne powołanie komisji śledczych to wiele obiecujący znak, iż Parlament poważniej wypełnia swoje obowiązki polityczne w zakresie mechanizmów kontroli i równowagi;
52. uważa, że obserwowana w ostatnich latach w Radzie Europejskiej tendencja do uciekania się do doraźnych środków międzyrządowych zagraża metodzie wspólnotowej i jest sprzeczna z traktatami; przypomina, że o ile na mocy traktatu lizbońskiego członkowie Rady Europejskiej odpowiadają indywidualnie przed swoimi parlamentami krajowymi, ale wspólnie odpowiadają tylko przed sobą, to parlamenty krajowe muszą mieć świadomość swojej szczególnej odpowiedzialności politycznej za sprawowanie pełnej kontroli demokratycznej nad swoimi przedstawicielami w Radzie Europejskiej;
53. zważywszy na to, że nieprzejrzysty, jednostronny lobbing stanowi poważne zagrożenie dla kształtowania polityki i dla interesu publicznego, domaga się, aby wszystkie instytucje UE dążyły do możliwie najwyższych standardów przejrzystości, rozliczalności i prawości oraz niestrudzenie zwalczały tendencję do pomijania konfliktów interesów, która szkodzi skuteczności, rzetelności i wiarygodności procesu podejmowania decyzji; popiera ponadto wniosek ustawodawczy w sprawie ogólnoeuropejskiej ochrony demaskatorów w sektorze zarówno prywatnym, jak i publicznym, oraz przypomina Komisji o wielokrotnych apelach Parlamentu w tej sprawie;
54. zwraca się do Komisji o wszechstronną europejską reakcję na problemy dotyczące praw podstawowych, wynikające z powszechnych przestępstw z nienawiści, mowy nienawiści, seksizmu, homofobii, transfobii i innych form dyskryminacji, między innymi apeluje o nasilenie działań w celu odblokowania w Radzie wniosków ustawodawczych, które wzmocnią prawa społeczne i prawa podstawowe, w szczególności wniosku z 2008 r. dotyczącego dyrektywy w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania osób bez względu na religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną oraz dyrektywy dotyczącej obecności kobiet w zarządach;
55. zwraca się do Komisji o podjęcie inicjatyw w celu konsolidacji, wzmocnienia i rozwoju dostępnych obywatelom UE środków, które umożliwiałyby im interweniowanie w procesie politycznym poza cyklami wyborczymi; wskazuje, że zakłada to większą przejrzystość i dostęp publiczny do dokumentów, a także większe wsparcie i zasoby dla Rzecznika Praw Obywatelskich UE i petycji obywatelskich oraz reformę rozporządzenia w sprawie europejskiej inicjatywy obywatelskiej;
56. uważa, że Komisja powinna przedstawić wnioski w sprawie mechanizmu ochrony demokracji, praworządności i praw podstawowych w całej Unii, które zastąpiłyby ramową procedurę oceny państwa prawnego skuteczniejszym narzędziem; uważa, że Komisja powinna także dążyć do przystąpienia UE do europejskiej konwencji praw człowieka (EKPC), wziąwszy pod uwagę opinię Trybunału Sprawiedliwości w tej sprawie i po usunięciu pozostających przeszkód prawnych;
57. jest zdecydowany użyć wszystkich narzędzi i zasobów, aby działać jako siła napędowa we wznowionym procesie demokratycznym zmierzającym do zreformowania Unii Europejskiej;
58. domaga się zatwierdzenia Komisji jako negocjatora ze Zjednoczonym Królestwem w sprawie procedury przewidzianej w art. 50;
59. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Komisji.