Parlament Europejski,

–  uwzględniając komunikat Komisji pt. „Program prac Komisji na 2016 r. – Czas na nieprzeciętne działania” (COM(2015)0610) i załączniki 1–6 do niego,

–  uwzględniając art. 37 ust. 3 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że kryzys gospodarczy, społeczny i polityczny sprawił, że państwa członkowskie pogrążyły się w recesji i zostały dotknięte deflacją, a liczba bezrobotnych osiągnęła niepokojący poziom ok. 17 mln osób;

B.  mając na uwadze, że inicjatywy proponowane przez instytucje UE dotyczące reformy obecnych ram zarządzania gospodarczego jeszcze bardziej pogłębiłyby kryzys gospodarczy, demokratyczny i społeczny w UE;

C.  mając na uwadze, że poziom błędów i nadużyć wpływających na budżet UE jest nadal wysoki i nie spada w znaczącym stopniu oraz że od 21 lat z rzędu płatności były obarczone istotnym poziomem błędu ze względu na częściową skuteczność systemów nadzoru i kontroli;

D.  mając na uwadze, że w czasach oszczędności dotykających wszystkich obywateli redukcja kosztów administracyjnych UE jest koniecznością, przy czym w szczególności należy skupić się na zidentyfikowaniu oszczędności strukturalnych, ponownie rozważając kwestię rozproszenia geograficznego miejsc pracy Parlamentu Europejskiego;

E.  mając na uwadze, ze polityce UE nadal w dużym stopniu brak jest przejrzystości, szczególnie w przypadku negocjacji międzynarodowych umów handlowych;

F.  mając na uwadze, że należy zdecydowanie unikać przyznania Chinom statusu gospodarki rynkowej;

G.  mając na uwadze, że od 2007 r. podwoiło się długotrwałe bezrobocie oraz że stanowi ono połowę ogólnej stopy bezrobocia; 4,5 mln ludzi młodych w wieku od 15 do 24 lat pozostaje bez pracy w UE, zaś ponad 7 mln młodych Europejczyków w tej samej grupie wiekowej nie pracuje, nie kształci ani nie szkoli się;

H.  mając na uwadze, że priorytetem powinno być udzielanie pomocy małym i średnim przedsiębiorstwom (MŚP), ze zwróceniem szczególnej uwagi na redukcję nadmiernych i niepotrzebnych kosztów administracyjnych;

I.  mając na uwadze, że system handlu uprawnieniami do emisji w dużej mierze nie sprawdził się;

J.  mając na uwadze, że porozumienie pomiędzy państwami członkowskimi w sprawie uzgodnień dotyczących instrumentu pomocy dla uchodźców w Turcji nie jest najlepszym rozwiązaniem dla UE w kwestii trwającego obecnie kryzysu uchodźczego (i nie należy go stosować w odniesieniu do innych państw trzecich);

K.  mając na uwadze, że forma demokracji bezpośredniej, w której obywatele podejmują decyzje bezpośrednio, nadaje większą prawomocność procesowi decyzyjnemu i może pomóc w zapewnieniu aktywniejszego udziału obywateli w tym procesie; mając na uwadze, że ważne jest uszanowanie głosu społeczeństwa w wolnych i sprawiedliwych referendach krajowych odbywających się w państwach członkowskich;

Nadrzędne priorytety

1.  podkreśla pilną potrzebę umożliwienia państwom członkowskim pełnego wykorzystania narzędzi polityki pieniężnej i fiskalnej, by skutecznie wspierać ożywienie gospodarcze oraz nadać prawomocność demokratyczną i polityczną podstawowym decyzjom gospodarczym;

2.  jest zdania, że z uwagi na przegląd wieloletnich ram finansowych należy priorytetowo potraktować rozwiązanie problemu płatności przed podjęciem nowych zobowiązań; przypomina, że pierwszą opcją powinno zawsze być przesunięcie środków z istniejących już i nie uznawanych za priorytetowe pozycji budżetowych, unikanie marnotrawstwa i złego zarządzania; zwraca uwagę, że w niektórych przypadkach skuteczniejsze jest finansowanie i wdrażanie programów na szczeblu krajowym zgodnie z zasadą pomocniczości;

3.  domaga się wzmożonej kontroli i nadzoru nad budżetem UE; nalega, by w ciągu dwóch lat obowiązkowo uzyskano pozytywne poświadczenie wiarygodności od Trybunału Obrachunkowego; ubolewa nad poziomem błędów i nadużyć wpływających na budżet UE, zwracając w szczególności uwagę na udzielanie zamówień publicznych i z całą mocą podkreśla konieczność walki z korupcją i przestępczością zorganizowaną na szczeblu ponadnarodowym; zwraca uwagę na znaczenie większej przejrzystości wydatków unijnych oraz domaga się publikowania wszystkich informacji na temat wydatkowania funduszy europejskich;

4.  odrzuca pomysł stworzenia odrębnego budżetu dla strefy euro, gdyż wprowadziłby on znaczny podział pomiędzy państwami należącymi do tej strefy a państwami, które zachowały swoje waluty; odnotowuje, że stworzenie budżetu dla strefy euro doprowadziłoby do dalszego zrzeczenia się krajowej suwerenności demokratycznej na rzecz tworów technokratycznych;

5.  podkreśla, że wspólna waluta ma niesymetryczny i destrukcyjny wpływ na słabsze gospodarki, które zmuszone są podejmować bolesne działania dostosowawcze polegające na wewnętrznej dewaluacji ze względu na fakt, że wspólna waluta jest przeszacowana w stosunku do ich gospodarek, zaś silniejsze państwa strefy euro wykorzystują nieuczciwą przewagę konkurencyjną wynikającą z niedoszacowania wspólnej waluty w odniesieniu do innych państw członkowskich strefy euro, co powoduje niemożliwe do przyjęcia rozbieżności i zaburzenia równowagi makroekonomicznej w UE; podkreśla pilną potrzebę zaplanowania uporządkowanego rozpadu unii walutowej i niezwłocznego opracowania demokratycznych mechanizmów dobrowolnego wystąpienia państwa ze strefy euro;

6.  ponownie przypomina o potrzebie lepszego wykorzystywania pieniędzy podatników; podkreśla znaczenie redukowania kosztów administracyjnych UE, szczególnie w okresie utrzymującego się kryzysu; ubolewa nad faktem, że Parlament Europejski posiada trzy miejsca pracy: w Brukseli, Strasburgu i Luksemburgu; podkreśla fakt, że skuteczniejsze, oszczędniejsze i bardziej ekologiczne byłoby zlokalizowanie Parlamentu w jednym miejscu;

7.  powtarza, że krajowe współfinansowanie europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych powinno zostać całkowicie wyłączone z definicji deficytów strukturalnych paktu stabilności i wzrostu oraz ubolewa, że środki oszczędnościowe w UE w znaczący sposób podważają cele spójności społecznej, terytorialnej i gospodarczej;

8.  zdecydowanie sprzeciwia się programowi wspierania reform strukturalnych;

9.  podkreśla, że utworzenie Europejskiego funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych (EFIS) spowodowało cięcia funduszy na programy „Horyzont 2020” oraz na instrument „Łącząc Europę”;

10.  nalega na przerwanie negocjacji transatlantyckiego partnerstwa handlowo-inwestycyjnego (TTIP), ponieważ przyczyniłoby się ono do obniżenia standardów obu stron; ponownie wyraża głębokie zaniepokojenie faktem, że tylko Komisja – organ niewybierany i nieponoszący odpowiedzialności wobec rządów krajowych – ma prawo negocjować umowy handlowe; ubolewa, że Komisja odmówiła zarejestrowania europejskiej inicjatywy obywatelskiej „Stop TTIP”; sprzeciwia się włączeniu systemu sądów ds. inwestycji do przyszłych umów handlowych; sprzeciwia się objęciu usług publicznych zakresem TTIP i innych umów handlowych; zwraca się do parlamentów narodowych, by wpływały na negocjacje handlowe, np. kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA), w ramach kontroli demokratycznej;

11.  nalega na Komisję, aby wzmogła wysiłki w dążeniu do kompleksowej reformy instrumentów ochrony handlu w celu poprawienia ich skuteczności, przejrzystości oraz ich egzekwowania, aby chronić producentów, importerów i obywateli od partnerów handlowych, którzy dopuszczają się nieuczciwej konkurencji;

12.  uznaje zasadę pomocniczości i proporcjonalności w odniesieniu do wdrażania planu działania dotyczącego gospodarki o obiegu zamkniętym oraz pozostawienie państwom członkowskim możliwości wyjścia poza decyzje wspólnotowe;

13.  nalega, aby UE nie uznała Chin za gospodarkę rynkową lub nie przyznała temu państwu takiego statusu;

14.  wyraża głębokie ubolewanie z powodu faktu, że gwarancja dla młodzieży nie zaowocowała znacznym wzrostem zatrudnienia w tej grupie i jest głęboko zaniepokojony dramatycznie wysokim poziomem bezrobocia długoterminowego;

15.  potępia wszystkie unijne akty prawne, które nakładają obciążenia administracyjne na MŚP – główne źródło zatrudnienia i wzrostu – i stawiają je w obliczu dodatkowych przeszkód biurokratycznych; podkreśla, że należy udzielić MŚP większego wsparcia, koncentrując się głównie na ograniczaniu biurokracji unijnej i zapewniając odpowiednią ochronę socjalną;

16.  podkreśla potrzebę przyznania, że system handlu uprawnieniami do emisji napotkał w przeszłości duże trudności i zwraca się do Komisji, by rozważyła przeniesienie odnośnych zasobów przeznaczonych na jego wdrażanie na inne inicjatywy, które zapewniają społeczeństwu europejskiemu większy dobrobyt;

17.  podkreśla potrzebę opracowania sprawozdań z monitoringu i wdrażania dotyczących wypłat na Fundusz Migracji, Azylu i Integracji oraz Fundusz Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz wydatków krajowych z tych funduszy, a także pełnego nadzoru i regularnej oceny wykorzystania funduszy unijnych wypłaconych Turcji w ramach porozumienia UE-Turcja;

18.  przypomina, że państwa członkowskie powinny dokonać transpozycji instrumentów dostępnych na szczeblu międzynarodowym i wdrożyć je w walce z przestępczością zorganizowaną, korupcją i praniem pieniędzy;

19.  przypomina, że na mocy art. 46 ust. 1 europejskiej konwencji praw człowieka wysokie umawiające się stron podjęły bez ograniczeń uroczyste i wiążące zobowiązanie prawne do „przestrzegania ostatecznego wyroku Trybunału we wszystkich sprawach, których są stronami”; ubolewa nad opóźnieniami w realizacji niektórych wyroków Trybunału, a w niektórych okolicznościach brakiem woli politycznej ku temu;

20.  jest zdania, że aktywne zaangażowanie obywateli UE w proces decyzyjny ma kolosalne znaczenie dla wypełnienia luki demokratycznej; uważa, że forma demokracji bezpośredniej pozwoliłaby przyczynić się do aktywniejszego uczestnictwa i większego poczucia odpowiedzialności; ponownie stwierdza, że tego rodzaju środki są absolutnie niezbędne w społeczeństwie demokratycznym, gdyż umożliwiają zachowanie sprawiedliwości, wolności i udziału społeczeństwa w życiu publicznym;

21.  podkreśla znaczenie uszanowania głosu społeczeństwa w wolnych i sprawiedliwych referendach organizowanych w państwach członkowskich dotyczących nowych traktatów oraz wszelkich modyfikacji traktatów obowiązujących;

22.  domaga się, by Komisja i wszystkie instytucje unijne uszanowały wynik referendum w Wielkiej Brytanii, które miało miejsce w dniu 23 czerwca 2016 r.; zwraca się do Komisji i Rady, by prowadziły negocjacje w oparciu o art. 50 w sposób otwarty i życzliwy, z poszanowaniem woli obywateli brytyjskich;

23.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji i rządom państw członkowskich.