Dokument z posiedzenia

 

B8-1162/2016

24.10.2016

PROJEKT REZOLUCJI

złożony w następstwie oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa

zgodnie z art. 123 ust. 2 Regulaminu

w sprawie sytuacji dziennikarzy w Turcji

( 2016/2935(RSP) )

Fabio Massimo Castaldo, Ignazio Corrao, Rolandas Paksas

w imieniu grupy EFDD

 

B8-1162/2016

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie sytuacji dziennikarzy w Turcji

( 2016/2935(RSP) )

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 19 Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych,

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka z 1948 r.,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 11 grudnia 2012 r. w sprawie strategii wolności cyfrowej w polityce zagranicznej UE[1] oraz rezolucję z dnia 13 czerwca 2013 r. w sprawie wolności prasy i mediów na świecie[2],

–  uwzględniając unijne wytyczne dotyczące wolności słowa w internecie i poza nim z dnia 12 maja 2014 r.,

–  uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie Turcji,

–  uwzględniając sprawozdanie okresowe Komisji za 2015 r. w sprawie Turcji,

–  uwzględniając ramy negocjacyjne przyjęte dla Turcji w dniu 3 października 2005 r.,

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że Turcja znajduje się na 151. miejscu (na 180 krajów) w światowym rankingu wolności prasy na rok 2016 publikowanym przez Reporterów bez Granic;

B.  mając na uwadze, że na dzień 19 października br. co najmniej 130 dziennikarzy przetrzymywano w areszcie, a liczba bezrobotnych dziennikarzy wynosi 10 tys. po czystkach, które nastąpiły po próbie zamachu stanu;

C.  mając na uwadze, że w miesiącach, w których obowiązywał stan wyjątkowy, wolność prasy spadła do poziomu jeszcze niższego niż i tak wyjątkowo niepokojący poziom, na jakim znajdowała się wcześniej, ponieważ według Stowarzyszenia Dziennikarzy Tureckich od 15 lipca aresztowanych zostało ponad 100 dziennikarzy, zamknięto 150 redakcji, 2500 dziennikarzy straciło pracę, a 660 cofnięto akredytację; mając na uwadze, że wielka liczba dziennikarzy rezygnuje z pracy, ponieważ ich zdaniem krytyczne dziennikarstwo w Turcji nie jest już możliwe;

D.  mając na uwadze, że co najmniej 150 działających w internecie i poza nim platform medialnych i redakcji zostało zamkniętych;

E.  mając na uwadze, że przyjęty po ogłoszeniu stanu wyjątkowego dekret z mocą ustawy nr KHK/668 z dnia 27 lipca 2016 r. umożliwia zamykanie prywatnych stacji radiowych i telewizyjnych oraz gazet i czasopism powiązanych z Fethullahem Gülenem; mając na uwadze, że dekret umożliwia także zamykanie na wniosek doraźnie powołanej komisji i po zatwierdzeniu przez właściwego ministra każdej prywatnej stacji radiowej lub telewizyjnej, gazety lub czasopisma, wydawnictwa lub kanału dystrybucji, które uznano za zagrażające bezpieczeństwu narodowemu;

F.  mając na uwadze, że w dniu 28 września Kancelaria Premiera Turcji wydała nakaz zamknięcia 23 stacji telewizyjnych i radiowych pod zarzutem wspierania działalności separatystycznej i wywrotowej;

G.  mając na uwadze, że prezydent Turcji Recep Tayyip Erdogan przedłużył 19 października stan wyjątkowy o kolejne 90 dni;

H.  mając na uwadze, że koalicja 26 międzynarodowych grup broniących wolności mediów i praw człowieka wydała oświadczenie z apelem o zniesienie stanu wyjątkowego;

I.  mając na uwadze, że celem ataku stały się także kurdyjskie i alewickie kanały telewizyjne, w tym niektóre mające siedzibę poza Turcją;

J.  mając na uwadze, że w konkluzjach z dnia 16 grudnia 2014 r. Rada wezwała do spójności między pomocą finansową udzielaną przez Unię Europejską a ogólnymi postępami krajów kandydujących, w tym jeśli chodzi o pełne przestrzeganie podstawowych praw i wolności;

1.  przyznaje, że rząd turecki ma prawo i obowiązek zbadania gwałtownych wydarzeń, których tłem była próba zamachu stanu w lipcu 2016 r. i pociągnięcia wszystkich winnych do odpowiedzialności;

2.  głęboko ubolewa nad panującym w Turcji niedopuszczalnym stanem wolności słowa, myśli i mediów, zarówno w internecie, jak i poza nim, który ulega dalszemu pogorszeniu po próbie zamachu stanu z 15 lipca;

3.  przypomina, że wolność myśli, słowa i wypowiedzi, w tym niezależne media, należą do podstawowych wartości europejskich oraz że niezależna prasa ma kluczowe znaczenie dla demokratycznego społeczeństwa; podkreśla, że aktualna sytuacja mediów i wolności słowa w Turcji jest zdecydowanie nie do pogodzenia z europejskimi wartościami;

4.  podkreśla, że Turcja nie respektuje już kopenhaskich kryteriów politycznych; apeluje o natychmiastowe zawieszenie pomocy finansowej dla Turcji w ramach Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej, ponieważ nie spełnia już ona warunków jej udzielania;

5.  uważa, że restrykcje nałożone w ramach stanu wyjątkowego wykraczają daleko poza te dozwolone na mocy międzynarodowego prawa praw człowieka, w tym niemające uzasadnienia ograniczenie wolności mediów i prawa do wolności słowa; apeluje do tureckiego rządu o zawężenie zakresu środków nadzwyczajnych, o niewykorzystywanie ich w celu ograniczania wolności słowa i o jak najszybsze odwołanie stanu wyjątkowego;

6.  apeluje o natychmiastowe uwolnienie wszystkich uwięzionych dziennikarzy i pracowników mediów i o ponowne otwarcie zamkniętych redakcji;

7.  ubolewa nad atakami personalnymi i zastraszaniem dziennikarzy przez wysokich rangą członków rządu, nad wykorzystywaniem dekretu z mocą ustawy nr KHK/668 jako instrumentu ograniczania wolności słowa i uciszania protestów oraz nad ogólnym klimatem politycznym sprzyjającym ograniczaniu wolności słowa w mediach i w internecie;

8.  ubolewa, że środki nadzwyczajne są także wykorzystywane do nękania członków rodzin dziennikarzy, którzy uciekli za granicę lub się ukrywają, przybierającego postać unieważniania paszportów lub aresztowań w zastępstwie za osoby faktycznie oskarżone;

9.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, a także rządowi i parlamentowi Turcji.

[1] Dz.U. C 434 z 23.12.2015, s. 24.
[2] Dz.U. C 65 z 19.2.2016, s. 105.