Dokument z posiedzenia
24.10.2016
PROJEKT REZOLUCJI
złożony w następstwie oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa
zgodnie z art. 123 ust. 2 Regulaminu
w sprawie sytuacji dziennikarzy w Turcji
( 2016/2935(RSP) )
Fabio Massimo Castaldo, Ignazio Corrao, Rolandas Paksas
w imieniu grupy EFDD
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie sytuacji dziennikarzy w Turcji
( 2016/2935(RSP) )
Parlament Europejski,
– uwzględniając art. 19 Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych,
– uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka z 1948 r.,
– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 11 grudnia 2012 r. w sprawie strategii wolności cyfrowej w polityce zagranicznej UE[1] oraz rezolucję z dnia 13 czerwca 2013 r. w sprawie wolności prasy i mediów na świecie[2],
– uwzględniając unijne wytyczne dotyczące wolności słowa w internecie i poza nim z dnia 12 maja 2014 r.,
– uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie Turcji,
– uwzględniając sprawozdanie okresowe Komisji za 2015 r. w sprawie Turcji,
– uwzględniając ramy negocjacyjne przyjęte dla Turcji w dniu 3 października 2005 r.,
– uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,
A. mając na uwadze, że Turcja znajduje się na 151. miejscu (na 180 krajów) w światowym rankingu wolności prasy na rok 2016 publikowanym przez Reporterów bez Granic;
B. mając na uwadze, że na dzień 19 października br. co najmniej 130 dziennikarzy przetrzymywano w areszcie, a liczba bezrobotnych dziennikarzy wynosi 10 tys. po czystkach, które nastąpiły po próbie zamachu stanu;
C. mając na uwadze, że w miesiącach, w których obowiązywał stan wyjątkowy, wolność prasy spadła do poziomu jeszcze niższego niż i tak wyjątkowo niepokojący poziom, na jakim znajdowała się wcześniej, ponieważ według Stowarzyszenia Dziennikarzy Tureckich od 15 lipca aresztowanych zostało ponad 100 dziennikarzy, zamknięto 150 redakcji, 2500 dziennikarzy straciło pracę, a 660 cofnięto akredytację; mając na uwadze, że wielka liczba dziennikarzy rezygnuje z pracy, ponieważ ich zdaniem krytyczne dziennikarstwo w Turcji nie jest już możliwe;
D. mając na uwadze, że co najmniej 150 działających w internecie i poza nim platform medialnych i redakcji zostało zamkniętych;
E. mając na uwadze, że przyjęty po ogłoszeniu stanu wyjątkowego dekret z mocą ustawy nr KHK/668 z dnia 27 lipca 2016 r. umożliwia zamykanie prywatnych stacji radiowych i telewizyjnych oraz gazet i czasopism powiązanych z Fethullahem Gülenem; mając na uwadze, że dekret umożliwia także zamykanie na wniosek doraźnie powołanej komisji i po zatwierdzeniu przez właściwego ministra każdej prywatnej stacji radiowej lub telewizyjnej, gazety lub czasopisma, wydawnictwa lub kanału dystrybucji, które uznano za zagrażające bezpieczeństwu narodowemu;
F. mając na uwadze, że w dniu 28 września Kancelaria Premiera Turcji wydała nakaz zamknięcia 23 stacji telewizyjnych i radiowych pod zarzutem wspierania działalności separatystycznej i wywrotowej;
G. mając na uwadze, że prezydent Turcji Recep Tayyip Erdogan przedłużył 19 października stan wyjątkowy o kolejne 90 dni;
H. mając na uwadze, że koalicja 26 międzynarodowych grup broniących wolności mediów i praw człowieka wydała oświadczenie z apelem o zniesienie stanu wyjątkowego;
I. mając na uwadze, że celem ataku stały się także kurdyjskie i alewickie kanały telewizyjne, w tym niektóre mające siedzibę poza Turcją;
J. mając na uwadze, że w konkluzjach z dnia 16 grudnia 2014 r. Rada wezwała do spójności między pomocą finansową udzielaną przez Unię Europejską a ogólnymi postępami krajów kandydujących, w tym jeśli chodzi o pełne przestrzeganie podstawowych praw i wolności;
1. przyznaje, że rząd turecki ma prawo i obowiązek zbadania gwałtownych wydarzeń, których tłem była próba zamachu stanu w lipcu 2016 r. i pociągnięcia wszystkich winnych do odpowiedzialności;
2. głęboko ubolewa nad panującym w Turcji niedopuszczalnym stanem wolności słowa, myśli i mediów, zarówno w internecie, jak i poza nim, który ulega dalszemu pogorszeniu po próbie zamachu stanu z 15 lipca;
3. przypomina, że wolność myśli, słowa i wypowiedzi, w tym niezależne media, należą do podstawowych wartości europejskich oraz że niezależna prasa ma kluczowe znaczenie dla demokratycznego społeczeństwa; podkreśla, że aktualna sytuacja mediów i wolności słowa w Turcji jest zdecydowanie nie do pogodzenia z europejskimi wartościami;
4. podkreśla, że Turcja nie respektuje już kopenhaskich kryteriów politycznych; apeluje o natychmiastowe zawieszenie pomocy finansowej dla Turcji w ramach Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej, ponieważ nie spełnia już ona warunków jej udzielania;
5. uważa, że restrykcje nałożone w ramach stanu wyjątkowego wykraczają daleko poza te dozwolone na mocy międzynarodowego prawa praw człowieka, w tym niemające uzasadnienia ograniczenie wolności mediów i prawa do wolności słowa; apeluje do tureckiego rządu o zawężenie zakresu środków nadzwyczajnych, o niewykorzystywanie ich w celu ograniczania wolności słowa i o jak najszybsze odwołanie stanu wyjątkowego;
6. apeluje o natychmiastowe uwolnienie wszystkich uwięzionych dziennikarzy i pracowników mediów i o ponowne otwarcie zamkniętych redakcji;
7. ubolewa nad atakami personalnymi i zastraszaniem dziennikarzy przez wysokich rangą członków rządu, nad wykorzystywaniem dekretu z mocą ustawy nr KHK/668 jako instrumentu ograniczania wolności słowa i uciszania protestów oraz nad ogólnym klimatem politycznym sprzyjającym ograniczaniu wolności słowa w mediach i w internecie;
8. ubolewa, że środki nadzwyczajne są także wykorzystywane do nękania członków rodzin dziennikarzy, którzy uciekli za granicę lub się ukrywają, przybierającego postać unieważniania paszportów lub aresztowań w zastępstwie za osoby faktycznie oskarżone;
9. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, a także rządowi i parlamentowi Turcji.