Parlament Europejski,

–  uwzględniając skierowane do Komisji pytanie w sprawie międzynarodowych porozumień w dziedzinie lotnictwa (O-000128/2016 – B8-1807/2016),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 7 czerwca 2011 r. w sprawie międzynarodowych umów o ruchu lotniczym na mocy traktatu lizbońskiego,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 2 lipca 2013 r. w sprawie unijnej polityki w zakresie zewnętrznych stosunków w dziedzinie lotnictwa,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 11 listopada 2015 r. w sprawie lotnictwa,

–  uwzględniając europejską strategię w dziedzinie lotnictwa przedstawioną przez Komisję w dniu 7 grudnia 2015 r.,

–  uwzględniając decyzję Rady z dnia 8 marca 2016 r. upoważniającą Komisję do podjęcia negocjacji w sprawie umów dotyczących bezpieczeństwa lotniczego z Japonią i Chinami,

–  uwzględniając decyzję Rady z dnia 7 czerwca 2016 r. upoważniającą Komisję do podjęcia negocjacji w sprawie umów o komunikacji lotniczej na szczeblu UE z ASEAN, Turcją, Katarem i Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi,

–  uwzględniając decyzję Rady z dnia 1 grudnia 2016 r. upoważniającą Komisję do podjęcia negocjacji w sprawie umów o komunikacji lotniczej na szczeblu UE z Armenią,

–  uwzględniając trzy umowy dotyczące usług lotniczych, tzw. umowy otwartego nieba, podpisane między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony, a Stanami Zjednoczonymi, Kanadą i Brazylią z drugiej strony,

–  uwzględniając art. 218 ust. 10 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 128 ust. 5 i art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że suwerenność państw w przestrzeni powietrznej jest uznana prawem międzynarodowym na podstawie postanowień konwencji chicagowskiej z 1944 r.;

B.  mając na uwadze, że umowa o transporcie lotniczym zawarta w kwietniu 2007 r. między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony, a Stanami Zjednoczonymi z drugiej strony nie cechuje się równowagą i jest niezadowalająca z punktu widzenia europejskich interesów, ponieważ amerykańskie prawo podtrzymuje zakaz kabotażu w swej przestrzeni powietrznej i ogranicza europejskie inwestycje w amerykańskie przedsiębiorstwa;

C.  mając na uwadze, że protokół z dnia 24 czerwca 2010 r. zmieniający umowę otwartego nieba podpisaną w 2007 r. między Unią Europejską i Stanami Zjednoczonymi nie spowodował żadnych istotnych postępów w kwestiach, które pozostały nierozstrzygnięte w powyższej umowie;

D.  mając na uwadze, że prognozy Komisji wielokrotnie były zbyt optymistyczne jeśli chodzi o ocenę pozytywnych skutków takich umów dotyczących usług lotniczych;

E.  mając na uwadze, że istnieje realne ryzyko, że niektóre negocjacje zaowocują umowami o niezrównoważonym charakterze niekorzystnymi dla europejskich przewoźników;

F.  mając na uwadze, że wielu europejskich i amerykańskich przewoźników złożyło skargi swym właściwym instytucjom publicznym na zakłócenia konkurencji powodowane przez pomoc państwa, z której korzystają niektórzy przewoźnicy z państw trzecich;

G.  mając na uwadze, że w ubiegłych latach przewoźnicy z państw trzecich dokonali licznych inwestycji kapitałowych w europejskie linie lotnicze, co powodowało ożywioną debatę i wzbudzało wiele emocji wśród opinii publicznej;

H.  mając na uwadze, że wyzwania związane z tymi umowami dotyczą bezpieczeństwa, ochrony i jakości usług oferowanych pasażerom, a także przyszłości przedsiębiorstw i europejskiego przemysłu lotniczego;

I.  mając na uwadze, że wynikiem negocjacji nie powinno być obniżenie obowiązujących standardów albo odejście od nich, gdyż miałoby to negatywne skutki dla bezpieczeństwa i ochrony, a także dla warunków pracy pracowników tego sektora;

J.  mając na uwadze, że utajniony charakter tych negocjacji Komisji, podobnie jak w przypadku negocjacji w sprawie CETA, TTIP i TiSA, podważa zaufanie obywateli do instytucji, które mają reprezentować ich interesy i bronić ich;

K.  mając na uwadze, że podczas publicznego rozpatrywania na posiedzeniu plenarnym Parlamentu w dniu 23 listopada 2016 r. pytania wymagającego odpowiedzi ustnej skierowanego przez Komisję Transportu i Turystyki w sprawie międzynarodowych porozumień w dziedzinie lotnictwa odpowiedzi Komisji nie rozwiały w pełni wszystkich obaw zgłoszonych przez różnych posłów;

1.  jest zaniepokojony, że Komisja może pragnąć w jeszcze większym stopniu otworzyć europejską przestrzeń powietrzną dla przewoźników z państw trzecich, którzy przeżywają wyjątkowy rozkwit, podczas gdy wielu europejskich przewoźników boryka się z poważnymi problemami finansowymi;

2.  żąda od Komisji dostarczenia wyczerpującej oceny obowiązujących umów otwartego nieba, biorąc pod uwagę wszystkie uwagi zgłaszane przez zainteresowane strony;

3.  ubolewa nad preferowanym przez Komisję brakiem jawności toczących się negocjacji;

4.  domaga się w związku z tym, aby wgląd do dokumentów poufnych był w pełni przejrzysty, tak aby posłowie mogli łatwo uzyskać do nich dostęp i analizować je w odpowiednich warunkach;

5.  wzywa Komisję, aby informowała Parlament przed i po każdej rundzie negocjacji;

6.  apeluje do Komisji o uściślenie treści klauzul o konkurencji, które zamierza wprowadzić, aby zagwarantować uczciwą i sprawiedliwą konkurencję między europejskimi i zagranicznymi przewoźnikami, w szczególności dzięki uzyskaniu od państw trzecich zapewnienia o realnej przejrzystości sprawozdań finansowych;

7.  zwraca się do Komisji o zadbanie o wzajemność przepisów dotyczących własności i kontroli, które obowiązują przewoźników lotniczych;

8.  zachęca państwa członkowskie do zajęcia zdecydowanego stanowiska podczas negocjacji, zwłaszcza do zwrócenia szczególnej uwagi na negatywne skutki społeczne wynegocjowanych umów dotyczących usług lotniczych, i do umożliwienia, w razie konieczności, zamrożenia, ograniczenia, a nawet zawieszenia prawa przewozowego przysługującego odpowiednim przewoźnikom z państw trzecich;

9.  domaga się, aby umowy, po ich zawarciu, nie były stosowane na zasadzie tymczasowej bez uprzedniej zgody państw członkowskich;

10.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji.