Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 50 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE),

–  uwzględniając art. 3 ust. 5, art. 4 ust. 3 oraz art. 8 TUE,

–  uwzględniając art. 217 i 218 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–  uwzględniając notyfikację złożoną przez premier Zjednoczonego Królestwa do Rady Europejskiej w dniu 29 marca 2017 r. zgodnie z art. 50 ust. 2 TUE,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 28 czerwca 2016 r. w sprawie decyzji o wystąpieniu z UE w wyniku referendum w Zjednoczonym Królestwie

Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0294.

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że w dniu 23 czerwca 2016 r. 51,8 % głosujących w Zjednoczonym Królestwie (17,4 mln osób) zagłosowało za wystąpieniem z Unii Europejskiej; mając na uwadze, że frekwencja w referendum była wyższa niż w ostatnich wyborach powszechnych;

B.  mając na uwadze, że złożenie przez rząd Zjednoczonego Królestwa notyfikacji do Rady Europejskiej rozpoczyna nieodwołalny proces, wskutek którego Zjednoczone Królestwo przestanie być państwem członkowskim Unii Europejskiej, a Traktaty przestaną mieć do niego zastosowanie;

C.  mając na uwadze, że wystąpienie z UE musi zostać przeprowadzone w sposób uporządkowany;

D.  mając na uwadze, że wystąpienie z Unii Europejskiej stanowi suwerenne prawo państw członkowskich;

E.  mając na uwadze, że w notyfikacji z dnia 29 marca 2017 r. Zjednoczone Królestwo wyraziło zamiar wystąpienia spod jurysdykcji Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej;

F.  mając na uwadze, że w tej samej notyfikacji rząd Zjednoczonego Królestwa zaznaczył, że jego przyszłe stosunki z Unią Europejską nie będą obejmować członkostwa w rynku wewnętrznym ani członkostwa w unii celnej;

G.  mając na uwadze, że w 1985 r. Europejską Wspólnotę Gospodarczą opuściła Grenlandia, a w 1962 r. – Algieria;

H.  mając na uwadze, że o zwycięstwie kampanii za wystąpieniem z UE przesądziły w głównej mierze kwestie takie jak kontrola imigracji, przywrócenie kompetencji krajowych oraz zaprzestanie wpłat do budżetu Unii Europejskiej;

Przebieg negocjacji

1.  szanuje demokratyczną wolę obywateli brytyjskich, którzy zagłosowali za wystąpieniem z Unii Europejskiej i odzyskaniem kontroli nad swoim państwem;

2.  z zadowoleniem przyjmuje notyfikację złożoną przez rząd Zjednoczonego Królestwa do Rady Europejskiej, nadającą formalny charakter decyzji Zjednoczonego Królestwa o wystąpieniu z Unii Europejskiej;

3.  wzywa do jak najszybszego rozpoczęcia, w przyjaznej atmosferze, negocjacji między Unią Europejską a Zjednoczonym Królestwem, o których mowa w art. 50 ust. 2 TUE;

4.  zauważa, że Unia Europejska i jej państwa członkowskie mają obowiązek:

a) rozwijać „szczególne stosunki z państwami […] sąsiadującymi […] [oparte] na współpracy” na mocy art. 8 TUE;

b) stopniowo znosić „ograniczenia w handlu międzynarodowym” na mocy art. 21 ust. 2 lit. e) TUE;

c) udzielać państwom członkowskim wsparcia „zgodnie z zasadą lojalnej współpracy […] [przy wzajemnym szacunku] […] w wykonywaniu zadań wynikających z Traktatów” zgodnie z art. 4 ust. 3 TUE, co musi zatem dotyczyć samego procesu przewidzianego w art. 50;

d) zakazać „[wszelkich ograniczeń] w przepływie kapitału między […] Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi” na mocy art. 63 ust. 1 TFUE;

5.  wskazuje, że w interesie wszystkich stron negocjacje przewidziane w art. 50 TUE powinny być prowadzone praworządnie, z ograniczeniem do minimum zakłóceń gospodarczych, zarówno w czasie negocjacji, jak i po ich zakończeniu;

6.  uważa, że w świetle powyższego instytucje UE, państwa członkowskie i Zjednoczone Królestwo mają obowiązek podjąć negocjacje w dobrej wierze;

Priorytety tematyczne

Swobodny przepływ

7.  zauważa, że swobodny przepływ osób przyczynił się do obniżenia płac, do nadmiernej presji na usługi publiczne i mieszkalnictwo, do ułatwienia przestępczości transgranicznej oraz do pogorszenia sytuacji w zakresie bezpieczeństwa zarówno w Zjednoczonym Królestwie, jak i w Europie;

8.  uważa, że przyszłe umowy między UE a Zjednoczonym Królestwem nie mogą przewidywać dalszego stosowania zasady swobodnego przepływu osób; uważa, że dalsze stosowanie zasady swobodnego przepływu osób byłoby sprzeniewierzeniem się woli obywateli brytyjskich;

Prawa wzajemne

9.   zauważa, że według szacunków około 2,9 mln obywateli UE mieszka w Zjednoczonym Królestwie, a około 1,2 mln obywateli brytyjskich mieszka w innym państwie członkowskim;

10.  w związku z tym uważa, że należy jak najszybciej uzgodnić sprawne rozwiązanie dotyczące wzajemnych praw do pobytu, aby rozwiać obawy tych obywateli i nie powodować zbędnych zakłóceń ani napięć; podkreśla, że kwestia ta nie powinna stać się istotną kartą przetargową w negocjacjach;

11.  podkreśla, że obywatele Zjednoczonego Królestwa, którzy mieszkają legalnie w innych państwach członkowskich od co najmniej 5 lat, są uprawnieni do statusu rezydentów długoterminowych zgodnie z art. 4 dyrektywy Rady 2003/109/WE;

Budżet

12.  podkreśla, że Zjednoczone Królestwo wnosi do budżetu UE więcej niż z niego otrzymuje; zauważa, że budżet obecnych wieloletnich ram finansowych (WRF) w cenach bieżących wynosi ponad 1 bln EUR; wskazuje, że w sprawozdaniu Trybunału Obrachunkowego z 2015 r. poziom błędu oszacowano na 3,8 %;

13.  podkreśla, że zgodnie z rozporządzeniem w sprawie WRF Komisja musi do końca 2017 r. przedstawić wnioski dotyczące WRF na okres po 2020 r., które powinny uwzględniać decyzję Zjednoczonego Królestwa o wyjściu z UE; podkreśla, że kolejne WRF nie powinny obejmować wkładu Zjednoczonego Królestwa ani nakładać na nie jakichkolwiek obowiązków prawnych dotyczących zobowiązań;

14.  ponadto podkreśla, że jeżeli Traktaty przestaną mieć zastosowanie, jak przewiduje art. 50 ust. 3 TUE, wówczas muszą przestać mieć zastosowanie również akty prawne przyjęte na podstawie tych Traktatów, w tym rozporządzenie w sprawie WRF, a także jurysdykcja Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE); w związku z tym podkreśla, że gdy Zjednoczone Królestwo wystąpi z Unii, nie może spoczywać na nim obowiązek prawny kontynuowania wkładu do obecnych lub przyszłych WRF;

15.  uważa, że różne propozycje ustaleń finansowych, w tym uwaga dotycząca zobowiązań dla Komisji Budżetowej, wydają się mieć na celu zawyżenie takich kwot, aby stworzyć nieistniejącą obecnie kartę przetargową w negocjacjach; dlatego odrzuca koncepcję jakiejkolwiek „opłaty za rozwód z UE” lub innych ustaleń finansowych, które były szeroko dyskutowane w prasie;

16.  podkreśla, że jeżeli Zjednoczone Królestwo nadal pragnie uczestniczyć w programach UE, podlega to decyzji aktualnego rządu, a decyzje dotyczące wszelkiego wkładu finansowego powinny być podejmowane w odniesieniu do poszczególnych przypadków i stosowane w taki sam sposób, jak ma to miejsce w przypadku negocjacji z państwami trzecimi; zauważa na przykład, że Izrael ma dostęp do programów UE jako państwo trzecie, chociaż nie wnosi wkładu do WRF;

Handel i jednolity rynek

17.  podkreśla, że w ciągu całej kampanii referendalnej w Zjednoczonym Królestwie premier oraz minister finansów Zjednoczonego Królestwa, a także czołowi zwolennicy wystąpienia z UE jasno dawali do zrozumienia, że będzie ono wiązało się z wystąpieniem z jednolitego rynku;

18.  podkreśla, że państwo nie musi być członkiem UE czy choćby stroną umowy handlowej z UE, aby mieć „dostęp” do jednolitego rynku UE; wskazuje, że w 2015 r. Chiny, Stany Zjednoczone, Rosja, Japonia i Brazylia wyeksportowały do UE towary o wartości około 864 mld EUR; zauważa, że żadne z tych państw nie jest objęte zasadą „swobodnego przepływu” w stosunkach z Unią ani nawet nie zawarło z nią umowy handlowej;

19.  podkreśla, że art 50 ust. 2 TUE stanowi, że „Unia prowadzi negocjacje i zawiera z tym Państwem umowę określającą warunki jego wystąpienia, uwzględniając ramy jego przyszłych stosunków z Unią”; w związku z tym uważa, że ponieważ handel będzie kluczowym elementem przyszłych stosunków, wszelkie względy praktyczne wymagają dokonania uzgodnień handlowych w ramach negocjacji;

20.  z zadowoleniem przyjmuje ponowne potwierdzenie przez Zjednoczone Królestwo jego głosu i pełnych praw w Światowej Organizacji Handlu;

21.  z zadowoleniem przyjmuje odzyskanie przez Zjednoczone Królestwo pełnych praw do negocjowania umów handlowych i do prowadzenia własnej polityki handlowej i zagranicznej;

22.  zauważa, że Zjednoczone Królestwo ma deficyt w handlu z Unią Europejską; zauważa, że rynek Zjednoczonego Królestwa jest największym importerem towarów z UE; w związku z tym wzywa do szybkiego zawarcia rozsądnej umowy o wolnym handlu między UE a Zjednoczonym Królestwem;

23.  uważa, że nie ma przeszkód, by Zjednoczone Królestwo rozpoczęło negocjacje handlowe z państwami trzecimi oraz że z prawnego punktu widzenia negocjacje te mogą zakończyć się zawarciem umowy, o ile będzie ona uwarunkowana wyjściem Zjednoczonego Królestwa z UE;

Postanowienia końcowe

24.  podkreśla, że negocjacje muszą zakończyć się wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa spod jurysdykcji TSUE;

25.   uważa, że ostateczne ustalenie dotyczące uprawnień do połowów będzie możliwe do zaakceptowania jedynie, gdy Zjednoczone Królestwo na powrót otrzyma pełne kompetencje krajowe w zakresie polityki rybołówstwa; podkreśla, że UE musi umożliwić Zjednoczonemu Królestwu potwierdzenie jego pełnych niezależnych praw do zarządzania swoimi wodami i wyłączną strefą ekonomiczną oraz do ich ochrony, zgodnie z Konwencją ONZ o prawie morza;

26.   zauważa, że wśród obywateli Irlandii Północnej oraz Irlandii istnieje rzeczywiste zaniepokojenie możliwością wprowadzenia kontroli granicznych; podkreśla jednak, że wspólna strefa podróżowania nie jest zależna od członkostwa w UE;

27.   zauważa, że wśród obywateli Gibraltaru istnieje rzeczywiste zaniepokojenie kwestią granicy między Gibraltarem a Hiszpanią; podkreśla w związku z tym, że negocjacje dotyczące wystąpienia z UE nie mogą być wykorzystywane jako upoważnienie do zakwestionowania suwerenności Gibraltaru i do wprowadzenia utrudnień na granicy między Gibraltarem a Hiszpanią;

28.  uważa, że wyjście Zjednoczonego Królestwa z UE mogłoby zachęcić inne państwa, by również z niej wystąpiły; uznaje, że wystąpienie z UE ma wielki potencjał gospodarczy i demokratyczny;

o

o    o

29.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa.