Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje liczne wcześniejsze rezolucje w sprawie sytuacji w Wenezueli, w szczególności rezolucję z dnia 27 lutego 2014 r. w sprawie sytuacji w Wenezueli

Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0176.

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka z 1948 r.,

–  uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych, którego Wenezuela jest stroną,

–  uwzględniając Międzyamerykańską kartę demokratyczną przyjętą w dniu 11 września 2001 r.,

–  uwzględniając konstytucję Wenezueli, w szczególności jej art. 72 i 233,

–  uwzględniając pismo organizacji Human Rights Watch do sekretarza generalnego Organizacji Państw Amerykańskich Luisa Almagro Lemesa z dnia 16 maja 2016 r. na temat Wenezueli

https://www.hrw.org/news/2016/05/16/letter-human-rights-watch-secretary-general-almagro-about-venezuela

–  uwzględniając oświadczenie z dnia 31 marca 2017 r. wydane przez Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka Zeida Ra’ada Al Husseina na temat decyzji Sądu Najwyższego Wenezueli o przejęciu uprawnień ustawodawczych Zgromadzenia Narodowego,

–  uwzględniając ostrzeżenia Organizacji Państw Amerykańskich (OPA) w sprawozdaniach z dnia 30 maja 2016 r. i z dnia 14 marca 2017 r. w sprawie Wenezueli i apel jego Sekretarza Generalnego o pilne zwołanie posiedzenia Stałej Rady na mocy art. 20 karty demokratycznej, aby omówić kryzys polityczny w Wenezueli,

–  uwzględniając pismo z dnia 27 marca 2017 r. skierowane przez wiceprzewodniczącą Komisji/wysoką przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa Federikę Mogherini w sprawie pogarszającej się sytuacji i poważnych kryzysów politycznych, gospodarczych i humanitarnych w Wenezueli,

–  uwzględniając deklarację OPA podpisaną przez jej 14 państw członkowskich w dniu 13 marca 2017 r., w której wezwano Wenezuelę m.in. do szybkiego zaplanowania wyborów, uwolnienia więźniów politycznych i uznania zapisanego w jej konstytucji rozdziału władzy,

–  uwzględniając rezolucję Stałej Rady OPA z dnia 3 kwietnia 2017 r. w sprawie ostatnich wydarzeń w Wenezueli,

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że w dniu 27 marca 2017 r. wenezuelski Sąd Najwyższy wydał decyzję o uznaniu wszelkich aktów prawnych wydanych przez Zgromadzenie Narodowe za niezgodne z konstytucją i określił poparcie dla Międzyamerykańskiej karty demokratycznej jako akt zdrady, mimo iż jest to akt prawny, którego Wenezuela jest sygnatariuszem; mając na uwadze, że w dniu 29 marca 2017 r. Sąd Najwyższy Wenezueli wydał decyzję o zawieszeniu Zgromadzenia Narodowego i unieważnieniu jego działań, postanawiając o przejęciu funkcji ustawodawczej przez Sąd Najwyższy;

B.  mając na uwadze, że decyzje te zostały wydane bez żadnych podstaw konstytucyjnych, czy to w odniesieniu do uprawnień przyznanych Zgromadzeniu Narodowemu (art. 187 konstytucji), czy uprawnień, z których korzysta Izba Konstytucyjna Sądu Najwyższego (art. 336 Konstytucji);

C.  mając na uwadze, że wyznaczony przez rząd Wenezueli prokurator generalny państwa, Luisa Ortega Díaz, odrzuciła decyzję wydaną przez Sąd Najwyższy, uznając ją za naruszenie porządku konstytucyjnego;

D.  mając na uwadze, że decyzje wydane przez Sąd Najwyższy Wenezueli stanowią naruszenie zarówno rozdziału władzy zagwarantowanego w konstytucji oraz zobowiązania wszystkich sędziów do poszanowania i zagwarantowania integralności konstytucji Wenezueli (art. 334);

E.  mając na uwadze, że Sąd Najwyższy zawiesił uprzednio Zgromadzenie Narodowe i unieważnił jego działania w dniu 1 sierpnia 2016 r. i w dniu 5 września 2016 r. orzeczeniem nr 808;

F.  mając na uwadze, że uniwersalne normy, jak również umowy regionalne i międzynarodowe, których stroną jest Wenezuela, i do których egzekwowania jest zatem zobowiązana, definiują rozdział władzy jako niezbędną gwarancję ochrony praw obywateli oraz obrony demokracji i praworządności, które są podstawowymi warunkami istnienia demokracji przedstawicielskiej;

G.  mając na uwadze, że międzynarodowe naciski zmusiły prezydenta Nicolasa Maduro do zwrócenia się do Sądu Najwyższego o zmianę decyzji o unieważnieniu Zgromadzenia Narodowego oraz mając na uwadze, że w dniu 1 kwietnia 2017 r. Sąd Najwyższy wydał nowe decyzje, które wydawały się przywracać władzę Zgromadzenia Narodowego;

H.  mając na uwadze, że koalicja wenezuelskich partii opozycyjnych MUD zdobyła 112 miejsc w liczącym sobie 167 miejsc Zgromadzeniu Narodowym, co stanowi większość dwóch trzecich miejsc, w stosunku do 55 miejsc, które zdobyła PSUV; mając na uwadze, że Sąd Najwyższy uniemożliwił następnie czterem nowo wybranym przedstawicielom Zgromadzenia Narodowego, przy czym trzech z nich to przedstawiciele MUD, objęcie urzędu, co pozbawiło opozycję większości dwóch trzecich miejsc;

I.  mając na uwadze, że ostatnie arbitralne aresztowania zwiększyły liczbę więźniów politycznych do 111, przy czym znaleźli się wśród nich przywódcy polityczni, tacy jak Leopoldo López, Antonio Ledezma i Daniel Ceballos;

J.  mając na uwadze, że w dniu 25 stycznia 2017 r. sekretarz generalny OPA Luis Almagro Lemes oświadczył w Parlamencie Europejskim, że rozpoczęty w dniu 30 października 2016 r. i popierany przez Unię Europejską dialog w postaci mediacji trzech byłych prezydentów i Kościoła katolickiego, nie doprowadził do osiągnięcia zamierzonych celów; mając na uwadze, że rząd odmówił zaoferowania MUD jakichkolwiek ustępstw podczas tych negocjacji;

K.  mając na uwadze, że rząd zawiesił zaplanowane na grudzień 2016 r. wybory lokalne i regionalne oraz pomimo spełnienia wszystkich wymogów konstytucyjnych uniemożliwił przeprowadzenie referendum w sprawie odwołania na mocy przepisu konstytucyjnego, który umożliwia 20 % elektoratu żądać usunięcia niecieszącego się popularnością prezydenta, a także zagroził wstrzymaniem wszelkich procesów wyborczych na czas nieokreślony;

L.  mając na uwadze, że wpływy kubańskiego reżimu w Wenezueli w zakresie programów socjalnych, policji i służb bezpieczeństwa przyczyniły się do destabilizacji demokracji i nasilenia represji politycznych wobec opozycji;

1.  wyraża poważne zaniepokojenie ciągłym niekonstytucyjnym naruszaniem porządku demokratycznego w Wenezueli po orzeczeniu wydanym przez Sąd Najwyższy Wenezueli w celu przejęcia uprawnień ustawodawczych Zgromadzenia Narodowego, a także brakiem rozdziału władz i niezależności władz państwowych;

2.  potępia decyzje Sądu Najwyższego Wenezueli o zawieszeniu uprawnień Zgromadzenia Narodowego i o ich przejęciu, uznając je za zasadniczo sprzeczne z praktykami demokratycznymi i stanowiące naruszenie porządku konstytucyjnego Wenezueli; uważa za niezbędnie, niezależnie do niedawnej rewizji niektórych elementów tych decyzji, by rząd Wenezueli zapewnił pełne przywrócenie porządku demokratycznego;

3.  wyraża głębokie zaniepokojenie pogarszającą się dramatycznie sytuacją w dziedzinie demokracji, praw człowieka oraz sytuacją społeczno-gospodarczą w Wenezueli, a także klimatem rosnącej niestabilności politycznej i społecznej;

4.  apeluje do rządu i Sądu Najwyższego Wenezueli o przestrzeganie konstytucji, w tym uprawnień przyznanych na mocy konstytucji wenezuelskiej wszystkim praworządnie wybranym członkom parlamentu;

5.  wzywa rząd Wenezueli do zagwarantowania rozdziału i niezależności organów władzy oraz do przywrócenia pełnej władzy konstytucyjnej Zgromadzenia Narodowego; przypomina, że rozdział równorzędnych organów władzy oraz brak wzajemnych ingerencji pomiędzy nimi to podstawowa zasada państw demokratycznych opierających się na praworządności;

6.  wzywa rząd Wenezueli do natychmiastowego uwolnienia wszystkich więźniów politycznych; przypomina, że uwolnienie więźniów politycznych zostało zatwierdzone przez Zgromadzenie Narodowe w ramach ustawy o pojednaniu narodowym, wobec której decyzją władzy wykonawczej postawiono weto; podkreśla, że nie może istnieć trwałe pokojowe rozwiązanie dla Wenezueli dopóki istnieją więźniowie polityczni;

7.  wzywa rząd Wenezueli do przestrzegania konstytucji i do przedstawienia kalendarza wyborczego, który umożliwi wolne i przejrzyste wybory;

8.  z zadowoleniem przyjmuje rezolucję przyjętą przez Stałą Radę OPA w dniu 3 kwietnia 2017 r. i wzywa wiceprzewodniczącą/wysoką przedstawiciel do jej poparcia; wzywa ponadto wysoką przedstawiciel/wiceprzewodniczącą Komisji do aktywnego zbadania innych środków, które umożliwią UE konstruktywne promowanie stabilizacji politycznej w Wenezueli i przywrócenie porządku demokratycznego dzięki skutecznemu korzystaniu z demokracji i praworządności w ramach konstytucji Wenezueli;

9.  wzywa Radę do rozważenia możliwości nałożenia ukierunkowanych sankcji i innych środków nacisku na urzędników i wszelkie osoby odpowiedzialne za łamanie praw protestujących lub demokratycznej opozycji;

10.  wzywa rząd Wenezueli do poszanowania i zagwarantowania konstytucyjnego prawa do wolności pokojowych zgromadzeń; wzywa władze Wenezueli do zagwarantowania bezpieczeństwa i swobody wykonywania praw wszystkim obywatelom, w szczególności obrońcom praw człowieka, dziennikarzom, działaczom politycznym i członkom niezależnych organizacji pozarządowych, którzy narażeni są na większe ryzyko ataków i arbitralne zatrzymania;

11.  wzywa władze wenezuelskie do umożliwienia niesienia pomocy humanitarnej w kraju w trybie pilnym oraz do dopuszczenia organizacji międzynarodowych, które chcą pomóc najbardziej dotkniętym grupom społeczeństwa;

12.  ponawia swój pilny apel, by jak najszybciej wysłać do Wenezueli delegację Parlamentu Europejskiego, która poprowadzi dialog ze wszystkimi stronami zaangażowanymi w konflikt;

13.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji/ wysokiej przedstawiciel Unii ds. polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, rządowi i Zgromadzeniu Narodowemu Boliwariańskiej Republiki Wenezueli, Europejsko-Latynoamerykańskiemu Zgromadzeniu Parlamentarnemu oraz sekretarzowi generalnemu Organizacji Państw Amerykańskich.