Parlament Europejski,

–  uwzględniając oświadczenia Rady i Komisji z dnia 16 maja 2017 r. w sprawie urzeczywistnienia relokacji,

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że polityka w dziedzinie imigracji i azylu leży w wyłącznych kompetencjach suwerennych państw członkowskich;

B.  mając na uwadze, że wspierana przez UE masowa imigracja z krajów pozaeuropejskich okazała się bardzo problematyczna i destrukcyjna pod względem politycznym, gospodarczym, społecznym i kulturowym;

C.  mając na uwadze, że według danych UNHCR jedynie 2,65 % migrantów przybyłych do Włoch w 2016 r. udzielono azylu jako prawdziwym uchodźcom oraz że 90 334 spośród 181 436 migrantów zniknęło w szarej strefie bez ubiegania się o azyl lub oczekiwania na otrzymanie azylu

http://www.dailymail.co.uk/news/article-4442910/Less-3-migrants-reached-Italy-refugees.html.

D.  mając na uwadze, że Eurofound ustalił empirycznie, iż młodzież w Europie ma mniej możliwości awansu społecznego

https://www.neweurope.eu/article/europes-x-men-first-live-worse-parents/.

E.  mając na uwadze, że polityka masowej migracji forsowana przez UE w żadnym wypadku nie może rozwiązać problemów demograficznych, co zostało również potwierdzone przez CPB – niderlandzkie biuro analiz polityki gospodarczej

https://www.cpb.nl/persbericht/329217/immigratie-niet-effectief-tegen-vergrijzing.

F.  mając na uwadze, że MFW doradził UE wypłacanie migrantom „czasowo” niższych wynagrodzeń

http://www.euractiv.com/section/justice-home-affairs/news/imf-recommends-paying-refugees-below-the-minimum-wage.

G.  mając na uwadze, że Węgrom udaje się bardzo skutecznie zarządzać napływem migrantów i ograniczać ich napływ na swoje terytorium;

H.  mając na uwadze, że podejście australijskie okazuje się coraz bardziej skuteczne, jeśli chodzi o ograniczenie nielegalnej imigracji do Australii, a jednocześnie zapobieganie śmierci kolejnych migrantów na morzu;

I.  mając na uwadze, że unijny program relokacji jest bezpośrednią konsekwencją porażki strefy Schengen i polityki otwartych granic;

J.  mając na uwadze, że w wyniku masowych napaści na tle seksualnym, których dopuścili się wobec Europejek migranci w Kolonii i szeregu innych miast europejskich, bezpieczeństwo wielu kobiet jest zagrożone;

K.  mając na uwadze, że program przymusowej relokacji nie ma podstawy prawnej;

L.  mając na uwadze, że Europejski Trybunał Praw Człowieka uniemożliwia państwom członkowskim zarządzanie przepływami migracyjnymi, a nawet nakłada na te państwa grzywny, co ilustruje ukaranie grzywną Włoch w 2009 r.

https://www.theguardian.com/world/2012/feb/23/italy-human-rights-migrants-libya.

1.podkreśla zasadę, zgodnie z którą elementem suwerenności wszystkich państw jest określanie własnej polityki azylowej i imigracyjnej;

2.uważa, że unijna polityka otwartych granic stanowi zachętę dla większej liczby migrantów do podejmowania prób przedostania się przez Morze Śródziemne;

3.odrzuca zasadę przymusowej relokacji i podkreśla, że bardziej skuteczne jest goszczenie uchodźców i osób ubiegających się o ochronę międzynarodową w bezpiecznej części ich kraju pochodzenia lub w ich własnych regionach;

4.zauważa, że każde państwo może zgodnie z prawem uznać nieuregulowany wjazd i pobyt na jego terytorium za czyn nielegalny, a osoba, która się go dopuściła, może być sądzona i karana;

5.potępia niejasną rolę, jaką niektóre organizacje pozarządowe odgrywają w regionie Morza Śródziemnego;

6.zachęca państwa członkowskie, by w dziedzinie imigracji stosowały podejście przyjęte przez Australię;

7.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz parlamentom państw członkowskich.