Zittingsdocument
15.5.2017
ONTWERPRESOLUTIE
naar aanleiding van een verklaring van de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid
ingediend overeenkomstig artikel 123, lid 2, van het Reglement
over het verwezenlijken van de tweestatenoplossing in het Midden-Oosten
( 2016/2998(RSP) )
Neoklis Sylikiotis, Patrick Le Hyaric, Martina Anderson, Younous Omarjee, Marie-Christine Vergiat, Josu Juaristi Abaunz, Paloma López Bermejo, Merja Kyllönen, Takis Hadjigeorgiou, Maria Lidia Senra Rodríguez, Ángela Vallina, Marina Albiol Guzmán, Eleonora Forenza, Barbara Spinelli, João Ferreira, João Pimenta Lopes, Miguel Viegas, Sofia Sakorafa, Miguel Urbán Crespo, Rina Ronja Kari, Javier Couso Permuy, Malin Björk, Xabier Benito Ziluaga, Lola Sánchez Caldentey, Estefanía Torres Martínez, Tania González Peñas, Lynn Boylan, Matt Carthy, Liadh Ní Riada, Kostadinka Kuneva, Martina Michels
namens de GUE/NGL-Fractie
Resolutie van het Europees Parlement over het verwezenlijken van de tweestatenoplossing in het Midden-Oosten
( 2016/2998(RSP) )
Het Europees Parlement,
– gezien zijn eerdere resoluties over het conflict tussen Palestina en Israël,
– gezien resolutie 194 van de Algemene Vergadering van de VN en resoluties 242 (1967), 252 (1968), 338 (1972), 476 (1980), 478 (1980), 1860 (2009) en 2334 (2016) van de VN-Veiligheidsraad,
– gezien resolutie 67/19 van de Algemene Vergadering van de VN,
– gezien de VN-mensenrechtenverdragen waarbij Israël en Palestina partij zijn,
– gezien resolutie A/HRC/29/L.35 van de VN-Mensenrechtenraad over waarborging van de verantwoordingsplicht en gerechtigheid voor alle schendingen van het internationaal recht in de bezette Palestijnse gebieden, inclusief Oost-Jeruzalem, die op 3 juli 2015 met unanieme steun van de EU werd aangenomen,
– gezien het Handvest van de Verenigde Naties,
– gezien het Vierde Verdrag van Genève,
– gezien de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens,
– gezien het Verdrag tegen foltering en andere wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing, dat bij resolutie 39/46 van de Algemene Vergadering van de VN van 10 december 1984 werd aangenomen,
– gezien de Akkoorden van Oslo (Beginselverklaring over de overgangsregelingen voor zelfbestuur) van 13 september 1993,
– gezien de associatieovereenkomst tussen de EU en Israël en met name artikel 2,
– gezien de conclusies van de Raad over het vredesproces in het Midden-Oosten, met name die van 18 januari 2016,
– gezien de resolutie van de UNESCO van mei 2017 over bezet Palestina,
– gezien het rapport van de VN van maart 2016 over Israëlische praktijken jegens Palestijnen en de kwestie van apartheid,
– gezien de verklaringen van de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid (VV/HV), Federica Mogherini, over de situatie in Israël en Palestina,
– gezien artikel 123, lid 2, van zijn Reglement,
A. overwegende dat Israël 50 jaar na de oorlog van 1967 Palestina, in strijd met het internationaal recht en alle desbetreffende resoluties van de VN-Veiligheidsraad en de Algemene Vergadering van de VN, nog steeds bezet houdt en overwegende dat de Palestijnse staat binnen de grenzen van 1967 en met Oost-Jeruzalem als hoofdstad nog steeds een volwaardig VN-lid overeenkomstig de VN-resolutie van 1948 moet worden;
B. overwegende dat het Europees Parlement zich herhaaldelijk onomwonden heeft uitgesproken voor de tweestatenoplossing, met de staat Israël en een onafhankelijke, soevereine, vrije, aangrenzende en levensvatbare staat Palestina met Oost-Jeruzalem als hoofdstad, binnen de grenzen van 1967, in vreedzame coëxistentie;
C. overwegende dat het beleid van de Israëlische regering leidt tot verdere erosie en de volledige teloorgang van de mogelijkheden voor een tweestatenoplossing, zoals neergelegd in alle desbetreffende VN-resoluties alsook in de desbetreffende conclusies van de Raad van de EU;
D. overwegende dat de status van Jeruzalem een van de belangrijkste kwesties in het vredesproces in het Midden-Oosten blijft; overwegende dat de EU en de internationale gemeenschap de unilaterale annexatie van Oost-Jeruzalem door Israël nooit hebben geaccepteerd; overwegende dat Palestijnen die in Oost-Jeruzalem wonen nog steeds niet de status van wettelijk inwoner hebben, dat hun land in beslag wordt genomen en dat ze systematisch worden gediscrimineerd bij de toegang tot overheidsdiensten, bij planning en bouwactiviteiten, en bij de toegang tot religieuze plaatsen en gebouwen als gevolg van het beleid van de Israëlische regering dat gericht is op het wijzigen van de demografische samenstelling van dit gebied;
E. overwegende dat de rechten van de Palestijnse bevolking op de Westelijke Jordaanoever, met name in gebied C en Oost-Jeruzalem, flagrant worden geschonden, onder meer door geweldpleging door kolonisten, de afleiding van water, ernstige beperkingen van het vrije verkeer, de afbraak van woningen en gedwongen uitzettingen; overwegende dat de deportatie van de ingezetenen van een bezet gebied een ernstige schending van het internationale humanitaire recht vormt; overwegende dat het ruimtelijkeordeningsbeleid gebruikt wordt om de Palestijnen te verdrijven en vooruitgeschoven nederzettingen verder uit te breiden;
F. overwegende dat de Israëlische nederzettingen krachtens het internationaal recht illegaal zijn en een belangrijke belemmering vormen voor de vredesinspanningen, zoals reeds vele jaren het geval is; overwegende dat derde partijen, waaronder de lidstaten, volgens het internationaal recht nederzettingen niet mogen erkennen, helpen of bijstaan en verplicht zijn zich daadwerkelijk daartegen te verzetten; overwegende dat producten uit Israëlische nederzettingen nog steeds via een preferentiële regeling in de lidstaten en dus op de EU-markt worden ingevoerd, hoewel de huidige EU-regelgeving de invoer van dergelijke producten via de preferentiële voorwaarden van de associatieovereenkomst tussen de EU en Israël niet toestaat;
G. overwegende dat de Arabische burgers van Israël 20 % van de bevolking van Israël uitmaken; overwegende dat zij onder talrijke vormen van discriminatie te lijden hebben; overwegende dat het Israëlische systeem van segregatie tot een situatie heeft geleid waarin, volgens een recente opiniepeiling, 42 % van de Israëli's nog nooit een Palestijn heeft ontmoet;
H. overwegende dat 7 000 Palestijnse gedetineerden, onder wie 61 vrouwen, 300 kinderen en 11 leden van de Palestijnse Wetgevende Raad, in Israëlische gevangenissen vastzitten; overwegende dat 1 500 Palestijnse politieke gevangenen op 17 april 2017 een hongerstaking van onbepaalde duur zijn begonnen; overwegende dat het opleggen aan de hongerstakers van de in 2015 door de Knesset aangenomen wet op de gedwongen toediening van voedsel een schending van hun mensenrechten zou betekenen; overwegende dat sinds 1967 bijna 800 000 Palestijnen politieke gevangenen in Israël zijn geweest;
I. overwegende dat de eenheid van de Palestijnen een cruciale rol kan spelen om een einde te maken aan de bezetting;
J. overwegende dat het aantal Palestijnse vluchtelingen, een andere belangrijke kwestie in het vredesproces, volgens de Organisatie van de Verenigde Naties voor hulpverlening (UNRWA) bijna vijf miljoen bedraagt, waarbij het voor de overgrote meerderheid in de regio en wereldwijd om vluchtelingen van de tweede of de derde generatie gaat;
K. overwegende dat in de associatieovereenkomst tussen de EU en Israël, en met name in artikel 2, is vastgelegd dat de betrekkingen tussen de partijen zijn gebaseerd op de eerbiediging van de mensenrechten en de democratische beginselen, en dat dit de grondslag van hun binnenlands en buitenlands beleid en een wezenlijk onderdeel van de overeenkomst vormt;
1. onderstreept dat de tweestatenoplossing gebaseerd is op de VN-resolutie van 1948 en op de erkenning van beide staten door de internationale gemeenschap, en dringt er bij alle EU-lidstaten, de EU-instellingen en de VN-organisaties op aan, overeenkomstig de resolutie van de Algemene Vergadering van de VN van november 2012, de Palestijnse staat binnen de grenzen van 1967 en met Oost-Jeruzalem als hoofdstad te erkennen, zoals bepaald in de VN-resoluties, in vreedzame en veilige coëxistentie met de staat Israël;
2. is, gezien de situatie in de regio van het Midden-Oosten, van oordeel dat een tussen Israël en Palestina overeengekomen oplossing zou bijdragen tot de-escalatie en een vreedzame uitweg uit het conflict;
3. dringt aan op beëindiging van de al 50 jaar durende Israëlische bezetting van de Westelijke Jordaanoever, Gaza en Oost-Jeruzalem, hetgeen het pad voor vrede zal effenen;
4. veroordeelt met kracht de voortdurende uitbreiding van de Israëlische nederzettingen, die het internationaal humanitair recht schenden, de wrok bij de Palestijnse bevolking aanwakkeren en de levensvatbaarheid van en de vooruitzichten op een tweestatenoplossing ondermijnen; betreurt de jongste aankondiging van de Israëlische regering op 24 januari 2017 dat 2 500 wooneenheden op de Westelijke Jordaanoever zullen worden gebouwd en dat goedkeuring is verleend voor de bouw van 566 wooneenheden in Oost-Jeruzalem, waardoor de vooruitzichten op een levensvatbare tweestatenoplossing alleen nog maar verder worden ondermijnd; doet een beroep op de Israëlische autoriteiten om hun nederzettingenbeleid en de inbeslagname van land onmiddellijk stop te zetten en terug te draaien;
5. onderstreept dat het slopen van gebouwen, waaronder woningen, scholen en andere essentiële infrastructuur in de bezette Palestijnse gebieden, met inbegrip van Oost-Jeruzalem, in de afgelopen 12 maanden dramatisch is toegenomen; wijst erop dat volgens het VN-Bureau voor de Coördinatie van Humanitaire Aangelegenheden het aantal gesloopte gebouwen in de eerste maand van 2017 50 % hoger lag dan het maandelijkse gemiddelde aan afgebroken gebouwen in 2016 (91); merkt op dat alle gesloopte gebouwen gelegen waren in gebied C en Oost-Jeruzalem en zijn gesloopt op grond van het feit dat er geen bouwvergunning voor was, terwijl het voor Palestijnen praktisch onmogelijk is deze te krijgen;
6. verzoekt de staat Israël de gelijkheid en de rechten van de Arabische burgers van Israël ten volle te respecteren, en onderstreept dat zij een belangrijke rol zouden kunnen vervullen bij het opbouwen van begrip en samenwerking tussen Israëli's en Palestijnen en aldus een positieve bijdrage aan het vredesproces in het Midden-Oosten kunnen leveren;
7. dringt aan op de onmiddellijke beëindiging van de illegale blokkade van de Gazastrook waardoor de plaatselijke bevolking collectief gestraft wordt; benadrukt dat Israël als bezettingsmacht en op grond van het Vierde Verdrag van Genève als enige en voornaamste partij de verantwoording draagt voor de instandhouding van minimale levensomstandigheden voor de inwoners van Gaza;
8. is van oordeel dat de vrijlating van alle Palestijnse politieke gevangenen tot vertrouwen kan leiden en kan bijdragen tot het vredesproces; dringt dan ook aan op vrijlating van alle politieke gevangenen, en met name van de leden van de Palestijnse Wetgevende Raad; dringt erop aan dat de rechten van de Palestijnse politieke gedetineerden en gevangenen in Israëlische gevangenissen volledig worden geëerbiedigd, waaronder ook de rechten van personen in hongerstaking;
9. besluit een onderzoeksmissie ad hoc te sturen om ter plaatse de omstandigheden te beoordelen waarin de gevangenen die in hongerstaking zijn, vastzitten en rechtstreeks met hen de door hen gelaakte schendingen van de mensenrechten te evalueren;
10. herinnert eraan dat differentiatie ontmoedigend werkt voor de illegale verwerving van grond en bekrachtigt de territoriale basis van een tweestatenoplossing; doet een beroep op de EU om ervoor te zorgen dat in alle overeenkomsten tussen de EU en Israël ondubbelzinnig en uitdrukkelijk wordt vastgelegd dat deze niet van toepassing zijn op de door Israël in 1967 bezette gebieden, zoals is herhaald in de conclusies van de Raad Buitenlandse Zaken; dringt aan op de correcte etikettering van producten uit de Israëlische nederzettingen op de EU-markt, in overeenstemming met bestaande EU-wetgeving en het beleid dat de EU ten aanzien van deze kwestie al sinds jaar en dag voert;
11. is van oordeel dat de EU zich van haar verantwoordelijkheid zou moeten kwijten en een echte politieke speler en bemiddelaar in het vredesproces in het Midden-Oosten zou moeten worden, en verzoekt de EU:
• de erkenning van Palestina door de lidstaten aan te moedigen, hetgeen zou bijdragen tot de onmiddellijke hervatting van rechtstreekse vredesonderhandelingen tussen Israëli's en Palestijnen;
• artikel 2 van de associatieovereenkomst tussen de EU en Israël ten uitvoer te leggen en de overeenkomst op te schorten zolang Israël de mensenrechten blijft schenden;
• geen subsidies te verlenen aan Israëlische entiteiten via Horizon 2020;
• herstelbetalingen van Israël te eisen voor de door de EU gefinancierde projecten die bij aanvallen op zowel Gaza als de Westelijke Jordaanoever zijn vernield;
• de lidstaten van de EU ertoe te bewegen de uitvoer van oorlogsmateriaal en technologie voor tweeërlei gebruik naar de regio stop te zetten;
12. hoopt dat de Palestijnse politieke krachten in staat zullen zijn verzoening en nationale eenheid tot stand te brengen, hetgeen ertoe zal bijdragen dat er een einde komt aan de bezetting;
13. spreekt zijn verontwaardiging uit over het voortdurend en ongerechtvaardigd dwarsbomen door de Israëlische autoriteiten van bezoeken van officiële organen van het Europees Parlement aan Gaza;
14. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de speciale vertegenwoordiger van de EU voor het vredesproces in het Midden-Oosten, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, de Knesset, de Palestijnse Wetgevende Raad, de president en de regering van de Palestijnse staat, de president en de regering van Israël, de secretaris-generaal van de Arabische Liga en de commissaris-generaal van de Organisatie van de Verenigde Naties voor hulpverlening (UNRWA).