Dokument z posiedzenia
15.5.2017
PROJEKT REZOLUCJI
złożony w następstwie oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa
zgodnie z art. 123 ust. 2 Regulaminu
w sprawie osiągnięcia rozwiązania dwupaństwowego na Bliskim Wschodzie
( 2016/2998(RSP) )
Neoklis Sylikiotis, Patrick Le Hyaric, Martina Anderson, Younous Omarjee, Marie-Christine Vergiat, Josu Juaristi Abaunz, Paloma López Bermejo, Merja Kyllönen, Takis Hadjigeorgiou, Maria Lidia Senra Rodríguez, Ángela Vallina, Marina Albiol Guzmán, Eleonora Forenza, Barbara Spinelli, João Ferreira, João Pimenta Lopes, Miguel Viegas, Sofia Sakorafa, Miguel Urbán Crespo, Rina Ronja Kari, Javier Couso Permuy, Malin Björk, Xabier Benito Ziluaga, Lola Sánchez Caldentey, Estefanía Torres Martínez, Tania González Peñas, Lynn Boylan, Matt Carthy, Liadh Ní Riada, Kostadinka Kuneva, Martina Michels
w imieniu grupy GUE/NGL
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie osiągnięcia rozwiązania dwupaństwowego na Bliskim Wschodzie
( 2016/2998(RSP) )
Parlament Europejski,
– uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie konfliktu palestyńsko-izraelskiego,
– uwzględniając rezolucję Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 194 oraz rezolucje Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 242 (1967 r.), nr 252 (1968 r.), nr 338 (1972 r.), nr 476 (1980 r.), nr 478 (1980 r.), nr 1860 (2009 r.) i nr 2334 (2016 r.),
– uwzględniając rezolucję Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 67/19,
– uwzględniając konwencje praw człowieka ONZ, których stronami są Izrael i Palestyna,
– uwzględniając rezolucję Rady Praw Człowieka ONZ nr A/HRC/L.35 w sprawie zapewnienia rozliczalności i sprawiedliwości za wszelkie naruszenia prawa międzynarodowego na okupowanych terytoriach palestyńskich, w tym we Wschodniej Jerozolimie, przyjętą w dniu 3 lipca 2015 r. przy jednomyślnym poparciu UE,
– uwzględniając Kartę Narodów Zjednoczonych,
– uwzględniając IV konwencję genewską,
– uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka,
– uwzględniając Konwencję w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania, przyjętą na mocy rezolucji Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 39/46 z dnia 10 grudnia 1984 r.,
– uwzględniając porozumienia z Oslo (Deklaracja zasad dotyczących przejściowych ustaleń w sprawie samodzielnego sprawowania rządów) z dnia 13 września 1993 r.,
– uwzględniając układ o stowarzyszeniu między UE a Izraelem, a w szczególności jego art. 2,
– uwzględniając konkluzje Rady w sprawie procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie, w szczególności konkluzje z dnia 18 stycznia 2016 r.,
– uwzględniając rezolucję UNESCO z maja 2017 r. w sprawie okupowanych terytoriów palestyńskich,
– uwzględniając raport ONZ z marca 2016 r. na temat izraelskich praktyk stosowanych wobec ludności palestyńskiej oraz na temat kwestii apartheidu,
– uwzględniając oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa Federiki Mogherini w sprawie sytuacji w Izraelu i Palestynie,
– uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,
A. mając na uwadze, że 50 lat po wojnie z 1967 r. Izrael nadal okupuje Palestynę, naruszając prawo międzynarodowe i wszystkie odnośne rezolucje Rady Bezpieczeństwa i Zgromadzenia Ogólnego ONZ, oraz mając na uwadze, że zgodnie z rezolucją ONZ z 1948 r. Państwo Palestyna w granicach z 1967 r. i ze stolicą we Wschodniej Jerozolimie musi jeszcze uzyskać pełne członkostwo w ONZ;
B. mając na uwadze, że Parlament wielokrotnie wyrażał zdecydowane poparcie dla rozwiązania dwupaństwowego, przewidującego, że Państwo Izrael oraz sąsiadujące z nim niepodległe, suwerenne, wolne i zdolne do samostanowienia Państwo Palestyna ze stolicą we Wschodniej Jerozolimie i w granicach z 1967 r. współistniałyby obok siebie w pokoju;
C. mając na uwadze, że polityka rządu izraelskiego prowadzi do dalszej erozji i całkowitego zaprzepaszczenia możliwości osiągnięcia rozwiązania dwupaństwowego, określonego we wszystkich odnośnych rezolucjach ONZ oraz w odnośnych konkluzjach Rady UE;
D. mając na uwadze, że jednym z kluczowych problemów w procesie pokojowym na Bliskim Wschodzie jest status Jerozolimy; mając na uwadze, że UE i wspólnota międzynarodowa nigdy nie zaakceptowały jednostronnej aneksji Wschodniej Jerozolimy przez Izrael; mając na uwadze, że w wyniku polityki rządu izraelskiego dążącej do zmiany struktury demograficznej Wschodniej Jerozolimy Palestyńczycy mieszkający na tym obszarze nadal nie mają prawnie zapewnionego stałego pobytu, narażeni są na konfiskatę ich ziemi i stałą dyskryminację w dostępie do usług publicznych, planowaniu i budowie, a także są dyskryminowani pod względem dostępu do miejsc i obiektów kultu religijnego;
E. mając na uwadze, że ludność palestyńska na Zachodnim Brzegu, zwłaszcza w strefie C i we Wschodniej Jerozolimie, doświadcza rażących naruszeń swoich praw, w tym przemocy ze strony osadników, ograniczeń w dostępie do wody, poważnych ograniczeń swobody przemieszczania się, a także staje w obliczu wyburzeń domów i przymusowych eksmisji; mając na uwadze, że przymusowe przesiedlenie mieszkańców terenów okupowanych stanowi poważne naruszenie międzynarodowego prawa humanitarnego; mając na uwadze, że polityka planowania przestrzennego stosowana jest jako narzędzie służące eksmisji Palestyńczyków i rozbudowie osiedli;
F. mając na uwadze, że w myśl prawa międzynarodowego izraelskie osiedla są nielegalne i od wielu lat stanowią jedną z głównych przeszkód dla działań pokojowych; mając na uwadze, że w świetle prawa międzynarodowego każda strona trzecia, w tym państwa członkowskie UE, ma obowiązek nieuznawania osiedli oraz nieudzielania im pomocy lub wsparcia, a także obowiązek wyrażania faktycznego sprzeciwu wobec nich; mając na uwadze, że produkty wytwarzane na obszarze izraelskich osiedli są nadal przywożone do państw członkowskich UE i na rynek europejski na preferencyjnych warunkach, pomimo że obecne prawo UE nie zezwala na przywóz takich produktów na preferencyjnych warunkach określonych w układzie o stowarzyszeniu między UE a Izraelem;
G. mając na uwadze, że arabscy obywatele Izraela stanowią 20 % ludności Izraela; mając na uwadze, że cierpią oni z powodu różnych przejawów dyskryminacji; mając na uwadze, że system segregacji doprowadził do sytuacji, w której, według ostatnich badań, 42 % Izraelczyków twierdzi, że nigdy nie spotkało Palestyńczyka;
H. mając na uwadze, że w izraelskich więzieniach przetrzymywanych jest 7000 palestyńskich więźniów, w tym 61 kobiet, 300 dzieci i 11 członków Palestyńskiej Rady Legislacyjnej; mając na uwadze, że dnia 17 kwietnia 2017 r. 1500 palestyńskich więźniów politycznych rozpoczęło bezterminowy strajk głodowy; mając na uwadze, że stosowanie wobec więźniów prowadzących strajk głodowy przyjętej w 2015 r. przez Kneset ustawy zezwalającej na przymusowe karmienie należy uznać za pogwałcenie ich praw człowieka; mając na uwadze, że od 1967 r. blisko 800 000 Palestyńczyków było więźniami politycznymi w Izraelu;
I. mając na uwadze, że palestyńska jedność może mieć istotne znaczenie w doprowadzeniu do zakończenia okupacji;
J. mając na uwadze, że według Organizacji Narodów Zjednoczonych do spraw Pomocy Uchodźcom Palestyńskim na Bliskim Wschodzie liczba uchodźców palestyńskich – których sytuacja stanowi jeszcze jedną kluczową kwestię w procesie pokojowym – wynosi obecnie prawie 5 mln, a przeważająca większość z nich to przebywający w regionie i na całym świecie uchodźcy w drugim lub trzecim pokoleniu;
K. mając na uwadze, że układ o stowarzyszeniu między UE a Izraelem, a w szczególności jego art. 2 wyraźnie stanowi, że „stosunki między Stronami [...] opierają się na przestrzeganiu zasad demokratycznych i podstawowych praw człowieka, które wywierają wpływ na ich politykę wewnętrzną i międzynarodową oraz stanowią istotny element niniejszego Układu”;
1. podkreśla, że podstawę rozwiązania dwupaństwowego stanowi rezolucja Narodów Zjednoczonych z 1948 r. i uznanie obu państw przez wspólnotę międzynarodową, w związku z czym nawołuje wszystkie państwa członkowskie UE, instytucje UE i organizacje ONZ, aby zgodnie z rezolucją Zgromadzenia Ogólnego ONZ z listopada 2012 r. uznały Państwo Palestyna w granicach z 1967 r. i ze stolicą we Wschodniej Jerozolimie – jak ustalono w rezolucjach ONZ – które istniałoby w pokoju i poczuciu bezpieczeństwa obok Państwa Izrael;
2. zważywszy na ogólną sytuację w regionie Bliskiego Wschodu uważa, że rozwiązanie uzgodnione między Izraelem a Palestyną przyczyniłoby się do złagodzenia sytuacji i pokojowego wyjścia z konfliktu;
3. domaga się położenia kresu trwającej 50 lat izraelskiej okupacji Zachodniego Brzegu, Strefy Gazy i Wschodniej Jerozolimy, a w konsekwencji do utorowania drogi do pokoju;
4. stanowczo potępia nieustanną rozbudowę osiedli izraelskich, która stanowi naruszenie prawa międzynarodowego, podsyca urazę Palestyńczyków oraz zagraża trwałości i perspektywom rozwiązania dwupaństwowego; ubolewa w związku z niedawnym ogłoszeniem przez rząd Izraela w dniu 24 stycznia 2017 r. zamiaru zbudowania 2500 mieszkań na osiedlach na Zachodnim Brzegu, a także w związku z zatwierdzeniem zezwoleń na budowę 566 mieszkań na osiedlach we Wschodniej Jerozolimie, co dodatkowo poważnie szkodzi perspektywom trwałego rozwiązania dwupaństwowego; wzywa władze Izraela do natychmiastowego wstrzymania polityki osadnictwa i konfiskaty ziemi oraz do cofnięcia skutków tej polityki;
5. podkreśla, że w ciągu ostatnich 12 miesięcy dramatycznie wzrosła częstotliwość burzenia obiektów, w tym domów, szkół i innej kluczowej infrastruktury na okupowanych terytoriach palestyńskich, również we Wschodniej Jerozolimie; podkreśla, że według Biura ONZ ds. Koordynacji Pomocy Humanitarnej liczba zburzonych obiektów w pierwszych miesiącach 2017 r. była o ponad 50 % wyższa niż średnia miesięczna obiektów przeznaczonych do rozbiórki w 2016 r. (91); podkreśla, że wszystkie te rozbiórki przeprowadzono w strefie C i we Wschodniej Jerozolimie, powołując się na brak pozwolenia na budowę, mimo że dla Palestyńczyków uzyskanie takich pozwoleń jest niemal niemożliwe;
6. wzywa Izrael do pełnego poszanowania równości i praw arabskich obywateli Izraela i podkreśla, że mogą oni odegrać ważną rolę w budowaniu zrozumienia i współpracy między Izraelczykami i Palestyńczykami, a tym samym wnieść pozytywny wkład w proces pokojowy na Bliskim Wschodzie;
7. wzywa do natychmiastowego zakończenia nielegalnej blokady Strefy Gazy, która stanowi karę zbiorową wobec lokalnej ludności; podkreśla, że na mocy IV konwencji genewskiej Izrael, jako siła okupacyjna, jest jedyną i główną stroną odpowiedzialną za utrzymanie minimalnych warunków życia mieszkańców Gazy;
8. uważa, że uwolnienie wszystkich palestyńskich więźniów politycznych może odbudować zaufanie i wspierać proces pokojowy; apeluje zatem o uwolnienie wszystkich więźniów, a zwłaszcza członków Palestyńskiej Rady Legislacyjnej; wzywa do pełnego poszanowania praw Palestyńczyków przetrzymywanych i osadzonych z przyczyn politycznych w izraelskich więzieniach, w tym osób prowadzących strajk głodowy;
9. wskazuje na swoją decyzję o wysłaniu misji informacyjnej ad hoc w celu sprawdzenia na miejscu warunków, w jakich przetrzymywani są więźniowie prowadzący strajk głodowy, oraz oceny bezpośrednio wraz z nimi naruszeń praw człowieka, o jakich informują;
10. przypomina, że zróżnicowane traktowanie zniechęca Izrael do nielegalnego zajmowania terytorium, i potwierdza, że terytorium jest podstawą rozwiązania dwupaństwowego; apeluje do UE o dopilnowanie, by wszelkie porozumienia między UE a Izraelem jednoznacznie i wyraźnie wskazywały, że nie mają one zastosowania do terytoriów zajętych przez Izrael w 1967 r., jak podkreślono w konkluzjach Rady do Spraw Zagranicznych; wzywa do prawidłowego stosowania oznaczania produktów pochodzących z osiedli izraelskich na rynku UE, zgodnie z obowiązującymi przepisami unijnymi i długoletnią polityką UE w tym zakresie;
11. uważa, że UE powinna wziąć na siebie odpowiedzialność i stać się prawdziwym graczem politycznym i mediatorem w procesie pokojowym na Bliskim Wschodzie, oraz apeluje do UE o:
• nawoływanie państw członkowskich do uznania Palestyny, co mogłoby przyczynić się do natychmiastowego wznowienia bezpośrednich rozmów pokojowych między Izraelczykami i Palestyńczykami;
• wykonanie postanowień art. 2 układu o stowarzyszeniu UE-Izrael przez zamrożenie układu do czasu zaprzestania naruszania praw człowieka przez Izrael;
• nieprzyznawanie podmiotom izraelskim żadnych środków w ramach programu „Horyzont 2020”;
• żądanie od Izraela zadośćuczynienia za zniszczenie podczas ataków zarówno w Gazie, jak i na Zachodnim Brzegu projektów finansowanych przez UE;
• wezwanie państw członkowskich UE do zaprzestania eksportu sprzętu wojennego i technologii podwójnego zastosowania do tego regionu;
12. wyraża nadzieję, że palestyńskim siłom politycznym uda się doprowadzić do pojednania i jedności narodowej, co przyczyni się do położenia kresu okupacji;
13. wyraża oburzenie w związku z ciągłymi i nieuzasadnionymi działaniami władz Izraela, które blokują każdą wizytę oficjalnych organów Parlamentu Europejskiego w Strefie Gazy;
14. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, specjalnemu przedstawicielowi UE ds. procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie, parlamentom i rządom państw członkowskich, Sekretarzowi Generalnemu ONZ, Knesetowi, Palestyńskiej Radzie Legislacyjnej, prezydentowi i rządowi Państwa Palestyna, prezydentowi i rządowi Izraela, Sekretarzowi Generalnemu Ligi Państw Arabskich oraz komisarzowi generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych do spraw Pomocy Uchodźcom Palestyńskim na Bliskim Wschodzie.